Fiction Factory (Open Beta)

อยากตั้งชื่อกระทู้ว่า บ้านพักสะท้านทรวง เเฮะ....เเต่ใช้ชื่อออริจินอลดีกว่า...

หากใครเคยติดตามผลงานผมสมัยประมูล หรื่องหนึ่งที่ฉวกโฉ่คาวหึ่งที่สุดคงเรืองนี้เเหละ...H ยันเต...lol

สำหรับคนที่ไม่เคยอ่าน......เอาเป็นว่าอ่านคนเดียวเงียบๆเเล้วก็ฟังเพลงสบายๆเคล้าไปด้วยคงจะสนุกมิน้อย

ปล.เเค่"ลงทั้งหมด"ไว้ก่อน...
ปปล.ไม่มีเเผนจะเเต่งต่อเพราะลืมตัวละครไปหมดเเล้ว!? lol

“อยู่นิ่งๆ...ฉันบอกให้อยู่นิ่งๆ!!!”
ว่าไงดีละ...อ้อใช่ผมชื่อเอริค อัลเซ่เป็นชาวอังกฤษครับเรียนอยู่ม.6แต่ยังไม่จบครับ...เอ่อเอาเป็นว่านั่นไม่ใช่เรื่องน่าสนใจหรอกครับ
“อย่าขยับ...อย่าดิ้นซี่แล้วจะสบายเอง”
เอาเป็นว่าผมเป็นเด็กวันรุ่นอายุ19ครับ ยังบริสุทธ์อยู่ครับแต่ว่า...ตอนนี้ไม่แน่แล้ว
“แหม...ใหญ่ไม่ใช่เล่นเลยนะ...อย่างงี้ต้องกินให้หมด”
หวาๆๆๆๆ...คุณคนนี้...ไม่ซิตนนี้มากกว่าเพราะคุณเธอมีเขากับปีกคล้ายๆปีศาจอยู่ด้วยและเธอก็กำลัง...เอ่อ...ค่อยๆใช้ลิ้นเลียท่อนเนื้อของผมอย่างเมามันเสียด้วย
“อ๊ะ...พอ...พอเถอะครับ...มัน...”
ผมกัดฟันอย่างสุดกลั้นแต่การใช้ลิ้นของเธอก็ถือได้ว่าสุดยอด...จะพูดไปแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกของผมซะด้วยซิ
เอาเป็นว่ากลับไปเมื่อกลางวันของวันนี้ก่อนดีกว่า...ผมรู้ว่าคุณคงไม่อยากพลาดเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิด...ไม่ต้องห่วงผมจะเล่าทีหลัง......ผมสัญญา......

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยย...................ร้อนโว้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!”ชายหนุ่มผู้นำขบวนร้องตะโกนซะลั่นป่าเหมือนกับถึงเวลาแต่มาไม่ปรกติ...แต่ก็ควบอยู่หรอกเพราะนี่มันกลางป่าซึ่งอากาศร้อนชื้นถึงขีดสุดและอุณหภูมิก็ปาเข้าไป40องศาแล้ว
“หุบปากเถอะเจ...ก็ร้อนกันหมดนั่นแหละ”เด็กหญิงคนหนึ่งพูดสวนมาจากข้างหลังเธอเป็นเด็กสาวชาวญี่ปุ่นจัดได้ว่าน่ารักดี...ถ้าไม่ออกแนวเป็นทอมบอยไปหน่อย...เธอชื่อโซมะคางูเระพวกเราเรียกเธอว่าคางูเระตามแบบญี่ปุ่นจุดเด่นคือริบบิ้นสีฟ้าที่ใช้รัดผม
“ใช่แล้วพี่คางูเระพูดถูก พี่ก็อย่างโวยวายแล้วตั้งหน้าตั้งตานำทางต่อไปเถอะ”เด็กอายุน้อยที่สุดในกลุ่มพูดมาจากหลังคางูเระเป็นเด็กออกแก่นแก้ว...ปากหนักนิดๆแต่เรียกได้ว่าเป็นเด็กน่ารักน่าหยิกมาก…เธอชื่อเบลล่า เอลลี่แต่ใครๆเรียกว่า บอม อาจเป็นเพราะปากที่หลังเหมือนลูกระเบิดก็ได้
“แปปนึงขอฉันดูแผนที่ก่อน”เจหยิบแผนที่ขึ้นมาดูอย่างถี่ถ้วน...อ้อใช่หมอนี่ชื่อเคนนี่ เจเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่น...แต่เถียงใครไม่เก่งโดยเฉพาะกับน้องสาวตัวเอง...2คนนี้เป็นพี่น้องคนละพ่อแม่
“เฮ้ย!...เอริค บ้านเองอีกไกลไหมวะ......”เจหันมาถามผมเอริค อัลเซ่...ดูเหมือนผมจะบอกไปแล้วนี่นา เอ่อ...ผมเป็นเบ้แบกของกับเพื่อนสนิทอีกคนครับเธอชื่อฟูจิวาระโนะ โฮตารุไม่ใช่แฟนหรอกครับแค่เพื่อน...ว่าไปแล้วผมเป็นเบ้แบกของอยู่กับเธอแหละครับ...อันที่จริงคงช่วยได้เยอะ.......ถ้าเธอไม่มาหลับกลางทางทำให้ผมต้องแบกเธอไปอีกอย่างเธอเป็นคนออกขี้เซาครับแถมกินจุอีกต่างหาก...แต่ก็แปลกที่เธอยังหุ่นดีได้และยังน่ารักมากด้วยแต่สีหน้าของเธอออกจะตายด้านไปนิดแต่ก็น่ารักอยู่ดี...แต่ความซุ่มซ่ามของธอก็สร้างปัญหาให้ผมอยู่เรื่อยๆเลยแถมการเดินทางวันนี่ยังเดินหลงป่าไปตั้งเยอะเพราะให้เธอนำทางนี่แหละ...เอาเถอะยังไงก็ตามเธอก็น่ารักมากๆ...แต่เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะ
“แล้วทำไมฉันต้องมาแบกของด้วยเล่า...”ผมถาม...ที่เรากำลังจะไปก็คือบ้านพักตากอากาศกลางป่าแถวๆทางเหนือของอังกฤษซึ่งคุณปู่ของผมเป็นเจ้าของและเขาก็ตายไปเมื่อเดือนที่แล้ว...พ่อกับแม่ผมก็บังคับให้ผมมาดูแลบ้านหลังนี้ในช่วงปิดเทอมซะอีก...แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไปช่วยพ่อหรือแม่ทำงานที่ต่างประเทศละนะ
“เอ้าก็นายบอกจะช่วยแบกของนี่หว่า...เราก็เลยให้นายช่วยไงเอาละไหนดูแผนที่ก่อนนะ”เจพูดโดยไม่สนใจสภาพเจียนตายของผมเลย...ช่างเถอะ...ผมละอยากจะไปให้ถึงๆแล้วเอาภาระบนหลังผมไปนอนบนเตียงซะที
“เอ๊ะ...นั่นหลังคาบ้านรึเปล่า”คางูเระชี้ไปที่หลังคาสีแดงกลางป่าซึ่งดูท่าจะอยู่ไม่ไกล
“หา!!!ถึงแล้วเรอะ......ยะฮู้!!!”ด้วยความยินดีและความตกใจผมเลยใส่เกียร์เต็มพิกัดวิ่งแซงหน้าทุกคนไปโดยลืมตัวไปเลยว่ามีของหนักรวม30กว่ากิโลอยู่เต็มไม้เต็มมือ...และอีก40ที่หลัง
“เชื่อมันเลย...”เจพูดเบาๆอย่างไม่เชื่อสายตา
“แล้วจะรออะไรอีกไปได้แล้ว!”คางูเระพลักหลังให้เจเดินต่อไปอย่างหงุดหงิด
“เฮ้อ...หวังว่าจะมีน้ำให้อาบนะ”บอมพูดเบาๆและก้าวเท้าเดินตามอย่างสบายใจ
...นั่นแหละบ้านหลังใหม่ของพวกเรา...ที่จะเปลี่ยนชีวิตที่เรารู้จักให้กลายเป็นอีกด้านหนึ่งเหมือนกับการ์ตูนบางเรื่อง...

แตว่านะ...ไว้ให้ผมเล่าที่หลังดีกว่าเพราะตอนนี้ต้องเอาสัมภาระลงจากหลังแล้ว...


“อึ้บ...อีก...นิด...เดียว...”
โครม!
“เฮ้อถึงซะที……..”เอริคกระแทกสัมภาระที่อยู่ในมือลงไปกับพื้น...ยกเว้นโฮตารุเขาก็เป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งดังนั้นเขาไม่มีทางจะโยนผู้หญิงลงพื้นหรอก
“เนี่ยนะเหรอบ้านของคุณปู่...”เอริคมองสำรวจบริเวณที่เขานั่งอยู่ซึ่งเป็นลานหน้าประตูย้านซึ่งเป็นบ้านแบบญี่ปุ่น...เขารู้ว่าปู่เป็นคนญี่ปุ่นส่วนคุณยายเป็นคนอังกฤษดังนั้นเขาจึงมีเชื้อสายยุ่นและผู้ดีไปในตัว
“แอล...แอล...แอล.........หมายความว่าไงกันแน่เนี่ย”เขาพูดเมื่อเห็นป้ายชื่อบ้านแขวนเอียงกระเท่เร่อยู่ดูมีมนต์คลัง...(แต่ไม่เกี่ยวกับโลลิค่อนแม้แต่น้อย-คนแต่ง)
“ให้ตาย...ทำไมวันนี้มันร้อนขึ้นเรื่อยๆละเนี่ย.........”เขาพูดพร้อมกับดึงคอเสื้อให้กว้างขึ้นเพื่อให้อากาศถ่ายเท...น่าแปลกตอนเดินอยู่ในป่ามันรู้สึกออกจะอบอ้าวแบบร้อนชื้น...แต่พอมาอยู่ในบริเวณบ้าน...มันกลับร้อนไปคนละแบบ...เหมือนกับความรู้สึกตอน...
“อืมมมม...ร้อนจัง...........”โฮตารุพึมพำละเมอพร้อมกับปาดเหงื่อก่อนจะนอนต่อเอริคเลื่อนตัวไปพิงเสาตรงข้ามกับเธอพลางมองเรือนร่างของเธออย่างไม่วางตา อันที่จริงเขาไม่เคยคิดเกินเลยกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว...แต่คราวนี้มันต่างกัน เหงือของเธอไหลเยิ้มย้อมให้ผิวของเธอส่องกระกายท้าแดดหน้าของเธอแดงจากความร้อนในอากาศ ท่อนเนื้อของเอริคตื่นตัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ขนกายของเขาลุกชันสภาวะและบรรยากาศทุกอย่างเรียกได้ว่าเป็นใจอย่างน่าประหลาด
เขากัดฟันครุ่นคิด...ตอนนี้ทุกอย่างมันลงตัวไปหมด...แต่ว่า...โฮตารุเป็นเพื่อนสนิทของเขาและเขาก็ไม่อยากจะเปลี่ยนความสัมพันธ์เป็นอย่างอื่นไปอีกแล้วแต่ว่าเขาก็มักจะบอกว่าเธอน่ารักอยู่เป็นประจำซะอีก…แล้วในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
“...ขอโทษนะ...”เอริคพูดเบาๆพร้อมกับคลานเข่าไปหาเธอ เขาเอื้อมมือไปลูบแก้มของโฮตารุเบาๆเธอหัวเราะน้อยๆอย่างจักจี้ส่วนอีกมือเขาก็ไม่ปล่อยให้อยู่เฉยตรงเข้าไปลูบเนินเนื้ออย่างระมัดระวังและถะนุนนอมเพราะนี่เป็นครั้งแรกของเขาซะด้วย
“อะ...อืม............”เธอครางเบาๆแค่เขาเอามือไปสัมพัสแต่เขาก็ไม่สนใจค่อยๆเร่งมือที่ลูบเนินเนื้อให้หนักแน่นยิ่งขึ้นเอริคได้ยินเสียงหอบหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆนั่นก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขามีมากขึ้นไปอีกเขาซุกหน้าไซร้ต้นคอของเธออย่างหื่นกระหายอย่างที่สุด กลิ่นเหงื่อของเธอช่างน่าเย้ายวนเขาใช้ลิ้นเลียชิมเหงื่อจากอารมณ์ความต้องการของสาวน้อยบริสุทธ์คนนี้แต่เขาก็ไม่มั่นใจนักหรอกว่าเธอบริสุทธ์จริงรึเปล่า เขาเลื่อนมือแทรกเข้าไปในกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอซึ่งแน่นไปหน่อยจนเขาต้องออกแรงเพิ่มขึ้นแต่มันทำให้เธอดิ้นตัวเล็กน้อย จนเอริคสะดุ้งเขาคิดว่าเธอเกือบจะตื่นแต่เขาก็รู้ว่าไม่ใช่...ที่มือของเขาสัมพัสได้ถึงความชื้นและคราบอุ่นๆที่มือของเขา
เอริคมองดูใบหน้าของโฮตารุ...หน้าของเธอแดงขึ้นจากความสุขที่เขามอบให้เขายิ้มเล็กๆกับความสำเร็จครั้งแรกของเขา เอริคฉะโงกหน้าประกบปาก เธอตัวสั่นเล็กๆเขาถอนปากออกพลางลูบริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบาก่อนจะประปากอีกครั้งแต่คราวนี้ลิ้นของเขาเข้าไปผัวพันกันในปากของเธอ ลิ้นของเธอก็ตอบรับเขาอย่างดีซะด้วยแต่นั่นแหละที่ทำให้เขาตกใจจนต้องถอนปากออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะจ้องมองเธอ
“อืม.........”โฮตารุเลียลิ้มฝีปากเอริคมองเธออย่างตกใจที่ทำเธอตื่น
“...คะ...คือ...ผม...ผมไม่......”เอริคูดตะกุกตะกักทำอะไรไม่ถูกเธอมองเขาพลางยิ้มน้อยๆ
“นึกว่า...จะไม่ทำแล้วซะอีก.......”เธอพูดพลางคลานเข้ามาหาเอริคซึ่งเป็นฝ่ายถอยห่างแทน
“อย่าหนีซี่...ฉันนะ...รอเวลาแบบนี้มานานแล้วนะ”โฮตารุพูดด้วยเสียงยั่วยวนแบบที่เอริคไม่เคยได้ยินมาก่อนเขาเขยิบห่างอย่างกล้าๆกลัวๆ
“บอกว่า...อยู่เฉยๆไง”เธอจับขาของเขาพร้อมกับเลื่อนตัวขึ้นคร่อมเขาก่อนจะจับหน้าของเอริคให้อยู่นิ่งๆ
“ฉันนะ...อยากทำ....แบบนี้มา...นานแล้วนะ”เธอพูดสลับกับหายใจหอบกับอารมณ์ที่ครุกกรุ่น
“...โฮตารุ...พอเถอะ.......ไอได้แล้ว”เอริคพูดทำอะไรไม่ถูกแต่เธอก็รีบถอดแว่นพร้อมกับประกบปากอีกรอบแต่คราวนี้รุ่นแรงมากจนเขาเกือบร้องออกมาแต่ในเวลาแค่ชั่วเดียวเขาก็เคลิ้มไปกับรสชาติที่โฮตารุมอบให้
“ยะ...ยะ...หยุดนะ!!!”เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากเหนือหัวพวกเขาเอริคพลักโฮตารุออกมาพลางคลานหนีออกอย่างผวาเล็กๆ
“พวก...พวกเธอมาทำอะไรกันที่หน้าบ้านคนอื่นหา!”ชายคนหนึ่งเงื้อดาบจ่อคอเอริคซึ่งตอนนี้ไม่รู้จะเดาอารมณ์ไหนดีชายคนนี้แต่งตัวแบบนักดาบญี่ปุ่นมีผมสีดำสั้นๆดูมาดเข้ม....แต่เนื่องจากเห็นหนังสดอยู่ตรงหน้าจึงมีสีหน้าเหวอๆเล็กน้อย
“ผะผมปล่าววววคร้าบบบบบ....”เอริคสับสนสุดๆแล้วตอนแรกไอเขาก็พยายามจะลักหลับ....แต่ต่อมากลายเป็นฝ่ายโดนข่มขืน...

นี่แหละ...วันแรกที่ผมได้มาอยู่บ้านหลังนี้......ส่วนเรื่องหลังจากนี้ไว้หลังจากที่ผมเอาคอพ้นจากคมดาบได้ก่อนนะครับ...

“แล้ว...เรื่องระหว่างที่เรายังมาไม่ถึงมันมีอะไรบ้าง.......”เจพูดปั้นสีหน้าเคร่งขรึมตอนนี้ทุกคนอยู่กกันพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหาร...รวมถึงต้นเหตุเอริคและโฮตารุซึ่งเข้าสู่โหมดปรกติแล้ว
“ก็...ก็ตอนแรก...ผม...ผม...กะ...กะจะ....เอ่อ..............”เอริคไม่รู้จะพูดอย่างไรดีเพราะตอนนี้มีแรงกดดันบางอย่างพุ่งมาจากทางด้านของคางูเระ
“ไม่ต้องพูดมาก!!!นายพยายามปลุกปล้ำโฮตารุใช่ไหม!”รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากคางูเระอย่างเต็มที่เล่นเอาเอริคสะดุ้ง
“ไม่...ไม่ใช่ผมนะ...คือ...คือ”
“ไม่ใช่นายน้อยหรอก...แต่เป็นนายหญิงคนนี้ต่างหากที่พยายามปลุกปล้ำผู้นั้นนะ”อินุชี้แจงอย่างใจเย็นแต่กลับทำให้รังสีเบงมาที่เขาแทน
“แล้วไอคุณท่านตัวนี้เป็นใครมิทราบ...”โฮตารุพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ช่วยมีมารยาทบนโต๊ะอาหารได้ไหม...”อินุสวนอย่างไม่สบอามาร์พอๆกันแต่นั้นทำให้ทุกคนถึงกับหน้าซีดเหมือนได้ยินสัญญานเตือนภัยก่อนจะมีการทิ้งระเบิดทุกคนกระโดดไปคนละทิศคนละทาง
“หลบโว้ยบาทาสั่งญาติมาแล้ว!!!”เจตะโกนเตือนเป็นเวลาเดียวกันที่บาทาสั่งญาติพุ่งผ่านโต๊ะเข้าหาหน้ามนของอินุ ท่านี้เคยปราบผู้ชายปากสุนัขและกลุ่มหน้าภาชนะหุงต้มนับสิบเข้าโรงพยาบาลมาแล้ว
เปรี้ยง!!!
“ข้าพเจ้าไม่ชอบผู้ที่ทำกริยาไม่สมเพศ...ช่วยเอาเท้านี่ออกไปจากดาบข้าเดียวนี้”ไม่น่าเชื่อ...บาทาสั่งญาติที่ทำให้เสาไฟฟ้าหักครึ่งกลับถูกกันไว้ด้วยสันดาป
“เป็นไปไม่ได้...”คารูเระพูดอย่างไม่เชื่อ...ลูกเตะที่สามารถจัดการผู้ชายได้ทุกรายกลับถูกรับได้ง่ายๆโดยไม่สะกิดแม้แต่ปลายผมของอินุ
“นี่ๆพอก่อนเถอะ...คนที่ไปทำอะไรเอริคน่ะฉันเอง”โฮตารุซึ่งนั่งนิ่งมานานในที่สุดก็ยอมรับในที่สุด...ถึงแม้ว่าตัวเองจะยังไม่มั่นใจก็ตามที
“ไม่จริง......เธอต้องโดนไอหื่นนี่บังคับใช่ไหมมันใช้มีดรึเปล่า รึยาสลบใช่ไหมหนอยแน่ไม่เคยตายแล้วใช่ม้ายยยย!!!!”คางูเระง้านตีนอีกครั้ง
“ใครเขาจะไป...”เจจะแก้ตัวให้เอริคซึ่งต้อนนี้แทบจะเป็นลมแล้วแต่นั่นเป็นความคิดที่แย่ที่สุด...
ตูม!
………………………… .(สัญญาณชีจรหายชั่วคราว)………………………………..

“....สรุปคือ....ตอนแรกนายจะลักหลับโฮตารุ...แต่ต่อมานายกลับเป็นฝ่ายโดนปลุกปล้ำและสุดท้ายซามูไรคนนี้ก็เข้ามาขวางซินะ...”เจสรุปสั้นๆพลางใช่ทิชชู่ป้ายเลือดกำดำและพยายามเช็ดรอยเท้าออกจากหน้าแถบซ้าย
“ข้าพเจ้าชื่อ ซามูไร อินุยาฮา เป็นผู้ดูแลบ้านของท่านปู่”
“คุณรู้จักคุณปู่ด้วยรึครับ”เอริคลุกพรวดแต่ก็นั่งลงทันที่เมื่อเจอกับสีหน้าของคางูเระที่ยังไม่สู้ดี
“อื้ม...ท่านส่งเสียข้าให้ฝึกดาบและดูแลข้าหลายเรื่อง แล้วท่านก็ได้ให้หน้าที่ในการดูแลบ้านหลังนี้และดูแลท่านให้ดีที่สุดครับ”อินุพูดพร้อมกับยิ้มให้เอริค
“ขอโทษนะค่ะ...ทำไมต้องดูแลเอริคด้วยละ”บอมถามหลังจากนั่งฝังมานาน
“ก็บ้านหลังนี้มีอาถรรพอยู่นะสิ...”อุนิพูดเสียงต่ำๆดูน่ากลัว
“เฮอะๆ...ขำตาย....ไม่มีมุขหลอกเด็กแล้วรึไง”คางูเระเย้ยหยั่นอย่างไม่ใยดีแต่อินุกลับยิ้มแบบแปลกๆก่อนลุกออกจากโต๊ะไปดื้อๆ
“ถ้าอยากรู้ว่าบ้านนี้มีอะไรก็ขอให้ตามมา...”อุนิพูดเบาๆและเดินออกจากห้องไปทันที ทุกคนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกพรึบออกจากเก้าอี้และเดินตามไปทันที
“อ้าว...รอฉันด้วย!...”คางูเระตามมาเป็นคนสุดท้าย

......ตอนแรกก็นึกว่าเรื่องสยองขวัญอยู่หรอกครับ...แต่มันเป็นเรื่องที่เพี้ยนที่สุดในชีวิตของผมเลย.........แต่ไว้เล่าที่หลังนะครับ...ผมสัญญา


“บ้านหลังนี้ถูกสร้างสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่2โดยคุณทวดเพื่อนเป็นที่หลบภัยจากฝ่ายสัมพันธ์มิตร โชคดีที่คุณทวดเป็นคนรู้จักกับรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีอังกฤษบ้านหลังนี้จึงไม่โดนทำลายทิ้ง บ้านพักนี้แบ่งออกเป็น7ส่วน ส่วนแรกคือบ้านหลักซึ่งเราใช้ประชุมกันเมื่อซักครู่ มีห้องครัวห้องกินข้าวและห้องเก็บของที่ชั้นสอง ส่วนที่สองคือบ้านพักปีกขวาเป็นของผู้ชายมีสองชั้น12ห้องนอนมีสองชั้น ส่วนที่สามคือบ้านพักปีกซ้ายเป็นของฝ่ายหญิงมี12ห้องสองชั้นเช่นเดียวกันส่วนที่สี่คือส่วนห้องอาบน้ำซึ่งจะเชื่อมกับบ้านพักทั้งสามและแบ่งชายหญิงเช่นกัน ส่วนที่ห้าคือบ่อน้ำร้อนซึ่งมีรั้วกั้นสูง3เมตรอย่างดีป้องกันพวกชอบแอบดู...”
“เยี่ยม...นิยายเรื่องนี้ชักจะเหมือนการ์ตูนบางเรื่องเข้าไปทุกที”เจบ่นลอยๆตอนนี้คณะทัวร์เดินตามอินุชมรอบๆบ้านพักซึ่งเป็นทางเดินไม้ยกระดับอย่างดีเนื้อไม้เรียบเนียน
“นายว่ายังไงนะ...”เอริคทวนอย่างไม่เข้าใจ
“เปล่า...........”เจตอบแค่นั้น
“ส่วนที่หกคือห้องเก็บพวกฟิวส์ไฟฟ้าคัตเอาท์และอื่นๆเช่นระบบประปาระบบจ่ายแก๊สและจิปาถะอื่นๆ...”อินุเงียบและออกเดินต่อไป
“ขอโทษค่ะ...แล้วส่วนที่7ละ”บอมถามจากกลางขบวนเนื่องจากเธอตัวเล็กที่สุดจึงต้องตะโกนเรียก
“ก็นี่แหละส่วนสุดท้ายจะพาไปดู...”อินุพูดพลางยิ้มให้ก่อนจะเดินลงจากทางเดิน
พวกเขาเดินไปทางบ้านพักปีกขวาก่อนจะลงไปที่ลานทรายข้างๆบ้านพักปีกขวาซึ่งตรงนั้นมี...
“นี่มันบ่อน้ำธรรมดาไม่ใช่เหรอครับ”เอริคถามพร้อมกับชะเง้อหน้าลงไปดูในบ่อ
“ใครว่า...ตามเรื่องเล่าของบ้านหลังนี้เขาว่ากันว่าถูกสร้างขึ้นโดยใช้พิธีกรรมทางไสย์เวทต่างๆมากมายเพื่อป้องกันภัยสงครามแต่เนื่องจากนักบวชที่มานั้นมีสองคนและไม่สามารถทำพิธีร่วมกันได้ จึงต้องแยกเป็นสองส่วนโดยสร้างเป็นบ่อน้ำสองบ่อคือบ่อตะวันและบ่อจันทราเพื่อป้องกันอันตรายทั้งกลางวันและกลางคืน...”
“คราวนี้ไอคนแต่งเอามาจากการ์ตูนเรื่องอะไรรึเปล่าละนี่”เจกระซิบเบาๆกับตัวเอง
“แต่ข้อผิดพลาดบางประการเพราะอยู่ดีๆคุณปู่ซึ่งยังเป็นหนุ่มกลัดมันได้ลวนลามนักบวช...เอ่อ...นักบวชหญิงนะทำให้พิธีกรรมเพี้ยนไปนิดและกลายเป็นทำให้มีตัวกาลกินีบางอย่างออกมาจากบ่อทั้งสองนะโดยบ่อจันทราจะมีเรื่องแปลกๆในคือเดือนเพ็ญที่พระจันทร์มีสีแดง...และตอนเช้าตรู่ของอีกวันก็จะออกมาจากบ่อตะวัน...แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าวันไหนจะเป็นวันท่พระจันทร์จะมีสีแดงนะต้องรอลุ้นกันเอาเอง”อินุยิ้มพลางสำรวจปากบ่อในขณะที่คางูเระไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่
“พอละเบื่อแล้วขอไปเก็บของก่อน.........”เธอพูดพร้อมกับเดินกลับบ้านพักกลางอย่างไม่สบอารมณ์
“เค้าเป็นอะไรของเค้ากันนา”โฮตารุถามพลางขยี้ตาเป็นสัญญาณว่าใกล้เวลาเข้านอนแล้ว
“เราเก็บของแล้วเลือกห้องนอนดีกว่าไหมครับ”เอริคออกความเห็น
“นั่นซิ...ฉันว่าฉันไปนอนดีกว่าวันนี้จะแย่แล้ว........”เจเห็นด้วย
“พี่คะขอหนูนอนกับพี่ได้ไหมหนูกลัว”บอมขอร้องแต่เจกลับลูบหัวเธออย่างเอ็นดู
“ไม่เป็นไรน่า...ไปนอนกับคางูเระหรือโฮตารุก็ได้ไม่ต้องกลัวหรอกน่า....”
“แต่หนูกลัวเรื่องที่พี่อินุเขาเล่านี่นา”บอมพูดน้ำตาคลอเบ้าตามประสาเด็กขี้กลัว
“เชื่อพี่เถอะ...ถ้าคือนนี้มีอะไรมาคางูเระจะจัดการให้...เธอก็เห็นลูกเตะนั่นแล้วนี่ไม่ต้องกลัวหรอกน่า...”เจพูดปลอบประโลมพร้อมกับอุ้มบอมคี่คออย่างสบายๆ ถึงแม้ว่าเจดูเพินๆแล้วออกจะห้าวๆห่ามๆและปากสุนัข แต่กับน้องสาวแล้วเขาถือเป็นพี่ชายชั้นยอดที่หายากมากๆ
“ไปเถอะนายน้อยผมจะช่วยยกของให้...”
“อ้าวแล้วคุณไม่นอนที่บ้านกลางหรือครับ”
“ไม่ละ...ฉันลืมบอกไป...คืนนี้พระจันทร์จะเป็นสีแดงเพราะฝุ่นจากพายุแถวๆฝั่งยุโรปพัดเข้ามาที่ประเทศนี้นะ...”อินุพูดหน้าเครียด
“เรื่องจริงหรือโกหกเล่นกันแน่...”เอริคมองค้อนอย่างไม่ค่อยเชื่อ
“เชื่อรึไม่เชื่อก็ลองเปิดรายการพยากรณ์อากาศก็แล้วกัน”อินุพูดพลางยิ้มเหยียดๆแล้วเดินเข้าบ้านไป พร้อมกันนั้นเองที่มีลมพัดมาอย่างแรงจนเอริคเกิบล้มคว่ำ
“...ระ...รอผมด้วย!”เอริควิ่งตามไปอย่างตื่นๆ...ดูท่าเรื่องที่อินุพูดทุกเรื่องจะเป็นเรื่องจริงซะแล้ว

...ตอนแรกผมก็ไม่อยากเชื่อหรอก...แต่ว่า...มันก็ดันเป็นจริงซะด้วย...แล้วผมจะเล่าต่อจากตอนแรกที่เล่าไว้เร็วๆนี่แหละครับ...ผมสัญญา

“หมดไปอีกวันแล้วซินะ..............”เอริคนอนอยู่ในห้องของเขาซึ่งอยู่ชั้นแรกของบ้านพักชาย ซึ่งอินุและเจนอนอยู่คนละห้อง
“.............................”เขาครุ่นคิดถึงวันที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่มีเรื่องให้คิดเป็นกระตัก ตั้งแต่การเสียชีวิตของปู่ การได้รับมรดกเป็นบ้าน การได้มาอยู่บ้านนี้ บ่อน้ำอาถรรพ์ ลูกเตะของคางูเระ.........................................
“โว้ยยยยยย...ไม่อยากคิดเรื่องนั้นเลยให้ตาย...”พูดไปแล้วเขายังไม่ลืมเรื่องของโฮตารุ...ซึ่งผิดวิสัยทั้งของเขาและของเธอ...
’นี่ตูทำเรื่องแบบนั้นไปได้ยังไง’เขานอนคิดเรื่องที่พยายามจะลักหลับโฮตารุ ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดลามกได้ขนาดนี้
‘แล้วทำไมโฮตารุถึงได้....’เขาครุ่นคิดอีกรอบไม่น่าเชื่อว่าคนเงียบๆอย่างเธอจะร้อนแรงถึงขนาดนี้...แถมยัง....
“โอ๊ย.......สงบสติซิโว้ยเอริค....อย่าไปคิดๆๆๆๆๆ”เขาพึมพำคนเดียวอยู่ในผ้าห่มก่อนที่จะพลอยหลับไป

ครืน!..............ซ่า~~~~~~~!!!
ฝนกระหน่ำบ้านอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแต่เหล่าผู้อาศัยก็ไม่รู้สึกรู้สาถึงพายุฝน...และความมืดที่ปกคลุมอยู่รอบบ้าน
ครืน....เปรี้ยง!!!
ฟ้าผ่าลงไปที่บ่อจันทราอย่างแรงแต่บอก็ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อยแต่นั่นไม่ใช้ประเด็นหลักที่จะพูดเรื่องดินฟ้าอากาศหรอกนะเพราะว่า....
ครืด...ครืด...ครืด...แกร็กๆๆๆๆๆ
“อืมมมมมมม...น้องแน็ตจ๋า~~~~…ครอกกกกกกก”เจนอนละเมอเพ้อพก...บางสิ่งจ้องมองเจอย่างไม่พอใจก่อนจะลากเท้าเข้าไปอีกห้อง
“...ข้านี่...แหละจะ...ปราบแก......เข้ามาเลย....”อินุก็ละเมอเหมือนกันแต่ก็ดีที่ไม่ใช่เรื่องอย่างว่า...แต่บางสิ่งก็ยิ่งหงุดหงิดก่อนจะเดินไปห้องสุดท้าย
เอริคนอนหลับอุตุแบบเงียบเชียบ เขานอนหลับโดยไม่ฝันเพราะเขาเป็นคนมีสมาธิอยู่เสมอ...
“แบบนี้ค่อย...น่าหม่ำหน่อย...”
ฝุบ!
ร่างลึกลับก้าวเข้ามาในห้อง...ซึ่งเป็นผู้หญิงผมยาวสีแดงเดินเข้ามาในชุดคล้ายๆกับยมทูต...และมีปีกค้างคาวขนาดใหญ่ที่หลังอีกด้วยดูแค่แวบเดียวก็ไม่ต้องบอกว่าเธอเป็นปีศาจ
“เปียกไปหมดเลย...แต่ว่าเจ้าหนูนี่คงไม่รู้ตัวนะ”เธอบ่นเบาๆก่อนจะนั่งลงข้างร่างของเอริคก่อนจะ..................................

เอาละคงจะเดาตอนต่อไปได้แล้วนะครับ...แต่ว่าผมจะเล่าวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันเพราะถ้าเล่าตอนนี้มันจะขาดตอน...พรุ่งนี้เต็มพิกัดครับ...

ผมสัญญา...(อย่างเพิ่งโมโหครับพรุ่งนี้สนุกแน่)


















“หม่ำละนะ...”ปีศาจสาวเลื่อนตัวคร่อมเขาช้าๆพร้อมกับใช้ปากคาบผ้าห่มของเอริคและดึงลงอย่างแผ่วเบาตอนนี้สายฝนเริ่มซาลงอย่างช้าๆแต่บรรยากาศภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยความต้องการจากปีศาจสาว เธอค่อยๆดึงกางเกงของเอริคอย่างช้าๆ
“อืม...ใหญ่เหมือนกันนะ”เธอพูดเบาๆพลางเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหายก่อนจะใช้มือลูบไปที่ท่อนเนื้อของเอริคอย่างแผ่วเบาพลางลูบไล้อย่างมันมือ
“อ...อืม............”เอริคครางเบาๆแต่แม่สาวแรงสูงก็ไม่หยุดมือท่อนเนื้อของเขาเริ่มตื่นตัว เธอยิ้มอย่างสะใจพลางเร่งมือให้เร็วยิ่งขึ้นแต่นั่นทำให้เรื่องยิ่งบานปลายใหญ่
“อะ...เอ๊ย...คะคุณเป็นใคร....อะ....”เขาลุกพรวดขึ้นจากความรู้สึกที่พลุ่งพลานแต่ก็โดนดันกลับลงไปนอนทันที เขาพยายามจะลุกขึ้นอีกรอบแต่ก็โดนร่างของเธอทับไว้ในทันที
“อย่าพูดมากน่า...คนเค้าอุตสาห์ขึ้นมาได้ทั้งที...”
“ขึ้นมา.อะ..”เอริคยังไม่ทันพูดจบก็โดนปากของเธอประกบซะสนิทเอริคตัวสั่นน้อยๆ ร่างของเขาแข็งทื่อแต่ไม่ช้าทั้งตัวก็อ่อนปวกเปียกไปหมดยกเว้นจุดสำคัญที่พองจนเกือบระเบิดเธอถอนปากออกแต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมหัวของเขาถึงพยายามยกไปหาริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างลืมตัวแต่...นี่เป็นครั้งแรกของเขาแถมยังเป็นผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ซะอีก...แถมไม่น่าจะใช่คนด้วย เขาจึงพยายามดันตัวออกแต่ก็โดนเท้าของเธอเหยียบไปตรงท้องน้อยอย่างแรงจันเขาขยับไม่ได้
“อยู่นิ่งๆ...ฉันบอกให้อยู่นิ่งๆ!”เธอขู่ด้วยเสียงน่ากลัว แต่กลับแฝงไปด้วยเสียงหอบหายใจอย่างกระหาย เธอค่อยๆก้มหัวลงไปเลียปลายหัวของเอริคด้วยความต้องการที่เอ่อล้นเต็มร่องสวาทซึ่งไหลเยิ้มไปตามโคนขา
“อย่าขยับ...อย่าดิ้นซี่แล้วจะดีเอง”เธอพูดเสียอ่อนพร้อมกับอมท่อนเนื้อของเอริคซะจนมิด...ที่เขาดิ้นไปใช่เพราะขัดขืน...แต่เพราะความเสียวที่พุ่งจนถึงขีดสุดที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อนจนเขาดิ้นอย่างทรมาณ
“แหมใหญ่ซะจริงนะ...งั้นต้องรีบๆเค้นให้น้ำนมไหลออกมาเร็วๆซะแล้ว...จะกินให้หมด...”เธอพูดพร้อมกับรูดท่อนเนื้อของเอริคจนสุดแล้วเลียส่วนหัวตรงๆ เอริคกัดฟันอย่างทรมาณ นี่เป็นความรู้สึงที่แปลกที่สุดในชีวิตของเขา มันทั้งร้อน อึดอัด เจ็บแปลบๆที่ปลายหัว แต่มันกลับทั้งรู้สึกอบอุ่นสบายๆและความรู้สึกอื่นๆที่เขาไม่เคยประสบมาก่อน
“อะ...พอ...พอเถอะครับ...มัน...อึ...”เขากัดฟันอย่างสุดกลั้นพร้อมกับปลอยน้ำจากความสุขที่เธอบอบให้ใส่ปากเธอเต็มๆมันไหลออกมาจากปากของเธอเล็กน้อยแต่เธอก็ทั้งดูดทั้งเลียจนคราบทั้งหมดอยู่ในคอเธอเรียบร้อยเธอลุกขึ้นพร้อมกับนั่งบนหน้าอกของเขาพร้อมกับเลียริมฝีปากอีกครั้งฉับพลันนั้นเองก็มีปีกสีดำขนาดใหญ่กางออกจากหลังของเธอ...แต่ตอนนี้เอริคไม่สนใจแล้ว ถึงเขาจะเห็นแต่เขาก็ไม่กลับหรือตกใจแม้แต่น้อย...ที่เขาทำได้คือนอนแผ่หลารอให้เธอมอบความสุขให้เขาอีกครั้ง
“ครั้งแรกของเธอซินะ...แต่ว่า...ฉันไม่ให้คืนนี้จบลงง่ายๆแบบนี้หรอกนะ”เธอพูดพร้อมกับถูร่องสวาทของเธอกับหน้าอกของเขาจนน้ำหล่อลื่นของเธอเปรอะเต็มหน้าอกหน้าท้องของเขาซะทั่ว ก่อนจะเลื่อนร่องของเธอมาชนกับปากของเขา
“กินซะอร่อยนา…”เธอพูดพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดที่จุดเสียวพลางลูบไปมา เธอครางในลำคอเบาๆเอริคพอรู้ว่าต้องทำยังไงเขาใช้ลิ้นเลียไปตามร่องของเธอช้าๆ
“อ้ะ...อา......ยะอย่าหยุด...นะ”เธอร้องออกมาเบาๆก่อนจะเอามือออกจากร่องแล้วให้ลิ้นของเอริคมอบความสุขให้เธอ เขาเลียไปอย่างไม่รู้เบื่อร่องของเธอมีน้ำไหลออกมาเรื่อยๆรสชาติของมันเค็มแปลกๆแต่ทำให้อารมณ์ของเขากระเจิง เอริคดันลิ้นเข้าไปในร่องเธอสะดุ้งๆเบาๆพร้อมกับกดร่องให้แน่นขึ้นจนเอริคอึดอัดแต่มันก็ทำให้เขายิ่งตื่นเต้น
“อ๊า...เร่งอีก...อะ....อะ....อ๊า!!”เธอร้องดังลั่นน้ำเสียวทะลังเต็มปากของเขาแต่ลิ้นของเขาก็ยังไปหยุดเธอตัวสั่นเล็กๆก่อนจะลงลงไปนอนข้างๆเขาอย่างหมดแรงเอริคเลียริมฝีปากเก็บคราบของเธอจนหมดเขากุมหัวอย่างมึนๆพลางดูร่างที่นอนอยู่ข้างๆเขา
“ต้องขอบคุณอินุแล้วละมั้ง...”เขาพูดเบาๆก่อนตรงเข้าไปพลังปีศาจสาวที่นอนอยู่ให้นอนหงาย เธอหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนหน้าของเธอแดงจากคลื่นอารมณ์ที่เพิ่งผ่านไป กลิ่นเหงื่อของเธอยิ่งกระตุ้นอารมณ์เขาเข้าไปอีก
เอริคโน้มตังลงไปกระกบปากกับเธออีกครั้งพลางใช้ลิ้นเล่นกับเธอแถมเธอยังมีสติพอใจแลกลิ้นกับเขาซะด้วย ทั้งคู่แลกลิ้นกันอยู่นาน เขาเริ่มใช้มือเคล้นคลึงที่หน้าอกของเธอผ่านเสื้อเบาๆแต่แค่นั้นก็ทำให้เธอครางในลำคออย่างทนไม่ไหว เอริคคอ่ยๆถอนปากออกเขามองหน้าของเธอซึ่งตอนนี้หลับตาปี๋ ที่หางตามีน้ำตาเล็กๆจากความเสียวที่จู่โจมเธอเขายิ้มเล็กๆก่อนจะเลื่อนตัวลงไปถอดเสื้อของเธอแต่เสื้อที่เธอกลับไม่มีกระดุมหรือซิปเลย แต่โชคดีที่เป็นผ้าเนื้อบางเขาจึงใช้ฟันฉีกเสื้อเธอซะเลย ไม่ช้าเต้าเต็งตึงของเธอก็ปรากฏตรงหน้าเขา หัวนมของเธอยังเป็นสีชมพูอยู่เลยเขาไม่รอช้ารีบซุกหน้าลงไปทั้งเคล้นทั้งดูดหัวนมของเธอจนครางอย่างทนไม่ไหว
“พะ...พอแล้ว...ชะช่วยเล่นกับร่องฉันหน่อยซิ”เธอของร้องด้วยเสียงสั่นเครือเขาพยักหน้าช้าๆพร้อมกับเลียผ่านหน้าท้องของเธอและลงมาตรงเนินเนื้อของเธอซึ่งมีน้ำเยิ้มออกมากับความต้องการของเธอ

เอริคไม่ปล่อยให้เสียเวลาเขาใช้ลิ้นเลียผ่านร่องอย่างผิวเผินแต่แค่นั้นก็ทำให้เธอสะดุ้งเฮือกเสียแล้วเธอครางดังลั่นพร้อมกับจิกหัวของเขากดลงไปกับเนินเนื้ออย่างลืมตัวแต่เขาก็ไม่ใส่ใจแถมยังใช้มือเขี่ยที่ติ่งของเธอพร้อมกันไปด้วย
“อึ...อะ...อ้า!!!”เธอเสร็จไปอีกครั้งอย่างง่ายดายทั้งๆที่นกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำเลย เขาเคยได้ยินมาว่าเมื่อผู้หญิงถึงจุดไปแล้วครั้งหนึ่งก็สามารถถึงได้อีกแถมยังเร็วและเสียวกว่าครั้งแรกด้วยตอนนี้เขาก็พิสูจน์ไปได้ครึ่งนึงแล้วว่าเป็นเรื่องจริง...แต่อีกครึ่งหนึ่งเขาก็ต้องลองดูด้วยฝีมือของเขาเอง
“ขะ...ขอโทษนะ...”เอริคขอโทษเบาๆ...ทั้งๆที่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องขอโทษเลยเพราะมันทำให้ทั้งเธอและเขามีความสุขอยู่แล้วเขาค่อยๆถ่างต้นขาเธอให้ร่องของเธอแยกออกช้าๆดูท่าเธอจะไม่มีแรงจะขยับเองแล้ว เอริคเอาท่อนเนื้อไปจ่อกับร่องของเธอพลางเอาหัวถูกับติ่งอย่างเบาแต่แค่นั้นเธอก็ตัวสั่นระริก
“ยะ...อย่าเล่น...ใส่เลย...”เธอพูดอย่างยากลำบากเอริคพยักหน้าก่อนจะโน้มตัวจูบเธอเบาๆพร้อมกับแทรกท่อนเนื้อเข้าไปในร่องสวาท เธอสะดุ้งเฮืกพร้อมกับสวมกอดเขาอย่างแน่นจากความเสียวที่เข้ารุกเร้าอย่างกระทันหันเอริคขยับโยกช้าๆเพราะยังไม่คุ้นเคยกับความเสียวในตอนนี้ข้างในทั้งตอดรัดและอัดแน่นไปด้วยความใคร่และความร้อนจากข้างในร่างของเธอมันทั้งให้ความรู้สึกสบายและยังรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเขาเร่งความเร็วขึ้นพอๆกับความเสียวที่เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย
“อา....อะ...เร่ง...เร่งอีก....อ้า…..”เธอครางไม่เป็นภาษาพร้อมกับข่วนหลังเขาเป็นเลือดซิบๆเขากัดฟันอย่างเจ็บปวดแต่นั่นมันทำให้เขาตื่นเต้น เขารู้สึกชอบแบบนี้อย่างบอกไม่ถูกเขาเร่งกระแทกกับร่องของเธออย่างไม่ปราณีจนดังพับๆๆน้ำหล่อลื่นของเธอเปรอะขาและท้องน้อยของเขา ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงจะมีน้ำได้มากขนาดนี้แต่ตอนนี้เอริคก็ใกล้จะเสร็จแล้ว
“ผะ...ผมจะ...ไม่...อึก!”
“...เร่ง...ฉะ...ฉันจะ..อะ..อะ...อ้า!!!”เธอร้องดังลั่นเมืองเอริคฉีดน้ำความใคร่ใส่ร่องของเธอเต็มที่เขาหลับตานอนทับเธออย่างเหนื่อยอ่อนเขาพยายามดันตัวลุกขึ้นแต่ก็โดนกอดรัดเข้าไปแนบกับร่างของเธอ
“พะ...พอก่อนครับผม...”
ฉึก!
เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคออยู่ชั่วแวบนึ่งแต่มันทำให้เขารู้สึกร้อนไปทั้งตัวก่อนจะหมดสติไปในความอ่อนล้า...............

...เสียงนก...ถึงแม้คืนนั้นจะผ่านไปอย่างยาวนานแต่มันก็ต้องมีรุ่งอรุณอยู่เสมอ...
“อืม.............เมื่อคืน...”เขางัวเงียลุกขึ้นนั่งอย่างุนงง...พลางขยี้ตามองไปรอบๆตัว
“อืมมมมมมมมมม............”เสียงครางดังมาจากข้างๆเอริคเขาหันไปดูก็เจอกับผมสีแดงสดอยู่ตรงผ้าห่มเขาลูบต้นคอของตนเอง ... มีคราบเลือดอยู่นิดหน่อยแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
“ขอบใจมากนะ...”เขาพูดเบาๆพร้อมกับโน้มตัวลงไปจะหอมแก้มของเธอตอบแทนที่เธอช่วยเขาไว้เยอะแต่ว่า...
“อย่าเพิ่งเล่นตอนนี้น่า...”เธอหันมามองเขาหรือความจะเรียกว่าเขาหันมามองเขามากกว่า...เพราะเธอมีลักษณะหน้าแบบผู้ชายแต่นั่นยังไม่เท่าเมื่อเขาเปิดผ้าห่มออกและพบกับ...........................
“อะ...อะ....อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เอาละคุณคงพอนึกออก...คืนแห่งความฝันกลายมาเป็นความจริงที่น่าสยดสยอง...อย่างน้อยคืนนั้นเขาก็ยังเป็นผู้หญิง...เอาเป็นว่าผมจะเล่าเรื่องต่อจากนี้ที่หลัง...หลังจากทำใจเรื่องนี้ได้แล้วนะครับ...ผมสัญญา...









“โอเค...เมื่อคืนนี้เวลาประมาณเที่ยงคืนปีศาจสาวจากโลกคู่ขนานเข้ามาหาความสุขกับบ้านนี้โดยลงเอยที่เอริคเพราะพวกเราไม่บริสุทธิ์พอ...แล้วพอตอนเช้าคุณเธอก็กลายเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีอย่างนั้นใช่ไหม”เจเริ่มเปิดการประชุมในเช้าวันใหม่อย่างตึงเครียดปนสะใจ เจและอินุตอนนี้ทั้งแค้นทั้งสมน้ำหน้าเอริคไปในทีเดียว...ส่วนคางูเระไม่ต้องพูดถึงชีพจรลงฝ่าเท้าอยากระบายใส่หน้าเอริคจะลงแดงแล้วส่วนบอมและโฮตารุยังไม่ตื่น
“จะว่างั้นก็ไม่ผิดครับ...”
“หนอยยยยยยยเจ้าบ้าหื่นกามนี่...กะจะฟันโฮตารุแล้วยังมาจู๋จี๋กับไอหนุ่มผิดเพศนี่อีกเรอะ!!!”คางูเระกระแทกโต๊ะแต่เอริคก็ไม่พูดอะไรอีก
“ขอโทษฮะ...ผมชื่อเกร็ก สไตล์เนอร์ฮะเป็นคิวบัสครับ”เกร็กแนะนำตัวอย่างอายๆ
“แล้วไอคิวบัสนี่มัน...(เซ็นเซอร์)…อะไรวะ!”คางูเระกระฉากเสียงถามอย่างไม่พอใจ
“เอ่อ...โลกปีศาจที่ผมจากมามีปีศาจหลายๆประเภทครับและที่ผมเป็นคือคิวบัสเป็นปีศาจที่มีสองเพศในช่วงเยาว์วัยแต่เมื่อพ้นอายุก็จะสามารถเลือกเพศที่แน่นอนได้นะครับ”เกร็กอธิบายอย่างรวบรัด
“ถ้าเอาน้ำร้อนราดคงไม่เปลี่ยนกลับเป็นหญิงหรอกนะ”เจกระซิบกับอินุเบาๆอย่างนึกขำ
“แล้วทำไมเมื่อคืนถึงได้เป็นผู้หญิงละวะ”คางูเระถามต่อเพราะยังไม่อยากเชื่อกับเรื่องที่ได้ยิน
“คือเมื่อผมมีอารมณ์หรือได้รับแสงจันทร์ผมก็จะกลับเป็นผู้หญิงนะฮะ...อย่างแบบนี้ไง”เกร็กพูดไม่ทันขาดคำก็ฉุดหน้าของเอริคมาประกบปากอย่างไม่ทันตั้งตัว...โดยที่ยังเป็นชายเต็มตัว
“อุ๊บ!!..........ฉันว่ากำลังจะอ้วกแล้ว......”เจปิดปากอย่างพะอืดพะอมไม่ต่างกับอินุที่หันหน้าหนีส่วนคางูเระถึงกับพงะส่วนเอริคไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เขาอยากจะฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยแต่ไม่ช้าร่างของเกร็กก็เปลี่ยนไปหน้าอกเริ่มขยายใบหน้าเริ่มเนียนขาว...และไอนั่นก็หดหายลงไปอย่างรวดเร็วก่อนที่เขา...หรือเธอถอนปากออก
“ไง...ดีกว่าชายเยอะเลย...”เธอพูดพลางลูบหน้าอกอวดคางูเระที่อ้าปากค้าง
“รุนหวัดค่า...อ้าวนั่นใครอะ...”โฮตารุซึ่งงัวเงียอยู่เดินเข้ามาร่วมวง...โชคดีที่เธอไม่เห็นก่อนหน้านั้นซัก7วินาทีไม่งั้นคงได้ตาสว่างแน่
กริ้ง!!!....กริ้ง!!!....
เสียงโทรศัพท์ดังมาจากอีกฝั่งของห้อง
“ฉันรับเอง...ขอเวลาแปป”อินุพูดอย่างเบื่อหน่ายก่อจเดินไปพูดโทรศัพท์
“แล้วเมื่อกี้มีอะไรกันเหรอ...อ้าวหวัดดีค่ะฉันชื่อโฮตารุค่ะ...แล้วคุณชื่ออะไรคะ...”โฮตารุถามอย่างเป็นมิตรแต่นั่นก็ทำให้เกร็กคิดหลายตลบ...แหงละผู้หญิงชื่อเกร็กแปลกตายชัก
“เอ่อ...เรียกฉันว่าเอ่อ......อืม...มิล...มิลลี่!”เธอเกือบจะตอบไม่ได้ซะแล้ว...เอาเป็นว่าถ้าเธอเป็นผู้หญิงจะขอเรียกว่ามิลลี่ก็แล้วกัน(ก็ถ้ามีฉากอย่างนั้นแล้วเรียกเกร็กก็พลอยหมดอารมณ์กันพอดี)
“มิลลี่เหรอ...เหมือนเคยอ่านเจอที่ไหนแต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ...ฉันเป็น....”
“หา!!!...คุณมินต์จะมาที่นีในคืนนี้!!!...โอ้ไม่ครับไม่มีอะไร...ตกลงครับ...ครับ...แค่นี้ครับ”อินุพูดเสร็จพร้อมกับวางหูพร้อมกับหันมาหาพวกเขาด้วยสีหน้าหวาดวิตก
“ทุกคนรีบไปปัดกวาดบ้านด่วน...ทนายผู้ดูแลบ้านนี้กำลังจะมาตรวจสอบบ้านขอร้องละเราต้องรีบแล้ว...”อินุพูดหน้าตื่น
“แล้ว...ทำไมต้องรีบขนาดนั้นละครับ...”เอริคถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็คุณเธอเป็นคนส่งฉันมาอยู่กับท่านปู่...แล้วก็ยังเป็นอดีตแฟนของท่านปู่อีก.....แต่ที่สำคัญคือเธอเป็นคนโมโหร้าย...ขอร้องเถอะเราต้องรีบอย่างที่สุด...เกร็กนาย...เธอไปหลบที่หลังบ้านหรือที่ไหนก็ได้...เจไปปลุกบอมแล้วช่วยกันกวาดบ้าน โฮตารุช่วยฉันถูบ้านโดยด่วนที่สุด...เอริคกับโฮตารุไปขนของที่รกหูรกตาขึ้นไปห้องใต้หลังคาด่วนที่สุดไปกันได้แล้ว!”อินุสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแม้แต่คางูเระก็ยังถึงกับทำตามอย่างไม่ขัดข้อง...ดูท่าแขกรายนี้จะกุมชะตาของบ้านนี้ไว้ในมือซะแล้ว

...แต่ก่อนอื่นผมต้องย้ายของกับโฮตารุอีกนาน...แต่ว่ามันคงไม่มีแค่นั้นแน่...ผมจะเล่าทีหลัง...ผมสัญญา

แล้วการกวาดล้างบ้านก็เริ่มต้น...ทุกคนแยกย้ายกันไปตามคำสั่งของอินุ...ไม่เว้นแม้แต่คางูเระซึ่งยอมทำตาม...อาจเป็นเพราะนี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับมรดกของผมก็ได้เธอถึงได้ยอมทำตาม เจและบอมไปกวาดบ้านซึ่งเป็นงานเบาๆ อินุและคางูเระที่แรงดีจึงไปช่วยกันถูบ้านซึ่งยากพอดูเพราะบ้านกว้างเอาการ...แต่ที่หนักที่สุดคงไม่พ้นเอริคและโฮตารุซึ่งต้องย้ายลังแปลกๆที่อยู่ทั่วทั้งบ้านหลังจากปู่เสียไปห้องใต้หลังคาซึ่งก็รกพอๆกับรังหนู...เพลอๆรังหนูยังมีระเบียบกว่าห้องใต้หลังคาเยอะ...ห้องนี้มีแต่ของเก่าแก่ของปู่และลังปริศนามากมายที่ยังไม่มีคนเปิด...ถ้าตาไม่ฝาดเขาเห็นโต๊ะเขียนหนังสือที่มีลินชักเปิดอ้าและบนโต๊ะมีแต่กระดาษข้อสอบที่ได้ 0 คะแนนอยู่เต็มโต๊ะ...(ชักเริ่มมัวๆแล้วแฮะ)
“ว้าว คุณปู่ของเธอดูท่าจะชอบสะสมของเก่าพวกนี้มาเลยนะ”โฮตารุหยิบโน่นหยิบนี่มาดูโดยลืมช่วยเอริคที่กำลังแบบทีวีขาวดำรุ่นสงครามโลกไปวางหลังกองเศษเหล็กในสภาพเหนื่อยสุดขีด...เพราะเมื่อคืนก็แทบแย่แล้วนี่นา
“ฉัน...ก็...ว่า...หยั่ง...งั้น...”เอริคตอบสลับกับพักหายใจก่อนจะทรุดนั่งใต้หน้าต่างทรงกลมของห้องอย่างเหนื่อยอ่อน
“นี่ๆๆ...ดูซิฉันเจอลูกแก้วแปลกๆด้วยละ...”โฮตารุพูดอย่างตื่นเต้นพลางหยิบลูกแก้วสีส้ม ข้างในมีดาวดวงเล็กๆอยู่สองดวงดูคุ้นตาอย่างประหลาด
“ช่างมันเถอะน่า...ผมขอพักก่อนดีกว่า...”ตอบพลางป้ายเหงื่อออกจากหน้าผาก
“งั้นฉันพักด้วยก็แล้วกันนะ...”โฮตารุนั่งลงข้างๆเอริคซึ่งแอบยิ้มเล็กๆ...เธอมีนิสัยขี้อ้อนแบบเด็กๆดูน่ารักดีเหมือนกัน
ทั้งคู่นั่งพักกันอยู่เกือบห้านาทีแต่อากาศก็กลับเย็นลงบ้างแล้ว เอริคดูเวลาของนาฬิกาข้อมือของเขา ตอนนี้ยังเพิ่งแค่เที่ยงกว่าๆแต่แปลกอากาศกลับไม่ร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว
“แปลกจังนะ...ที่นี่...เหมือนกับวันที่เราไปดูหนังครั้งแรกด้วยกันจังเลยนะ”โฮตารุพูดลอยๆพลางกอดแขนของเอริค
“ครั้งแรก...”เขาพูดทวนคำนี้ออกมาเบาๆพลางนึกไปอีกเรื่อง...เรื่องเมื่อคืน...
“จำได้ด้วยเหรอ...ฉันนะจำไม่ได้เลยหลับตั้งแต่ต้นเรื่อง...แต่ว่าวันนั้นมีเราแค่สองคนเองนี่นะเหมือนวันนี้เลย...”เธอพูดมองหน้าเอริคพลางยิ้มให้เขายิ้มตอบเล็กๆแต่ในหัวกลับไปนึกถึงเรื่องเมื่อคืน
“…………........................................”
“เอริค.......ลองทำ...เรื่องอย่างว่าดูไหม…”เอริคหันขวับทันที โฮตารุหลบหน้าเขาแต่ก็ไม่พูดอะไรอีก
“เอ่อ...ทำไมถามแบบนั้น...”เอริคถามกลับอย่างไม่เชื่อหูตนเอง...
“เมื่อคืน...ฉันนอนไม่หลับก็เลยจะมานอนกับเธอ...ก็เลย...................”เธอหยุดพูด ก่อนจะนั่งนิ่งไป แต่เขาสังเกตได้ว่าเธอนั่งกระสับกระส่ายอยู่เงียบๆ
“ไม่ต้องพูดแล้วนะ...”เอริคพูดเบาๆ
“เอ๋...หมายความว่าอะ...อุ้บ!”ยังไม่ทันที่โฮตารุพูดจบเอริคก็รีบถลันเข้าจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัวเธอดิ้นเพราะตกใจเล็กน้อยก่อนจะอ่อนระทวยไปตามระเบียบ ทั้งคู่ค่อยๆลงไปนอนราบกับพื้นพลางพลัดกันถอดเสื้อออกอย่างเร่งรีบจนในที่สุดทั้งคู่ก็เหลืออยู่แค่ชุดวันเกิด...
“เอริค...ฉันไม่เคย......ช่วยสอนหน่อยนะ”เธอพูดลุกขึ้นนั่งเอามือปิดหน้าอกและขาก็หนีบจุดหวงห้ามอย่างแน่นหนาอย่างเขินอายแต่สายตากลับเต็มไปด้วยแรงโหยหาอย่างสุดใจ
“อย่าห่วงเลย...มันจะไปเองแหละไม่ต้องฝืนนะ”เอริคเข้ารุกเขาค่อยๆดึงมือที่ปิดหน้าอกออกเขารวบข้อมือของเธอไว้เหนือหัวเธอขัดขืนเล็กน้อยก็อ่อนระทวยไปทันทีเมื่อลิ้นของเขาไล้เลียรอบยอดอกของเธอ เขาค่อยๆเลียอย่างแผ่วเบาก่อนจะขบหัวนมเบาๆแต่แค่นั้นเธอก็ถึงกับทรุด
“อะ...เอริค...พะพอก่อน...ฉัน”โฮตารุพูดไท่ได้ศัพท์แล้วเขาปล่อยมือเธอก่อนจะโอบเอวเธอไว้อย่างแผ่วเบาแต่ปากของเขาก็ยังคงสร้างความสุขให้เธออย่างไม่หยุดเขาเลื่อนปากลงไปที่หลุมสะดือพลางเลื่อนมือไปที่เขตหวงห้ามซึ่งขายังคงหนีบแน่น เอริคค่อยๆใช้มือแหวกขาออกจากกัน ไม่นานเขาก็พบกับจุดต้องห้ามของโฮตารุซึ่ง เรียกได้ว่างดงามเกินบรรยาย เนินเนื้อนั้นราบเรียบและปิดสนิท ปราศจากขน ดูสะอาดตาเขาปล่อยมือพร้อมกับก้มลงไปมองอย่างพึงพอใจ
“อย่า...อย่ามองนะ....”เธอพูดอย่างเขินอายแต่เขาก็ไม่คิดจะมองอย่างเดียวอยู่แล้วเขาค่อยๆใช้นิ้วลูบไปตามร่องๆช้าๆ โฮตารุกัดฟันหลับตาปี๋ทันทีเขาลูบไล้ผ่านร่องหลายรอบจนน้ำหล่อลื่นค่อยๆไหลออกมาเธอกัดฟันหายใจหอบอย่างสุดกลั้น
“อย่าเกร็งนะ...”เอริคพูดเบาๆพร้อมกับใช้นิ้วจ่อไปที่ร่องของเธอก่อนจะแยงเข้าไปช้าๆเธอสะดุ้งเฮือกดิ้นไปมาอย่างทรมาณจากสิ่งแปลกปลอมที่ค่อยๆเข้าไปในร่างของเธอ


“โอ๊ย...พอ...พอแล้ว...”โฮตารุร้องครวญครางอย่างสุดทน ตอนนี้ข้างในท้องน้อยของเธอมันทั้งเสียวซ่านและเจ็บจากสิ่งที่เริ่มรุกล้ำความบริศุทธ์ของเธอ นิ้วของเอริคค่อยๆเข้าไปจนในที่สุดก็มิดโคนนิ้วไปอยากยากเย็นแต่ก็คงจะคุ้มค่า...เขาเลียลงไปเหนือนิ้วที่คาร่องซึ่งเป็นจุดสำคัญพอดี โฮตารุร่างกระตุกมือของเธอปัดไปทั่วอย่างควบคุมไม่ได้ เขาแทงลิ้นกดตรงจุดเสียวจนเธอครางอย่างทรมาณ เขาเล่นลิ้นไปเรื่อยจนน้ำหล่อลื่นไหลเต็มนิ้วไปหมด
“อย่าเกร็งนะ...”เอริคพูดเบาๆพร้อมกับขยับนิ้วช้าๆ ก่อนจะค่อยๆเร่งเร็วขึ้น โฮตารุร้องครางอย่างสุดกลั้น นิ้วของเขาทำหน้าที่ได้ดีกว่าที่คาดเขากระแทกนิ้วเข้าไปเป็นจังหวะ เช่นเดียวกับเสียงครางและเสียงลมหายใจหันเสียวซ่านของเธอ
“อะ...อ้า...อือ...เอ...เอริค...ฉันไม่....อะอ้า!!!”โฮตารุร้องดังลั่นสะท้อนก้องเอริคถอนนิ้วออกพร้อมกับก้มลงดูดเลียน้ำสวาทของเธอเป็นการทำความสะอาดให้
“เสียงอะไรนะ...”คางูเระเงยหน้าขึ้นดูเหนือหัว ตอนนี้เธอกับอินุกำลังนั่งพักอยู่ที่โต๊ะอาหาร
“ช่างเหอ...ว่าแต่ว่า...วันนี้รู้สึกว่าบรรยากาศมัยอบอวลแปลกๆนะว่าไหม”อินุพูดพลางดื่มน้ำ
“ใครจะไปประสาทดีเหมือนหมาอย่างนายเล่า”คางูเระพูดๆเบาๆอย่างไม่สบอารมณ์
“เป็นไง...ชอบไหม”เอริคถามตอนนี้ทั้งคู่นั่งพิงกำแพงใต้หน้าต่างแก้เมื่อย ส่วนโฮตารุก็นั่งกอดแขนของเอริคอย่าแนบแน่น
“อือ...มันก็........”เธอพูดอดยิ้มหลบสายตาของเขาอย่างเขินอาย เอริคยิ้มเล็กอย่างพอใจในฝีมือของตนเอง...แต่ว่า...เขายังไม่ได้รับผลตอบแทนบ้างเลย
“โฮตารุ...ช่วยฉันบ้างหน่อยนะ”เอริคพูดแต่โฮตารุก็ทำหน้าแบบไม่เข้าใจ
“ทำ...ทำยังไงเหรอ...”
“แบบนี้ไง...”เอริคจับมือของโฮตารุให้ไปกำท่อนเนื้อของเขาที่ยังตั้งขึ้นไม่หายเธอจับท่อนเนื้อของเขาอย่างอายๆปนกลับนิดๆ เอริคจับข้อมือของเธอรูดท่อนเนื้อของเขาช้าๆก่อนจะปล่อยข้อมือให้เธอทำให้ซึ่งเธอก็เรียนรู้ได้ไวไม่เลว
“อย่าแค่นั้นซิ...ทำอย่างที่ฉันทำให้หมดเลย ใช้ปากด้วย”เอริคพูดพร้อมกับกดหัวโฮตารุลงไปจนแก้มของเธอโดนกับท่อนเนื้อของเขา เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลียไปตามท่อนเนื้ออย่างกล้าๆกลัวๆแต่ไม่นานเธอก็เริ่มชอบรสชาติของมันและไม่ช้าเธอก็อมมันเข้าไปทั้งท่อนพร้อมกับดูดอมหมายจะชิมรสน้ำของเอริค
“โฮตารุ...พอ...พอก่อน...ไม่งั้น...ฉัน...อึก!”เอริคกัดฟันพร้อมกันที่น้ำของเขาพุ่งใส่ปากของโฮตารุเธอถอนปากออกอย่างตกใจและสำลักน้ำของเอริค
“แค่กๆ...นี่มันอะไรนะ”เธอถามอย่างไม่เข้าใจพร้อมกับป้ายน้ำออกจากมุมปากแต่ยังไม่ทันทำอะไรเอริคก็ถลันเข้ามาประกบปากกับโฮตารุทันทีแต่เป็นแค่ช่วงสั้นๆก่อนที่เอริคจะเลื่อนลงมาไซ้รคอของโฮตารุก่อนจะ…
ฉึก!
…………………………………………………………………………………………..
“ให้ตายนึกว่าพวกนายขนของยังไม่เสร็จซะที”อินุบ่นเมื่อเห็นเอริคและโฮตารุเดินลงบันไดมา
“เอาละในอีกไม่กี่ชั่วโมงก็...เดียว...พวกนายมีกลิ่นแปลกๆนะ”อินุหยุดพลางมองสำรวจพวกเขาทั้งสอง
“เฮ้ๆพูดอะไรของนายนะคนเขากำลังเหนื่อยนะ”คางูเระขัดอย่างไม่สบอารมณ์
“ใช่......”โฮตารพูดสั้นๆก่อนเดินไปที่บ้านพักปีกซ้ายทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก
“...นายไปทำอะไรเธออีกรึเปล่า...”คางูเระส่งสายตามุ่งร้ายไปหาเอริคซึ่งนั่งเหม่อๆอย่างไม่สนใจ
“เฮ้...ฟังฉันรึเปล่า...ให้ตายวันนี้เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย!”เธอพูดอย่างโมโหก่อนจะลุกขึ้นทุบโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินไปตามโฮตารุอย่างไม่พอใจ
“ฉันดู...เป็นยังไงเหรอ”เอริคถามอินุวึ่งเพ่งมองเขาอย่างไม่แน่ใจ
“ฉันก็ไม่แน่ใจ...แต่ว่าตอนนี้ในตัวนาย...มีอะไรแปลกๆ”

…อย่างน้อยเขาก็พูดถูก...ทั้งผมโฮตารุและอีกหลายคนที่จะตามมา...แต่ไว้เล่าที่หลังก็แล้วกัน...ผมสัญญา

“ให้ตาย...เป็นอะไรกันหมด...”คางูเระเดินไปบ่นไป เธอไม่ชอบที่ถูกมองข้ามแบบนี้ซักเท่าไหร่บรรยายกาศช่วงนี้ก็ไม่ค่อยจะดีเพราะมีปีศาจที่ไหนไม่รู้มาอยู่อาศัย...แถมยังโดนซามูไรหน้าอ่อนมาสั่งงานอีก...แต่ก็นึกแปลกใจไม่ได้ที่ยอมทำตามอินุอย่างว่าง่าย...ดูไปหมอนี่ก็เป็นคนดีดูเป็นผู้นำ...เหมาะเป็นหัวหน้าครอบ..........
“เอ๊ะ...นี่เราคิดอะไรออกไปเนี่ย....ให้ตายคนไม่ให้เกียตรผู้หญิงแบบนั้นจะไปมีอะไรดี...”คางูเระพูดกับตนเองไปเรื่อย
“...พูดถึงฉันเหรอ...”เจถามเขากำลังกวาดลานบ้านกับบอม
“เปล่าไม่มีอะไร...”เธอพูดพร้อมกับเดินต่อทันทีอย่างอายๆและเดินจากไป
“พี่เขาเป็นอะไรของเขานะ”บอมถามพลางฉะโงกหน้าดูคางูเระ
“...สงสัยเป็นช่วงเวลานั้นของเดือน...”
โป๊ก!!!
ไม่ทันขาดคำก้อนหินไม่ทราบวิถีก็วิ่งเข้าวงโคจรหัวกบาลเจทันทีจนหน้าเกือบทิ่มพื้น...........ตัดฉากให้คางูเระเดินถึงห้องดีกว่า

ก้อกๆๆ.....ก้อกๆๆๆ....
“โฮตารุ...โฮจังอยู่ไหม...”คางูเระเรียกอย่างเป็นห่วง(โฮจังชื่อที่ใช้เรียกของคางูเระเขา)
“ปะ...เปล่า...ไม่มี...ไม่มีอะไร”เสียงดังลอดประตูออกแต่เสียงของเธอดูแปลกไป...มันดูสั่งๆกระเส่ายังไงพิกล
“โฮจัง...โฮจังไม่เป็นไรนะ...”คางูเระถามสวนเข้าไปตอนนี้เธอเริ่มวิตกนิดๆเพราะคนอย่างโฮตารุคงไม่แค่ตอบกลับมาอย่างเดียว
“…………………...”ไม่มีเสียงตอบกลับแต่คางูเระยังได้ยินเสียงหายใจลอดออกมานั่นยิ่งทำให้เธอเป็นห่วง
“ฉันเข้าไปนะ...”คางูเระพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปข้างในมืดสนิทม่านก็ไม่เปิดไฟก็ไม่เปิดด้วยเธอเอื้อมมือไปหาสวิทไฟตามพนังจนในที่สุดก็เจอแต่เมื่อกำลังจะกดก็มีมือของใครมาจับมือของเธอไว้
“ยะอย่าเปิด...”เสียงของโฮตารุนั่นเองแต่เสียงของเธอดูสั่นๆยังไงพิกล
“โฮตารุไม่เป็นอะไรแน่นะ...แล้วทำไมไม่เปิดไฟละ”คางูเระถามอย่างเป็นกังวล
“………….เข้ามา...แล้วปิดประตู”โฮตารุพูดออกมาจากมุมมืดคางูเระทำตามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
“เอ้า...มีอะไรอีกไหม”คางูเระถาม
“......................................”โฮตารุไม่พูดอะไรเธอจับมือของคางูเระไปแนบชิดกับ...เนินเนื้อของเธอ
“ว้าย!โฮจังทำอะไรของเธอนะ”คางูเระร้องอย่างตกใจในสิ่งที่โฮตารุทำ
“ไม่ชอบเหรอ...”เธอพูดสั้นพร้อมกับขยับข้อมือของคางูเระให้ถูไปตามร่องของเธอซึ่งไม่มีอะไรขวางกั้นเลย...ดูท่าเธอจะถอดของเกะกะออกหมดเพื่องานนี้ดดยเฉพาะเลยเสียด้วย
“โฮจัง...พอ...พอเถอะใส่เสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่านเถอะ”คางูเระเริ่มปากคอสั่นตามซะแล้วแต่ยังไม่ทันทำอะไรได้โฮตารุก็เดินเข้ามาเอาตัวแนบชิดกับร่างของคางูเระจนเธอได้รับไออุ่นอันร้อนแรงของเธอซะจนร่างเกือบละลาย
“ไม่ชอบเหรอ...”โฮตารุพูดเสียงอ่อยพร้อมกับดึงคอเสื้อของคางูเระลงพร้อมกับเลียร่องอกของเธอเบาๆส่วนมืออีกข้างก็ลูบไปที่เนินเนื้อผ่านกางเกงยีนส์ตัวหนาของเธอแต่แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับการกระตุ้นอารมณ์ของทั้งคู่จนกระเจิงแล้ว
“ไม่...ไม่เอา...หยุดนะ...”คางูเระพูดเสียงอ่อยอย่างที่ไม่เคยมาก่อนปรกติเธอจะเก๊กเสียงห้าวตลอดต่คราวนี้มันต่างกัน...เธอได้ลิ้มรสคงวามสุขแบบผู้หญิงครั้งแรกวึ่งพอจะทำให้หัวใจเหล็กกลายเป็นน้ำตาเทียนไปได้อย่างไม่ยากเย็น โฮตารุค่อยถอดเสื้อของเธอออกพร้อมกับดันมือขยี้เต้านมของคางูเระให้แนบชิดกับประตู
“อะ...พอเถอะ..ขอร้องฉันไม่...อ้ะ...”คางูเระหมดสิ้นที่จะขัดขืนเมื่อริมฝีปากของโฮตารุงับรอบหัวนมของเธออย่างร้อนแรงเธอทั้งดูดทั้งเลียจนคางูเระขาอ่อนเธอทรุดลงนั่งกับพื้นแต่ปากและมือก็ตามไปทันทีแต่คราวนี้ปากของเธอก็ตามลงไปจุดเดียวกับมือโฮตารุค่อยๆถอดกางเกงยีนส์สุดแน่นออกช้าๆแต่ก็ทำได้ลำบากพอดู...แต่เหมือนกางเกงเป็นใจมันยอมออกมากองข้างๆตัวของเธอแต่โดยดีแต่ไม่ช้าคางูเระก็เริ่มได้สติ
“พะพอเถอะฉะฉันไม่ยากทำแบบนี้นะ...”คางูเระพยายามปัดป้องมือที่กำลังตรงไปปลดกางเกงชิ้นสุดท้าย
“เดียวก็...ดีเอง...”เธอพูดช้าๆพร้อมกับจ้องตาเธออยู่ซักครู่สายตานั่นทำให้จิตใจของเธอยิ่งร้อนรุ่มหนักเข้าไปอีกแต่เมื่อรู้สึกตัวเธอก็พบว่าปากของทั้งคู่แนบชิดกันซะแล้ว
“อือ...อือ...อึ...อืม”คางูเระตัวอ่อนระทวยอีกครั้งเมื่อลิ้นของทั้งคู่เข้าไปพัวพันกันทั้งคู่ลงไปนอนราบกับพื้นห้องเพื่อให้มีที่ว่างเพิ่มขึ้นแต่ปากของทั้งคู่ก็เอาไม่ออกแล้ว....

มือของคางูเระที่อยู่ตรงเนินเนื้อของโฮตารุก็เริ่มไปตามความต้องการเช่นเดียวกันนิ้วของเธอค่อยๆจมเข้าไปในร่องสวาทของเธอช้าๆก่อนๆจะค่อยๆซอยอยู่ในร่องของโฮตารุ
“อ้า...เร็ว...เร็วอีก...อา...”เธอครางลั่นพรอ้มกับนั่งคร่อมทับมือของคางูเระที่กำลังทำหน้าที่อยู่ เนินเนื้อของทั้งคู่เกือบจะแนบชิดกันแต่ยิ่งคางูเระเร่งมือเท่าไหร่นั่นก็ยิ่งมอบความเสียวซ่านให้ทั้งสองได้พร้อมๆกันในคราเดียว
“อะ..ฉันไม่...อะอ้า!!”โฮตารุร้องลั่นพร้อมกับปล่อยน้ำใคร่ออกมาเต็มมือพร้อมกับคางูเระที่กัดฟันไม่ให้ส่งเสียงออกมาแต่ความเสียวนั้นก็ทำให้มีน้ำตาซึมออกจากหางตาเล็กน้อยโฮตารุล้มตัวลงนอนข้างๆหายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อนเธอนอนก่ายหน้าผากอยู่ครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้นมาดูคางูเระ ตอนนี้เธอเธอหลับตาสีหน้าเหมือนเพิ่งวิ่งมารธอน1000เมตรมาหยกๆที่แก้มมีคราบน้ำตาไหลลงมา
“ยังไม่...ชอบอีกเหรอ...”โฮตารุเดินไปหยิบบางสิ่งมาจากโต๊ะหัวเตียงของเธอคางูเระดันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับจ้องมองเรือนร่างของของโฮตารุในความมืด ร่างของเธอดูขาวเนียนและได้รูปดูเซ็กซี่มากๆไม่นานอารมณ์ของเธอก็เริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้ง มือของเธอกลับไปอยู่ในจุดกระสันอีกครั้งเธอค่อยๆขยับนิ้วถูไปตามร่องอย่างเสียวซ่าน
“นึกว่าจะไม่ชอบแล้วซะอีกนะ...ฉันช่วบอีกรอบก็ได้นะ”โฮตารุเดินอ้อมไปทางด้านหลังพร้อมกับงับติ่งหูของคางูเระ เล่นเอาเธอตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำไปเลยเธอวางบางสิ่งลงตรงกลางหว่างขาซึ่งเมื่อดูดีๆมันก็คือ.......โทรศัพท์บ้าน.......
“เอาละ...จะโทรเบอร์ไหนดีนา”โฮตารุพูดอย่างร่าเริงพร้อมกับยกหูขึ้นจ่อกับหูของคางูเระที่ไม่เข้าใจการกระทำของเธอซักเท่าไหร่แต่ก็ถึงกับตาเหลือกเมื่อสายโทรศัพท์ไปโดนเข้ากลางร่องเสียวของเธอพอดี
“ไม่เอาเบอร์นี้เหรอ...”โฮตารุพูดพร้อมกับดึงหูโทรศัพท์ขึ้นทำให้สายรูดผ่านร่องจนเธอกระดกก้นขึ้นตามสายเธอแทบเป็นลม
“ยะอย่า...พอ...ไม่เอา...”เธอพูดอย่างหมดแรงพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนแต่ยิ่งเธอมีสายตาแบบนั้นโฮตารุยิ่งได้อารมณ์เข้าไปอีกเธอเลียแก้มของคางูเระพร้อมกับดึงสาย
“อ้า!!...อะ...อะ...อา”เธอครางดังลั่นก่อนจะค่อยๆเบาลงเพราะโฮตารุลดความตึงของสายลงแต่อีกมือของเธอก็ไปจับสายที่อยู่ใต้ร่องของเธอ
“ไม่อยากโทรแล้วใช่ม๊า...”คางูเระพูดพร้อมกับกดสายให้แน่นขึ้นไปอีก
“อึ...อะอา.....”คางูเระครางเบาๆก่อนจะผ่อนคลายลงอีกครั้งเพราะโฮตารุหยุดมือไว้แต่ก็เป็นแค่แปปเดียวก่อนที่เธอจะรูดสายทั้งขึ้นทั้งลงจนคางูเระแทบเป็นลม
“ใกล้......แล้วใช่ม๊า”โฮตารุก้มลงเลียหัวนมจากด้านหลังอย่างเมามันตอนนี้คางูเระไม่มีแรงพอแม้แต่จะส่งเสียงร้องกับความสนุกในตอนนี้เธอได้แต่หายใจหอบทุกครั้งที่โฮตารุขยับสาย
“อย่าเป็นลมเชียวนาเดียวจะหมดสนุก”เธอเลื่อนปากขึ้นไซร้คอก่อนจะ...
ฉึก!
กัดเข้าที่คอเบาๆซึ่งทำให้ร่างกายของทั้งคู่สั่นเบาๆก่อนจะอบอุ่นไปทั้งตัว เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากและคอเล็กน้อยก่อนที่จะเลื่อนขึ้นมาประกบปากกันอีกครั้ง คางูเระรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ต้นคอและในลำคอที่มีของเหลวบางอย่างไหลลงไปไม่นานโฮตารุก็ถอนปากออกพร้อมกับเลียต้นคอที่มีเลือดไหลซึมออกมา
“ต่อ...กันได้แล้ว”เธอพูดกระซิบพร้อมกับรูดสายต่ออย่างเมามันซึ่งคราวนี้เธอใส่แรงลงไปจนคางูเระออกเสียงครางได้อีกครั้ง
“อา...โฮจัง...พอ....ยะหยุด...ไม่ไม่...อะอ้า!!!!”เธอกรีดร้องพร้อมกับปล่อยความไคร่ออกมาจนเยิ้มเต็มสายโทรศัพท์...สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนหมดสติคือโฮตารุกำลังเลียน้ำใคร่ของเธอ...ออกจากสายโทรศัพท์...

“อืม......................เฮ้ย!!!”คางูเระสะดุ้งตื่นพร้อมกับมองรอบห้องซึ่งสว่างจ้า
“ฝันเรอะ...”เธอพูดเบาๆพร้อมกับเอามือกุมหัว...และเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในชุดวันเกิด
“อะ...อะไรกันเนี่ย.............ไม่จริงน่า”เธอพูดดเมื่อเห็นร่างเปลือยของโฮตารุ....และโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆเธอ
“แม่คุณไปทำงานต่อได้แล้ว”อินุเปิดประตูเข้ามาเรียกคางูเระไปทำงานต่อแต่ก็ถึงกับตาค้างเมื่อเห็นภาพที่อยู่ข้างหน้า
“….กะ.....กะ....แกตายยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”ความเป็นหญิงหายไปแทนที่ด้วยเลือดของทอมเต็มร้อย
“อ้ากกกกกกก!!!!ขอโตดคร้าบบบบ....หวอออออออออออออ!!!!!!!!!!!!”

....ถึงแม้จะรับบาทาสั่งญาติได้...แต่ผู้ชายเห็นภาพแบบนี้คงไม่มีกะจิตกะใจจะตอบโต้หรอกนะ....เรื่องหลังจากนี้...จะเล่าที่หลังนะครับ...ผมสัญญา

“เอ้าเร็วเข้าอีกไม่กี่นาทีคุณมินท์จะมาแล้ว!”อุนิพูดพลางเดินจัดแถวให้ทั้งคนที่อยู่ในบ้านทั้งหมดยกเว้นเกร็ก ยืนเรียงหน้ากระดานรอหน้าบ้าน
“อืม...ยังง่วงอยู่เลย”โฮตารุพูดพลางขยี้ตา...จากการซักไซร้ของเคนนี่เจได้ข้อสรุปมาว่าโฮตารุลืมไปหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากไปขนของแต่หลังจากผลการวิเคราะห์การเดินของเธอแล้วปรากฏว่ายังไม่เสียสาวแน่นอน(ผลการวิเคราะห์นี้เกือบทำให้เจเข้าห้องไอซียูจากบาทาสั่งญาติของคางูเระแต่โชคดีที่อินุช่วงชีวิตไว้ได้ทัน)
“ช่างเรื่องนั้นเถอะน่า...เฮ้ยๆ นายน้อยช่วยใส่เสื้อให้เรียบร้อยหน่อยซิครับ...บอมก็ช่วยจัดทรงผมให้ดีหน่อย...เจบอกกี่ทีแล้วอย่าดุกดิกซี่”อินุจ้ำจี้จ้ำไชกับทุกคนอย่างถี่ถ้วน...แต่ในวันนี้ขอยกเว้นคางูเระซึ่งดูซึมๆปนเสร้านิด...อาจเป็นเพราะทำใจกับเรื่องที่เกิดไม่ได้...แต่ว่าสภาพในตอนนี้ดูไม่ต่างจากโฮตารุและเอริคที่กลับลงมาจากห้องใต้หลังคาไม่มีผิด
พับๆๆๆๆๆๆ!
เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังมาแต่ไกลอินุถึงกับสะดุ้งโหยงพร้อมกับเดินไปต่อแถวข้างๆคางูเระซึ่งยังซึมกระทืออยู่
“เฮ้...เฮ้ได้สติหน่อย...”อินุพูดพร้อมกับกระแทกเบาๆแต่คางูเระก็แค่หันมามองก่อนจะเหม่อไปทางอื่น
“ปล่อยเขาไปเถอะ...ตอนนี้เรามีแขกแล้ว”เจพูดสีหน้าขึงขังเพราะเขารู้สึกได้ว่าแขกคนนี้จะ...สำคัญมากๆ
เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆลงจอดที่ลานหน้าบ้านอย่างนิ่มนวลพร้อมการปรากฏตัวของ...เด็กสองคน...
“เนี่ยเรอะทนายของบ้านนี้”เจพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อเด็กคนหนึ่งเป็นเด็กผู้ชายผมสีขาว(เด็กผมขาวที่เป็นศัตรูกับเนกิในเนกิมะ)ใส่แว่นทรงกลมสูงพอประมาณในมือถือสมุดสเกตภาพไว้และดูเหมือนกำลังวาดพวกเขาอยู่...ส่วนอีกคน....
วิ้งค์!
เอริค โฮตารุและคางูเระถึงกับสะดุ้งเฮือกแววตาที่แฝงบางอย่างเหมือนกับจะทะลุจิตใจของพวกเขาในฉับพลันแต่เป็นแค่แว่บเดียวเมื่อเธอจับมือของเด็กชาย เธอเป็นเด็กตัวเล็กอายุและส่วนสูงน่าจะพอๆกับบอมเธอมีผมยาวสีขาวและตาสีแดง...แต่การแต่งตัวของเธอดูเหมือนลูกคุณหนูซะมากกว่า
“ไม่ใช่นี่นะเป็น....”
“โฮ่...จัดระเบียบได้ไม่เลวนะเจ้าหมาน้อย”ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกจากฮอเธอดูเป็นสาวออฟฟิซมากๆ เธอมีผมสีแดงเพลิงแต่รวบไว้แบบเลขา(นึกไม่ออกก็นึกถึงเคลิเฟอร์จากวันพีซ)และดวงตาสีเขียวมรกตใต้แว่นทรงกลมในมือเธอถือแฟ้มเอกสารไว้ด้วย...ดูยังไงก็เป็นแค่ผู้หญิงออฟฟิซธรรมดาๆ...ยกเว้นแต่นิสัยและการพูดจา
“ไงๆ...ดูแลบ้านดีใช่ไหมมีเบียร์เตรียมไว้ให้รึเปล่า”เธอพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าหาอินุซึ่งเกรงไปทั้งตัวอย่างหวาดๆ
“ก็...ก็ยังไม่ได้ซื้ออะครับ”เขาพูดอย่างกล้ากลัวๆ เธอยิ้มที่มุมปากเล็กๆ....
ปึก!
ส้นสูงกระแทกกับหัวแม่เท้าของอินุเต็มแรงเขาถึงกับตาเบิกโผลงแต่ก็ไม่ร้องสังแอะก่อนที่เธอจะเดินไปหาเอริค
“ไงพ่อหนูเธอชื่อเอริค อัลเซ่ใช่ไหมจ้ะแล้วอีก4คนนี่คงจะเป็นเพื่อนใช่ไหม เจ โฮตารุ คางูเระแล้วก็บอม”เธอพูดพร้อมกับมองไปที่แต่ละคน
“คุณป้ารู้ได้ไงนะ”เจถามอย่างไม่เชื่อก่อนจะโดนหยิกเกก้มอย่างเมามัน
“ฉันเพิ่ง25จ้ะ...แค่25เข้าใจไหม…เอาละฉันจะมาค้างที่นี่ซักพักแล้วก็พาลูกของฉันมาอยู่ด้วยอีกสองคน ชื่อไค ราเฟมัสและมีน่า ราเฟมัสอ้อส่วนฉันชื่อจัสมินท์ โอริวาเรียล์ฝากตัวด้วยนะ”

เอาละนี่คือสมาชิกใหม่ในบ้าน...ซึ่งตอ้งเป็นสมาชิกถาวรไปเลยด้วย...ถึงอย่างไรก็ตามผมไม่ค่อยชอบสายตาของมีน่าเท่าไหร่...แต่หลังจากนี้ไปเรื่องจะยิ่งยุ่งเหยิงเข้าไปอีกครับ...ผมสัญญา









“เอาเหล้ามาอีกเด้...”คุณมินท์นอนหมอบราบกันโต๊ะพร้อมกับร้องสั่งเหล้ารอบที่แปด โดยไม่สนใจสายตาเบื่อหน่ายของคนทั้งโต๊ะ(ยกเว้นเกร็ก)
“คุณแม่พอเถอะครับนี่มันดึกแล้วนะ”ไคบอกเตือน
“อะราย...เป็นผู้ชายก็หัดเฮฮาซะมั่งเซ่เหล้านะเหล้ากินกันหน่อย”มินต์พูดพร้อมกับเอาขวดเหล้าโบกผ่านหน้าของไคเล่นก่อนจะฟุบไปกับโต๊ะ
“คุณเธอหลับไปยังอะ....”เจชะโงกหน้าดูอย่างหวาดๆ
“หลับแล้วละ...แต่เดียวก็คงคืนชีพขึ้นมาดื่มต่ออีกทางที่ดีพวกนายไปนอนเถอะ พรุ่งนี้คงมีการจัดการหลายๆเรื่องเยอะ...โดยเฉพาะฉันกับเอริคนี่แหละ”อนุพูด ทุกคนลุกพรึบเป็นคนๆเดียวกันและแยกย้ายไป
“แล้วพวกผมละครับ...”ไคถามอินุ
“ก็...พวกเธอนอนที่ห้องรับรองในห้องรับแขกไปก่อนนะเพราะฉันลืมจัดห้องไว้นะ แคบไปนิดแต่คงพอได้นะ”อินุพูดพร้อมกับช่วยถือกระเป๋าให้สองพี่น้อง...(เพื่อไมให้เสียเวลาเราข้ามไปอีก1ชั่วโมงครึ่งดีกว่าเพราะดูท่าคงไม่มีใครสนฉากน่าเบื่อแบบนี้หรอก...มั้ง)
…………………………………………………………………………………………..
“เฮ้ย...เหล้าอยู่ไหนละเนี่ย”คุณมินท์งัวเงียผงกหน้าขึ้นมาหาเหล้าอีกรอบ
“หมดแลวครับคุณมินต์แล้วก็ทุกคนขึ้นนอนกันหมดแล้วนะครับ”อินุพูดพร้อมกับส่งน้ำเปล่าให้ตอนนี้ไฟทั้งบ้านปิดหมดแล้ว ยกเว้นแต่ตรงโต๊ะกินข้าวที่พวกเขาสองคนอยู่
“ไม่เอา...เอาเหล้ามาอีก”
“ตะแต่ว่าผมไม่มีเหลือแล้วนะครับ...”
“กล้าเถียงเหรอ!”คุณมินต์ลุกพรวดแต่เนื่องจากยังไม่สร่างเมาจนเซถลาจนเกือบล้มโชคดีที่อินุรีบไปประคองทัน
“คุณมินท์อย่าอาละวาดวิครับเดียวก็ตื่นกันหมดทั้งบ้านพอดี”อินุบ่นพร้อมกับประคองมินท์ให้ไปนั่งที่เก้าอี้
“ว่าไปแล้ว...เธอยังจำครั้งแรกของเธอได้ไหม”อินุสะดุ้งเฮือกหันมามองคุณมินท์...ซึ่งมีรอยยิ้มแปลกๆ
“คุณแม่กินเหล้าเสร็จรึยังน้า...”มีน่าเดินงัวเงียๆมาดูคุณแม่ของเธอ...มีแสงไฟลอดออกมาจากห้องอาหารแล้วก็ต้องเจอกับเรื่อง...อย่างว่า...
“อึอืม...........”ที่มีน่าเห็นก็คือคุรแม่และอินุกำลังเล่นลิ้นกันอยู่บนโต๊ะกินข้าว
“เก่งนี่...ฝึกมาจากไหนละ”มินท์พูดพร้อมกับแกะกระดุ้มเสื้อของตัวเองทีละม็ดอย่างไม่รีบร้อน
“มะไม่ได้ฝึกเลยครับ...แค่ทำไปเองตามความรู้สึก”อินุพูดจากใจจริง
“งั้นเธอก็คงเก็บกดมานานพอดูซินะ”มินท์พูดพร้อมกับลากอินุให้นั่งบนเก้าอี้ก่อนลงไปขุดเข่าลงกับพื้นตรงกลางหว่างขาของเขาพร้อมกับดึงกางเกงแบบโบราณของพวกซามูไรลงซึ่งทำได้ง่าย ไม่นานท่อนเนื้อที่พร้อมเต็มที่ก็อยู่ตรงหน้าของมินท์
“มันขาด...อะไรไปนา...”มินท์พูดเสียงหวานพร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากร่องอกอวบอึมของเธอ
“ไม่เอาแบบนั้นนะครับคุณมินท์ผมไม่...”อินุอ้อนวอนแต่มินท์ก็ไม่สนใจเธอลุกขึ้นนั่งบนตักของเขาพร้อมกับให้ท่อนเนื้อถูไถกับกางเกงในบางๆจนเขารู้สึกถึงร่องเสียวที่ถูไถกับปลายท่อนเนื้อ แต่เธอไม่ได้สนใจจุดนั้นเธอจับมือของเขาไปที่ด้านหลังก่อนจะ...
แกร็ก!
ใช้กุญแจมือล็อคไว้...(คุณเธอเป็นพวกSชัวร์...แต่ไม่ขั้นร้ายแรง)
“ไม่อยากนึกถึงครั้งแรกรึไง...ชั้นจะทำให้นึกออกเอง”มินท์พูดพร้อมกับลดตัวลงไปในจุดเดิม เธอถอดบราอันแสนเกะกะออกพร้อมกับเอาหน้าอกประคองท่อนเนื้อของอินุซึ่งตอนนี้เริ่มตาลายเล็กๆซะแล้ว
“อ้ะ คะคุณมินท์ครับ...”แย่หน่อยเพราะอินุไม่ใช้พวกสายวิท(แรกซะแล้ว)แค่ปากของมินท์กระทบเบาๆกับปลายหัว เขาก็ถึงกับตัวสั่นระริก
“อะไรเนี่ยยังไก่อ่อนเหมือนเดิมเลยนะงั้นต้องใช้วิธีเก่าแล้วละมั้ง”คุณมินท์พูดน้ำเสียงเ หี้ ยมๆพร้อมกับเลื่อนมือไปจับลูกกระพวนพร้อมกับบีบรัดเบาๆจนอินุต้องกัดฟันกับความปวดที่ใต้ท้องน้อย
“เกร็งๆไว้แหละดีแล้ว...เวลาเสร็จจะได้ออกมาเยอะๆ”คุณมินท์เลียริมฝีปากพร้อมกับอมท่อนเนื้อของเขาเข้าไปทั้งท่อนในทีเดียว...แต่เขาก็สะดุ้งไม่ได้เพราะโดนพันทนาการทั้งมือและท่อนล่าง เธอทั้งดูดและขยัยหน้าอกขึ้นลงพร้อมๆกันแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะปล่อยน้ำออกมาได้เพราะเธอกำลูกกระพรวนของเขาซะแน่นแต่เนื่องจากความเสียวที่ถาโถมบวกกับเขาไม่ใช่พวกอึดนัก...
“อึก...อะอะ...อาผม...ผม”อินุหลับตาแน่นพร้อมกับปล่อยความใคร่ใส่ปากของเธอจนล้นแต่เธอก็ดูดเลียไปตามท่อนเนื้อจนสะอาด

“คะ...คุณแม่ทำไม”มีน่าเกาะขอบประตูดูตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนนี้ทั้งร่างกายของเธอร้อนผ่าวเหมือนมีไฟลน เรี่ยวแรงเหมือนจะหายไปหมดเธอรู้สึกเปียกที่หว่างขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนมือที่เกาะขอบประตูก็แทบจะผยุงร่างของเธอไว้ไม่อยู่แล้ว
“อย่ากลัวเลย...มันรู้สึกดีจะตายไป”เสียงดังมาจากด้านหลังของเธอพร้อมกับมือที่วางบนไหล่ของมีน่า
“ดูพวกเขาสิทั้งมีความสุขทั้งสนุก...เธอไม่อยากรู้สึกแบบนั้นรึไง”มือที่วางบนไหลค่อยๆเลื่อนเข้าไปในชุดนอนของเธอช้าๆก่อนจะ...
“อ้ะ...อะ...อา”มีน่าครางออกมาเบาๆเมื่อมือลึกลับตรงเข้าไปเคล้งหัวนมเล็กๆของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้สัมพัส...ไม่ว่าจะจากพี่ชาย แม่ รึใครๆก็ตาม
“ชอบใช่ไหมแต่ลองทำด้วยมือตัวเองสิดูสึกดีมากนะ”มือลึกลับอีกข้างจับมือของมีน่าไปไว้ตรงร่องเสียวซึ่งตอนนี้เยิ้มไปด้วยความใคร่ของสาวน้อย มือนั้นขยับมือให้มีน่าถูไปตามร่องของเธอซึ่งเธอก็ถึงกับตัวอ่อนไปทันที
“ชอบใช่ม๊า......ลองทำเองสิแล้วถ้าชอบละก็ตามฉันมา”เสียงลึกลับหายไปพร้อมกับมือทั้งสองข้างที่หายไปในทันที...แต่ก็ถูกแทนที่ในทันทีมือทั้งสองข้างของเธอลูบไปทั้งสองแห่งอย่างเคลิบเคลิ้มไปกับกามอารมณ์ของเธอเอง
“อย่าเพิ่งหมดแรงสิฉันยังไม่ได้เล่นด้วยเลยนะ”มินท์นั่งบนตักของอินุพร้อมกับจับท่อนเนื้อของเขาใส่เข้าไปในร่องของเธอช้าๆ
นิ้วของมีน่าค่อยๆแทรกเข้าไปในร่องของตัวเองที่เปียกเยิ้มอย่างค่อยๆเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะช่วยตัวเอง
“อะอา...คะคุณมินท์ครับ”อินุกัดฟันเมื่อร่องเสียวของมินท์ค่อยกลืนท่อนเนื้อของเขาเข้าไปจนมิดโคน
“มะ...ไม่รู้เลยว่า...จะโตขึ้นขนาดนี้”มินท์มองอินุด้วยสายตาหยาดเยิ้มพร้อมกับค่อยๆขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ
“อึ...อา.....อะอา”มีน่าค่อยๆเร่งนิ้วของตัวเองจากเบาๆนุ่มนวลกลายเป็นกระแทกนิ้วเข้าไปในร่องอย่างไม่ยั้งเธออ้าปากครางอย่างลืมตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“อ้า....ขะ...ของเธอสุดยอมจริงๆ....อะ...อา”มินท์ร้องครางทุกๆครั้งที่เธอกระแทกตัวลงไปจนน้ำไหลเปรอะเต็มต้นขาของอินุซึ่งตอนนี้เขาก็หูอื้อตาลายไปหมดแล้ว
“คุณมินท์ครับ...อะ...เร่ง...เร่งอีกครับ”เขาได้แต่นั่งนิ่งให้คุณมินท์กระทำชำรำร่างกายอันบอบบางของเขาเต็มที่ท่อนเนื้อของเขาเป็นแค่ของเล่นให้เธอได้เสพสุขโดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย
มีน่านั่งแหวกขากับพื้นทับมือตัวเองพร้อมกับกระแทกร่างกายของเธอลงไปที่นิ้วเหมือนที่แม่ของเธอทำอยู่ตรงหน้าส่วนอีกมือเธอก็ไม่ปล่อยให้สูญเปล่า เคล้นหัวนมเล็กๆของเธอซึ่งตอนนี้แข็งเป็นไตอย่างเมามัน
“อะยะ...หยุดก่อน...หยุดก่อนครับ...อา”อินุเกือบจะเสร็จอีกรอบเขาจึงร้องเตือนให้เธอหยุดไว้ก่อน
“อะ...อะไรเนี่นทำไมเจะสร็จง่ายจัง”มินท์หยุดตามที่อินุร้องขอแต่ก็อดฉุนไม่ได้
“เอากุญแจมือออกเถอะครับ..ผมจะทำลองทำเอง”ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มินท์จะเอื้อมมือไปปลดกุญแจให้อินุขยับมือให้สบายขึ้นก่อนจะโอบกอดมินท์ไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับบดปากกับเธออย่างเมามันอินุค่อยๆลุกขิ้นโดยอุ้มเธอขึ้นมาด้วยโดยที่ท่อนเนื้อยังคาอยู่อินุอุ้มเธอไปนอนราบบนโต๊ะอาหารเขามองเรือนร่างของเธออย่างไม่วางตา
“ยะ...อย่างมองสิ...ฉันอายนะ”เธอพูดอย่างเขินอายเมื่อสายตาของเธอประสานกับสายตาของอินุ เขาค่อยโน้มตัวลงไปดูดเม้มเลียหน้าอกของเธอพร้อมกับขยับกระแทกใส่ร่องของเธอ
“อือ...อืมมมม...”มีน่าคาบชุดนอนของเธอพร้อมกับกัดไว้แน่นกันไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา น้ำเสียวของเธอไหลออกจนชุ้มนิ้วและมือเต็มไปหมด ความอดกลั้นของสาวบริสุทธิ์ที่อดกลั้นมานานค่อยออกมาช้าๆแต่มันก็เป็นแค่ความรู้สึกก่อนที่คลื่นอารมณ์ลูกสุดท้ายจะพัดมาเท่านั้น
“อ้า...อะอา ... ทะทำไม เธอถึงได้....อ้า”มินท์ตอนนี้พูดอะไรไม่ออกแล้วเธอได้แต่นอนแผ่กายให้อินุมอบความสุขให้เท่านั้นขาของเธอรัดกรัหวัดรอบเอวของเขาอย่างแน่นเหมือนจะไม่ให้ท่อนเนื้อที่ซอยอยู่ในร่องหลุดไปไหนได้
“คุณมินท์ครับ...ผม...ใกล้...เล้ว...”เขาพูดกัดฟันอย่างอดกลั้นร่างกายร้องเหมือนไฟเผาโดยเฉพาะท่อนเนื้อที่โดยตอดรัดจากร่องของคุณมินท์ทั้งคู่ประกบปากกันครั้งสุดท้ายก่อนจะ...
“อึ...อึก............อืมมม……….”ทั้งคู่ครางในลำคอเบาๆพร้อมกับปล่อยน้ำใส่ร่องของคุณมินท์จนไหลเยิ้มออกมานอกร่อง ทั้งคู่ถอนปากออกก่อนที่อินุจะลงไปเลียร่องเสียวทำความสะอาดให้
“.อะ...อะอ้า!!.........อะ...อา”มีน่าก็ถึงจุดเช่นกันความใคร่ของเธอไหลเยิ้มออกมาเต็มมือพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างลืมตัวเธอนอนแผ่หลากับพื้นได้แต่หายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อน


“พอใจกับมันใช่ไหม...ชอบมากรึเปล่าละ”เสียงลึกลับดังอยู่เหนือหัวของมีน่า เธอพยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน
“งั้นก็.......”มีน่าสะดุ้งเบาๆเมื่อมีใครคนหนึ่งประกบปากกับเธอ ลิ้นของทั้งคู่พันกันอย่างเร่าร้อนมีน่าสังเกตเงาที่กำลังจูบเธออยู่ แต่เธอคิดว่าคงตาฟาดไปเพราะเธอเห็น...หูอะไรบางอย่างอยู่บนหัว...ทั้งสองแลกลิ้นกันอยู่ซักครู่ก่อนที่สิ่งนั้นจะถอนปากออกและหายไปในความมืด
“........อืม....พี่...........พี่คะ”มีน่าพูดเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาสิ่งที่จะช่วยเธอได้ในตอนนี้ได้ดีที่สุด...
“เธอก็ไม่ใช่เล่นนะเฮเลน่า ขนาดฉันยังแฉะได้ขนาดนี้เลยนะ”มีลลี่ซึ่งเริ่มถูไปตามร่องของตัวเองพูดกับเงาลึกลับที่ตรงโซฟาของห้องนั่งเล่น
“แฮะๆ ก็เจ้านายเค้าชอบเด็กน่ารักๆหนูก็เลยฝึกไว้บ้างเพื่อจะได้ช่วยเจ้านายไงเจ้าคะ”เงาลึกลับที่ว่าคือกึ่งมนุษย์กึ่งสุนัขชื่อเฮเลน่า ฮาร์เมียเธอมีผมสีดำหูและหางสีดำเช่นเดียวกัน ที่คอมีปลอกคอหนังสีดำเป็นสัญลักษณ์ว่ามีเจ้าของแล้ว
“เจ้านายเธอนี่ชอบเด็กเอาการนะ...แต่ว่าไม่ได้เจอกันนานพอดูเลย...”
“นี่ๆ คุณมิลลี่จะให้เฮเลนช่วยให้ไหมเจ้าคะ หนูก็อยากทำบ้างอะ”เฮเลน่าเคล้าคลอไปตามหน้าอกของมิลลี่อย่างเอ็นดู......
แต่ผมจะไม่ขอพูดถึงฉากนี้ดีกว่า...เพราะมันจะทำให้เรื่องมันกระจ่างเร็วขึ้น..อีกอย่าง...ทุกคนคงอยากเห็นแนวI(Incest)กันแล้วละมั้ง...
แอ๊ดดดดด...
มีน่าค่อยเปิดประตูอย่างเบามือด้วยมือที่ว่างอยู่...ส่วนอีกมือของเธอกำลังทำหน้าที่เพิ่มความกระสันให้มากขึ้นยิ่งกว่าเดิม
“อ้าวมีน่ามาแล้วเหรอ...แล้วแม่ละกินเหล้าเสร็จรึยัง”ไคงัวเงียลุกขึ้นมองเงาของมีน่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
“พี่...คะ....หนู...”มีน่าพูดไปหอบไปอย่างลำบาก อารมณ์ของเธอยิ่งพลุ่งพล่านหนักกว่าตอนที่ดูคุณมินท์เสียอีก...เพราะคราวนี้เธอจะได้ลองทำตามบ้างแล้ว
“มีน่าเป็นอะไรไป ทำไมเสียงแปลกๆ...ไม่สบายรึเปล่า”ไคพูดอย่างเป็นห่วงพร้อมกับควานหาแว่นอย่างร้อนรน
“พี่...หนู...หนูทนไม่ไหวแล้ว”มีน่าล้มตัวลงเพราะเริ่มรู้สึกเสียววูบที่จุดสำคัญอีกครั้ง
“มีน่าเป็นอะไรนะ มีน่า!”ไคคว้าแว่นขึ้นมาสวมทันทีก่อนจะเพ่งมองไปในความมืดและพบว่า...
“เป็นอะไรปะ...อึ!”มีน่าโถมตัวเข้าประกบปากเขาในทันทีก่อนไคนอนแผ่ มีน่าสวมกอดบดปากอย่างลืมตัว
“อะ..อือ...ยะหยุดนะมีน่า!”ไคพลักมีน่าออกจากร่างของเขา มีน่ามองหนาอย่างสับสนในขณะที่ไคมองเธอด้วยสายตาที่ไม่อาจบอกได้...ทั้งคู่มองกันอยู่นาน...แต่มือของมีน่าก็ยังไม่ยอมหยุด
“มีน่า...ทำไมทำแบบนี้...”ไคถามอย่างุงงงแต่สายตาก็จับจ้องไปที่เนินเนื้อของเธออย่างไม่วางตา
“คือ...คือหนู...ชอบพี่มาก...รักมาก...ถึงหนูจะบอกว่ารักแต่ว่า...หนูไม่ได้รักในฐานะพี่ชายน้องสาว...หนูรักพี่มาก...ร่างกายของหนูมันเรียกร้องหาพี่...พี่คะ..ช่วยหนู...ได้โปรดเถอะคะ”มีน่าพูดพร้อมกับคลานเข้ามาหาไคด้วยสายตาวิงวอน
“แต่เรา...เป็นพี่น้องกันนะ”ไคจ้องหน้าของมีน่าที่แดงก่ำที่ค่อยเคลื่อนตัวเข้ามาหาเขาจนหน้าแทบจะชนกัน
“แต่หนู...รักพี่มากกว่าพี่นี่คะ...ช่วยหมู...นะ...คะ”มีน่าประกบปากกับไคอีกครั้งแต่คราวนี้เขาไม่ขัดขืนหนำซ้ำยังโอบกอดมีน่าไว้ในวงแขนเสียอีก ไคค่อยๆถอนปากออกแต่ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากแขน
“พี่ก็...รักเธอเหมือนกัน”ทั้งคู่สบตากัน อยู่สักครู่เหมือนจะทะลุความสัมพันธ์ทั้งมวลที่ทั้งคู่อยู่ร่วมกันจากพี่น้องไปอีกขั้น เขาไซร้คอของเธออย่างเร่าร้อนมีน่าครางในคออย่างลืมตัวตอนนี้เธอกำลังจะได้รับประสบการณ์ที่มากกว่าพี่คนไหนจะมอบให้ ไคเลียไปตามซอกคอก่อนจะลงไปที่หน้าอกของเธอ ซึ่งหัวนมแข็งเป็นไตจากความเสียวซ่านเขาค่อยเล็กทีละน้อยอย่างใจเย็น แต่มีน่าก็ถึงกับออกแรงรัดหัวของเขาหนังขึ้นจนแทบอึดอัด
“พี่...ช่วยเลียให้หนู.......”มีน่าพูดด้วยเสียงอันสั่นเครือ พร้อมกับเลื่อนมือไปแหวกร่องอันเยิ้มของเธอออกไคก้มตัวลงไปดูร่องสวาทของเธออย่างไม่มั่นใจเขาค่อยลูบมันอย่างแผ่วเบา
“อะ...อา..พี่คะ”มีน่าค่อยๆแหย่นิ้วเข้าไปเพื่อช่วยเพิ่มน้ำหล่อลื่นให้พี่ชายสุดที่รัก ไคค่อยเลียลิ้นฉกอย่างผิวเผินเต่แค่นั้นเธอก็ถึงกับเสียวจนยกเนิ้นเนื้อขึ้นมาชนปากของเขาโดยทันที ไคไม่รอช้าจับต้นขาของเธอพร้อมกับเลียไปตามร่องอันฉ่ำเยิ้มของเธอเพื่อสนองความต้องการของเธอเขาเลียไปที่เม็ดเสียวของเธอโดยตรงจนมีน่าถึงกับครางลั่นพร้อมกับบิดตัวไปขาดิ้นพล่านไม่อยู่เฉย เขาจึงรวบข้อเท้าของเธอทั้งสองข้างพร้อมกับยกขึ้นให้เห็นร่องของเธออย่างชัดเจนก่อนจะลงไปดูดกลืนน้ำของมีน่าอย่างหื่นกระหาย

มีน่าหลับตาแน่นเพราะความเสียวซ่าน ร่างกายเธอสั่นระริกอย่างทรมาณ เพราะแค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจของเธอ มีน่าเลือนมือที่แทบจะไม่มีแรงไปลูบตรงติ่งเสียวเพื่อเพิ่มความกระสันให้ตัวเอง ไคเงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างประหลาดใจ เธอไม่น่าจะเป็นคนแบบนี้นี่นา...วันเดือนปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นเธอต้องการเรื่องแบบนี้...แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนว่าเด็กผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ใช่น้องสาวของเขาอีกต่อไปแล้ว...และเขาก็จะไม่เพียงปฏิบัติต่อเธอเพียงแค่น้องสาวเป็นแน่...เขาปล่อยมืออกออกจาขาพร้อมกับค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนเขาเปลือยเปล่า...มีน่าลุกขึ้นนั่งจ้องมองร่างกายของเขาอย่างไม่วางตาเธอยิ่งหอบหายใจหนักยิ่งขึ้นเมื่อเห็นท่อนเนื้อของพี่ชายของเธอ...
“ทำให้พี่หน่อย...ตอบแทนให้พี่บ้าง”มีน่าคลานเข้าไปหาท่อนเนื้อของไคอย่างว่าง่ายเธอเอาแก้มถูกับท่อนเนื้อ ก่อนจะค่อยๆกลืนท่อนเนื้อของเขาเข้าไปในปากจนมิดพร้อมกับรูดเข้ารูดออกอย่างได้อารมณ์น้ำลายไหลเยิ้มออกมาจากมุมปากของทั้งคู่เนื่องจากอารมณ์ที่ก่อตัวหนักขึ้น มือของมีน่าก็ไม่ลืมให้ความสุขกับตัวเองเช่นกัน
“มีน่า...พี่จะ...ไม่...อะอ้า!”ไคกดหัวมีน่าพร้อมกับปล่อยน้ำใส่ปากของเธอร่างกายของเขาสั่นสะท้านก่อนจะค่อยๆดึงท่อนเนื้อออกจากปากของเธอ พร้อมกับน้ำขาวๆที่ยืดจากปากของเธอ
“พี่คะ...ยังไหวไหมคะ”มีน่าถามพร้อมกับไซร้คอของไค ที่นอนแผ่หลากับพื้นจนทำให้เขาเริ่มตื่นตัวอีกครั้ง ไคจับแขนของมีน่าพร้อมกับลุกขึ้นกดเธอลงไปนอนกับพื้นก่อนจะคร่อมทับเธอไว้โดยเอาท่อนเนื้อของเขาจ่อร่องรอไว้ด้วย
“แล้วเธอยังรับไหวไหมละ”ไคพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับเสียบเข้าไปในร่องเสียวของเธอเต็มแรงจนเธอถึงกับสะดุ้งเฮือกพวาสวมกอดไคอย่างแนบแน่น
“นะ...หนู...ไม่......ไม่...”มีน่าพูดพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาเพราะความเจ็บไคก้มลงมองเนินเนื้อของเธอปรากฏว่ามีคราบเลือดไหลปนออกมากับน้ำเสียวของเธอด้วย
“ขอโทษนะ...พี่พลั้งมือไป...แต่ว่าเดียวมันก็……..”ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม...มือของทั้งคู่บีบกันแน่นเหมือนจะหลอมรวมร่างของทั้งคู่เป็นหนึ่งเดียว...ผ่านไปแค่ชั่วครู่แต่ทั้งคู่กลับรู้สึกเหมือนทั้งชีวิต ไคค่อยถอนปากถอกและจ้องมองใบหน้าของมีน่าที่แดงก่ำ
“เริ่มนะ...”ไคพูดเบาๆพร้อมกับเริ่มขยับเอวซอยอย่างช้าๆแต่รุนแรง มีน่าสวมกอดไคไว้แน่นอย่างลืมตัว...เขาก็ตอบแทนเธอด้วยการเร่งความเร็วให้เธอได้ไปถึงสวรรค์ แต่ว่าเขาเริ่มรู้สึกว่ามือของมีน่าที่กอดเขาไว้นั้นริ่มทำให้เขารำคาญเขาดันตัวของเขาออกจากอ้อมกอดของมีน่าก่อนจะจับตัวเธอพลิกคว่ำวึ่งเธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย
“ขอลองใส่จากทางนี้นะ...”ไคบอกมีน่าเธอใช้แรงดันตัวขึ้นโก้งโค้งให้เขา ก้นของเธอเรียวงามได้รูปมากพอดูแต่จุดที่ไคสนไม่ได้อยู่ตรงนั้นแต่เป็นรอ่งสวาทที่ฉ่ำเยิ้มรอท่าตะหากเขาเอาร่องจ่อไปตรงส่วนสำคัญก่อนจะใส่เข้าไปแบบพรวดเดียวมิดด้าม...
“อ้า!....อะ...อา”มีน่าคราง มือขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เหมือนเธอต้องหาอะไรมายึดเหนี่ยวร่างกายของเธอ ไคโน้วตัวลงมาไซร้คอเธอจากด้านหลังพร้อมกับขยับโยกอย่างรวดเร็ว เหงื่อของทั้งคู่ไหลโทรมกาย ลมหายใจก็ถี่รั่วและหนักแน่นความรู้สึกของทั้งคู่ในตอนนี้ไม่อาจบอกได้อย่างชัดเจน แต่ทั้งคู่ต่างมีความสุขอย่างสุดหัวใจ ไครู้สึกว่าเขาใกล้จะเสร็จแล้วเช่นเดียวกับมีน่าซึ่งครางดังและถี่ขึ้นมากเขาหยุดซอยก่อนจะโอบรอบเอวของมีน่าและยกเธอขึ้นนั่งบนตักของเขาโดยยังไม่เอาท่อนเนื้อออกจากร่อง
“ยังไหวไหมมีน่า...”ไคถามมีน่าเธอพยักหน้าช้าๆอย่างเหนื่อยออ่อนก่อนจะเริ่มขยับตัวขึ้นลงช้าๆอย่างรู้งาน ไคก็ช่วยยกตัวมีน่ากระแทกเป็นบางครั้งแต่ถึงตรงนี้เขาไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าให้เธอทำให้เขาและใช้มือช่วยให้เธอมีอารมณืมากยิ่งขึ้น เขาใช้มือขวาบีบเคล้นคลึกหน้าอกของเธอส่วนมือซ้ายก็ลงไปลูบแถวเนินเนื้อเพิ่มอารมณ์ให้เธอจนในที่สุด
“พี่...พี่หนู...อะ..อะ...อ้า!!!”มีน่าร้องลั่นพร้อมกับกระแทกลงไปครั้งสุดท้ายพร้อมกับน้ำใคร่ที่ไหลเยิ้มเต็มท่อนเนื้อของไค มีน่าหันมาประกบปากกับเขาอย่างดูดดื่ม แต่เขาก็ยังไม่ถึงสวรรค์เหมือนมีน่าเขาอุ้มเธอลงไปนอนกับพื้น ก่อนจะนั่งคร่อมเธอ
“ช่วยพี่อีกครั้งนะ...”ไคจับท่อนเนื้อที่เปียกชุ่มไปจ่อกับปากของเธอพร้อมกับรูดมันตรงหน้ามีน่าวึ่งรู้งาน เธอผงกหัวขึ้นดูดเลยตรงส่วนหัวให้เขาช้าๆก่อนจะอมท่อนเนื้อที่ชุ่มไปด้วยน้ำของเธอเองจนในไม่ช้า
“อึ!...อะอา.....”เขาปล่อยน้ำใส่ใบหน้าของเธอ น้ำสีขาวขุ่นเปอะเต็มหน้าของมีน่าซึ่งหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขก่อนที่ทั้งคู่จะหลับไปในอ้อมแขนของกันและกัน

.................เอาละผมต้องเข้าห้องน้ำแล้วละ............อ้อใช่...พรุ่งนี้จะเป็นวันที่สามของบ้านหลังนี้...ซึ่งจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน...ซึ่งแต่ละคนก็มีลีลาไม่เหมือนกันเท่าไหร่...........ผมจะเล่าที่หลังนะ...ผมสัญญา

ผมจำไม่ได้นะว่าเคยเเต่งอะไรที่จะหื่นได้ขนาดนี้...
เเต่มันก็ฝีมือผมจริงๆด้วย...เยอะโคตรๆเลย...

เอาเป็นว่าถ้าอ่านจบเเล้วก็เรียกผมลงต่อละกัน....นั่นยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ lol

ปล.ผมไม่ได้ปั้มนะ เเต่บอร์ดมันให้ตัวอักษรเยอะไม่ได้ง่ะ

อ๊างๆๆๆๆ

124854857 น้ำแล้ว~

+๑+๑%+%๑+-/


น้ำแตก

อะ...โอย... ปะ... ปวดตางะ...





ปล.อ่านได้ 2 บรรทัด

มาลงต่อด่วนน่ะโคร

แหม ..... ใหญ่ไม่ใช่เล่นเลยนะแบบนี้ต้องกินให้หมด .....

“อืมมมม...รุนหวัดครับคูณมินท์คุณอินุ...”เอริคทักทายก่อนจะเข้ามาร่วมโต๊ะอาหารซึ่งดูเลอะๆยังไงไม่รู้ (เลอะอะไรนะ)
“เออ.......”ทั้งคู่ตอบเป็นเสียงเดียวกันพลางจิบกาแฟเหมือนกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน...
“อินุ...ทำไมเมื่อคืนนายไม่ไปนอนละ”เจถามพร้อมกับมองหน้าทั้งสองที่ดูเหมือนว่าจะหลบหน้าเขาอย่างลนลาน
“คือ...เมื่อคืนปรึกษาเรื่องการเงินนะ...โอ๊ย!”อินุร้องลั่นเพราะโดนมินท์กระทืบเท้า เอริคและเจมองหน้าของทั้งคู่อย่างงงๆ
“เมื่อคืนมีเอกสารต้องจัดการเยอะนะจ้ะ...”มินท์พูดพร้อมกับยิ้มให้เจซึ่งเป็นเรื่องผิดปรกติอย่างมากที่เธอจะอารมณ์ดีได้ขนาดนี้
“ฉันว่ามันแปลกๆนะว่าไหม...”เจแอบกระซิบกับเอริคที่ตู้เย็น
“ทำไมละ...ผมว่าแบบนี้มันก็ดีนี่”เอริคพูดพร้อมกับยกนมกล่องขึ้นดื่ม
“ก็...มันรู้สึกเหมือนกับว่าอารมณ์ดีเพราะมี...”
“อรุณสวัดดิครับ/ค่ะคุณแม่”ไคและมีน่าเดินเข้ามาในห้องอาหารอย่างเบิกบาน...ทั้งคู่ดูอิ่มเอิบ...และสดชื่น
“จ้าเช่นกัน...วันนี้ขอใช้บ่อน้ำร้อนได้ไหม”มินท์หันกลับไปถามอินุ
“เอ่อ...ผมคิดว่านี่ยัง...อึก......ได้อยู่แล้วครับ”อินุกลั้นเสียงไว้เมื่อเธอกดแรงลงบนฝ่าเท้าของเขา
“ดีมาก...เอาละเด็กๆ...ไปหยิบเสื้อและก็ผ้าขนหนูมา เราจะไปลงอ่างกัน”มินท์หลุกพร้อมกับดันหลังไคและมีน่ากลับไปที่ห้องของพวกเขา
“...ฉันรู้สึกว่าคุณมินท์เดินแปลกๆยังไงไม่รู้...เหมือนล้างก้นไม่สะอาดหยั่งงั้นแหละ”เจพูดอย่างสบายอารมณ์
“ฉันได้ยินนะยะ!!!”
“ฉันรู้สึกว่าซักวันนายจะตายเพราะปาก...”อินุพูดปิดฉากให้

.................................................................................................................................................................................................................

“เฮ้อ.......”เอริคถอนหายใจ...ตอนนี้เขาอยู่ในห้องอาบน้ำซึ่งอยู่ก่อนบ่อน้ำ กำลังถอดเสื้อผ้า
“เป็นอาราย...ไอนั่นหดเพราะเจอน้ำรึงายยย”เจพูดกวนๆ
“......ฉันรู้สึกว่าโอตารุกับคางูเระจะดูแปลกๆนะ...ดูเงียบๆไม่พูดไม่จา”
“หลังจากที่อินุโดนถีบที่หน้านะเหรอ...นั่นสิ...ฉันว่ายัยทอมนั่นก็ดูเจียมเนื้อเจียมตัวยังไงไม่รู้...”
“ข้าไม่ได้โดนถีบหน้าวะหน่อย...”อินุพูดอย่างไม่พอใจจากด้านหลังของเจพร้อมกับผ้าขนหนูที่มัดรอบเอว
“คร้าบๆพ่อนักดาบหน้าจืด......เอาน่าเอริคอย่าคิดมากไปแช่น้ำแล้วก็.....อะ...”เมื่อเจเปิดประตูไปสู่บ่อน้ำร้อน...ก็พบกับมิลลี่และ...สาวน้อยหูสุนัขอีกคนกำลังเล่นน้ำอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
“อ้าวหนุ่มๆมากันแล้วนี่...เฮเลน่าไปลากลงมาซี่อย่าดูอย่างเดียว...”
“ได้เลยค่า!”เฮเลน่ารับคำพร้อมกับพุ่งขึ้นจากน้ำวิ่งเข้าไปล็อคคอเอริคและเจที่ตอนนี้กำลังตะลึงงันเมื่อหน้าอกนุ่มนิ่มของแม่สาวหูสุนัขนี่ถูไถที่แผ่นหลังของพวกเขา...แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วครู่ก่อนที่ทั้งคู่จะ
“เหวออออออออออออออ!!!”
ซ่า!!!!
ถูกเหวี่ยงลงน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว...
“โชคดีที่มาที่หลังแฮะ...”อินุที่เข้ามาพอดีรีบหัน180องศากะจะกลับเข้าไป...แต่ช้าไปซะแล้ว
หมับ!
“จาหนีไปไหนค้า~~~”เฮเลน่าพูดเสียงหวาด อินุขยับไม่ได้เลย...ไม่ใช่เพราะแรงของแม่หนูนี่หรอก...แต่เป็นเพราะหน้าอกนุ่มนิ่มของเธอต่างหาก เขาแค่โดนล็อคจากข้างหลังเบาๆแต่ดูเหมือนว่ามันจะแข็งไปซะทั้งร่างแล้ว...(คงรู้นะว่าตรงไหนบ้าง)
หมับ...วิ้ว~~~~~ซ่า!!!
อินุโดนล็อคท่าเจอร์มันซูเพล็กก่อนจะโดนเหวี่งตกน้ำไปอย่างสวยงาม...

………ต้องขอโทษด้วยที่ต้องขัดจังหวะ...แต่เนื่องจากเนื้อที่ไม่พอตัวละคใหม่จะได้ออกตัวในวันต่อไปนะครับ......ผมสัญญา...




“อา..............ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้วเนอะ”มิลลี่เองหลังพิงกับขอบบ่ออย่างสบายใจ
“อืม...เค้าก็ว่างั้นแหละ”เฮเลน่าสนับสนุนอีกเสียงพลางปล่อยตัวลงไปกับความอุ่นสบายของสายน้ำ
“...แล้วทำไมพวกเธอไม่ไปที่ฝั่งผู้หญิงละเนี่ย...”เจพูดอย่างกดดัน...เช่นเดียวกันกับเอริคและอินุ ทั้งสามโดนประกบข้างโดยสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่ด้านขวาและสาวหูสุนัขที่ฝั่งซ้ายเลยออกจะเกร็งๆ อยู่บ้าง...
“อ้าว...แบบนี้ไม่ดีเหรอ...อยู่รวมๆแบบนี้สนุกจะตายไป”มิลลี่พูดแบบไม่ใส่ใจพลางแอ่นตัวให้นั่งแช่สบายขึ้นจนหน้าอกโผล่พ้นน้ำให้สามทหารเสือสยิวกิ้วเล่นๆ
“แล้วเมื่อไหร่เจ้านายเค้าจะมาละ...เห็นบอกว่าจะมีเพื่อนเค้ามาอีกสองสามคนนินา...”เฮเลน่าพูดสีหน้าเศร้าๆ...แต่ก็ทำให้สามหนุ่มคิดเตลิดไป...ยังจะมีมาอีกเหรอ...
“น่าๆเดียวหมอนั่นก็มา...ยิ่งบ้านนี้มีเด็กขนาดนี้หมอนั่นคงไม่พลาดหรอก”
“ใครพูดว่าที่นี่มีเด็กเหรอ...”เสียงๆหนึ่งดังมาจากพวกเขา ทั้งหมดหันไปดูพร้อมกันก็พบกับชายในชุดแจ็คเก็ตหนังกางเกงหนังรองเท้าบูตหนังและถุงมือหนัง สีดำทั้งตัวดูจากหน้าของเขาแล้วดูท่าเป็นคนอายุคงประมาณ30-35เป็นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่คนเพราะมีปีกสีดำอยู่กลางหลังของเขา
“เจ้านายค้า~~~~~~!!!”
“ไงเฮเลอุบ......อือ...อืม”ยังไม่ทันไงเธอก็กระโดดขึ้นจากน้ำเข้าสวมกอดประกบปากทันที
“ว้าว....ต้อนรับกันดีจัง...”เจพูดอย่างทึ่งๆในขณะที่เอริคและอินุต้องปล่อยตัวจมไปกับน้ำเพื่อไม่ให้ใครสังเกตุเห็นน้องชายที่อยากจะขึ้นมาหายใจเหนือผิวน้ำ
“เบาๆก็ด้ายมั้ง...เดียวพ่อหนุ่มสองคนตรงนั้นตื่นเต้นตายซะก่อน”ปีศาจอีกตนเดินออกมาจากห้องน้ำวึ่งอยู่ในชุดลายสดใสเหมือนนักท่องเที่ยวตามชายหาดพร้อมกับ...แฝดอีกหนึ่งคู่....
“ไงไลท์...ช่วยเอาแม่นี่ออกจากปากฉันก่อนได้ไหม”ปีศาจในชุดหนังพูดพร้อมกับพยายามดันสุนัขสาวออกจากปากอ้อมกอดของเธอ
“โอเคๆ...”ปีศาจที่ชื่อไลท์เดินเข้าไปหาเฮเลน่าพร้อมกับเอานิ้วจิ้มไปที่ก้นของเธอเบาๆ...แต่ผลที่ได้กลับเกินคาด
“ว้ายๆๆๆๆๆๆ!!!ร้อนๆๆๆๆๆๆ!!!”เฮเลน่าร้องลั่นพร้อมกับถีบตัวออกจากอกของชายชุดหนัง ลงน้ำทันที...เหมือนกับโดนไฟลนก้นหยั่งงั้นแหละ...
“แหม...ทำไมไม่จับแม่นั่นมาแล้วจิ้มทั้งตัวเลยละ”แฝดคนหนึ่งพูดดูจากสีหน้าท่าทางคงจะเฮี้ยวใช่เล่น
“ไม่เอาแบบนั้นนะคะพี่...”แฝดน้องอีกคนหลบอยู่ข้างหลังไลท์อย่างกล้าๆกลัวๆดูตรงข้ามกับอีกคนชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ
“แล้ว...พวกคุรเป็นใครครับ”เอริคเกาะขอบบ่อดูผู้อาศัยกลุ่มใหม่ของบ้าน
“อ้อใช่ๆ...คนนี้ชื่อมาร์คัสมาร์โวโล่กับเฮเลน่า ฮาร์เมีย...สองคนนี้เป็นคู่กัน...ประมาณว่าเจ้านายคนใช้นะ ส่วนคนท่าทางเพี้ยนๆทางนี้ชื่อไลท์ ไซท์ เขาอยากมาเที่ยวบนโลกใชนช่วงอากาศแบบนี้นะ แล้วก็คู่สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดแฝดพี่แฝดน้องเรเนสและวิเวียน อารอนทุกคนจับมือกับเจ้าของบ้านหน่อยซิ”มิลลี่แนะนำตัวแต่ละคนวึ่งตรงเข้ามาจับมือกับเอริคอย่างเป็นกันเอง
“ถ้ามีเด็กคนไหนอยากได้พี่ชายดีๆเรียกฉันนะ...”มาร์คัสพูดพร้อมกับขยิบตาให้
“ที่นี่มีแมวอะเปล่า เค้าไม่ชอบแมวอะ”เฮเลน่าพูดพลางแตะนิ้วไปที่ริมฝีปากอย่างเป็นกังวล
“หวังว่าที่นี่คงมีฮีตเตอร์นะ”ไลท์พูดพร้อมกับบีบมือเอริคซะแน่นจนเขามือร้อนฉ่า
“ฝากตัวด้วยนะค้า!”แฝดทั้งสองพูดพร้อมกันแต่สีหน้าคนละแนวกันเลย...คนหนึ่งสีหน้าออกโหดๆขระที่อีกคนเขินๆ
“ขอขึ้นก่อนละ...สงสัยแช่นานไปหน่อย...”เจพูดเบาๆกันตนเองพร้อมกับขึ้นจากบ่อ...เพราะตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขาวะแล้ว
“อ้าวแล้ว...ซากิจังละ”มิลลี่ถามหาเพื่อนร่วมก๊วนอีกคน
“แม่นั่นนะเหรอ...ยังไม่คุ้นกับพื้นโลกนะ...คงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่....เฮ้ไหนๆก็ไหนๆขอลงด้วยคนนะ”ไลท์ตอบพลางถอดเสื้อทันที
“มะไม่เป็นไรครับ...”เอริคตอบอย่างหวาดๆเพราะยังไม่คุ้นเคยกับ...ผู้อาศัยอีกกลุ่ม
“เฮ้อ...โดนแย่งบทเด่นหมดเลย......”เจพูดอย่างเหนื่อยหน่ายพลางใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดหน้าแต่เมื่อลดผ้าลง ร่างกายของเขาก็หยุดชะงัก...เบื้องหน้าของเขาคือนางฟ้าผิวขาวผมยาวสีน้ำตาลหุ่นเพรียวลม สะโพกผาย และอื่นๆที่เจอยากจะพรรณนาแต่ว่า...
“กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!”…คุณเธอดันเห็นไอจ้อนเขาซะก่อน
เปรี้ยๆ............................ตูม!!!!!!!!!!
แม่สาวไฟแรงสูง......หวังว่าเจคงไม่เป็นอะไรนะ....แต่ว่าไว้ผมเล่าทีหลังดีกว่า..........ผมสัญญา

ยามเย็นกร้างกรายเขามาสู่บ้านพักอีกครั้ง.......แต่ตอนนื้ที่ห้องนั่งเล่นกำลังเต็มไปด้วยความไม่พอใจของสมาชิกกลุ่มแรกของบ้าน
“มีแขกคนไหนที่ผมยังไม่เจออีกไหม...”เอริคพูดพลางกุมหน้าผากหลังจากกู้ร่างของเจที่แข็งทื่อเพราะดดนไฟฟ้าแสนโวลต์ของปิกะจู...เอ่อ...ของผู้อาศัยอีกคน
“ไม่...ไม่...ครบแล้ว......ฉันว่านะ...”มิลลี่ก้มหน้ารับผิดชอบเมื่อมองเห็นเจที่นอนในสภาพไหม้เกือบทั้งตัว...ส่วนคนเผาเขาก็คงเป็นผู้หญิงผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอที่ตอนนี้แทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของเธอนอกจากตาซ้าย...เพราะคุณเธอเล่นไว้ผมยาวปิดหน้าเกือบทั้งหมด...ถ้ามีคนบังเอิญไปเจอเธอตอนมืดๆคงไม่แคล้วคิดว่าเป็นผีจากหนังเรื่องใดเรื่องหนึ่งแน่นอน
“...แน่ใจนะ...เพราะบ้านนี่ไม่อยากให้มีใครโดนเผา...ย่าง อบ ปิ้ง นึ่ง หรือ...อะไรที่ร้ายแรงกว่านี้แล้วละ”อินุเตือนพร้อมกับมองแขกหน้าใหม่ทุกคนเรียงตัวซึ่งก็ได้แต่มองไปที่อื่นเมื่อสายตาของเขาจ้องไป
“ถ้าเผาอาจจะมีคนบางคนทำได้...”มาร์คัสพูดพร้อมกับกลอกตาไปทางไลท์ที่ผิวปากสบายใจเฉิบ
“ไม่...ฉันเผาใครไม่ได้หรอก.......”
ฟู่ววว!!!
ยังพูดไม่ทันไรก็มีไฟพุ่งออกมาจาก...ทวารหนัก...พร้อมกับกลิ่นคล้ายแก๊สเน่า...
“โอเคเขาเผาใครไม่ได้............แล้วทำไมถึงมีไฟพุ่งออกมาจากก้นด้วยวะ!!!”อินุพูดอย่างโกรธๆพลางกุมขมับเช่นเดียวกับเอริค....
“ทางที่ให้ทุกคนบอกข้อดี....และข้ออันตรายของแต่ละคนจะดีไหม”คางูเระออกความเห็นด้วยท่าทางเคร่งขรึมเพราะอาการบาดเจ็บครึ่งหนึ่งของเจมาจากฝีมือของเธอ...เมื่อตอนที่เจปลิวออกมาจากห้องน้ำและกระแทกรั้วกั้นฝั่งชายหญิงซะไม่มีชิ้นดีเจจึงโดนอัดซะยับ...แต่ก็รอดตายมาได้
“ว้าว...ฉันชอบไอเดียเธอนะ...งั้นฉันเริ่มก่อน...ว่าไงดีละ...ฉันเป็นปีศาจเพลิง โชคดีที่ฉันไม่ได้รับเชื้อจากทางพ่อนะเพราะถ้าเป็นแบบนั้นป่ารอบบ้านคงไม่มีเหลือ...แต่ก็ยังมีหลุดมาบ้างแหละ...ฉันเป็นโรคเกี่ยวกับทางเดิน......อาหาร......แค่นั้นละมั้ง”ไลท์อธิบายอย่างสั้นๆ
“อาฮะ...คนต่อไป”อินุพูดพร้อมกับพยักหน้าให้มาร์คัส
“ก็...ผมเป็นอินคิวบัส...เพศชายนะและเปลี่ยนเพศอย่างเกร็ก...หรือมิลลี่ที่เขาชอบนั่นแหละ ชอบแต่งตัวรัดกุมแบบนี้แล้วก็ชอบสะสมมีดแปลกๆ......ชอบเด็กมากที่สุด.....แค่นั้นแหละ”มาร์คัสพูดพร้อมกับแหล่มองบอมและมีน่าด้วยสายตาแปลกๆ
“พอเห็นภาพแล้ว.....แล้ว...สองสาวคู่นี้ละ”
“อ้อ...พวกเธอเป็นปีศาจอีกประเภทที่แยกออกมาจากพวกคิวปัส ซึ่งจะ.....”
“ไลท์...เขาไม่ได้ถามนายนะ...”มาร์คัสเตือยสติไลท์ที่ฝอยไม่ยั้ง
“น่าๆเดียวฉันอธิบายเอง...พวกเธอก็เป็นน้องสาวห่างๆของฉันด้วยนะแหละน่า ต่อนะ....พวกเธอจะมีจุดแปลกคือมีอารมณ์และนิสัยแยกเป็นสองขั้ว...รวมถึงอารมณ์และเรื่องหยั่งงั้นด้วย...เหมือนพวกเราทุกคน...”
“เดียวก่อน...พวกนายพูดถึง......เรื่องอย่างว่างั้นเหรอ....”อินุถามอย่างไม่เชื่อหู
“ใช่!”ทุกคนที่ไม่ใช่มนุษย์ตอบเป็นเสียงเดียว
“โอ้ พระเจ้า...ที่นี่ไม่ใช่ฮาเร็มนะโว้ย!”เมื่อประโยคนี้หลุดไปก็เกิดท่าทางแปลกๆจากหลายๆคนทั้งที่ใช่มนุษย์และไม่ใช่...รวมถึงอินุที่เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป....
“โอเค...เอาละเดียวเอริคช่วยพาแขกพวกนี้ไปที่ห้องที...ฉันขอไปทำธุระก่อน...”อินุพูดเบาพอๆกับกระวิบก่อนจะเดินหายไปจากห้องนั่งเล่น
“เอ่อ...งั้นเชิญทางนี้เลยครับทุกคนเดียวผมจะพาไปส่งที่ห้อง...”เอริคพูดพร้อมลุกขึ้นเดินไปที่ห้องฝั่งหญิงโดยที่ทุกคนเดินตามไป....โดยลืมอะไรบางอย่าง
“...แล้วฉันละ...”เจถูกลืมและนอนกองกับโซฟาพร้อมด้วยเฝือกทั้งตัวโดยขยับไม่ได้เลยแม้แต่กระดิกนิ้ว
“ใครก็ได้ช่วยฉันที....................”รอบข้างมีแต่ความเงียบเชียบของยามเย็นน่าเศร้าที่เขายังไม่มีโอกาสแบบเอริคอินุหรือไค...

แต่อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้จักเรื่อง ‘หยั่งงั้น’ในคือนี้นี่แหละ...จาก.........ผมพูดเรื่องนี้พรุ่งนี้ดีกว่า...ผมสัญญา




“มีใครได้ยินฉานหมายยยยย................”ปาเข้าไป3ทุ่มแล้วเจก็ได้แต่นอนหงายขยับไม่ได้อยู่บนโซฟาโดยไม่มีคนเหลียวแล...อาจจะมียุงซักโหลนึงคอยดูแลเขาบ้างแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้สบายเนื้อสบายตัวเลย
“ใครก็ด้าย...ช่วยผมที....ธ่อ….”เจครางอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืดแต่ก็ไม่ได้มีเขาคนเดียวในห้องนี้หรอกนะ
แกร๊กๆ......แกร็กๆ........
“ว้าย!!!”
โครม!!!
เจพยายามหันไปมองแต่ก็ทำไม่ได้เพราะติดเฝือก
“นั่นใครนะ...ถ้ายังเป็นคนดีก็ช่วยเอาผมออกจากเฝือกบ้าๆนี่ที”เจวิงวอนพลางพยายามขยับตัว
“ไม่ได้...ถ้าเอานายออกจากเฝือกตอนนี้นายจะกลายเป็นมนุษย์ดักเด้แน่...”เสียงตอบกลับดังสวนกลับมา...เป็นเสียงที่ไม่คุ้นหูเขาเลยแต่เขามั่นใจได้ว่าเป็นเสียงผู้หญิงแน่นอน
“ขอบคุณมาก...แล้วเธอเป็นใคร...จะยังไงก็เถอะช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ...”
“…….ก็ได้.........รอหน่อยขอฉันหยิบของก่อน”เจคิดในใจ...ไหงมันง่ายหยั่งงี้เนี่ย...แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจะช่วยเขาได้ยังไง...ในสภาพแบบนี้
“เอาละ.............”
แควก!!!
เจรู้สึกได้ว่าเฝือกของเขาถูกฉีกออกอย่างง่ายดายเขาผงกหัวขึ้นดูก็ต้องตกใจ เพราะ....เอ่อ...มีคนที่มีหูและหางสีดำ...อีกแล้ว!!!
“เฮ้ย!!...แต่ว่าฉันไม่ได้ใส่กางเกงนะ!!!”เจซึ่งพึ่งนึกได้...แต่ที่ต้องนึกเพราะอาจจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเข้าเฝือกแบบเมื่อเช้าอีกรอบก็ได้...แต่ก็ดีที่ไม่ใช่
“โห...โดนมาหนักนะ...รอหน่อยเดียวฉันรักษาให้...”โชคดีที่เธอไม่ใส่ใจ...แต่มันก็ยังรู้สึกเสียวๆอยู่เหมือนกันเจผงกหัวขึ้นมาดู เธอกำลังหยิบอะไรออกมาจากย่ามข้างๆตัว เท่าที่สังเกตจากความมืดเธอเป็นสาวหูแมวที่มีผมยุ่งๆแต่รวบเป็นหางม้าไว้กลางหลัง...ใส่เสื้อคล้ายๆเสื้อแบบนินจากสีเทาเข้มๆ...และมินิสเกริต์....อืมเข้ากันไม่หยอกนะ เธอโปรยผงสีเขียวสะท้องแสงบางอย่างลงตามตัวของเขาพร้อมกับบ่นพึมพำเป็นภาษาแปลกๆที่เขาไม่เข้าใจ...แต่เขาก็รู้สึกเย็นวูววาวไปทั้งตัวก่อนที่อาการแสบๆคันๆของเขาจะหายเป็นปลิดทิ้ง
“ว้าว.....เธอทำได้ไงเนี่ย...”เจลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองร่างกายของเขาที่หายสนิทไม่มีความเจ็บปวด...ไม่มีเสื้อผ้ารึอะไรทั้งสิ้นด้วย
“นี่ๆไม่ต้องอายหรอก...ฉันไม่สนใจมันหรอกน่า”สาวหูแมวพูดขำๆเมื่อเจพยายามจะปกปิดไอนั่นไว้...แต่จะไม่ปิดก็ไม่ได้เขาเลยเอาหมองมาวางไว้แทนที
“เอ่อ...ขอบใจนะ...เธอชื่ออะไร...”เขถามพยายามไม่สนใจสายตาของเธอเท่าไหร่
“นีน่า... นีน่า ซาลาส.......”เธอพูดสั้นๆพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของเจอย่างไม่ขัดเขิน...ในขณะที่เจอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ในทันที
“เคนนี่.เจ...เรียกฉันว่าเจก็แล้วกัน...”ทุกอย่างดูไปได้ดี...ถ้าไม่มีเรื่องมาหาเขาอีกครั้ง
พรึบ!
ไฟทั้งห้องนั่งเล่นสว่างขึ้นมาทันทีพร้อมกับอินุและแม่สาวไฟแรงสูงอีกคนที่เป็นต้นเหตุของอุบัติเหตุร้ายแรงในวันนี้...โคโซมะ ซากิที่มองพวกเขาอย่างตกตะลึง...เพราะฝ่ายหนึ่งเป็นครึ่งมนุษย์อีกตนและ...เจที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากหมอนใบเดียว

เรื่องนี้ชักจะวุ่นเข้าไปทุกทีแล้ว...คนที่ทำเจเกือบตายเพราะเห็นของดีของเขาและอินุที่วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยจะดีกลับมาเจออมนุษย์อีกคน................................แต่อย่างน้อยเราก็จะได้รู้เรื่องราวและเหตุผลว่าทำไมอยู่ดีๆปีศาจครึ่งโหลถึงมาอยู่ในบ้านนี่ภายในวันเดียวกันซะที...ผมสัญญา

“เอากาแฟไหม...”อินุถามนีน่าโดยไม่มองหน้าเจซึ่งกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่มองหน้าใครเช่นกัน...โชคดีที่โคซามะ ซากิ(คนที่เผาเจจนเกรียม)ไม่ตกอกตกใจมาก...เพราะเธอไม่เห็นปลาไหลของเจหรือไม่ก็เธอทำใจกับมันได้แล้วรึยังไงก็ไม่ทราบได้
“ไม่เอาคะ...ขอนมได้ไหม....”เธอหันไปถามเจซึ่งสะดุ้งจนล้มไปที่พื้นเพราะพยายามใส่กางเกงอยู่
“แล้วจะถามฉันทำไมเนี่ย!”เจพูดอย่างโกรธๆปนอายๆก่อนจะดันตัวลุกขึ้นจากพื้นและนั่งลงข้างๆนีน่าซึ่งเขยิบให้นั่งอย่างว่าง่าย
“โอเค...ซากิจังขอกาแฟสอง....แล้วก็นมอุ่นๆซักแก้ว”อินุสั่งซากิซึ่งโค้งรับคำสั่งอย่างว่าง่ายจนเจแปลกใจ...เธอโก้งโค้งรับก่อนเดินหายเข้าไปในครัว
“ทำไมเขาเชื่อฟังนาย อย่างงั้นละ...”
“...ก็ตอนที่แต่ละคนแยกไปนอนแล้ว...เธอก็เข้ามาหาฉันที่ห้องพลางพูดขอโทษขอโพยเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะคิดว่าฉันเป็นเจ้าของบ้าน........ไอฉันก็ไม่ได้คิดมากหรอกนะ...แต่เค้ากลับบอกว่าจะขอเป็นคนรับใช้ในบ้านเพื่อชดเชยเรื่องที่ทำลงไป......อีกอย่าง..........เธอคิดว่านายตายไปแล้วด้วยนะสิ”อินุสรุปเรื่องแต่เจก็อดประหลาดใจตัวเองไปด้วยไม่ได้...ไหงเขายังไม่ตายหว่า...
“อ้อ...เหรอ”เจพูดสั้นๆ
“เธอชื่ออะไรนะ....”อินุหันไปถามนีน่า
“นีน่า ซาลาส อยู่หน่วยสายตรวจสามโลกค่ะ”
“…………………………………”โอเค...เรื่องมันซับซ้อน...จะขออธิบายเพื่อยืดเรื่องหน่อยนะ...แต่ถ้ายังต้องการฉากพรรคนั้นอยู่ก็ติดต่อได้ที่เมลล์ที่แจ้งไว้นะ...-ผู้แต่ง
“อะไรนะ!”เจและอินุพูดเป็นเสียงเดียว
“คะ...คือ ฉัน....ฉันได้รับคำสั่งมาให้ติดตามว่าทำไมอยู่ดีๆการเชื่อมต่อจากโลกของปีศาจและโลกมนุษย์ถึงมีช่องโหว่อย่างกะทันหันนะค่ะ.......”………..ก็ยังไม่ใจอยู่ดีนั่นแหละ...............
“ช่วยอธิบายอย่างละเอียดได้ไหม...ไม่เข้าใจเลย...”อินุถามซ้ำอีกรอบส่วนนีน่าก็ได้แต่ก้มหน้าอายๆ
“กาแฟค่ะ...”ซากิวางถ้วยกาแฟและนมลงบนโต๊ะพร้อมกับมือที่รีบคว้านมไปทันทีนีน่าค่อยๆยกซดช้าๆอาจเพราะเธอเป็นพวกลิ้นแมวกินของร้อนไม่ได้...(ก็แมวนี่หว่า)…
“อาห์...อร่อยจังขออีกนะค้า...”นีน่าชูแก้วใส่หน้าซากิซึ่งรับไปเติมให้ต่ออย่างเงียบๆ
“เข้าเรื่องได้รึยัง...”อินุพูดอย่างเย็นชาปนกับเครียดเล็กน้อย
“คะ...ได้คะคือว่า...การที่ปีศาจเข้ามาในโลกนี้ได้ต้องอาศัยหลักสามอย่างคะคือ
1.สถานที่มีการประกอบพิธีกรรมมาก่อน
2.สถานที่ที่ไม่เคยพังรื้อหรือสร้างใหม่
3.ต้องมีผู้ที่ได้รับการถ่ายทอดเลือดหรือเชื้อสายของปีศาจไม่ต่ำกว่า7คนคะแต่ในกรณีที่มีผู้ที่มีสายเลือดปีศาจตั้งแต่ต้น คนๆนั้นจะต้องได้รับการกระตุ้นบางอย่าง
ในกรณีของที่นี่ข้อ1และ2ถือว่าผ่านค่ะ....แต่ข้อสามอัตราการเข้ามาในโลกนี่คือ1ต่อผู้ที่ได้รับการถ่ายโอน3คนซึ่งต้องเป็นผู้ที่ยังเยาว์เท่านั้นซึ่งที่นี่มีอัตราไม่สมดุล ฉันก็เลยต้องมาตรวจสอบที่นี่คะ”นีน่าสรุปอย่างละเอียด...แต่เจก็ยังไม่เข้าใจเท่าไหร่
“............ไอการถ่ายโอน...ที่ว่าเนี่ยมันคืออะไร...”อินุถามย้ำ
“มะไม่ทราบคะ...ฉันก็ไม่เข้าใจข้อนี้เท่าไหร่แต่เขาบอกว่ามันเกี่ยวกับเรื่องเพศอะค่ะ...อาจจะแบ่งเพศก็ได้มั้งคะ”นีน่าตอบอย่างไร้เดียงสาแต่ทั้งอินุและเจก็เข้าใจทันที...
“รึว่า...ที่มิลลี่ทำกับเอริคนะเหรอ...”เจกระซิบพูดกับอินุวึ่งกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก
“ไม่น่าใช่...เพราะเขาบอกว่ามีอัตรา3ต่อ1อะไรนี่แหละ...แต่มันก็มีแค่คนเดียวนี่นา....”
“แล้วพวกโฮตารุหรือคางูเระละ...”เจออกความคิด
“...ใช่แน่ๆ...หลังจากตอนนั้นเอริคก็ไป...กับดฮตารุ...และก็ไปลงเอยที่คางูเระ....แต่จำนวนมันยังไม่ลงตัวอยู่ดี”อินุคิดหนัก
“งั้นมันก็ต้องมี...สายเลือดปีศาจที่ว่านะสิ....”เจครุ่นคิด
“ใครกัน...............”

ระหว่างที่ทั้งคู่คิดกันนีน่าและซากิก็หลับไปเรียบร้อย........น่าเศร้า....ที่เวลาของเจยังมาไม่ถึง......แต่เราปล่อยให้พวกเขาคิดกันไป

ข้ามไปวันรุ่งขึ้นเถอะ.....
“ฮ้าว......หวัดดีจ้ะคางูเระ...”โฮตารุทักทายคางูเระพลางขยี้ตา ส่วนคางูเระก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งตกงานมางั้นแหละ
“ฝันร้ายนะ...ลางไม่ค่อยดี”คางูเระพูดเสียงเศร้าๆ...ถึงแม้ว่าเธอจะออกเฮี้ยวๆแต่เธอก็เชื่อเรื่องโชคลางไม่ใช่เล่นนะ
“รุนหวัดค่า.....วันนี้มีอะไรกินมั้ย”เฮเลน่าทักทายพลางกระโดดเกาะหลังโฮตารุจนเกือบล้มคะมำ
“จ้าๆ...เดียวทำปลาย่างให้เอาไหม”โฮตารุพูดอย่างร่าเริง
“ม่ายอาว...เค้าไม่ชอบปลา...แมวต้องกินปลาตะหากเค้าเป็นสุนัขนะ”เฮเลน่าพูดงอนๆ
“จ้าๆก็เห็นเฮเลน่าขี้อ้อนแบบนี้คนอื่นเขาก็นึกว่าเป็นแมวนะ”ทั้งคู่พูดหยอกล้อกันไปตามทางเดินโดยมีคางูเระเดินตามอย่างซึมๆ
“อ้าวหวัดดีค่าคุณมิลลี่...”โฮตารุทักทายมิลลี่ที่สุดทางเดิน...ดูเหมือนว่ามีบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถเข้าไปในห้องอาหารได้เช่นเดียวกันกับบอมและมีน่าที่ยืนดูอยู่ข้างๆ
“อ้าวไหงพวกเธอไม่เข้าไปกินข้าวละมายืนอะไรแถวนี้...”คางูเระถามอย่างไม่สบอารมณ์แต่มิลลี่ก็ได้แต่ทำหน้าซีดชี้ไปที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น คางูเระแหวกคนเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเห็นกลุ่มผู้ชายที่อยู่อีกฝั่งของห้องวึ่งมีทั้งเอริค มาร์คัส และไลท์ที่หน้าซีดพอๆกัน ก็เจอกับภาพที่น่าตื่นตะลึง....
“อืม....สบายจังเยย.......”นั่นเป็นเสียงครางเบาๆของเจ...ที่นอนทับอยู่บนร่างของอินุโดยมือข้างหนึ่งของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อของอินุด้วย...ส่วนอินุก็ร้ายไม่แพ้กันกอดเจไว้อย่างแนบแน่นสีหน้ามีความสุขสุดๆ...ส่วนทางด้านนีน่าและซากิก็นอนกอดกันกลมเหมือนลูกแมว........แต่ทั้งบ้านคงไม่อยากมีใครเห็นเจและอินุมานอนกอดกันให้ทุเรศลูกกะตาแบบนี้อย่างแน่นอน
“อืม.....สบายที่สุดเลย...”อินุละเมอเบาๆแต่เล่นเอาคนทั้งบ้านขนลุกเกรียว
“นั่นสิ......อยากนอนนานๆจัง....”เจรับ...แต่มันยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีกขั้น
“อะแฮ่ม!.......”ทุกคนกระแอมเป็นเสียงเดียว ทั้งคู่ลืมตาโพลงขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ยอมลุก....ทั้งคู่เลื่อนสายตาไปมองกันและกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยายามข่มตานอนต่ออย่างหน้าด้านๆ...........รึว่าชอบกันแน่............
“ยังจะมาซบอกกระทบไหล่กันอีกเหรอย้า~~”คางูเระพูดเสียงหวานพร้อมกับยกเท้าวางบนพนักโซฟาพร้อมกับหักนิ้วข่มขู่อย่างน่ากลัว
“พะ...พี่เป็นคนอย่างนี้เองเหรอ...”บอมพูดกลั้นน้ำตาก่อนจะวิ่งกลับห้องตัวเองอย่างน่าสงสาร...
“............................................”ทั้งห้องหันมามองคู่วิปริตบนโซฟาด้วยสายตาอาฆาตแค้นที่ทำให้เด็กร้องไห้....
“เฉือนไอนั่นมันทิ้งเลยเหอ...”มาร์คัสพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมพร้อมกับหยิบมีดพอออกมาจากเสื้อ
“เอาไฟลนไข่มันเลยดีกว่ามั้ง...”ไลท์หนับหนุนด้วยการจุดไฟที่ปลายนิ้วของเขา
“อย่าเพิ่งเซ่..........ให้ฉันทำหมันสดกับพวกมันก่อน!!!!”
“ว้าก!!!!!ม่ายอ้าวววววววววว!!!!”คางูเระ เจ และอินุ.........อืม..............

เรื่องมันก็ไม่มีอะไรมากแล้วมั้งครับ...น่าสงสารบอม...เฮ้อ ดันมาเห็นฉากแบบนี้เข้า......หวังว่าเจกับอินุยังมีไอนั่นเหลือหลังจากจบเหตุการณืในวันนี้นะ...แต่ว่าตอนหน้าเราจะกลับเข้าสู่เนื้อเรื่องปรกติแล้วนะครับ...ผมสัญญา

“เอ๋...จะจัดงานเลี้ยงฉลองเหรอครับ”นี่คือหัวข้อให้ในช่วงข้าวเช้าของวันนี้...โชคดีที่เอริคและโฮตารุช่วยห้ามไว้ไม่ให้กล่องดวงใจใครบางคนแหลกคาตีนของคางูเระ
“ใช่ๆ ไหนๆพวกเราก็อุตสาห์ดั้นด้นมาจากโลกปีศาจแล้วนี่นา...น่าจะฉลองกันหน่อยนะ”มิลลี่ยิ้มแก้มปริอย่างรื่นเริง
“กว่าจะผ่านพวกผู้ตรวจการมาได้นี่แทบแย่เลยเนอะ....”ไลท์พูดพร้อมกับซดกาแฟไปพลาง
“ก็หนูนี่แหละค่ะผู้ตรวจการ”นีน่าเสียงเงียบๆมาจากหัวโต๊ะ ทุกคนมองไปที่เธออยู่ครู่นึง
“แล้วใครจะไปซื้อของละ...”ไลท์ดำเนินหัวข้อเดิมโดยเห็นหัวนีน่าเลยแม้แต่นิดเดียว
“น่านสิ...แต่ฉันมี...”
“ช่วยฟังฉันซักหน่อยได้ไหม!!!”นีน่ากระแทกโต๊ะลุกพรวดอย่างโกรธเกรี้ยวเล่นเอาไลท์หงายหลังลงพื้น
“เอ่อ...มีอะไรเหรอ”มิลลี่ถามอย่างงงๆ
“พวกคุณแหวกด่านของฉันไปดื้อๆแบบนี้แถมยังมาอยู่ที่นี่แบบถาวรอย่างนี้ฉันยอมไม่ได้หรอกนะคะ ฉันจำเป็นต้องให้พวกคุณกลับไปเป็นการด่วนค่ะ”นีน่าพูดเสียงกร้าวแต่ว่า......
“พูดอะไรของเธอนะยัยเหมียว!ใครจะดั้นด้นกลับไปกันเล่ายัยบ้อง!”เฮเลน่าปล่อยไม่ยั้งนีน่าอายจนแทบต้องมุดใต้โต๊ะ...ความจริงทั้งโต๊ะมีแค่เฮเลน่าคนเดียวที่หัวเราะส่วนคนอื่นๆก็ได้แต่เห็นด้วยอย่างเงียบๆ
“หะหุบปากน่า เธอไม่มีสิทธิมาว่าฉันแบบนี้นะ!”นีน่าสวนกลับอย่างฉุนเฉียวแต่ดูท่าเฮเลน่าจะไม่ยอมฟังเลยแม้แต่นิดเดียว
“ไม่หุบแล้วจะทำไมละยัยแมวเหมียว!”เฮเลน่าชักเริ่มมีน้ำโหแล้วเช่นกันทั้งคู่ด่าท่อกันไปอย่างเมามัน....คนรอบโต๊ะก็ได้แต่หันไปมองหน้าฝ่ายที่ด่าสลับกันไปมาเหมือนดูการแข่นขันเท็นนิสที่ดุเดือดแต่ทุกคนก็รู้ว่าในไม่ช้ามันจะไม่จบด้วยการสงบปากสงบคำหรอก.......แต่ด้วยการวิวาทของหมากับแมวต่างหาก
“ทนไม่ไหวแล้วนะ!”นีน่ากระโดดขึ้นบนโต๊ะพุ่งเข้าหาเฮเลน่าโดยไม่สนใจผู้ไม่เกี่ยวข้องที่นีน่าถีบอาหารใส่หน้าอย่าไม่ทันระวังตัวทางด้านเฮเลน่าก็กระโดดขึ้นโต๊ะพุ่งเข้าใส่นีน่าอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งคู่ฟัดกันนัวเนียจนอาหารเช้าเลอะเต็มตัวไปหมด เสื้อผ้าก็เริ่มขาดจากการฟัดกันจนเริ่มเหลือน้อยชิ้นทุกที.......การการทะเลาะกลับเริ่มกลายเป็นโชว์มวยปล้ำบนโคลนหรืออาจจะเป็นระบำเปลื้องผ้าไปอย่างช้าๆ
“ว้าว...โชว์พร้อมข้าวเช้าละสิเนี่ย”เจพูดพร้อมกับยืดตัวขึ้นดูนีน่าที่พยายามจะข่วนหน้าฝ่ายตรงข้ามในขณะที่อีกฝ่ากก็พยายามจะกัดคอของนีน่าแต่กลายเป็นว่าแทนที่จะข่วนหน้ากลับเป็นถอดเสื้ออกและแทนที่จะกัดก็กลายเป็น...ประกบปากกันกลางโต๊ะอาหาร!
“ให้ตายเหอ เห็นแก่เด็กๆที่ดูอยู่หน่อยซี่”ไลท์พูดอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมกับจิ้มนิ้วไปที่ก้นของทั้งสองฝ่าย
“ว้ายยยย!”ทั้งสองร้องลั่นพร้อมกับกระโดดแยกออกจากกันอย่างร้อนลนเหมือนมีไฟลนตูด...อันที่จริงมันก็แทบไม่ได้ต่างกันเลยเพราะกางเกงของทั้งคู่มีรูโหว่รูเบ้อเริ่ม
“โอ๋ๆ นิ่งซะนะอย่างอแงนะ”มาร์คัสเข้าไปปลอบทั้งสองคนอย่างเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้ว่าร่างกายของทั้งคู่จะเหมือนสาวแรกรุ่นวัน20กว่าๆก็เถอะแต่จิตใจของพวกเธอยังไร้เดียงสาอยู่....(ถึงแม้ว่ากรณีของเฮเลน่าจะไม่เข้าเค้าก็ตามที)
.”กลับเรื่องเดิมเถอะ...ที่เธอว่าจะจัดงานปาร์ตี้นะเอาจริงเหรอ”มินท์ถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับซดกาแฟ
“แน่อยู่แล้วคุณพี่ แล้วฉันจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วย.......”เธอพูดพร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากประเป๋ากางเกงของเธอก่อนจะวางบนโต๊ะ....เหรียญทองประมาณ50กว่าเหรีญถูกวางบนโต๊ะกองพะเนินจนทุกคนตาเบิกโพลง
“เฮ้ ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย”เจพูดแบบไม่เชื่อสายตาตนเอง
“ของปลอมละมั้งใครจะ.....นี่มันทองคำแท้บริสุทธ์เลยนี่หว่า”อินุสังเกตแค่แวบเดียวก็ถึงกับช็อค....ดูท่าที่มาของมิลลี่จะไม่ธรรมดาซะแล้ว(แต่เราจะพูดถึงภายหลัง)
“แต่เราจะเอาทองพวกนี้ไปแลกเป็นเงินก่อนนะครับ เดียวเขาจะหาว่าไปขโมยมานะสิ”เอริคออกความเห็น
“ไม่ต้องห่วงฉันมีวิธีดีๆอยู่แล้วน่า...”เธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกับลากซากิไปด้วย

“หวังว่ายัยนั่นคงไม่ทำอะไรแผลงๆนะ...”ไลท์กระซิบกับมาร์คัสอย่างหวาดระแวง
“เธอทำแน่”นั่นคือคำตอบที่ได้รับอย่างไม่เคลือบแคลง....

เรื่องที่เธอทำไม่ใช่แค่แผลงๆหรอกครับ...แต่มันเรียกว่าหายนะของใครบางคนเลยด้วยซ้ำไป...เดียวผมเล่าทีหลังครับ...ผมสัญญา


“มาแล้วจ้า ขอโทษที่ให้คอยนะ”มิลลี่ก้าวออกมาจากห้องครัวพร้อมถาดวางแก้วสีดำและตามมาด้วยซากิที่ถือถาดวางแก้วสีขาว...ซึ่งดูไม่ปลอดภัยทั้งสองถาด
“ความนี้อะไรอีกละ”อินุถามนำ
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกน่า...ก็แค่ของที่ใช้วัดดวงว่าใครที่ต้องไปซื้อของไง ผู้ชายเอาแก้วดำส่วนผู้หญิงเอาแก้วขาวไป...ดื่มให้หมดด้วย”เธอพูดพร้อมกับเดินแจกแก้วดำให้ผู้ชายทีละคน ไล่ตั้งแต่มาร์คัส ไลท์ อินุ เอริค เจ และไคส่วนฝ่ายหญิงก็ตั้งแต่คางูเระ โฮตารุ มีน่า มินท์ บอม นีน่าและเฮเลน่า(ลงท้ายด้วยมิลลี่และซากิตามลำดับ)
“เอ้า...ถือไว้ทำไมเล่าไม่ดื่มเข้าไปละ”มิลลี่ถามงงๆเมื่อทุกคนได้แต่ถือแก้วไว้ข้างหน้าด้วยสีหน้าหวาดระแวง
“ฉันไม่ดื่มแน่...ของๆเธอมันไม่น่าไว้ใจ”
“เห็นด้วย”หลายเสียงสนับสนุน
“โอ๊ยให้ตาย...งั้นก็ตามใจฉันจะดื่มให้ดูก่อนก็ได้”เธอคว้าแก้วออกจากมือของซากิพร้อมกับซดไปครึ่งแก้วก่อนจะส่งคืนให้เธอ
“พอใจรึยาง...เอาละกินๆเข้าไปเถอะน่า”มิลลี่พูดทุกคนต่างมองหน้าอย่างไม่มั่นใจ...แต่คนที่ยกแก้วดื่มกลุ่มแรกกลับเป็นไค มีน่าและบอม
“เฮ้ๆพวกเธอเอาจริงเหรอ”มาร์คัสถามอย่างเป็นห่วงเล็กๆ
“ไม่เป็นไรคะ แค่ดื่มเข้าไปไม่ตายหรอกคะ”มีน่าพูดแบบเรียบเฉยคนอื่นๆก็ได้แต่กระอักกระอวนดื่มเข้าไปทีละคนจนดื่มกันครบทุกคน
“แหวะ รสชาติเหมือนนมเลย”เจพูดอย่างไม่ชอบใจ
“ก็นี่มันนมนี่...และก้นแก้วฉันทำไมถึงมีเครื่องหมายกากบาทอยู่ด้วยเนี่ย”อินุพูดพร้อมกับยกแก้มขึ้นดูให้ชัดๆ
“ฉันก็มี...”คางูเระพูดพร้อมกับเกาหัว
“เราได้ผู้โชคดีแล้ว!เอาละทั้งคู่ออกไปซื้อของกันได้เลยนะพวกเราจะรอ”
“อะไรนะ!!!”....................................................................................


“พนันได้เลยว่าเธอต้องใส่อะไรลงไปในแก้วนอกจากนมใช่ไหม”มาร์คัสถามพลางดูแผ่นหลังของอินุและคางูเระที่ค่อยๆไกลออกไป...และดูท่ากำลังจะเริ่มทะเลาะกันซะแล้ว
“ใครว่า...ฉันใส่ลงไปทุกแก้วนั่นแหละ”คำตอบที่ได้ช่างไม่น่าพิสมัย....แต่อย่างน้อยมันก็น่าสนุกนี่นา

“ใจเย็นหน่อยได้มั้ย...ฉันกำลังหาทางไปอยู่!”
“ทำไมไม่มีถนนตัดเข้าบ้านบ้างเนี่ย!”คางูเระบ่นอย่างหงุดหงิดหลังจากเดินฝ่าป่าเขามาเกือบชั่วโมง
“เออน่า...จากแผนที่เดียวเราก็จะไปถึงป้ายรถเมลล์แล้ว...”
“เฮอะ...ถ้าฉันเชื่อนายฉันคงจะบ้าไปแล้วแน่ๆ”แต่อย่างน้อย...บ้าไม่บ้าพวกเขาก็มาโผล่ริมถนนที่มีป้ายรถเมลล์อย่างที่ว่าพอดี

การเดทครั้งแรกที่ผมเล่า...เรื่องมักไม่เป็นอย่างที่เราคิดหรอกนะ...เรื่องนี้ก็ด้วย...ผมสัญญาว่าจะเล่าที่หลัง ผมสัญญา

“เฮอะ ทำไมฉันต้องมากับนายด้วยก็ไม่รู้”คางูเระบ่นออดๆแอดๆ ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ที่ท้ายรถเมลล์ ดูจากเส้นทางแล้วรถคันนี้จะตรงไปที่บลูบาวส์ทาวน์ ซึ่งเป็นเมืองๆเดียวที่อยู่กลางภูเขา(นี่ผมบอกไปรึยังว่าที่นี่อยู่ประเทศอังกฤษทางตอนเหนือนะ)
“ทำไมเหรอ...”อินุพูดอย่างไม่เข้าใจ
“คือ......คือ......”คางูเระพูดไม่ออกในตอนนี้เธอคิดว่าการมาครั้งนี้คือการออกเดทตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ก็เลยพูดไม่ออกและหงุดหงิดมากๆด้วย...ทั้งๆที่เธอคิดไปเอง
“อะไรละ...มีอะไรก็พูดมาสิ”อินุถามแต่คางูเระก็ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นรถ ใบหน้าแดงก่ำ
“ไม่มีอะไรน่า!อย่ามายุ่ง!”เธอตะคอกโดยที่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา
‘อะ...อะไรกัน...ทำไม...มันร้อนไปหมดเนี่ย’คางูเระกอดร่างกายตัวเองไว้แน่นเหมือนกับร่างกายเปลือยเปล่า เธอรู้สึกถึงความรู้สึกเมื่อตอนที่เธอมีอะไรๆกับโฮตารุไม่มีผิดต้องเป็นเพราะไอนมบ้าๆนั่นแน่ๆ...แต่น่าแปลกที่อินุยังไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งๆที่ดื่มไอนั่นเข้าไปเหมือนกัน
“เอ...เธอเป็นอะไรรึเปล่าเห็นตัวงอเป็นกุ้งตั้งนานแล้วนะ”อินุพูดอย่างสงสัยพลางลูบหลังเธออย่างเป็นห่วง
“ยะ อย่ามายุ่งนะ!”เธอลุกขึ้นปัดมือของอินุ แต่ไม่ทันไรเธอก็กลับลงไปกอดตัวเองอีก
‘ทะทำไมรู้สึก...ดีไปหมด....อะ...มัน...มัน’ตอนนี้น้ำหล่อลื่นของเธอไหลจนแฉะหว่างขาไปหมดจนใกล้จะถึงจุดขีดสุดแล้วเธอหลับตากัดฟันกรอดๆจนน้ำตาคลอเบ้า
“เฮ้นี่เป็นอะไรมากไหม...เฮ้!”อินุชักเริ่มกังวลกับอาการของเธอแล้ว เขาชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูว่าจะใกล้ถึงเมืองรึยัง
“ลุงๆ! ช่วยเร่งรถหน่อยครับเพื่อนผมไม่สบายมากครับ!”อินุตะโกนบอกคนขับซึ่งพยักหน้ารับพร้อมกับเหยียบคันเร่งจนมิด
“อ๊ะ...อ๊า....”คางูเระครางออกมาเบาๆเพราะแรงกระแทกเล็กๆก็ทำให้อารมณ์ของเธอกระเจิงไม่เหลือชิ้นดี
“โธ่โว้ยหยั่งงี้แย่แน่.........เอาวะจอดด้วยครับ!!”อินุตะโกนบอกคนขับซึ่งทำตามทันที อินุขุกเข่าตรงหน้าคางูเระซึ่งมองการกระทำของเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ขี่หลังฉันเถอะ...ขืนนั่งรถไปไม่มีทางถึงแน่”
“หา...ตะแต่....ฉันยัง....”เธอพูดอย่างไม่เข้าใจการกระทำของเขาแต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
“จับแน่นๆนะ...ไม่งั้นตกหลังฉันแน่”อินุพูดพร้อมกับจับน่องที่รัดเอวให้กระชับแน่นก่อนจะเริ่มออกวิ่งช้าๆเลาะไปตามข้างถนน...แต่ก็เป็นช่วงเวลาแค่ชัวร์ครู่ก่อนจะเร่งฝีเท้าสุดกำลัง........แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา
‘วิ่ง...ช้า....หน่อย......มัน...’เธอได้แต่คิดในใจอย่างร้อนรนเพราะทุกครั้งที่อินุขยับ...ร่องของเธอก็ดันพลอยไปถูกับหลังของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ....ซึ่งยิ่งทำให้ความรูสึกของเธอยากเกินที่จะควบคุมแล้ว
“ทนหน่อย อีกนิดเดียวก็ถึงคลินิกแล้ว...”....ฉ้านอยากเข้าห้องน้ำว้อย!...คางูเระได้แต่คิดเพราะแค่เธอหอบหายใจอย่างเหื่อยอ่อนได้ในตอนนี้เท่านั้น เธอชักเริ่มทนไม่ไหวแล้ว...ผลกระทบของยา...บวกกับการเสียดสีในตอนนี้มันทำให้ความเสียวของเธอมีมากยิ่งกว่าครั้งไหนๆ.......แต่ว่าการที่ต้องมาสำเร็จความใคร่บนหลังของอินุนี่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอหวังไว้เสียด้วยสิ
“ช้า....ลง...หน่อย...มัน.......”เธอพูดอย่างอ่อนล้าแต่ดูท่าอินุจะไม่ได้ยิน น้ำเมือกของเธอเริ่มไหล่ซึมออกมาจนเริ่มจะเปียกกางเกงของเธอซะแล้วเธอได้แต่กัดฟันทนอายเมื่ออินุรู้สึกถึงน้ำเปียกๆกลางหลังของเขา....แต่น่าเศร้าที่เธอกลับเห็นสิ่งที่จะช่วยบรรเทาความทรมาณนี้ได้ซะที
“หยะ...หยุดก่อน....หยุดซะที!!!!”คางูเระตะโกนใส่หูจนอินุเกือบล้มคะมำ
“อะไรเล่าคนยิ่งรีบๆอยู่....”ก็ที่รีบมันเพราะฉันนี่หว่า.......เธอได้แต่นึกในใจ
“ขะ....ขอเข้าห้องน้ำหน่อย....”
“หา....................”

เธอไม่ได้ท้องเสียนะครับ....แล้วเรื่องในวันนี้ก็ยังไม่จบด้วย...........แต่ขอต่อคราวหน้านะครับ....ผมสัญญา







“เฮ้ นี่ไม่ท้องเสียอีกใช่ไหม”อินุถามอีกครั้งเป็นรอบที่สามแล้ว
“ไม่.......”เธอตอบสั้นๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะโมโหเลย...อย่างน้อยเธอก็อายจนไม่กล้าจะพูดอะไรให้มากความซะด้วย
หลังจากการเข้าส้วมเก่าๆข้างถนนแล้วทั้งคู่ก็ออกเดินเท้าจนมาถึงเมืองบลูบาวส์...เมืองเก่าแก่ที่มีประวัติอันยาวนานถึง5ศรตวรรษทำให้มีบ้านเรือนโบสถ์และปราสาทเก่าๆเหลืออยู่บ้าง...นอกเหนือจากนั้นก็เป็นมินิมาร์ทร้านขายของที่ระลึกปั้มน้ำมันร้านฟาสต์ฟูตเก่าๆโรงพยาบาล สถานนีตำรวจโรงเรียนและโรงหนังซอมซ่อ
“ที่นี่เนี่ยนะที่นายบอกว่ามีของให้ซื้อเพียบนะ...”คางูเระถามพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปรอบๆเมือง...เพราะตอนแรกที่เธอบุกป่าไปที่บ้านพักเธอให้รถเมลล์จอดที่ป้ายใกล้ๆกับบ้านไม่ได้จอดที่เมืองนี้
“ก็มันเป็นเมืองเมืองเดียวในบริเวร100ตารางกิโลเมตรนี่...และเป็นที่เดียวที่มีร้านสะดวกซื้อด้วย”อินุพูดอย่างสบายใจ...พร้อมกับเดินเข้าร้านแลกของเก่าก่อนเพื่อแลกเหรียญทองของมิลลี่ให้กลายเป็นเงินสด
“ว่าไงพ่อเสือ......อ้าวคราวนี้พาแฟนที่ไหนมาด้วยละ”ลุงแก่ๆหลังเคาเตอร์ทักทายอย่างเป็นกันเอง ลุงคนนี้ใส่เสื้อเหมือนกองเชียร์ทีมชาติอังกฤษพร้อมกับพวกแบบชาวอังกฤษเต็มขั้น...ดูท่าเขาจะเป็นคนที่ผ่านสงครามโลกมาแล้วเพราะขาข้างหนึ่งของเขาเป็นขาเทียมและที่ฝาพนังยังประดับไปด้วยเหรียญตราปืนเอ็ม1ปืนพกลูเกอร์และที่ดูไม่น่าเชื่อก็คือขวดหลายใบที่ใส่ดินสีต่างๆไว้ โดยข้างขวดมีกระดาษแปะว่า เยอร์มันนี สกอต์แลนด์ เยอร์มันนี รัสเซียและอเมริกาไว้
“ไม่ใช่แฟนหรอกลุงก็แค่เพื่อนนะ”อินุพูดพร้อมกับยิ้มให้คางูเระ...ที่เริ่มมีอาการแบบนั้นอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว...
“งั้นเหรอๆ....เอาเถอะวันนี้มีอะไรจะแลกละ”สิ้นประโยคอินุก็เททองออกมาจากถุง...ชายชราตาเบิกโพลอ้าปากค้าง
“โอ้จีซัส...นี่มัน...สัญลักษณ์ของเหมืองแร่ที่ไหนเนี่ย”ชายชราหยิบเหรียญขึ้นมาพิจารณา ตราบนเหรียญเป็นรูปปีกค้างคาวแปลกๆ แต่ตอนนี้อินุสนใจแต่จำนวนเงินที่จะได้รับหลังจากตรวจสอบมากกว่า...
“ฉันให้นาย....ได้แค่นี้”ชายชราทิ้งแบงค์สองปึกหนาๆลงบนโต๊ะพร้อมกับส่งสายตากึ่งๆไม่พอใจให้เขา
“ขอบคุณมากลุง”อินุยิ้มร่าพร้อมกับหยิบเงินไปทันที
“เฮ้ดูแลแฟนให้ดีด้วยละเดียวจะขึ้นคานทั้งคู่นะ”
“ยุ่งน่า!”ทั้งอินุและคางูเระหันไปพูดพร้อมกัน...ทั้งคู่จ้องตากันเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าเดินออกจากร้านไปทันที
ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันไป แต่ในใจตอนนี้กลับรู้สึกแปลกๆทั้งคู่...ทั้งคางูเระที่ยิ่มรู้สึกร้อนรุ่มมากขึ้นเรื่อยๆและอินุที่เริ่มกระสับกระส่าย......ทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อโดยไม่ยอมสบสายตากันแม้แต่นิดเดียว ความจริงแค่เสื้อผ้าเฉียดกันนิดเดียวทั้งคู่ก็ตัวเกร็งแล้ว
“เอ...ไหนดูซิ..........คางูเระ....นี่คางูเระ”
“อะ...อะไรเหรอ”
“ช่วยไปหยิบเอ่อ....พวกของคบเขี้ยวแล้วก็......ถุงยางเหรอ”
โป้ก!
คางูเระหยิบขวดน้ำปลาฟาดหัวซะจนหัวเกือบแตก...ในขณะที่ขวดไม่เป็นอะไรเลย
“บ้า!..ทะลึ่ง……”คางูเระจ้องมองขวดในมือสักครู่ก่อนจะก้มหน้าอย่างอายๆเล่นเอาอินุเหวอไป5วินาที
‘วันนี้น่ารักผิดแปลกไปจากทุกวันแฮะ’
“งะงั้นฉันไปซื้อเองดีกว่าเธอไปรอข้างนอกร้านก่อนก็ได้นะ”อินุบอกคางูเระอย่างหวาด....แต่เธอก็ได้แค่พยักหน้าแล้วเดินออกไปเลย...ง่ายผิดคาด
-ผ่านไป10นาที-(จะได้ตัดไปฉากนั้นเร็วๆไง)
อินุเดินคู่กับคางูเระพร้อมของเต็มสองมือสำหรับปาร์ตี้คืนนี้ แต่อินุกลับเริ่มรู้สึกเป็นห่วงคางูเระหนักขึ้นเพราะแววตาเธอดูเลื่อนลอยและไร้ชีวิตชีวาลงไปจากเดิมเสียอีก...
“พักกันที่สวนสาธารณะกันไหม”อินุชวนอย่างมีความหวัง เพราะคางูเระดูเซื่องซึมผิดปรกติ
“อะ...อืม”เธอตอบแค่นั้นแถมยังไม่มองหน้าอินุเลยเม้แต่แวบเดียว

ตอนหน้า...เรื่องพรรคนั้นจะกลับมาอีกครั้ง....ผมสัญญา

สวนสาธารณะ...ที่ขาดคนดูแลไม่ต่างจาดป่าดงดิบเท่าไหร่เลย รอบข้างทางเดินข้างในก็มีแต่ต้นพุ่มไม้สูงเลยหัว ตามทางเดินคอนกรีตก็มีเสาไฟเก่าๆที่เต็มไปด้วยไม้เลื้อย ถึงแม้สภาพรอบข้างจะไม่เหมาะกับการเดินเล่น(หรือออกเดทกันแน่)แต่อย่างน้อยสิ่งทั้งคู่สนคือกันและกันเท่านั้น
“นี่คางูเระ....”
“อะ....อะไรเหรอ”
“เมื่อไหร่เธอจะเลิกจับมือฉันซะที”อินุถามพร้อมกับมองทือที่กุมมือของเขาอยู่
“ขะขอโทษนะฉัน.....”
“ช่างมันเถอะ...ช่างเถอะ”
‘มันแปลกยังไงอยู่นะ...ทำไมคางูเระถึงได้ดูน่ารักแบบนี้เนี่ย!’อินุได้แต่คิดในใจอย่างร้อนรน แบบนี้มันไม่ใช่คางูเระที่เขาเคยทะเลาะด้วย ไม่ใช่ผู้หญิงที่ขี้โมโหอารมณ์ร้าย ไม่ใช่คนเดิมที่เขาไม่พอใจ....แต่เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยเจียมเนื้อเจียมตัวยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเจอเสียด้วยซ้ำแถมยัง.......หุ่นดีสมส่วนหน้าตาก็ดีด้วยหน้าอกก็.....................
“ชิ คิดอะไรออกไปเนี่ย....”อินุบ่นออกมา...การคิดถึงเรื่องแบบนี้เป็นฝ่ายแรกแบบนี้ไม่สมกับเป็นเขาเลยอินุชักเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีกับ...
เปรี้ย!
“อึก..............อะไร.”อินุเซถลาไปผิงกับพุ่มไม้อย่างควบคุมไม่ได้
“อินุ!...ไม่เป็นไรใช่ไหม”คางูเระถามพร้อมกับตรงเข้าไปพยุงเขา
“ไม่ๆ....แค่นั่งพักก็หาย”เขาพูดยิ้มๆพร้อมกับพยายามหิ้วของไปนั่งที่ม้านั่งอย่างยากลำบากโดยมีอินุเฝ้าดูอยู่ห่างๆ อินุทิ้งตัวลงบนม้านั่งพร้อมกับวางของไว้บนพื้น
‘อะไรกัน ทำไมรู้สึกโหวงเหวงจะเป็นลมแบบนี้เนี่ย’อินุเอนพิงกับพนัก ใบหน้าร้อนผ่าวในหัวเหมือนกับโลกกำลังโคลงเคลง...
“อินุ....กินน้ำหน่อยไหม”คางูเระเดินมานั่งข้างๆเขาพร้อมกับน้ำอัดลมจากเครื่องขายอัตโนมัติใกล้ๆเธอยิ้มให้อินุอย่างเป็นมิตร........ซึ่งไม่ควรทำอย่างยิ่งในตอนนี้
แกร็ง!
กระป๋องหล่นลงจากมือ หกลงกับพื้นเมื่ออินุตรงรี่เข้าไปประกบปากกับเธอในอ้อมกอดของเขา....

ตอนหน้าเต็มพิกัดครับ....ผมสัญญา






















เราอยู่กันตรงไหนนะ....อ้อใช่....อินุโผเข้ากอดคางูเระแล้วประกบปากกัน(ขอโทษครับที่หายไปนานจนเกินงาม)

คางูเระตาเบิกโผล่เล็กน้อยก่อนจะหลับตาพริมอย่างเคลิบเคลิ้มทั้งคู่แลกลิ้นกันซักครู่แต่ว่า...
“อึ...อะอะ.....”อินุถอนปากออกอย่างตกใจ...เขาทำลงไปโดยไม่รู้ตัว...เขามองหน้าคางูเระที่จ้องตาเขาไม่กระพริบแต่ในใจกลับรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มหัวใจ
“เอ่อ...ผม....คือมัน...คือ”อินุจ้องมองหน้าเธอที่เอียงคออย่างงงๆ ก่อนจะยิ้มให้เขา
“ทำไมละ...กลัวฉันเหรอ”คางูเระพูดเสียงอ่อยพร้อมกับเขยิบเข้ามาใกล้กับอินุซึ่งลนลานจนแทบเรียกได้ว่ากลัวผู้หญิงไปแล้ว
“ทะ...เธอสบายดีรึเปล่า...ไม่สบายตรงไหนไหม”อินุถามอย่างหวาดผวา...คางูเระที่เขารู้จักไม่ใช่แบบนี้แน่....ไม่ใช่ๆๆๆๆแบบนี้!
“ไม่รู้...แต่ว่าหัวใจฉันไม่เต็นไม่เป็นส่ำเลยนะ”เธอพูดพร้อมกับจับมือของเขา...ไปวางไว้ที่หน้าอกหน้าใจของเธอ
‘อะ....ไร......กัน......เนี่ย’สติสัมปชัญะของอินุถูกทำลายไปกว่าครึ่ง ถึงเขาจะมีประสบการณ์แบบนี้กับคุณมาแล้วแต่นั่นเป็นแบบถูกบังคับไม่ใช่เป็นฝ่ายรุกอีกตะหาก ดังนั้นในกรณีแบบนี้...เขาจึงกลายเป็นแค่เด็กชายตัวน้อยๆที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อดี
มือที่สัมพัสกับหน้าอกของคางูเระเริ่มขยับไปตามสัญชาติญาณแต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ความหวาดระแวงเปลี่ยนเป็นมีอารมณ์ร่วมไปกับเธออย่างรวดเร็ว เขาค่อยรวบเอวของเธอเข้ามาจนหน้าอกชนกัน เขาจ้องมองนัยย์ตาของเธอชั่วครู่ก่อนจะประกบปากกันอย่างดูดดื่ม ร่างกายของทั้งคู่ร้อนระอุจนเริ่มไม่รู้สึกถึงร่มเงาของพุ่มไม้ที่ช่วยบรรเทาอากาศร้อนอินุค่อยๆยกตัวของคางูเระขึ้นมานั่งบนตักอย่างนิ่มนวลแต่ทั้งคู่กํงไม่ถอนปากออก มือที่เคล้นคลึงหน้าอกก็เริ่มขยับเข้าไปในเสื้อของเธอเพื่อที่จะได้สัมพัสกับเนินอกที่ร้อนรุ่ม อินุถอนปากออกพร้อมกับไซร้คอของคางูเระ
“ยะ อย่า....หยุดนะ...”คางูเระพูดเสียงสั่นเครือ...เขาไม่แน่ใจว่าความหมายของเธอจะเป็นแบบไหนแต่ว่ายังไงเขาก็ไม่คิดจะหยุดแล้วในตอนนี้ เขาเลื่อนริมฝีปากขึ้นไปตามคอ ผ่านแก้มที่เนียนขาวก่อนจะขบที่ติ่งหูของเธอเบาๆ
“หยุด......หยุด.......ไม่เอาแล้ว! ว้าย!”
พลัก!
คางูเระที่อยู่ดีๆสติของเธอก็กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ สะดุ้งพลักหน้าอกของอินุอย่างแรงจนทั้งคู่กลิ้งตกม้านั่งไปกองกับพื้น

“นี่ มันเกิดอะไรขึ้นตอนเธอซื้อของเสร็จเหรอ”คางูเระถาม ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่บนรถเมลล์เพื่อที่จะไปลงตรงป้ายที่เขาขึ้นรถ
“เปล่า...ไม่มีอะไรเลย”อินุนั่งอย่างสงบเสงี่ยมพร้อมกับยกขวดชาขึ้นดื่นสีหน้าเคร่งครึม
“......งั้นเหรอ............ขอบใจนะ”
“อะไรเหรอ”อินุถามอย่างไม่เชื่อหู
“เปล่า....ไม่มีอะไร”เธอพูดแก้ตัวพร้อมกับนั่งก้มหน้าเช่นเดิม
‘…..ขอบใจมากนะ......’เธอคิดในใจโดยไม่เข้าใจความหมายของมันเลย.......แต่อย่างน้อย......เธอก็ได้รู้สึกถึงบางสิ่งที่มันอบอุ่นอยู่ในใจ

......การไปเดทสั้นๆครั้งนี้ก็จบลงด้วยความสุขของเธอ......แต่งานปาร์ตี้คืนนี้กำลังจะเริ่ม.........ผมสัญญา