Fiction Factory (Open Beta)

สวัสดีครับผมเด็กใหม่ขยันแต่งนะครับ

อิอิ

นี่เป็นเรื่องสั้นที่ไม่สั้นเอาซะเลยของผมที่แต่งกับคนในกระจกอีกคนนะครับ

*0*

by
Ray & Kuloba


เกรินนำ

ชิวิตของเรา ประกอบได้ด้วย องค์ สาม องค์ อันได้แก่ ชีวิต ความฝัน และความพยายาม และองค์เหล่านั้นมักจะถูกบิดเบือนไปด้วยสิ่งที่เรียกว่าอุปสรรค และต่อไปนี้คือชีวิตของเด็กน้อย ที่ก้าวเข้าสู่ความฝันด้วยความพยายาม และแลกด้วยชีวิตทั้งชีวิตของเค้า เพื่อที่จะฝ่าฟันอุปสรรคนั้น

เรื่องย่อ

แม้ชีวิตของเด็กน้อย พิรุฬห์กิจ มินธัน ( จู ) จะถูกครอบครัวกำหนดหนทางชีวิตไว้แล้ว แต่ทว่าจิตใจของเด็กหนุ่มกลับรักศิลป์จนแทบดิ้นให้ตาย ไหนจะเพื่อนที่ห้องซึ่งเกลียดคนจนและคนเรียนศิลป์แทบขาดใจและไหนจะสาวน้อยสุดฉลาดล้ำฐิติรัตน์ เสียงสวรรค์ ( ทิ )
แต่ทว่าอนาคตยังไม่ทอดทิ้งเค้า ยังมีบุคคลที่สนับสนุนเค้าอยู่อย่างพี่คิว เด็กน้อยต้องเลือกระหว่าง ครอบครัวกับคนรัก หรือ ความฝันกับชีวิต และบทสรุปของมันก็คือ........

Heartless Entertainment Kuloba Fiction

ภูมิใจเสนอ

Art Way in my Heart ( หนทางแห่งศิลปะของข้า )

เนื้อเรื่อง

" เฮ้อ ..... อีกไม่กี่สัปดาห์.....ก็จะสอบแล้วสินะ.... " เด็กหนุ่มรำพันพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะจ้องมองไปที่หนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งซึ่งวางอยู่บนทีวี24นิ้ว

" ต้องเลือก........ทางเดินของตนเองซะแล้วสิ...... " เด็กหนุ่มเปิดมันอ่านด้วยความรู้สึกสับสน จิตใจของเด็กน้อยรู้สึกกังวลเป็นอย่างมากถึงมากถึงมากที่สุด

ภายในห้องที่เต็มไปด้วยเหล่าหนังสือการ์ตูนมากมาย เด็กน้อยกลิ่งเกลือกตัวไปมาตามพื้นไม้สีน้ำตาลอ่อน พร้อมกับคิดไปด้วย แต่ทว่ากลิ้งไปมามากนั้นทำให้ตาลายจึงหยุดลง(แล้วเอ็งจะกลิ้งทำแปะอะไร?)

ก๊อก! ก๊อก!! ก๊อก! ทันใดนั้นเอง เสียงบางอย่างดังขึ้นขัดความคิดของเค้า ในขณะที่เค้ากำลังละเมียดละไมอ่านหนังสือการ์ตูนคิดอะไรเพลินๆ ทำเอาเค้าถึงกับเซ็งๆ พร้อมกับเหยียดกายลุกขึ้นไปเปิดประตู

เด็กหนุ่มลุกขึ้นอย่างหัวเสียเล็กน้อยก่อนที่จะวางการ์ตูนปกสีส้มอ่อน ที่เขียนชื่อเรื่องไว้ว่าโคนัน ลงบนเตียงอันอุ่นนุ่มที่ยุบลงทันทีที่เค้าวางหนังสือการ์ตูน

ห้องสีฟ้าอ่อนของเด็กน้อยทำให้รู้สึดผ่อนคลายไม่น้อยก่อนที่ฝ่ามือของเด็กน้อยจะจับลูกบิดประตูสีเทา และบิดมันออกมา เบื้องหลังประตูไม้สีน้ำตาลเข็มคือ เด็กสาวตัวเล็กๆน้องสาวของเค้านั่นเอง

" พี่จูๆ ม่ามี้บอกว่าจะไปดูงานศิลปะล่ะ ไปด้วยกันนะ ไปด้วยกันนะ " สาวน้อยไร้เดียงสาตรงเข้ากอดพี่ชายทันทีที่เธอพูดจบ ก่อนที่น้องอีกคนจะตามมาด้วยท่าทางดูดนิ้วอย่างใสสื่อ

ดวงตาวิงวอนของทั้งสองทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกปฎิเสธไม่ออก(ใบ้แดก) ทำให้ต้องตกลงยอมไปอย่างช่วยไม่ได้ เด็กหนุ่มเดินจูงมือทั้งสองลงบันได้ไปอย่างยิ้มแห้งๆ

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

" โห........นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าภาพศิลปะมันจะสวยขนาดนี้...(แต่เราคงทำไม่ได้หรอกมั้ง) " ดวงตาของเด็กหนุ่มโตตอบรับภาพอันงดงามที่อยู่ตรงหน้า ภาพ โมนาลิซ่า ภาพ เชอร์ล็อกโฮม ไหนจะภาพตามยุคของศิลปะต่างๆอีก

" เรย์เนอร์บ๊อง...เอ๊ย เรย์เนอร์ซ๊อง ดาด้า เซอร์เรียลลิส โฟวิส คิวบิส...... " เด็กหนุ่มไล่ดูชื่อลัทธิของศิลปะในแต่ละยุค เด็กน้อยกวาดสายตาไปตามภาพเรื่อยๆ หัวเราะอย่างสนุกสนานไปกับภาพของลัทธิดาด้า* อ้าปากค้างไปกับลัทธิเซอร์เรียลลิส**

(* ดาด้าเป็นลัทธิเขียนภาพล้อเลียนอาทิเช่นโมนาลิซ่ามีหนวดเป็นต้น) (**เซอร์เรียลลิสเป็นลัทธิภาพเกินจริงโดนเอาสิ่งที่มีอยู่จริงมาทำให้เหนือธรรมชาติเช่นเอาปลาติดปีกบินบนฟ้าเป็นต้น)

และแล้วสายตาของเด็กน้อยก็หยุดลงอยู่ที่ภาพๆหนึ่ง มันคือภาพของพระแม่มาเรียที่นั่งคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าพระศพของพระเยซูที่ถูกตรึงอยู่บนกลางเขน

หยาดน้ำตาสีฟ้าอ่อนของพระแม่มาเรีย ผสมเข้ากับเลือดสีแดงสดของพระเยซูจนเป็นน้ำผืนเดียวกัน

ราวกับพระนางกำลังร้องไห้เป็นสายเลือดที่สูญเสียลูกชายเพียงคนเดียวของตนไป บรรยากาศโดยรอบทำด้วยสีฟ้าเข้มและแดงอ่อน ให้ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง

ราวกับแรงกระตุ้นมากมายทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกขนลุกเกรียว ความรู้สึกปลาบปลื้มจุกแน่นเข้าที่ท้องน้อย ดวงตามีอาจละสายตาจากภาพๆนี้ได้ มันคือความรู้สึกที่เรียกว่า ความประทับใจแรกพบ รึว่ารักแรกพบรึเปล่า?

" มันช่างลึกลับน่าค้นหาอะไรเช่นนี้ เทคนิคการลงสี เทคนิคการวาดภาพ การแสดงถึงอารมย์ สีแดงที่ไหลไปตามพื้นดินสีน้ำตาลที่ลงแบบอ่อนๆ กับสีฟ้ากับสีขาวที่แสดงให้เห็นถึงความรักของมารดาไหลนองพื้น "

" ความรักอันเจ็บปวดที่เกิดจากการสูญเสียลูกชายเพียนงหนึ่งเดียวอันเป็นที่รัก เหนือราคาคุยจนทะลุยอดไปเลยทีเดียว อีกทั้ง ท้องฟ้าที่ทำให้ดูขุ่มมัวราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญที่แทนค่าไม่ได้แล้วนั้น มันช่าง........ยอดเยี่ยมไปเลย...... "

ภาพของพระองค์ทรงชี้ทางและจุดไฟในจิตใจให้โหมแรงขึ้นด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่

" อะไรกัน........ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน........... " ชายหนุ่มตจ้องมองที่แขนซ้ายของตนเอง ขนของเค้าลุกขึ้นครั้งเกรียว ความรู้สึกสุดยอดมันเป็นเช่นนี้นี่เอง

" ฉัน...............อยากจะลองดู.....ฉันจะต้องเรียนรู้.....ฉันจะต้องค้นหามันให้เจอ! "

" ฉัน จะต้องเป็นศิลปิน .... " หารู้ไม่ หนึ่งในนั้นมีหญิงสาวคนนึงซึ่งมองดูแผ่นหลังของเด็กชายที่ตั้งปฎิญาณมั่น

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

หลังสิ้นงานศิลป์ทุกคนต่างพากันกลับบ้าน และแน่นอน ครอบครัวของจูเองก็เดินทางกลับบ้านด้วยเช่นกัน

ความสุขที่เค้าได้เห็นภาพศิลป์ทำให้เค้าเองอยู่ไม่สุข เมื่อถึงบ้านของเด็กหนุ่ม เด็กน้อยสาวเท้าอย่างรวดเร็วขึ้นทะยานไปสู่ห้องด้วยความเร็วเหนือแสง พร้อมกับเปิดคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตของเค้า

ช่วงเวลาที่เค้ารอคอมพิวเตอร์ที่ค่อยๆบูทเครื่อง เด็กน้อยกระตือรือล้นหาแผ่นกระดาษและดินสอ มานั่งวาดรูปแต่ละรูป แม้สัดกส่วนและอะไรยังไม่เข้า แต่นั่นก็เป็นความสุขของเค้า

ทันทีที่คอมบูทเครื่องเสร็จ ชายหนุ่มไม่รอช้าจับเมาส์ด้วยมือขวากดเข้าสู่โลกอินเตอร์เน็ตอันกว้างใหญ่ มือซ้ายพิมเข้าเว็บค้นหา Google และออกค้นหาภาพศิลป์ต่างๆเท่าที่หาได้

ราวกับจิตใจดวงน้อยๆต้องมนตราสเน่หาแห่งศิลปะ เค้านั่งวาดภาพอยู่หน้าคอมจนกระทั่งถึงเวลาทานอาหารเย็น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง และเสียงๆนั่นทำให้สติของเค้าตื่นขึ้นหลุดจากมนตราแห่งศิลปะ

" ครับ... " เด็กน้อยเดินไปเปิดประตูและเบื้องหลังประตูบานนั้นก็คือพ่อของเค้านั่นเอง พริบตาที่บิดาบังเกิดเกล้าของเค้ากวาดสายตาเข้ามาในห้องก็พบกองกระดาษมากมายที่มีการวาดภาพวางอยู่

และนั่นทำให้บิดาของเค้าสนใจเป็นอย่างมาก จนเดินเข้าไปดู พ่อของเค้าหยิบขึ้นมาทีละแผ่นและค่อยๆบรรจงเปิดดู

" ลูกพ่อ....พ่อนึกว่าลูกทำอะไรไม่ดีซะอีกเห็นปิดประตูห้อง ที่ไหนได้ ศิลปะกำลังเข้าเส้นนี่เอง แหมๆ เยี่ยมไปเลยนะเนี่ย ภาพตรงนี้แสงเงายังไม่ค่อยทีเท่าไหร่เลยนะ หึ หึ... "

เด็กน้อยได้ยินบิดาของเค้าพูดจาชมทำให้เด็กน้อยดีใจไม่น้อย ในใจลึกๆของเด็กน้อยกำลังกลัว กลัวที่บิดาของเค้าจะปฎิเสธเรื่องไปเรียนศิลปะนี้ แต่คำชมนั้นทำให้จิตใจของเด็กน้อยโล่งสบายเลยทีเดียว

" ลงไปกินขาวได้แล้วลูก ป่ะ.... "

" ครับ! "

เด็กน้อยเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วและบิดาของเค้ามองมาที่กองภาพ.........

" .................เฮ้อ..... "

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

ณ โต๊ะอาหารที่ดูเรียบธรรมดา ไม่ได้หรูหราอะไร แต่ทว่าอาหารที่นำออกมานั่นกลับส่งกลิ่นหอมไปตามควันรของมันราวกับเหนือกว่าอาหารของโรงแรมแห่งไหนๆเสียอีก

โต๊ะธรรมดาๆที่ไม่ได้ถูกประกับให้สวยงาม กลับดูหรูขึ้นมาด้วยเพียงอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะนั่นเอง

น้องทั้งสองนั่งรอด้วยความตื่นเต้น เพราะมารดาของเจ้าหล่อนบอกไว้ว่าลองทำอาหารพิเศษดู และเมื่อพี่ชายคนโตลงมาจากบันไดตามด้วยพ่อบังเกิดเกล้า น้องทั้งสองก็ยิ้มอย่างดีใจที่ จะได้กินสักที (ฮ่วย ไม่ได้รอตูหรอกรึ..)

" มาแล้วจ้า~~ ไก่ต้มโค้กทั้งตัวฉบับ ม่ามี้เองจ้า~~ " หม้อใบใหญ่ถูกยกลงมาวางที่โต๊ะยิ่งทำให้มันดูหรูขึ้นไปใหญ่

" ทานละคร้าบบบบบบบบบบบบบ " ทุกคนรอบโต๊ะกล่าวพร้อมกันก่อนที่จะลงมือตักข้าวและกับข้าวกินอย่างสนุกสนาน พร้อมหน้าพร้อมตา

( ได้พบหนทางที่ตนเองชอบแล้ว ไหนยังมีครอบครัวที่ยิ้มแย้มอีก ไม่มีอะไรสุขไปกว่านี้อีกแล้ว ) ความคิดของเด็กหนุ่มแล่นเข้ามาในหัว มันช่างมีความสุขเหลือเกินในตอนนี้

" เออใช่........พ่อมีอะไรจะบอกลูกนะ... " สิ้นเสียงของพ่อ เสียงเจี้ยวจ้าวรอบโต๊ะถึงกับเงียบสงัดลงทันตาเห็น บรรยากาศเริ่มมืดมนโดยที่เด็กหนุ่มไม่ทันได้คิดอะไร

" อะไรเหรอครับพ่อ! " เด็กดนหนุ่มจับช้อนตักข้าวยัดเข้าปากตุ้ยๆราวกับไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก

" พ่อน่ะ....ไม่ให้ลูกเรียนศิลปะนะ.... " ราวกับฟ้าผ่าลงมาที่กลางอก คำๆนั้นทำให้ช้อนที่จูถืออยู่ถึงกับตกลงบนจาน ดวงตาเปิดกว้างใบหน้าเอ๋อไปในทันที

" อะไรนะพ่อ!!!! "

" ทะ..ทำไมล่ะพ่อ ผมก็ยังเห็นพ่อชมที่ผมทำอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ให้ผมเรียนล่ะ!? " ความตกใจของเค้าทำเอาเค้าทำอะไรแทบไม่ถูก มือไม้สั่นพร่า

ดวงตาเริ่มเป็นสีแดงก่ำจะร้องไห้ราวกับไม่เชื่อหูของตนเองว่าจะได้ยินคำๆนี้ออกมาจากปากของบิดาของตนเอง

" โกหก...โกหกใช่ไหมพ่อ....บอกผมสิว่าล้อเล่น บอกผมสิว่าพูดเล่นน่ะพ่อ...... " ดวงตาของหนุ่มน้อยเริ่มมีหยาดน้ำตาสีใสไหลออกมา ความรู้สึกรักมากมายราวกับจะพังทลายด้วยเพียงค้อนหนึ่งอัน หากพ่อผู้เป็นบิดาทุบมันลงมาด้วยความแรง จิตใจของเด็กน้อยคงจะต้องสูญเสียความรักนั้นไปราวกับอกหักเป็นแน่แท้

" เงียบซะ!!!! " คำๆนั้นยิ่งตอกย้ำลงไปที่หัวใจของเด็กน้อย ความเจ็บปวดและความสับสนเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ น้ำตาสีใสของเด็กน้อยไหลอาบแก้ม

" ไป!!! ไปเรียนวิชาการ!!!! เอาหัวของแกไปหมั่นฝึกฝนซะ!!!! ไม่ใช่มานั่งไร้สาระกับไอ้ศิลปะบ้าบอ!!!!! " คำตัดสินของบิดาถือเป็นคำขาดในครอบครัว

" ศิลปะน่ะ! เอาไว้ดูเพลินๆก็พอแล้ว!! แกทำงานสามัญเป้นงานหลัก แล้วเอาศิลปะเป็นการวาดภาพเล่นไป! อย่าเอาเวลาอันมีค่าของแกไปเสียกับเครื่องมือระบายความเครียดนะ!! "

เด็กหนุ่มไม่มีโอกาสแม้จะแย้งสักเพียงจุด กลับต้องนั่งฟังทั้งน้ำตา ผู้เป็นบุพการีว่ามาเช่นนั้น เราจะไปแย้งได้อย่างไร เราจะตอบโต้ได้อย่างไร ทำอย่างไรได้นอกจากนั่งฟังอย่างงี้ คำคืนแห่งความสุขนั้นสั้นเสียจริง

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

เช้ารุ่งขึ้นมารดาของเค้าไปส่งที่โรงเรียน

สภาพของเด็กน้อยไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณ ขอบตาสีดำคล้ำ ตาสีแดงก่ำ นัยต์ตาเลื่อนลอย เหม่อ และไม่สนใจสิ่งรอบข้างแม้สาวงามปานเทพธิดาเดินผ่านก็ยังไม่แม้จะชายตามอง

" ฝืนทนอยู่ก็เหมือนตาย.....ดั่งร่างไร้วิญญาณ.... " จิตใจของเด็กน้อยคงมิต่างจากคำๆนี้เสียเท่าไหร่นัก หากไม่เพราะว่าตัวตนของเค้ามีแรงกระตุ้นให้ไปโรงเรียนคงไม่มาเป็นแน่แท้

" ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ.....อุสาห์พบกับสิ่งที่ตนเองชอบแล้วทั้งที......กลับถูกสั่งห้าม.......ทำไมความจริงมันถึงได้โหดร้ายแบบนี้.....ทำแบบนี้ฆ่าชั้นเลยดีกว่าไหม!!!!....ให้ชั้นอยู่ต่อไปโดยที่ฝันสลายน่ะเรอะ!!!!!... "

ชายหนุ่มรำพึงและจิตใจที่มัวหมองพาชายหนุ่มตกต่ำและย่ำแย่ ความรู้สึกของชายหนุ่มพาลดุ่งสู่เหวลึก จิตใจที่หมองมัวและคร่าขุ่นค่อยๆลากร่างวิญญาณและความฝันของเด็กน้อยลงเหวแห่งความสิ้นหวังไปทีละน้อยทีละน้อย

ผลั่ก! " เป็นอะไรไป ทำของรักหายรึไง...... " ฝ่ามือของเด็กสาวคนนึง ตบเข้าที่กลางหลังก่อนที่จูจะหันไปมองหยน้าเด็กสาวคนนั้น

" ทะ....ทิ? ...... " พริบตาที่ดวงตาสีดำขุ่นคร่าราวกับมีห่าพิรุนโปรยอยู่ภายในดวงตา สบเข้ากับดวงตาสีดำสดใสภายในลึกลับน่าค้นหา ทำให้เค้ารู้สึกเด้งตัวกลับขึ้นมามีพลัง และนี่เองคือ แรงกระตุ้นเพียงเล็กน้อยที่เค้ามี

" ทำไมทำหน้าเหมือนญาติเสียอย่างงั้นละ หืม? " ชายหนุ่มอึ้งตะกุกตะกักก่อนที่จะสบตาเธอสักพัก กลืนน้ำลายลงคอก่อนหนึ่งครั้งแล้วตอบเธอกลับไป

" เธอชอบศิลปะรึเปล่าล่ะ...... " ชายหนุ่มยืนตรงถามสาวน้อย

" ไม่ค่อยชอบ ชั้นดูไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำไมเหรอ " เธอพูดออกมาด้วยใบหน้าเซ็งเล็กน้อยราวกับเธอไม่เข้าใจความหมายที่อยู่ภายในของมัน

" ก็...พอดีชั้นว่าจะไปศึกษาต่อสายศิลป์ แต่ว่าพ่อน่ะสิ ไม่ให้อ่า.... " เด็กหนุ่มทำหน้าตาสะเทือนใจเล็กน้อยด้วยท่าทางเจ็บปวด

" เค้าทำถูกแล้วล่ะมั้ง เค้าคงกลัวว่าอนาคตนายจะไส้แห้ง ไม่มีอะไรจะกิน และก็ตกต่ำไง เพราะถ้าเรียนสายวิชาการมันก็ไม่ได้ลำบากอะไร เงินเดินมาตลอด ถ้าเรียนต่อราชการก็จะมีเงินใช้ตอนแก่จริงไหมล่ะ "

คำพูดนั้นทิ่มตรงลงไปกลางใจของชายหนุ่มที่เธอคุยด้วยตรงหน้าทำเอาเค้าอ้าปากค้างยาวลงไปแทบจะถึงพื้น(ปากคนหรือ= =?)

" ตะ...แต่ว่า...ชั้นชอบนี่นา! " ชายหนุ่มเกือบสติหลุดหลังสิ้นคำพูดของเธอและกล่าวกลับไป

" ไม่มีแต่.....ชอบ กับ ถูกต้อง มันต่างกันนะจู! อนาคตน่ะ มันต้องถูกต้องต่างหากล่ะเอาแต่ความสุขของตนเองเป็นที่ตั้งไม่ยึดถึงหลักอนาคต แล้วเกิดวันข้างหน้าเธอเกิดไม่มีอารมย์ศิลปะ ไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งถึงมันหรือเข้าไม่ถึงมัน เธอจะทำยังไงล่ะ "

น้ำเสียง คำพูด และท่าทางของเธอดูน่าศรัทธาราวกับพระแม่ผู้มาจากสวรรค์ก็มิปาน คำเกลี่ยกล้อมของเธอถึงกับทำให้ชายหนุ่มคิดหนักเลยทีเดียว

" พ่อของเธอเค้ากลัวว่าเธอจะไปเรียน เจอเรื่องแย่ๆ เข้าไม่ถึงจุดของมันและทำให้เธอกลายเป็นคนที่แย่ที่สุดของชีวิตของเค้ายังไงล่ะ นั่นคือสิ่งที่พ่อของเธอกลัวและถึงได้ขับไสไล่ส่งให้เธอไปเรียนวิชาการด้วยใบหน้าดุๆยังไงล่ะ ไปละ บาย "

สิ้นคำพูดของเธอ เธอก็เดินไปเข้าห้องทันที เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่เธอพูดกับตนมากขนาดนี้ ทั้งๆที่ตนเองก็ไม่ได้สนิทกับเธอมากมายเ

ว้าว เจ๋ง

เยี่ยมเลยครับ

ลงต่อให้จบนะครับจะรออ่าน

คือความจริงแล้วลงรอบเดียว

ไม่นึกว่าเว็บนี้จะรับไม่ได้หมด= =

================


อัจฉริยะของโรงเรียน ไม่น่าเชื่อว่าจะมาพูดกับคนธรรมดาๆอย่างตนเอง ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้น ทำไมเธอถึงได้ใส่ใจกับเรื่องของคนอื่นมากขนาดนี้?

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

หลังเลิกเรียนแม้ชายหนุ่มจะกลับบ้านตามปกติ แต่ทว่าก็ยังไม่กล้าที่จะมองหน้าของพ่อตนเองอยู่ดี ไม่กล้าแม้จะสบตาบิดาของตนเองเหมือนเช่นแต่ก่อน

ทันทีที่เด็กหนุ่มวางกระเป๋าเสร็จ เค้าได้พลิกตัวกลับไปออกจากบ้าน ระหว่างทางเด็กหนุ่มเหงหน้ามองท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆสีขาวขุ่นผสมเทา ที่ลอยละลองอย่างอิสระ ไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ

" สวยจังเลยนะ.....นอกจากสวยยังมีอิสระอีกดว้ย....ไม่ต้องอยู่ในกฎเกณต์อะไร.... " ชายหนุ่มเริ่มเปรียบเปรยตนเองกับท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ด้วยดวงตาสีดำอันเหม่อลอยเสียแล้ว

" ใช่....ช่างเป็นก้อนเมฆที่มีความสุขมากเลยล่ะ...จริงไหม จู.... " ชั่วเพียงพริบตา กลับมีชายคนนึงปรากฎตัวขึ้นมาทำเอาชายหนุ่มตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว และเด็กหนุ่มหันไปมองอย่างรวดเร็วจนคอแทบเคล็ด

และเมื่อรู้ว่าเป็นใครชายหนุ่มถึงกับโล่งอกถอนหายใจเฮือกใหญ่

" จะกลัวอะไรกันฮะ พี่ไม่ใช่ผีนะเฟ้ย แหมๆ " ชายนิรนามกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองด้วยท่าทางเซ็งเป็ด

" ดีครับพี่คิว...... ผมกำลังจะไปร้านเกมพอดีเลยพี่ ไปด้วยกันไหม "

" เออ " ทั้งสองค่อยๆย่างเท้าก้าวสู่จุดหมายด้วยกันทีละนิด บนพื้นสีดำจากยางมะตอยสียาวไกลไม่น้อยเลยทีเดียว

" พี่ครับ.........ผมมีเรื่องจะปรึกษาครับ...... " ใบหน้าของเด็กหนุ่มบ่งบอกถึงความเครียดที่มากล้นพร้อมกับจดจ้องด้วยความรู้สึกสับสนต้องการคำตอบอย่างรุนแรง กระหายซึ่งความจริง

" ว่ามาสิ.... " ทุกเรื่องราว ทุกรายละเอียดละเบียดนิ้วถูกถ่ายทอดให้ฟังด้วยสีหน้าที่ตั้งใจ(ฟัง) ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่มีต่อศิลปะ หรือความรู้สึกตอนที่โดนบิดาของตนว่า

" อืม.....มันเป็นแบบนี้นี่เอง ไม่น่าล่ะ ซึมมาเชียว " พี่คิวแตะไหล่ของชายหนุ่มเบาๆเป็นการปลอบใจ

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

หน้าร้านเกมที่ประดับประดาไปด้วยภาพเกมออนไลน์ วอปเปเปอร์ เกมดังอย่าง Ragnarok TS SF มังกรหยก และอีกหลายๆเกมดัง ติดกระจกใสเอาไว้

บนพื้นซีเม้นสีเทาอ่อนนั้น ชายสองหน่อนั่งเล่าความอย่างสนุกสนาน

" ตอนนั้นนะ อาจารย์โดนพี่แกล้งเข้าไป อย่างฮาเลย "

" จริงเหรอครับพี่! ยอดไปเลย! "

แต่ทว่า ความสนุกของทั้งสองกลับต้องหยุดกลงที่ตรงนั้น

" ส่วนเรื่องของจูน่ะนะ...... "

บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัดลงทันตา ราวกับทุกสิ่งจะเฝ้ารอที่จะฟังคำตอบของคนเพียงหนึ่งคน

" ชั้นไม่เห็นด้วยที่นายจะไปเรียนสายศิลป์..... " คำพูดๆนี้ทำเอาเด็กหนุ่มรู้สึกผิดหวังไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะตัวเค้าเองหวังเอาไว้มากว่าคนที่เรียนศิลปะมาก่อนอย่างพี่คิวจะเห็นดิบเห็นดีด้วยเสียอีก

" ทำไมล่ะพี่!? แม้แต่พี่ก็ไม่เห็นด้วยที่ผมจะไปเรียนสายศิลป์งั้นเหรอ!? ทำไมกันล่ะ เพราะผมใส่แว่นดูเหมือนหมอรึไงกันครับ รึผมอ้วนไปรูปร่างไม่ผอมไส้แห้ง!? " คำๆหลังนั้นทำเอาพี่คิวสะดุ้งเล็กน้อย= ="

" มะ....ไม่ใช่อย่างงั้น........ชั้นอยากเห็น พรสวรรค์ของนายมากกว่า เพราะเรียนศิลปะน่ะ....ถ้าไม่มีพรสวรรค์มันรุ่งยากนา.... "

สิ้นคำๆนั้นทำให้เด็กหนุ่มถึงกับโทสะขาดสะบั้นลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่บิวเบี้ยวโมโหอย่างรุนแรง! เด็กหนุ่มกัดฟันกรอดๆอย่างโมโหดวงตาจ้องเขม็งตรงไปยังพี่คิวที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับท่าทางของจูเท่าไหร่นัก

" ได้...........ได้เลย! ผมดูพี่ผิดไปจริงๆ! ผมนี่แหละ! ผมคนนี้แหละจะทำให้พ่อแม่ยอมรับเอง!! ผมจะแสดงให้ทั้งโลกได้เห็น!!! พรสวรรค์มันไม่มีทางเหนือกว่าพรแสวง!!!! " เด็กหนุ่มประกาศกล่าวด้วยน้ำเสียงอันแสนพิโรธ

จูเดินเข้าร้านไปอย่างขุ่นเคื่อง พรสวรรค์กับพรแสวงนั้นทำให้เด็กหนุ่มถึงกับโมโห เพราะผู้ที่มีพรสวรรค์นั้นไม่ต้องพยายามก็ทำได้ แต่พรแสวงนั้นต้องแลกด้วยเวลาและพลังมากมายกว่าจะได้มันมา

" ลูกจะ....มีค่าพอจะให้พ่อช่วยไหม....... " พี่คิวที่นั่งกุมขมับอยู่ตรงหน้าร้านกล่าวบางอย่างที่น่าแปลกใจไม่น้อย....

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

" อืม...........เทคนิคดินสอ....................เทคนิคสีไม้.............ว้าว~ ภาพของปิคาสโซ่....งดงามจริงๆ... " ขณะที่ชายหนุ่มกำลังตะลึงหงั้นอยู่กับภาพของปิคาสโซ่นั้น

ชายวัยรุ่นสองคนได้เดินเข้ามาหาด้วยความโมโห " เฮ้ย! ไอ้เด็กเวร! เอ๊งจะเปิดเว็บทำห่าไรวะ! มันแลค*นะเว้ย!! คนกำลังPvP** แมร่ง! ปิดเลยสัส ปิดเด๋ยวนี้เลยด้วย ไอ้ภาพปัญญาอ่อนเนี่ย! "

*แลค(Lag) อาการกระตุกของเกมออนไลน์ที่เกิดจากการดึงเน็ตจากการเปิดเว็บต่างๆ **PvP ในเกมหลายเกมของเกมออนไลน์นั้นจะมีระบบPlayer VS Player ซึ่งก็คือระบบที่ให้ผู้เล่นต่อสู้กันเองนั่นเอง

สิ้นเสียงนั้นด้วยตาของชายหนุ่มเบิกกว้างด้วยความโมโห! แววตาจดจ้องไปหาชายวัยรุ่นสองคนด้วยสายตาขุ่นเคื่อง ราวกับพยัคฆ์จ้องคนที่จะมาทำร้ายของรักของมัน

" แก......ว่าอะไรนะ.. "

" ทำไม.......ไอ้หนู.........เอ็งจะทำไม......... " ดวงตาใหญ่โตของเด็กวัยรุ่นวางก้ามราวกับคนเองนั่นยิ่งใหญ่เหนือใครๆ เปรี้ยง!!!! หมัดขวาตรงกระแทกเข้ากลางหน้าของวัยรุ่นคนนั้นลงไปทรุดอยู่กับพื้น

สายตาของเด็กวัยรุ่นอีกคนนึงจ้องมองมาด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับชกลงมาด้วยความรู้สึกกลัว

" ช้า..... " เด็กหนุ่มเอียงตัวหลบหมัดพร้อมกับยึดแขนเข้าไปสอดระหว่างคอของชายวัยรุ่นคนนั้น พร้อมกับกระแทกอย่างรุนแรง " โคส-ลายด์!!! " ตึง!! วัยรุ่นอีกคนหัวฟาดพื้นลงไปนอนอยู่กับพื้น

" เฮ้ย!!! เอ็งทำไรเพื่อนข้าวะ!!! " เพียงแค่นั้นคนเกือบทั้งร้านต่างลุกขึ้นมาทันที.... เด็กน้อยแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า พวกของมันจะเยอะขนาดนี้

" เข้ามาเด้!! เข้ามารุมเลย!! ไอ้พวกหมาหมู่!!!! " เด็กหนุ่มตวาดไปโดยหวังว่ามันจะเข้ามาทีละคน แต่ทว่ามันไม่เป็นแบบนั้น

" ใช่ พวกเรามันหมาหมู่.......เพราะงั้น....รุมแม่งเลย!!!! " ชั่วพริบตาที่ทุกคนกำลังจะเข้ามารุมกินโต๊ะเด็กน้อยนั่นเอง

" เฮ้ยๆ.......ทำไรกันน่ะ.......... " ชายผู้นึงเดินเข้ามาด้วยท่าทางขึงขังและเยือกเย็น สายตาของทุกคนจ้องมองมาที่เค้า และสายตาของเค้ากวาดจ้องมองทุกคน

ดวงตาสีแฝงความหมาย เอาจริงของวัยรุ่นทุกคนต่างหงอและกลับลงไปนั่งเล่นเกมดังเก่า บ้างพาเพื่อนไปนั่งพักที่โต๊ะลงตน บางนั่งเงียบสงบเล่นเกมต่อราวกับเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

" พะ....พี่คิว..... " เด็กน้อยมองมาทางพี่คิวด้วยสายตาสงสัย ตกลงชายผู้นี้จะเอายังไงกันแน่ จะ......ช่วย หรือ ไม่ช่วย

เพียะ! ฝ่ามือของชายหนุ่มฟาดลงมาที่เด็กน้อยจนหน้าของเด็กน้อยถึงกับสะบัดเลยทีเดียว!

" อย่าถ่ายทอดอารมย์ของศิลปะออกมาอย่างชุ่ยๆ! ถึงแม้ว่าใครๆจะไม่ยอมรับ แต่ถ้าไม่เดินต่อไปก็ทำได้แค่จมปลั่กอยู่กับความเหยียดหยาดของผู้คน จริงไหม! "

" เพราะงั้น พี่จะช่วยเธอเอง!! " เพียงสิ้นคำๆนั้น เด็กน้อยที่เอาฝ่ามือกุมแก้มน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาสีแดงที่เกิดจากการนอนไม่พอทันที

" พะ....พี่คิว.....ขอบคุณครับ....ขอบคุณมากครับ!! " น้ำตาอื่อล้นออกมาอย่างไม่แยต่อสายตาของใครๆอีกแล้ว

" เอาล่ะ.....งานแรกของนาย.........เอารางวัลของงานประกอบนี่ไปอวดพ่อ........นะบัดนาวววว!!!~~~ "

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

" ปะป้า.......ผมมีเรื่องจะขอร้อง...... " เด็กหนุ่มเดินหาบุคคลผู้เป็นบิดาด้วยสายตามุ่งมั่น ก่อนที่จะนั่งคุกเข้าลงต่อหน้าบิดา

" อะไร ชั้นว่าชั้นพูดจบไปแล้วนะเรื่องที่แกจะเข้าเรียนศิลปะน่ะ.... " ผู้เป็นพอที่นั่งอ่านหนังสือพิมอย่างไม่สนใจลูกชายของตนเอง ยังคงปฎิเสธดังเดิม

" ขอให้ผมได้ำพิสูทธ์ตัวเองด้วยครับ! ด้วยการเข้าประกวดวาดภาพระบายสี หากผมได้ที่1กลับมา ขอให้ผมได้เข้าเรียนศิลปะดั่งใจ ได้ไหมครับ!!! " เด็กหนุ่มพูดจาเป็นงานพร้อมโชว์โปสเตอร์งานให้พ่อดู

" อืม.................... " คำพูดที่แสดงออกมาถึงความมุ่งมั่นของชายหนุ่มทำให้พ่อของตนนั้นถึงกับคิดหนักเลยทีเดียว!

ใจของเด็กหนุ่มถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ คำพูดที่ออกมาจากปากพ่อจะเป็นคำกำหนดชะตาชีวิตของเด็กหนุ่มในภายภาคหน้าเลยทีเดียว

" ตกลง!.......... " สิ้นคำๆนั้นชายหน่มถึงกับยิ้มหน้าบานเลยทีเดียว ผู้เป็นพ่ออนุญาติแล้ว! มันคือโอกาส มันคือเชือกที่เค้าจะสามารถคว้ามันเพื่อดึงตนเองขึ้นมาจากความมืด!!!

" ผมจะคว้าที่1มาให้ดู!!! " ทันทีที่จูพูดเสร็จก็วิ่งกระโดดโลดเต้นออกไปอย่างยิ้มแย้ม

" หวังว่า คงจะไม่เหมือนชั้นนะ... " ผู้เป็นพ่อกล่าวด้วยความรู้สึกเป็นห่วง แต่ที่เหมือนนั้นมันคืออะไรกัน

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ ....................

ถึงเวลาแห่งการตัดสินผลงาน และเข้าสู่ช่วงสอบปลายภาค ของมัธยม3

" ถึงวันปผระกาศแล้ว เราอุสาห์ไปเขจ้าแข่ง นั่งขดหลังแข็งซ้อมไปอ่านหนังสือไปจนแทบบ้า ถึงตอนแข่งจะไม่ค่อยมัน่ใจก็เถอะ แต่เราก็ทำเต็มที่ หวังว่า.....พระเจ้าคงช่วยเราบ้างนะ "

เด็กหนุ่มรีบร้อนตาลีตาเหลือกไปหาพี่คิวเพื่อที่จะพาไปดูผลงานด้วยกัน ทันทีที่จูไปถึงพี่คิวเดินออกมาจากบ้านพอดี

" เราไปกันเถอะ "

ราวกับรู้อยู่แล้วว่าจูจะมา พี่คิวรีบเดินออกไปโบกแท๊กซี่เพื่อที่จะตรงไปอย่างสถานที่ประกาศผลงานทันที

" ครับ ชาครีส์ครับ " จูโชว์นามบัตร์ผู้เข้าแข่งพร้อมกับเข้างานไปกับพี่คิวทันที ภาพของทุกคนที่เข้าประกวดถูกติดโชว์ทุกคน

จูกับคิวค่อยๆเดินไปตามทางที่เต็มไปด้วยผู้คนและค่อยๆดูภาพแต่ละภาพที่ใช้สีน้ำเป็นหลัก หลายต่อหลายคนที่ยิ้มดีใจกับผลงานของตนเอง หลายต่อหลายคนที่นั่งเซงที่ผลงานตนเองไม่ได้ที่1

และ.............ในที่สุด ปลายทางข้างหน้าก็คือ ที่ติดผลงานของคนที่ได้อันดับ 1-3 พรมสีแดงปูตามพื้นทอดยาวไปถึงปลายทาง ผ้าสีแดงปูรอบข้างพร้อมกับสปอตไลท์สีส้มอ่อนเน้นผลงาน....

เมื่อก้าวเท้าไปใจของจูกลับสั่นกลัว.........และค่อยๆเดินช้าลง...ช้าลง......จนหยุดอยู่ตรงหน้าประตู......

" ไม่เข้าไปเหรอ...... " พี่คิวถามพร้อมกับจ้องมองมาที่ใบหน้าของจู เด็กหนุ่มมือไม้สั่นด้วยความกลัว กลัวที่ตนเองจะไม่ได้เรียนศิลปะ กลัวที่ตนเองจะแพ้ และกลัวที่บิดาของตนจะหัวเราะเยาะ......

" ผะ....ผม....ผม......กะ...กลัว........ " ดวงตาของเด็กหนุ่มสั่นด้วยความกลัว จนขยับไม่ได้

" จูเอ๊ย เราเดินมาถึงตรงนี้แล้วนะ ลองมองกลับไปดูสิ.........มองดู....หนทางที่เธอเดินผ่านมา.....หนทางที่เธอเลือกที่จะเดิน ... "

เพียงแค่จูหันหลังกลับไปมอง...ก็พบกับภาพต่างๆที่เค้าพบเจอ ภาพตอนที่เค้าไปดูงานศิลปะ ภาพที่รู้สึกชื่นชอบมัน ภาพที่บิดาของตนว่ากล่าวสั่งสอน และภาพเมื่อยามเค้าล้มแล้วทิเข้ามาคุยด้วย ภาพ.....มากมายไหลเข้ามาในหัวเค้า

มันคือ...."หนทาง"ที่เด็กหนุ่มได้เลือกเดินด้วยความมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อเพื่อที่จะไปถึงความฝัน และหากเค้าเปิดประตูบานนี้ออกไป เค้าก็จะได้รู้ว่า เค้าจะได้พบกับความฝันหรือไม่...

" ไปกันเถอะครีบพี่คิว.... ใช้ความกล้าสยบซิ่งความกลัว.... " เด็กน้อยที่เป็นเด็กในวันก่อนๆ กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มที่มีความกล้าในวันต่อๆมา และวันนี้ จะเป็นสิ่งที่ชี้อนาคตของเค้าในที่สุด!!

แอ๊ดดดดด~~~ ปึง! ประตูงานภถูกเปิด และผู้ที่เดินเข้าไปด้วยความกล้าจ้องมองไปที่ผลงานของตนเอง..........

" ผู้ที่ได้รางวัลที่1ได้แก่.....นายเกรียงไกร.... มากสมบัติ ผู้ที่ได้ที่สองได้แก่....นาย ชาครีส รัตนกุล ผู้ที่ได้ที่สามได้แก่ นายบุญมี น้อยแนบ "

" ที่สอง...รึ..... " ความรู้สึกยินดีกับความรู้สึกเจฌ็บปวดไหลเข้ามาผสมกันจนเค้ารู้สึกสับสน น้ำตาที่ไหลออกมานั้นล้นไปด้วยความยินดีและความเศร้า จิตใจของเค้าทั้งกระวนกระวายและปวดร้าว

" ทำไม.....ทำไม......ทำไมท่านถึงไม่ช่วยข้าบ้างเลยนะพระผู้เป็นเจ้า........ " เด็กน้อยรำพึงกับตนเองเบาๆ

" ทั้งๆที่ท่านสามารถช่วยข้าได้ ท่านก็ไม่ช่วยข้า.......ข้ารู้สึก...สาปแช่งท่าน......... "

แปะ!....ฝ่ามือของพี่คิวตบไหล่ของจูเบาๆอกีครั้งเหมือนตอนเค้าปลอบใจ และเค้าก็ปลอบใจจูอีกครั้งด้วยความหวังใย และรู้สึกหดหู่ไม่แพ้กัน โดยหวังว่า พ่อของจูจะไม่ใจร้ายจนเกินไป

" ขอบคุณครับพี่คิว...........ผมรู้พี่ไม่ต้องเสียใจ มันไม่ใช่เพราะพระเจ้าไม่ช่วยหรืออะไรหรอก สุดท้ายแล้ว ตัวผมเองต่างหากที่แย่.....มันเพราะผมเองต่างหากที่ไม่พยายามใให้เต็มที่.... "

" ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกจู......ในสายตาพี่น่ะ นายขยัน นายพยายามยิ่งกว่าพี่ตอนเรียนเสียอีก นายพยายาม....อย่างสุดความสามารถแล้วนี่! "

" แต่มันก็ยังไม่สำเร็จไม่ใช่เหรอครับพี่คิว! มันก็ยังไม่ได้ที่1นี่ครับพี่คิว! " เด็กน้อยรู้สึกเครียดหนักจนร่างกายแทบจะรับไม่ไหว จิตใจเองก็พลอยไปด้วยเช่นกัน

" เฮ้.........อย่าคิดมากสิ....ยังไงเราก็พยายามเต็มที่แล้วนี่นา........ "

" ครับ...นั่นสินะ......เราจะมัวจมปลั่กอยู่กับอดีตไม่ได้.....เราต้องเดินไปสู่อนาคต ..... "

ทั้งสองเดินออกปจากงานประะกวดโดยหารู้ไม่ว่า มีสาวน้อยบางคนจ้องมองดูอยู่ด้วยสายตาอาลัยอาวร

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

" เป็นไง.........ลูกเอ๋ย...มันไม่ง่ายใช่ไหมลูกจ๊า......การที่จะเดินไปสู่หนทางศิลปะน่ะ.......มันไม่ได้ง่าย เพราะงั้น...... "

" ไม่ครับพ่อ.....ผมไม่ยอมแพ้หรอกครับ.....ผมอุสาห์คว้าที่สองมาได้.........ผมไม่ยอมแพ้แน่นอน... "

ผู้เป็นพ่อทั้งดีใจทั้งลำบากใจ ดีใจแสนดีใจที่ลุกมั่งมั่นขนาดนี้ แต่รู้สึกลำบากใจพอๆกันที่ลูกต้องมาเดินในหนทางที่ตนไม่อยากให้เดิน

" พอได้แล้ว........ ฉันรู้สึกหน่ายเต็มทนกับอาการของเธอแล้วนะ... " เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นด้วยท่าทางมีน้ำโห เด็กน้อยก้มหน้าลงรับกรรมไปตามระเบียบ

" ที่รัก เธอจะแกล้งลูกไปถึงไหนกันฮะ!! ไหนบอกว่าไม่ว่าได้คะแนนเท่าไหร่ก็จะให้ลูกเข้าเรียนไงยะ! "

สิ้นเสียงนั้นจูถึงกับหันหน้าไปมองพ่อของตนเองทันที!? ในความงุนงงนั้นเอง แม่ผู้มากเฉลยความจริงได้เล่าความจริงออกไปเกือบหมดเปลือก

" ไหนว่าถ้าลูกไม่ได้ที่1ก็จะให้เรียนไง แหม ตั้งท่าวาดมาดเท่ยังกะพระเอกเลยนะ จริงๆอายที่จะพูดรึไงยะ! แหมๆ " แม่ผู้นี้กลับทำให้พ่ออายม้วนซะงั้น

" จ้าๆ พอแล้วจ้าที่รัก พ่อแล้ว เดี๋ยวพ่อจัดการต่อเองนะ.... "

" เอาล่ะ ลูก ไปคุยกับพ่อที่หน้าบ้านหน่อยสิ.... " ผู้เป็นพ่อเดินนำลูกไปโดยมีลูกชายเดินตามต้อยๆ

" รู้ไหมทำไมพ่อถึงไม่อยากให้ลูกเรียนศิลปะ... " ผู้เป็นพ่อถามพร้อมกับนั่งลงที่ฟุตบาท

" ไม่รู้ครับ " เด็กน้อยกล่าวพร้อมกับนั่งตามบิดาตน

" พ่อน่ะ....แต่ก่อนเคยเรียนศิลปะมาก่อน พ่อรู้ พ่อเข้าใจว่ามันรู้สึกตื้นตันเพียงใดที่เห็นมันสวยงามน่าหลงไหล และใจของพ่อก็ได้เลือกที่จะเรียนมัน แต่ว่าพ่อ ก็ไปไม่ถึงฝั่งฝัน "

" พ่อไม่สามารถเข้าถึงศิลปะได้ นั่นทำให้พ่อเป็นได้แค่ศิลปินธรรมดาๆ วันนั้น ที่พ่อพาลูกไปงานศิลป์ เพื่อที่จะไปดู ว่างานของตนนั้นขายออกไหม แต่แล้วงานของพ่อเองก็ยังคงถูกวางอยู่บนชั้นในราคาเดิม "

" ศิลปะน่ะ มันไม่ใช่ระบายสี ศิลปะไม่ได้สอนให้เราวาดรูปลงสีรูปเป็นอย่างเดียว แต่มันสอนให้เราเข้าใจ! ชีวิตของตนด้วย! และจำไว้.....ลูกรัก จำไว้... "

" พ่อ....ให้ลูกไปเรียน...ลูกจงก้าวข้ามพ่อ จงก้าวเหนือกว่าพ่อ ทำในสิ่งที่พ่อทำไม่ได้ให้เป็นจริงซะ.... " ยามที่พ่อของตนกล่าว หมู่ดาวระยิบระยับบนฟ้าส่องประกายน้อมรับ คำคืนอันงดงามได้มาพร้อมกับดาวตก

" ครับพ่อ! " เด็กน้อยตบปากรับคำของพ่อด้วยความมุ่งมั่น

" ผมจะ...ต้องเป็นศิลปินให้ได้! "

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

สอบเสร็จวันสุดท้าย

พักเที่ยง

" เอาล่ะ....ช็อคพร้อม.....ลุยโลด........ " จูแอบขึ้นมาบนห้องพร้อมกับวาดภาพโรงเรียนและเพื่อนของตนยืนยิ้มอยู่ด้วยช็อคสีหลายต่อหลายอันจนเสร็จ

กรี้งงงงงงง!!~~~~~~~ ทันใดที่เวลาพักเที่ยงหมด จูรู้ทันทีว่าจะต้องหลบซ่อน พร้อมกับเข้าห้องน้ำไไปล้างมือ กริ้งดังขึ้นเพื่อให้ทุกคนไปเข้าห้องเตรียมรอปล่อยกลับบ้าน

ทันทีที่ทุกคนเข้าห้องพร้อมกับจูก็ต้องตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้นด้วยช็อคบนกระดานสีเขียว

ความสวยงามของภาพทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงหงันไปแต่ทว่ายกเว้นคนหนึ่งคนที่ทำหน้าไม่พอใจนัก

" ใครเป็นคนอบขึ้นมาวาดภาพเล่นบนกระดาน ออกมาโชว์ตัวหน่อยเร็ว~ " อาจารย์รู้แล้วว่าวันสุดท้าย จึงไม่ว่าอะไรนักเรียนนัก

" เอ้า ออกมาโชว์ตัวเร็วๆ คนที่วาดาพนี้น่ะ... " และแล้วจูก็ลุกขึ้น นั่นทำให้ทุกคนตกใจไม่น้อยเช่นกัน ถึงแม้จะมีใครบางคนที่รู้อยู่แล้วก็ตามที

" เหะๆ.......เด็กหนุ่มเดินออกไปหน้าห้องด้วยความเขินอาย ก่อนที่จะมองหน้าทุกคนและถึงแม้คนๆนึงจะหลบหน้าหนี

" ก็.......ขอบคุณมากนะครับที่ทุกให้ความดูแลผมเป็นอย่างดี ผมรู้สึกขอบคุณมากที่ทุกคนเป็นเพื่อนผมและคอยช่วยผม และวันนี้ผมต้องขอตัวเดินออกจากเส้นทางสายสามัญแล้ว เพื่อที่จะไปตามล่าฝันของตัวเอง "

" ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง........ผมจะเป็นศิลปินให้ได้ครับ! " แม้คำพูดจะฟังดูธรรมดา แต่ความธรรมดาของมันนั้นไม่ธรรมดา ทุกคนที่ฟังต่างปรบมือให้อย่างยินดีและเต็มใจ

" เฮ้!!!!!! " เสียงทุกคนโฮ่ยินดีให้กับเด็กน้อยที่เลือกหนทางของตัวเองที่อยู่ตรงหน้าสำเร็จ และทุกคนต่างก็ยอมรับมันในที่สุด

ถึงแม้ในกลุ่มคนปรบมือจะมีบางคนที่นิ่งเฉยและทำหน้าไม่พอใจบ้างก็เถอะ

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

" ไงทิ " หลังกริ่งออดบอกเลิกเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนต่างกลับด้วยความเหนื่อย แต่ว่า เด็กหนุ่มกลับเข้าทักหญิงสาวด้วยความอาลัย

" ...........มีอะไรเหรอ...... " เสียงของทินั้นเบาบางและสั่นครือ......นั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอาลัยอาวรณ์เธอหนักยิ่งกว่าเก่า

" ......ฉัน....ฉัน......ฉันชอบเธอนะ!! " ยามอาทิตย์สีแดงขึ้นเหนือศีรษะของทั้งสอง เงาของทั้งสองทอดยาวเข้าหากัน ทิสะอึกยิ้มก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าหาชายหนุ่ม

" ฉันน่ะ...อึก....อึก....ฉันเองก็ชอบเธอเหมือนกันนั้นแหละ!! " เธอพูดด้วยน้ำตาสีใสๆที่สะท้อนกับดวงตะวันส่องแสงแวววาวราวกับอัญมณี เธอวิ่งเข้าหาเด็กหนุ่ม ซบอกและทุบอกของเด็กหนุ่ม

" บ้า! บ้า! ......ฮือๆ.......ทำไมฉันต้องมาชอบคนที่ชอบในสิ่งที่ฉันไม่ชอบด้วย!!(งงไหมครับท่านผู้อ่าน?) " หยาดน้ำตาที่ดูราวกับอัญมณีของเธอไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดมากมายหลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของทั้งสอง

" ฉัน............งั้นฉันไปเรียนสายสามัญก็ได้นี่นา..... " เด็กหนุ่มพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยพร้อมกับจับไหล่ของหญิงสาวไว้ทั้งสองข้าง พร้อมกับเอานิ้วปาดน้ำตาของสาวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน

" ได้มีเธอ พ่อแม่เองก็คงไม่ว่าอะไรด้วยจริงไหม...... " เด็กน้อยพูดด้วยดวงตาที่แดงกล่ำ พยายามอดอันน้ำตาเอาไว้ หญิงสาวหันขึ้นมามองหน้าเด็กหนุ่ม

" ฉันดีใจนะที่ฉันได้ยินคำนี้จากเธอ แต่ว่า....อย่าเลย.......ฉันรู้ว่าเธอชอบศิลปะแค่ไหน.... " หญิงสาวหันหลังกลับด้วยใบหน้าเขินอายเล็กน้อยกับรอยยิ้มในมุมปาก

" ถ้าฉันให้เธอมากับฉัน เธอก็จะไปไม่ถึงฝันของเธอ ฉันรู้ว่าเธอน่ะพยายามแค่ไหนกว่าที่จะได้มาซึ่งโอกาส "

" ตั้งแต่ที่ฉันเจอเธอที่งานศิลปะในตอนแรก ฉันก็รู้แล้วว่าเธอมุ่งมั่นแค่ไหน ยิ่งตอนเธอตะโกนว่าฉันจะต้องเป็นศิลปิน ฉันเองก็แอบดีใจไม่น้อย " เธอนั่นเองที่แอบดูจูในงานศิลปะครั้งแรก เธอแอบจับตามองชายหนุ่มตั้งแต่ตอนนั้น

" และฉันก็รู้ว่าพ่อเธอไม่ให้ และเธอพยายามแค่ไหนกว่าจะได้ที่สองของงานแข่งมา... " แม้แต่งานประกวดภาพ เธอก็ยังคงจับตามองชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา

" และฉันก็รู้อยู่แล้วว่า.......สักวัน....วันนี้มันต้องมาถึง " หยามน้ำตาของเธอไหลอาบแก้มทั้งสองข้างก่อนที่จะมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรักอันลึกซึ้ง

" เธอเดินไปตามหนทางของเธอเถอะ......ฉันนะ...เชื่อนะว่าเธอจะต้องเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ได้ " รอยยิ้มของเธอปรากฎบนใบหน้าทั้งๆที่หยาดน้ำตาของเธอไหลริน

" สัญญานะ...ว่าเธอจะต้องเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ให้ได้...... " เธอยืนนิ้วก้อยออกมาจากฝ่ามือที่สั่นเครื่อง ชายหนุ่มที่เห็นก็อดตื้นตันใจจนอดกลั้นน้ำตาอันไว้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

" ฉันสัญญา.... " พันธะสัญญญาของทั้งสองที่ฑันธนาการดวงใจของทั้งสองเอาไว้

" ขอบใจนะ... " เธอยิ้มจากก่อนที่จะหันหลังกลับ........โดยที่เธอยังหวังว่า เค้าจะเรียกเธอให้หยุดอยู่เล็กๆ......

" ทิ!......เธอต้องรอฉันนะ!!! ฉันจะเป็นศิลปินให้ได้!!! แล้วฉันจะไปหาเธอเอง!!! ฉันจะต้องหาเธอให้เจอ!!!! "

" จ้า!!! ฉันจะรอน้า~~~ " สาวน้อยวิ่งจากไปโดยที่น้ำตากระเซ็นออกจาดวงตาของเธอ

แม้ใจของเด็กหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องแยกจาก เงาของทั้งสองที่เชื่อมต่อกันค่อยๆขาดออกจากกันมันทำให้เด็กหนุ่มถึงกับใจหาย แต่ว่า.......

" ฉันจะต้องเป็นศิลปิน.... " เพื่อที่จะทำให้ฝันของฉันเป็นจริงแล้ว ฉันจะไม่ย่อท้อ และฉันจะต้องหาเธอให้พบให้ได้...

" ถึงเวลาต้องแยกทางกันแล้วสินะ....ทิ....... "

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

" ในที่สุดเราก็สอบติดเสาวภาแล้ว!!!! " รอก่อนนะทิ ฉันจะต้องทำฝันฉันให้สำเร็จให้ได้ ด้วยความมุ่งมั่นทั้งหมดของฉัน มันจะต้องสำเร็จให้ได้

ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตามฉันจะเอาชีวิตเข้าและโดยใช้ความพยายามและความมุ่งมั่นนี่แหละ ทำให้ฉันได้กลายเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่และกลายเป็นคนที่เธอรักให้จงได้!

เริ่มต้นที่โรงเรียนวิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภาสินะ!

ไม่ว่านานเท่าไหร่ ไม่ว่าจะต้องลำบากแค่ไหน ขอแค่มีใจของเธออยู่ข้างฉัน ฉันก็จะพยายามมันต่อไปให้ถึงที่สุดเลยล่ะ

" ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน~~ หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่..... " ปิ๊บ เสียงโทรศัพท์ของเด็กหนุ่ม ไม่สิ ชายหนุ่มดังขึ้น

" สอบติดแล้วใช่ไหม จูยินดีด้วยน้า~~~ " เสียงของคนนั้นๆไม่ใช่ใครอื่น เจ้าของเสียงของคนที่ทำให้ชายหนุ่มพยายามอย่างสุดความสามารถนั่นเอง

" จ้าทิล่ะ!? ติดโรงเรียนที่อยากรึเปล่า "

" ติดสิ "

" เรามาพยายามด้วยกันนะ!! "

" อือ!! "

เอาล่ะครับ เรื่องราวของทั้งสองจะต้องจบลงเพียงเท่านี้ แต่ว่าอย่าลืมนะครับ เรื่องราวของทั้งสองเองก็เพิ่งเริ่มต้นเช่นกัน!! ขอบคุณที่อ่านมาจนยาวไกล ผมรู้สึกขอบคุณด้วยใจจริง

ขอบคุณ พี่โย!

--------------------------------------------------- AH -----------------------------------------------

Art Way in my Heart

แถมท้าย

" ครับ วันนี้เราได้มาคุยกับนายพิรุฬห์กิจ มันธัน นะครับ เค้าได้เล่าประวัติของเค้าให้ฟังแล้วนะครับ ฟังแล้วเป็นเรื่องที่ซึ้งจนไม่รู้ว่าแต่งขึ้นรึเปล่าเลยนะครับเหอ เหอ " พิธีกรทั้งสามนั่งพร้อมกับทีมงานทั้งหลายล้อมตัวเค้าอยู่

" ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ..........ขอบคุณนะครับพี่เบน พี่ปุค แล้วก็พี่ใช้นะครับที่อุสาห์มาทำรายการตี1ถึงบ้านผมเนี่ย.... " ชายหนุ่มที่เติบโตจนเป็นศิลปินได้ดั่งใจแล้ว อยู่ใบบ้านหลังโตที่ประดับประะดาไปด้วยงานศิลป์ของตน

" แหมๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก......กว่าเราจะตามตัวน้องจูพบได้เนี่ย พี่เหมี่ยวกับพี่ณะซึ่งเป็นทีมงานค้นหาก็แทบลากเลือดเลยทีเดียว "

" เอาล่ะครับก่อนจบรายการ เราขอเชิญ พี่โยออกมามอบรางวัลนะคร้าบบบ~~~ "

" ขอบคุณคร้าบพี่โย~~ "

" เอาล่ะครับ รายการตี1ก็ขอลาเพียงเท่านี้นะครับ ตอนต่อไปติดตามพบกับชีวิตศิลป์ที่เรียนไม่จบนะคร้าบบ~~ "

" เฮ้อ~~ " ถ้าไม่เพราะตอนไปเรียนทำมือถือหาย ปานนี้เบอร์ของทิก็ยังอยู่......ตอนนี้เธอจะอยู่ไหนกันนะ.... " ชายหนุ่มกำลังระพึงกับอดีตที่ผิดพลาด

" ทั้งๆที่อุสาห์ทำให้ฝันของพ่อแม่เป็นจริงแล้วแท้ๆเลยน้า~~ ชายหนุ่มเหลือบไปมองบิดามารดาที่นั่งคุยกันอยู่นอกบ้าน กับน้องสาวอีกสองคน

ซึ่งท่านพ่อก็คุยเรื่องอนาคตให้ลูกสาวฟังว่าต้องเลือกทางให้ดีอะไรประมาณนั้น กลัวสำรอยตนเองประมาณนู้น~~

" เอ่อ....นายท่านครับ..... " เสียงของคนรับใช้ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของชายหนุ่ม ทำเอาเค้าอารมย์เสียเล็กน้อย

" ใครรึ..........ช่างเถอะ ไปเชิญมาแล้วกัน " ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยต่อการถูกขัดจังหวะความคิด

" ไม่เจอกันนานเลยนะ...........จู... "

" ไม่น่าเชื่อ เสียงนั้นมัน....ทิ!! "

ทั้งสองโผเข้ากอดด้วยความดีใจ ความรักที่ยาวนานในที่สุด เค้าก็ได้พบกันสักที!~ ต่อหน้าภาพที่เค้าทำประกวดเพื่อที่จะขอให้พ่อให้โอกาสเค้า ภาพขอเหล่าสัตว์ป่าที่อยู่ต่อหน้านางฟ้าอันงดงามหยดย้อย และใบหน้าของนางฟ้านั้นก็คือ.....ทิ

" พ่อช่วยลูกแล้วนะ..... " ใบหน้าของคนรับใช้ค่อยๆหนุ่มขึ้นและกลายเป็นพี่คิว ก่อนที่หนวดเค้าจะยาวขึ้นจนละม้ายคล้ายใครบางคนที่เค้าเคยสาปแช่ง

" พ่อช่วยลูกแล้ว..... "

จบบริบูรณ์

ไม่ผิดหวังที่ได้มาอ่านครับ

สนุกมากครับ(แอบนึกถึงสมัยเด็กๆ)