อิโยะ-“สวัสดีค่ะ ห่างหายไปนานเพราะติดเรียน+เกมส์มากไป ตอนนี้ว่าจะหันมาแต่งอะไรเล่นบ้างแล้ว
หลายคนคงไม่ค่อยรู้จักหนูอ่ะนะคะ ไม่แปลกหรอกเพราะไม่ค่อยมา
สำหรับเรื่องที่จะลงต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่ไม่ทราบว่าจะเอาไปลงในหมวดในดี จนต้องไปตีกลองร้องเรียนท่านพยัคฆ์สมุทร
จนในที่สุดท่านก็เสียสละพื้นที่ฟอรั่มเพื่อให้เราได้ลงฟิคที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร?(คนแต่งก็ไม่รู้ค่ะ...)
โอ้ว... ท่านช่างมีเมตตาเหลือเกิน!! (http://fiction.freeforums.org/topic-t194.html)
เอาละ.. เข้าเรื่องดีกว่า... เรื่องนี้จะเกี่ยวกับสโนไวท์ภาคฮาๆบ้าบอไปนิด บางคนอาจชอบใจเพราะตลกดี แต่บางคนอาจไม่เก็ทมุขเท่าไหร่ ความยาวกะประมาณ 3 ตอนสั้นๆ (ยังแต่งไม่จบเลย)
ยังไงก็ตาม เนื่องจากว่าคนแต่งเองก็ยังอยู่ในวัยเรียน(ม.ปลาย) ก็เลยไม่ค่อยมีเวลามาแต่งค่ะ
เป็นเรื่องแนวแต่งตามใจฉัน(555+) อาจลงช้าไปบ้าง กะว่าอย่างน้อย 1 อาทิตย์ต้องลงให้ได้ 1 ครั้งเป็นอย่างต่ำค่ะ
(แต่ครั้งนึงอาจไม่ครบตอนนะคะ)
สุดท้ายนี้ อิโยะจังยังเป็นเพียงแค่มือสมัครเล่น ยังไม่เคยมีผลงานฟิคที่ไหนมาก่อนเลย อาจจะแต่งดูขัดๆไปบ้าง ขอความกรุณาติ-ชมด้วยนะคะ (_ _)”
ปล.ขอบคุณที่ฟังหนูแพล่มจบค่ะ...
สถานะนิยาย : จบแล้ว
Fiction Factory (Open Beta)
patch 3.00
| Welcome | |
|---|---|
| Welcome to <strong>Fiction Factory (Open Beta)</strong>.
You are currently viewing our boards as a guest, which gives you limited access to view most discussions and access our other features. By joining our free community, you will have access to post topics, communicate privately with other members (PM), respond to polls, upload content, and access many other special features. Registration is fast, simple, and absolutely free, so please, <a href="/profile.php?mode=register">join our community today</a>! |
|
Snow White: Jealous Queen Side! (จบแล้ว)
24 posts • Page 1 of 1
Snow White: Jealous Queen Side! (จบแล้ว)
by Kuroneko_Iyo on Sat Jun 07, 2008 9:26 pm
Last edited by Kuroneko_Iyo on Sat Jul 19, 2008 8:32 am, edited 2 times in total.
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by Kuroneko_Iyo on Sat Jun 07, 2008 9:29 pm
Snow White: Jealous Queen Side!
สโนว์ไวท์: ภาคราชินีใจร้าย (บ้าสุดขั้ว~!)
ตอนที่1
... ... ...
... ...
...
“กระจกวิเศษเอ๋ย ... บอกข้าเถิด ... ใครงามเลิศในปฐพี?”
เสียงเล็กแหลมทรงอำนาจดังก้องกังวานขึ้นในห้วงความมืดที่ปกคลุมไปด้วยไอเวทย์มนต์ประหลาด ... ส่งผลให้แสงสว่างจากภายนอก ที่พยายามส่องผ่านช่องหน้าต่างบนกำแพงสีเทาคล้ำไม่สามารถล้ำเข้ามาในห้องประหลาดแห่งนี้ได้ มีเพียงแสงจากไฟสีเขียวหม่นๆที่สะท้อนกับกระจกโบราณ ... มันถูกประดับประดาอย่างดีด้วยทองเคลือบที่นูนขึ้นมาเป็นอักษรประหลาดที่เรืองแสงขึ้นเล็กน้อย ... ราวกับตอบรับเสียงอันทรงอำนาจนั้น ... ควันหมอกก็สะท้อนปรากฏขึ้นลาง ๆ บนกระจกเงาปลาบ ... พร้อมๆ กับที่เงานั้นค่อยแปรเปลี่ยนรูปร่างของมันเสมือนใบหน้าบุรุษ ...
“อา ... ท่านราชินี ...” เสียงทุ้มหนักแหบพร่าดังขึ้นทั้งที่ใบหน้าของหมอกนั้นมิได้ขยับริมฝีปากของมันแต่อย่างใด
“บอกข้าสิ ... กระจกวิเศษเอ๋ย ... ข้างามเลิศที่สุดในพิภพใช่หรือไม่ ...” เสียงเดิมพูดอย่างน่าเกรงขาม ...
“... เกรงว่าจะมิใช่เช่นนั้นหรอก ... ราชินีของข้า ...” เงาหมอกบนกระจกขยับเล็กน้อยด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ... ?”
“สโนว์ไวท์ ... ยังมิสิ้นชีวา ... หากนางยังอยู่ ... ราชินีของข้า ... เจ้าจะไม่มีทางได้เป็นหญิงผู้งามเลิศในปฐพี! เพราะสโนว์ไวท์ต่างหากคือสตรีผู้งดงามที่สุดในโลกา!!! ก๊ากกกฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!”
“แกมันบ้าไปแล้วไอ้กระจกซังกะบ๊วยเอ๊ยยย!!!”
โครม!!! เพล้ง!!!
เสียงเครื่องแก้วบางอย่างบินไปกระทบกำแพงเสียงดังสนั่นไปทั่วปราสาท ทำเอานกพิราบที่เกาะกันเป็นฝูงอยู่บนยอดปราสาทพากันบินหนีให้ว่อน ...
ในห้องมืด ๆ นั้น ... ไอหมอกเวทย์ประหลาดค่อย ๆ จางหายลงไป แสงแดดยามอาทิตย์อัสดงส่องแสงสีส้มอ่อนลงมากระทบใบหน้านวลสีน้ำผึ้งของหญิงผู้หนึ่งซึ่งยืนหอบหายใจ คิ้วเรียวมุ่นหัวเข้าหากัน นัยน์ตากลมโตสีอะเมธิสต์ที่ดูเอาแต่ใจจ้องมองสิ่งของบางอย่างตรงหน้าซึ่งหลบเครื่องแก้วที่มือบางเพิ่งจะโยนโครมใส่มันได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง
“รอดตัวไปได้อีกแล้วนะแก ...” เสียงเล็กพูดกัดฟัน
“ฮะฮ่า!! หากข้ามิได้ฝึกเร่งสปีดหลบพลังช้างสารของท่านมาก่อนล่ะก็ เห็นทีข้าต้องถูกยกไปซ่อมเป็นครั้งที่แปดสิบสองแน่” เสียงแหบพร่าที่บัดนี้กลายเป็นเสียงชายหนุ่มอารมณ์ดีกล่าวพร้อมเก๊กเสียงหล่ออย่างน่าหมั่นไส้ พร้อมกับกระจกบานใหญ่ต้นเสียงที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ
“อะไรกัน ครั้งที่แปดสิบสองเองเหรอ ชั้นนึกว่าเกือบร้อยแล้วซะอีก” สาวน้อยร่างบางในอาภรณ์ยาวสีม่วงเข้มที่ดูเข้ากับสีดวงตาบ่นเสียงดัง ก่อนจะยกมือบางขึ้นปัดผมสีขาวบริสุทธิ์ยาวถึงเอวที่ถูกรวบครึ่งหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับมาสนอกสนใจเจ้ากระจกประหลาดตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มขยับริมฝีปากบ้างแล้ว “... ว่าแต่ว่า ... ที่นายบอกชั้นน่ะ ... สโนว์ไวท์ยังไม่ตายจริงรึ ?”
“แล้วข้าจะโกหกท่านไปทำไมล่ะท่านราชินีตัวน้อย?”
“ขืนนายพูดแซวชั้นอีกคราวนี้แม่จะจับย่างสดซะเลย”
“ขอรับ ...” เสียงตอบกลับพูดอย่างสงบเสงี่ยมทันที
“แล้วสรุปว่าเรื่องมันเป็นยังไง?”
“สโนว์ไวท์ยังไม่ตายขอรับ นางยังมีชีวิตอยู่ในป่าที่ห่างไกลจากที่นี่”
“อืม ... แสดงว่าข่าวลือที่ว่านางถูกนายพรานฆ่าตายไม่เป็นความจริงน่ะสิ” หญิงสาวร่างบางพูดอย่างครุ่นคิด
“ไม่เชิงขอรับ” เสียงกระจกวิเศษที่เริ่มลอยกลับเข้าทีเดิมของมันฟังดูละเหี่ยใจอย่างเห็นได้ชัด “นางขู่นักฆ่าคนนั้นไปจนขวัญหนีดีฝ่อขอรับ”
“ก็สมกับเป็นนางดี” ราชินีตัวน้อยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี “แต่แบบนี้ชั้นก็ควรจะไปรับนางกลับปราสาทในฐานะแม่ของนางสินะ”
“ขอรับ นางอยู่กับคนแคระอีกเจ็ดตนในป่าขอรับ”
“...งั้นข้าไปรับนางกลับมาดีกว่า...” ดวงตากลมสีม่วงเข้มที่ฉายแววเอาแต่ใจ ทอดมองออกไปนอกปราสาทสีทมิฬที่มักถูกผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นคฤหาสน์แม่มดอยู่เป็นประจำ ... หากแต่เจ้าของปราสาทอย่างนางก็ไม่คิดจะทำให้ชาวบ้านเขาเข้าใจถูกเสียด้วย ...
สโนว์ไวท์: ภาคราชินีใจร้าย (บ้าสุดขั้ว~!)
ตอนที่1
... ... ...
... ...
...
“กระจกวิเศษเอ๋ย ... บอกข้าเถิด ... ใครงามเลิศในปฐพี?”
เสียงเล็กแหลมทรงอำนาจดังก้องกังวานขึ้นในห้วงความมืดที่ปกคลุมไปด้วยไอเวทย์มนต์ประหลาด ... ส่งผลให้แสงสว่างจากภายนอก ที่พยายามส่องผ่านช่องหน้าต่างบนกำแพงสีเทาคล้ำไม่สามารถล้ำเข้ามาในห้องประหลาดแห่งนี้ได้ มีเพียงแสงจากไฟสีเขียวหม่นๆที่สะท้อนกับกระจกโบราณ ... มันถูกประดับประดาอย่างดีด้วยทองเคลือบที่นูนขึ้นมาเป็นอักษรประหลาดที่เรืองแสงขึ้นเล็กน้อย ... ราวกับตอบรับเสียงอันทรงอำนาจนั้น ... ควันหมอกก็สะท้อนปรากฏขึ้นลาง ๆ บนกระจกเงาปลาบ ... พร้อมๆ กับที่เงานั้นค่อยแปรเปลี่ยนรูปร่างของมันเสมือนใบหน้าบุรุษ ...
“อา ... ท่านราชินี ...” เสียงทุ้มหนักแหบพร่าดังขึ้นทั้งที่ใบหน้าของหมอกนั้นมิได้ขยับริมฝีปากของมันแต่อย่างใด
“บอกข้าสิ ... กระจกวิเศษเอ๋ย ... ข้างามเลิศที่สุดในพิภพใช่หรือไม่ ...” เสียงเดิมพูดอย่างน่าเกรงขาม ...
“... เกรงว่าจะมิใช่เช่นนั้นหรอก ... ราชินีของข้า ...” เงาหมอกบนกระจกขยับเล็กน้อยด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ... ?”
“สโนว์ไวท์ ... ยังมิสิ้นชีวา ... หากนางยังอยู่ ... ราชินีของข้า ... เจ้าจะไม่มีทางได้เป็นหญิงผู้งามเลิศในปฐพี! เพราะสโนว์ไวท์ต่างหากคือสตรีผู้งดงามที่สุดในโลกา!!! ก๊ากกกฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!”
“แกมันบ้าไปแล้วไอ้กระจกซังกะบ๊วยเอ๊ยยย!!!”
โครม!!! เพล้ง!!!
เสียงเครื่องแก้วบางอย่างบินไปกระทบกำแพงเสียงดังสนั่นไปทั่วปราสาท ทำเอานกพิราบที่เกาะกันเป็นฝูงอยู่บนยอดปราสาทพากันบินหนีให้ว่อน ...
ในห้องมืด ๆ นั้น ... ไอหมอกเวทย์ประหลาดค่อย ๆ จางหายลงไป แสงแดดยามอาทิตย์อัสดงส่องแสงสีส้มอ่อนลงมากระทบใบหน้านวลสีน้ำผึ้งของหญิงผู้หนึ่งซึ่งยืนหอบหายใจ คิ้วเรียวมุ่นหัวเข้าหากัน นัยน์ตากลมโตสีอะเมธิสต์ที่ดูเอาแต่ใจจ้องมองสิ่งของบางอย่างตรงหน้าซึ่งหลบเครื่องแก้วที่มือบางเพิ่งจะโยนโครมใส่มันได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง
“รอดตัวไปได้อีกแล้วนะแก ...” เสียงเล็กพูดกัดฟัน
“ฮะฮ่า!! หากข้ามิได้ฝึกเร่งสปีดหลบพลังช้างสารของท่านมาก่อนล่ะก็ เห็นทีข้าต้องถูกยกไปซ่อมเป็นครั้งที่แปดสิบสองแน่” เสียงแหบพร่าที่บัดนี้กลายเป็นเสียงชายหนุ่มอารมณ์ดีกล่าวพร้อมเก๊กเสียงหล่ออย่างน่าหมั่นไส้ พร้อมกับกระจกบานใหญ่ต้นเสียงที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ
“อะไรกัน ครั้งที่แปดสิบสองเองเหรอ ชั้นนึกว่าเกือบร้อยแล้วซะอีก” สาวน้อยร่างบางในอาภรณ์ยาวสีม่วงเข้มที่ดูเข้ากับสีดวงตาบ่นเสียงดัง ก่อนจะยกมือบางขึ้นปัดผมสีขาวบริสุทธิ์ยาวถึงเอวที่ถูกรวบครึ่งหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับมาสนอกสนใจเจ้ากระจกประหลาดตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มขยับริมฝีปากบ้างแล้ว “... ว่าแต่ว่า ... ที่นายบอกชั้นน่ะ ... สโนว์ไวท์ยังไม่ตายจริงรึ ?”
“แล้วข้าจะโกหกท่านไปทำไมล่ะท่านราชินีตัวน้อย?”
“ขืนนายพูดแซวชั้นอีกคราวนี้แม่จะจับย่างสดซะเลย”
“ขอรับ ...” เสียงตอบกลับพูดอย่างสงบเสงี่ยมทันที
“แล้วสรุปว่าเรื่องมันเป็นยังไง?”
“สโนว์ไวท์ยังไม่ตายขอรับ นางยังมีชีวิตอยู่ในป่าที่ห่างไกลจากที่นี่”
“อืม ... แสดงว่าข่าวลือที่ว่านางถูกนายพรานฆ่าตายไม่เป็นความจริงน่ะสิ” หญิงสาวร่างบางพูดอย่างครุ่นคิด
“ไม่เชิงขอรับ” เสียงกระจกวิเศษที่เริ่มลอยกลับเข้าทีเดิมของมันฟังดูละเหี่ยใจอย่างเห็นได้ชัด “นางขู่นักฆ่าคนนั้นไปจนขวัญหนีดีฝ่อขอรับ”
“ก็สมกับเป็นนางดี” ราชินีตัวน้อยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี “แต่แบบนี้ชั้นก็ควรจะไปรับนางกลับปราสาทในฐานะแม่ของนางสินะ”
“ขอรับ นางอยู่กับคนแคระอีกเจ็ดตนในป่าขอรับ”
“...งั้นข้าไปรับนางกลับมาดีกว่า...” ดวงตากลมสีม่วงเข้มที่ฉายแววเอาแต่ใจ ทอดมองออกไปนอกปราสาทสีทมิฬที่มักถูกผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นคฤหาสน์แม่มดอยู่เป็นประจำ ... หากแต่เจ้าของปราสาทอย่างนางก็ไม่คิดจะทำให้ชาวบ้านเขาเข้าใจถูกเสียด้วย ...
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by Flaya on Sat Jun 07, 2008 9:46 pm
ยังจำอิโยะได้ เพราะเธอชอบขึ้น
อิโยะ-ตามด้วยคำต่าง ใช่มะล่ะ
รุสึกว่า เคยอยู่การ์ตูนด้วย รึปล่าวหว่า~!!
ว่าแต่ อิโยะ เคยอ่านการ์ตูนของ"คาโอริ ยูกิ"รึปล่าว ที่แต่ง ศึกวิหารเทพเจ้าน่ะ
เรื่องใหม่2เรื่องที่เพิ่งออกใหม่ มีแฟรี่คิวต์ กะอีกเรื่อง จำชื่อมะได้
แฟรี่ช่างมัน แต่อีกเรื่อง ยัยยูริ มันเอานิทานกริมมายำล่ะ
ยำในแบบของเจ๊เขา สโนไว(สุดเจ้าเล่ห์) หนูน้อย(เลือดย้อม)หมวก(จนเป็นสี)แดง อื่นๆอีก ไปลองหามาอ่านนะ เผื่อจะช่วยได้ในการแต่ง
อิโยะ-ตามด้วยคำต่าง ใช่มะล่ะ
รุสึกว่า เคยอยู่การ์ตูนด้วย รึปล่าวหว่า~!!
ว่าแต่ อิโยะ เคยอ่านการ์ตูนของ"คาโอริ ยูกิ"รึปล่าว ที่แต่ง ศึกวิหารเทพเจ้าน่ะ
เรื่องใหม่2เรื่องที่เพิ่งออกใหม่ มีแฟรี่คิวต์ กะอีกเรื่อง จำชื่อมะได้
แฟรี่ช่างมัน แต่อีกเรื่อง ยัยยูริ มันเอานิทานกริมมายำล่ะ
ยำในแบบของเจ๊เขา สโนไว(สุดเจ้าเล่ห์) หนูน้อย(เลือดย้อม)หมวก(จนเป็นสี)แดง อื่นๆอีก ไปลองหามาอ่านนะ เผื่อจะช่วยได้ในการแต่ง
Last edited by Flaya on Sat Jun 07, 2008 9:57 pm, edited 1 time in total.
เป็นงี้!! จะทำมัย!!
- Flaya
- หน่วยจู่โจม
- Posts: 124
- Joined: Thu Mar 27, 2008 4:05 pm
- Location: ทุกที่ ที่มีนาย?
by Kuroneko_Iyo on Sat Jun 07, 2008 9:54 pm
อิโยะ-"อะแฮ่มๆ เอ่อ ... เรื่องฟิควันนี้คงพอก่อนอ่ะนะคะ ช่วงอาทิตย์นี้อาจจะได้ลงอีกซักครั้งนึงมั้ง? (ตามประสาคนเพิ่งแต่ง แรกๆลงบ่อย หลังๆขี้เกียจ) ยังไงก็คอมเมนต์ด้วยนะเจ้าก๊า~ (_ _)~ ... โอ๊ะ!!!...มีคนจำหนูได้ด้วย T^T~"
Last edited by Kuroneko_Iyo on Sat Jun 07, 2008 10:02 pm, edited 1 time in total.
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by LunaRWhiteclifT on Sun Jun 08, 2008 12:59 am
เอจิส-"เรนซังคือผู้เผยแพร่ไวรัสชนิดนี้ และมันก็ระบาดอยู่ช่วงหนึ่ง...."
ปล.รู้สึกตอนนั้นไวรัสเรนซัง V. 2.5 มั้ง ตัวล่าสุดน่ะ - -
ปล.รู้สึกตอนนั้นไวรัสเรนซัง V. 2.5 มั้ง ตัวล่าสุดน่ะ - -
"All the DARKNESS in the world con not extinguish the LIGHT of single CANDLE"
- ไม่ว่าความมืดมิดสุดสายบนนภา ยากยั่งลึกสู่โลกาสุดวิสัย
แต่มิอาจจะเทียมทานสู้แสงไฟ จากเทียนไขโชตช่วงเพียงเล่มเดียว...
- ไม่ว่าความมืดมิดสุดสายบนนภา ยากยั่งลึกสู่โลกาสุดวิสัย
แต่มิอาจจะเทียมทานสู้แสงไฟ จากเทียนไขโชตช่วงเพียงเล่มเดียว...
-
LunaRWhiteclifT - นักรบฝึกหัด
- Posts: 372
- Joined: Thu Feb 14, 2008 9:10 pm
- Location: ดินแดนไร้รัก...
by Nekotsuki_Ren on Sun Jun 08, 2008 1:17 pm
เรน - "อ่า ... นั่นมันความหลังฝังใจที่จำไม่ได้ว่าใคร(ฟะ)ที่ตั้งชื่อไวรัสซะดิบดี(จนมีปึด) ... ว่าแต่จะไม่มีใครเม้นเรื่องบางเลยเรอะ!! เรื่องออกจะฮา(บ้าแบบรั่ว ๆ) - -" "
ปล.รึว่าฉันมันเส้นตื้นไปเองหว่า? ...
ปล.รึว่าฉันมันเส้นตื้นไปเองหว่า? ...
คุณค่าของชีวิต กับความยึดมั่นถือมั่น
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
-
Nekotsuki_Ren - แมวในลังส้ม
- Posts: 111
- Joined: Sun Feb 17, 2008 10:56 pm
- Location: ลังส้ม
by LunaRWhiteclifT on Sun Jun 08, 2008 9:38 pm
เอจิส-"ยังไม่ได้อ่าน~"
ปล.หาเรื่องเนียน เผื่อจะได้กลายเป็นนักรบซะที ฝึกมาตั้งนานและ
ปล.หาเรื่องเนียน เผื่อจะได้กลายเป็นนักรบซะที ฝึกมาตั้งนานและ
"All the DARKNESS in the world con not extinguish the LIGHT of single CANDLE"
- ไม่ว่าความมืดมิดสุดสายบนนภา ยากยั่งลึกสู่โลกาสุดวิสัย
แต่มิอาจจะเทียมทานสู้แสงไฟ จากเทียนไขโชตช่วงเพียงเล่มเดียว...
- ไม่ว่าความมืดมิดสุดสายบนนภา ยากยั่งลึกสู่โลกาสุดวิสัย
แต่มิอาจจะเทียมทานสู้แสงไฟ จากเทียนไขโชตช่วงเพียงเล่มเดียว...
-
LunaRWhiteclifT - นักรบฝึกหัด
- Posts: 372
- Joined: Thu Feb 14, 2008 9:10 pm
- Location: ดินแดนไร้รัก...
by Kuroneko_Iyo on Wed Jun 11, 2008 10:19 pm
“โอ๊ยยยยยยยย!! เมื่อยแล้วนะ!!” เสียงเล็กแหลมตะโกนขึ้นเสียงดัง ทำเอากระจกถือกรอบทองบานเล็กที่ลอยนำอยู่ต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันกระจกมันปลาบที่สะท้อนเงาของสาวน้อยร่างบางผิวสีแทน ที่บัดนี้อยู่ในชุดคลุมแม่มดตัวสั้นสีม่วงเข้มจนเกือบดำ และหมวกปีกกว้างทรงแหลมสูงสีเดียวกันที่เอียงกะเท่เร่ เพราะบัดนี้คนสวมลงไปนั่งแหมะกับพื้นพลางยืดขาออกอย่างเมื่อยล้า
“โถ่ ... แม่ราชินีตัวน้อย เดินแค่นี้ก็แย่แล้วหรอเนี่ย ... จุ๊ ๆ ... ช่างบอบบางเสียจริง” เสียงจุ๊ปากดังมากจากกระจกต้นเสียงที่ลอยลงมาตรงหน้า“ราชินีตัวน้อยๆ”ของมัน ก็จะถูกหมัดเล็กๆของผู้ที่ถูกหาว่าบอบบางซัดเข้าไปเต็มเหนี่ยว
“หุปปากน่า ก็ชั้นไม่เคยเดินทางไกลนี่! แถมไม่ได้ลอยได้ซะหน่อย ใครจะไปสบายอย่างนายล่ะ” เสียงเล็กๆเอ่ยอย่างไม่พอใจ พลางนวดขาตัวเองด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“แหม ... แบบนี้สงสัยต้องพึ่งเวทย์มนต์อีกแล้วมั้งเนี่ย” เสียงของกระจกกรอบทองลอยลงมาอย่างเชื่องช้า หลังจากบินขึ้นไปเยี่ยมชมทะเลเมฆอันแสนสุขที่เจ้านายอันเป็นที่รักหวังดีส่งไปให้ถึงที่
“อะไรอีกล่ะ?”
“หนทางมันยังอีกยาวไกลนักขอรับ หากเดินไปด้วยสภาพนี้มีหวังขาท่านจะเดี้ยงตั้งแต่ยังไม่ถึงด้วยซ้ำ ... เพราะฉะนั้น ...” เสียงเจ้ากระจกหยุดไปเสียงดื้อ ๆ ... ดวงตากลมโตสีม่วงใสกระพริบตาปริบ ๆ มองมันอย่างมีความหวัง
“แอ๊บโดมิไนเซอร์!! วันนี้เราขอเสนอ... แอ๊ฟฟฟฟ!!” ... พูดไม่ทันจบประโยครองเท้าบู้ทสั้นสีดำจากขาของเจ้านายก็ถูกเขวี้ยงใส่มันทันที
“เลิกเล่นมุขฝืดซะที!! สรุปว่าอะไรยะ!”
“แง่ะ ... ลืมเลย ... ท่านทำผมเอ๋อ ... อุ๊กกก!!” และแล้วรองเท้าอีกข้างก็ตามมาสมทบ...
“จำได้รึยัง ...” เสียงที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่านพูดขึ้นอย่างเยือกเย็น
“ขะ ... คร๊าบ ...”
“เฮ้อ ... มีวิธีแบบนี้ก็ไม่บอกแต่แรก” เสียงเล็กที่คุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางสีครามสดใสของท้องฟ้า ก่อนดวงตากลมโตสีอะเมธิสต์จะมองลงไปที่ไม้กวาดที่ตนขี่อยู่ “นี่ เจ้ากระจกบ้า แปลงร่างได้ก็ไม่บอกกันเลยนะ”
“แหม~! ของดีมันก็ต้องเก็บไว้สิขอรับ!” เสียงชายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดีดังมาจากไม้กวาดมะฮอกกานีสีเข้มที่บัดนี้กลายเป็นพาหนะให้กับหญิงสาวร่างเล็กในชุดแม่มดที่นั่งอยู่บนร่างแปลงของตน “ว่าแต่ ... ท่านราชินีขอรับ”
“หืมม์ ...?”
“จะไปรับนางสโนว์ไวท์กลับมาจริง ๆ หรือขอรับ นางเป็นคนเลือกเส้นทางเดินของนางเองว่าจะไปจากที่นี่นะขอรับ” เสียงทุ้มกว่าปกติของเจ้าคนที่มักกวนประสาทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“... ข้ารู้ดีน่า ...” ราชินีตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “แต่ยังไงข้าก็มีศักดิ์เป็นแม่ของนาง ถึงแม้ข้าจะเป็นเพียงแม่เลี้ยงก็เถอะ ข้าก็ควรจะดูแลนางให้ดี”
“ท่านราชินี ...” เสียงนุ่มพึมพำราวเสียงกระซิบ ... “ท่านราชินีขอรับ ...”
“หืมม์ ...?”
“... ใส่ กกน. สีขาวหรือขอรับ ?”
กึ้ด!!!
“อ๊าคคคคคคคคคค!!!!”
เสียงไม้แข็งถูกบิดดึงให้งอจนเกือบหักดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของเจ้ากระจกที่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นไม้กวาดหักอยู่รอมร่อด้วยมือบาง ๆ ของแม่มดตัวน้อยที่บัดนี้กลายร่างเป็นนางยักษีตัวเล็กที่อาจถล่มได้ทั้งป่า หากรากไม้มันเห็น กกน. ของเธอ ...
“โถ่ ... แม่ราชินีตัวน้อย เดินแค่นี้ก็แย่แล้วหรอเนี่ย ... จุ๊ ๆ ... ช่างบอบบางเสียจริง” เสียงจุ๊ปากดังมากจากกระจกต้นเสียงที่ลอยลงมาตรงหน้า“ราชินีตัวน้อยๆ”ของมัน ก็จะถูกหมัดเล็กๆของผู้ที่ถูกหาว่าบอบบางซัดเข้าไปเต็มเหนี่ยว
“หุปปากน่า ก็ชั้นไม่เคยเดินทางไกลนี่! แถมไม่ได้ลอยได้ซะหน่อย ใครจะไปสบายอย่างนายล่ะ” เสียงเล็กๆเอ่ยอย่างไม่พอใจ พลางนวดขาตัวเองด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“แหม ... แบบนี้สงสัยต้องพึ่งเวทย์มนต์อีกแล้วมั้งเนี่ย” เสียงของกระจกกรอบทองลอยลงมาอย่างเชื่องช้า หลังจากบินขึ้นไปเยี่ยมชมทะเลเมฆอันแสนสุขที่เจ้านายอันเป็นที่รักหวังดีส่งไปให้ถึงที่
“อะไรอีกล่ะ?”
“หนทางมันยังอีกยาวไกลนักขอรับ หากเดินไปด้วยสภาพนี้มีหวังขาท่านจะเดี้ยงตั้งแต่ยังไม่ถึงด้วยซ้ำ ... เพราะฉะนั้น ...” เสียงเจ้ากระจกหยุดไปเสียงดื้อ ๆ ... ดวงตากลมโตสีม่วงใสกระพริบตาปริบ ๆ มองมันอย่างมีความหวัง
“แอ๊บโดมิไนเซอร์!! วันนี้เราขอเสนอ... แอ๊ฟฟฟฟ!!” ... พูดไม่ทันจบประโยครองเท้าบู้ทสั้นสีดำจากขาของเจ้านายก็ถูกเขวี้ยงใส่มันทันที
“เลิกเล่นมุขฝืดซะที!! สรุปว่าอะไรยะ!”
“แง่ะ ... ลืมเลย ... ท่านทำผมเอ๋อ ... อุ๊กกก!!” และแล้วรองเท้าอีกข้างก็ตามมาสมทบ...
“จำได้รึยัง ...” เสียงที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่านพูดขึ้นอย่างเยือกเย็น
“ขะ ... คร๊าบ ...”
“เฮ้อ ... มีวิธีแบบนี้ก็ไม่บอกแต่แรก” เสียงเล็กที่คุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางสีครามสดใสของท้องฟ้า ก่อนดวงตากลมโตสีอะเมธิสต์จะมองลงไปที่ไม้กวาดที่ตนขี่อยู่ “นี่ เจ้ากระจกบ้า แปลงร่างได้ก็ไม่บอกกันเลยนะ”
“แหม~! ของดีมันก็ต้องเก็บไว้สิขอรับ!” เสียงชายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดีดังมาจากไม้กวาดมะฮอกกานีสีเข้มที่บัดนี้กลายเป็นพาหนะให้กับหญิงสาวร่างเล็กในชุดแม่มดที่นั่งอยู่บนร่างแปลงของตน “ว่าแต่ ... ท่านราชินีขอรับ”
“หืมม์ ...?”
“จะไปรับนางสโนว์ไวท์กลับมาจริง ๆ หรือขอรับ นางเป็นคนเลือกเส้นทางเดินของนางเองว่าจะไปจากที่นี่นะขอรับ” เสียงทุ้มกว่าปกติของเจ้าคนที่มักกวนประสาทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“... ข้ารู้ดีน่า ...” ราชินีตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “แต่ยังไงข้าก็มีศักดิ์เป็นแม่ของนาง ถึงแม้ข้าจะเป็นเพียงแม่เลี้ยงก็เถอะ ข้าก็ควรจะดูแลนางให้ดี”
“ท่านราชินี ...” เสียงนุ่มพึมพำราวเสียงกระซิบ ... “ท่านราชินีขอรับ ...”
“หืมม์ ...?”
“... ใส่ กกน. สีขาวหรือขอรับ ?”
กึ้ด!!!
“อ๊าคคคคคคคคคค!!!!”
เสียงไม้แข็งถูกบิดดึงให้งอจนเกือบหักดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของเจ้ากระจกที่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นไม้กวาดหักอยู่รอมร่อด้วยมือบาง ๆ ของแม่มดตัวน้อยที่บัดนี้กลายร่างเป็นนางยักษีตัวเล็กที่อาจถล่มได้ทั้งป่า หากรากไม้มันเห็น กกน. ของเธอ ...
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by Crimsonwing on Thu Jun 12, 2008 12:40 pm
ไว้มีอารมณ์อ่านแล้วจะมาวิจารณ์ให้ -..-
ป.ล. ใครอยู่ช่วงประมูลเดียวกับเรนซัง+อิโยะจังแล้วจะจำไม่ได้ก็แปลกไปหน่อยแล้วล่ะ ยกเว้นจะมาประมูลช่วงหลังๆ
ป.ล. ใครอยู่ช่วงประมูลเดียวกับเรนซัง+อิโยะจังแล้วจะจำไม่ได้ก็แปลกไปหน่อยแล้วล่ะ ยกเว้นจะมาประมูลช่วงหลังๆ
-
Crimsonwing - F.F. Arch Angel
- Posts: 209
- Joined: Sun Feb 10, 2008 3:20 pm
- Location: จุติบนโลกอันแสนโสมมเพื่อชดใช้กรรม
by 青 お姉さん on Sat Jun 14, 2008 2:48 am
ฉันไง ... คนนึงล่ะที่จำไม่ได้
รู้สึกเหมือนจะเลือนๆ รางๆ เบลอๆ ?
/me ยังอยู่ในโหมดประชด
รู้สึกเหมือนจะเลือนๆ รางๆ เบลอๆ ?
/me ยังอยู่ในโหมดประชด
The Great Archives determine you to have gone by the identity : High Priestess of The Arctic
Known in some parts of the world as : Curse of The Lost
The Great Archives Record : A lonely one who guides the lost - but not to safety, to their doom.
-
青 お姉さん - F.F. Fallen Arch Angel
- Posts: 151
- Joined: Sun Feb 10, 2008 9:53 pm
- Location: どこかで孤独な道
by Nekotsuki_Ren on Sun Jun 15, 2008 9:56 am
เรน - "ง่า ... เค้าขอโทษ T-T ... แล้วอิโยะจังไหงพูดแบบนั้นล่ะ =w=" (ติดสตันไป 3 วิก่อนจะมานั่งอ่านออก เหอะ ๆ)"
คุณค่าของชีวิต กับความยึดมั่นถือมั่น
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
-
Nekotsuki_Ren - แมวในลังส้ม
- Posts: 111
- Joined: Sun Feb 17, 2008 10:56 pm
- Location: ลังส้ม
by Kuroneko_Iyo on Thu Jul 03, 2008 9:52 pm
Snow White: Jealous Queen Side!
สโนว์ไวท์: ภาคราชินีใจร้าย (บ้าสุดขั้ว~!)
ตอนที่2
... ... ...
... ...
...
“อ๊ะ!! นั่นมันเขาคานอสนี่นา!” เสียงเล็กตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง พลางชี้นิ้วไปที่ภูเขาสีฟ้าครามลาง ๆ ที่อยู่ไกลออกไป
“ขอรับ ...” น้ำเสียงตอบกลับมาอย่างเนือย ๆ
“ว้าววว~ ทะเลสาบอีอา~!! สวยจังเลยยยย~~” เสียงเจื้อยแจ้วยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง ... และต่อเนื่องมาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วตั้งแต่ออกจากเขตเมือง จนเจ้าคนถูกขี่เริ่มเหนื่อยหน่ายกับเจ้านายตัวเอง
“นี่ท่านไม่เคยเห็นของพวกนี้เลยรึขอรับ” เสียงนุ่มดังขึ้นถาม
“ก็ไม่เชิงหรอกนะ ข้าแทบไม่เคยออกนอกปราสาทด้วยซ้ำ เคยเห็นก็แต่ในหนังสือหรือลูกแก้วเวทย์มนต์น่ะ” เสียงเล็กตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับไปสนใจผืนป่าด้านล่างต่อ เจ้าไม้กวาดลอบถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ ... เด็กน้อย ...”
“ว่าอะไรนะ?”
“เปล่าขอรับ” เสียงลอยมาตอบกลับ แต่ราชินีตัวน้อยไม่ได้ติดใจสงสัยแต่อย่างใด กลับหันลงไปมองพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ที่เชื่อมไปถึงถ้ำในป่าอย่างสงสัย
“นี่ เจ้าคันฉ่อง นั่นมันอะไรน่ะ?”
“เจ้าคันฉ่อง” ที่อยู่ในร่างไม้กวาดเหงื่อตก ... สรรพนามเรียกเปลี่ยนไปอีกแล้ว
“เอ่อ ... นั่นมัน ... เหมืองของพวกคนแคระที่ว่าไงขอรับ”
“เห ... งั้นก็ใกล้ถึงแล้วน่ะสิ ?” เธอมองถ้ำมืด ๆ พลางทำตาโต
“ขอรับ ข้าคิดว่าบ้านคงอยู่ไม่ห่างจากนี้หรอก”
“อ๊ะ ... ใช่หลังนั้นรึเปล่าน่ะ?” ดวงตาสีอะเมธิสต์เหลือบมองไปที่กระท่อมเล็ก ๆ อยู่ห่างจากเหมืองไปเล็กน้อย นิ้วเรียวจึงชี้ชวนให้เจ้าคันฉ่องหันด้ามไม้กวาดไปมองตาม
“อาจใช่นะขอรับ ... งั้นลองไปดูกันมั้ยขอรับ?”
“อืม... แต่ชั้นหิวแล้วอ่ะ...”
เจ้าคันฉ่องเหงื่อตก ...
เสียงฝีเท้าของบุคคลหนึ่งเดินสวบสาบย่ำพื้นหญ้าเขียวที่ขึ้นเบียดเสียดกันจนสูงร่วมหัวเข่าของร่างบางที่เดินลุยอย่างอึดอัด พลางทำเสียงกระฟัดกระเฟียดเมื่อหญ้าที่ขึ้นสูงบาดผิวเธอจนคันไปหมด มือบางพยายามก้มลงไปเกาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียจนเจ้าคันฉ่องที่กลับร่างเป็นกระจกพกพาอันเล็กเช่นเดิมต้องถาม
“ให้ข้าช่วยมั้ยขอรับท่านราชินี” เสียงนุ่มดังขึ้นข้างหลังจากกระจกที่ลอยตามมา
ไม่มีเสียงตอบรับ แต่คำตอบคือใบหน้านวลที่หันมามองอย่างหัวเสียก่อนจะตะโกนใส่ “ถ้าทำได้... ก็ขออะไรที่ยัดลงกะเพราะได้ดีกว่าย่ะ!!!”
โมโหหิวนี่เอง ... เจ้าคันฉ่องวิเคราะห์ในใจ ... หลังจากที่เดินหาต้นไม้ที่ออกผลอะไรให้ทานได้มาร่วมหลายนาที ราชินีตัวน้อย ๆ ของมันก็ดูเหมือนจะหัวเสียอย่างมาก
“อ๊ะ!!! แอปเปิ้ล!!” เสียงเล็กๆตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง ก่อนจะวิ่งเข้าไปตรงตะกร้าแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนพื้น ภายในเต็มไปด้วยแอปเปิ้ลสีแดงสดน่ากินหลายลูก แต่เมื่อมือบางคว้ามันขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย... เงาใหญ่ที่ปิดบังเธอจนมิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า... เดาจากขนาดของมันทำให้พอจะวิเคราะห์ขนาดเจ้าของเงาได้อย่างแม่นยำ... แล้วมันก็ไม่ผิดเสียด้วยสิ?
“ท่านแม่...” เสียงดังขึ้นจากภายหลัง...
ร่างบางของราชินีน้อยที่นั่งยอง ๆ ค่อย ๆ หันใบหน้านวลกลับมามองอย่างเชื่องช้า...
ร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนูนแน่นสมชายชาตรีบนชุดกระโปรงปล่อยยาวสีเหลืองอ่อนๆ ท่อนบนเป็นแขนตุ๊กตาสีน้ำเงินที่เข้ากันได้ดีกับกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งบนต้นแขน และขนอกที่แพลมออกมาเล็กน้อย รับกับใบหน้าขาวเนียนบ่งบอกถึงอาการถูกโบ๊ะมาไม่ต่ำกว่าสามสิบชั้น ริมฝีปากอวบหนาสีแดงสวยสด ปกคอเสื้อที่ตั้งขึ้นมารับกับกล้ามเนื้อนูนเด่นชัดบนต้นคอ ผมสีนิลถูกผูกริบบิ้นสีแดงสดไว้ ดวงตาติดขนตาปลอมยาวเป็นแพกระพริบตาปริบ ๆ พลางทำท่าเอียงหัวอย่างน่ารัก
“มาทำอะไรที่นี่เพคะ?” เสียงดัดเล็กแหลมที่ไม่ได้เข้ากับร่างที่สูงกว่า “ท่านแม่” ร่วมสองเท่าเลยสักนิด... เจ้าคันฉ่องคิดในใจขณะที่ทำสีหน้าช็อคสนิท...
“เอ่อออ... คือแม่มา...” ดวงตาสีอะเมธิสต์หลบตาอย่างประหม่า... ก่อนดวงตาใสแป๋วราวลูกกวางตัวน้อยและแพขนตาปลอมจะเหลือบไปเห็นแอปเปิ้ลที่ติดมือหญิงสาวร่างบางตรงหน้า...
และแล้วรังสีอำมหิตบางอย่างก็แผ่ครืนออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ร่างบางตัวกระตุกสะดุ้งเฮือก ก่อนจะยื่นแอปเปิ้ลที่ตนเองกัดแล้วคืนให้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“คือ... แม่มาเยี่ยมน่ะจ้ะ”
มือใหญ่ค่อยๆ ยื่นออกมาจับแอปเปิ้ลที่ฝ่ายตรงข้ามยื่นให้... ก่อนจะบีบมันเบาๆ เพียงพอที่จะทำให้มันแตกดังโพล้ะคามือ...
“แอปเปิ้ล...ของข้า...!!”
เจ้าคันฉ่องทำหน้าเหวอพร้อมอ้าปากค้าง... ในขณะที่ราชินีหันไปคว้าตะกร้าแอปเปิ้ลแล้วหันมายื่นให้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อแตกพลั่ก
“คือ... แม่เห็นมันวางอยู่น่ะ แหะ ๆ...”
มือใหญ่พุ่งเข้ามากระชากคว้าตะกร้าแอปเปิ้ลอย่างรวดเร็วปานจรวด ใบหน้าของราชินีตัวน้อยซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะสะดุ้งพร้อมกันทั้งคันฉ่องบานเล็กและเจ้าของมัน เมื่อร่างใหญ่ตรงหน้าหยิบแอปเปิ้ลในตะกร้าขึ้นมากัดกร้วมคำใหญ่เสียจนเหลือเพียงครึ่ง...
“อุ๊บ!!!!” ไม่ทันไรร่างใหญ่ตรงหน้าก็โก่งตัวงอ ดวงตาเบิกโพลง พลางค่อยๆ ล้มตัวลงบนพื้น... ก่อนจะสำลักพ่นเศษแอปเปิ้ลออกมา และเริ่มไออย่างน่ากลัว จนราชินีตัวน้อยเริ่มใจเสีย
“ส.. สโนว์ไวท์!! เจ้าเป็นอะไรน่ะ!?” ร่างบางก้มลงมานั่งข้าง ๆ แต่ก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสได้... ร่างตรงหน้ากลับแน่นิ่งไปเสียก่อน...
“.........” ทุกอย่างเงียบและนิ่งเสียจนน่ากลัว... ราชินีตัวน้อยทำสีหน้าช็อคสนิท... ในขณะที่เจ้าคันฉ่องเพิ่งจะปริปากพูดออกมาเป็นคำแรกหลังจากเจอตัวเจ้าหญิง...
“...... นาง... สำลักแอปเปิ้ลจนเดี้ยงไปเสียแล้วล่ะขอรับ.........”
“..................... กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!”
สโนว์ไวท์: ภาคราชินีใจร้าย (บ้าสุดขั้ว~!)
ตอนที่2
... ... ...
... ...
...
“อ๊ะ!! นั่นมันเขาคานอสนี่นา!” เสียงเล็กตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง พลางชี้นิ้วไปที่ภูเขาสีฟ้าครามลาง ๆ ที่อยู่ไกลออกไป
“ขอรับ ...” น้ำเสียงตอบกลับมาอย่างเนือย ๆ
“ว้าววว~ ทะเลสาบอีอา~!! สวยจังเลยยยย~~” เสียงเจื้อยแจ้วยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง ... และต่อเนื่องมาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วตั้งแต่ออกจากเขตเมือง จนเจ้าคนถูกขี่เริ่มเหนื่อยหน่ายกับเจ้านายตัวเอง
“นี่ท่านไม่เคยเห็นของพวกนี้เลยรึขอรับ” เสียงนุ่มดังขึ้นถาม
“ก็ไม่เชิงหรอกนะ ข้าแทบไม่เคยออกนอกปราสาทด้วยซ้ำ เคยเห็นก็แต่ในหนังสือหรือลูกแก้วเวทย์มนต์น่ะ” เสียงเล็กตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับไปสนใจผืนป่าด้านล่างต่อ เจ้าไม้กวาดลอบถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ ... เด็กน้อย ...”
“ว่าอะไรนะ?”
“เปล่าขอรับ” เสียงลอยมาตอบกลับ แต่ราชินีตัวน้อยไม่ได้ติดใจสงสัยแต่อย่างใด กลับหันลงไปมองพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ที่เชื่อมไปถึงถ้ำในป่าอย่างสงสัย
“นี่ เจ้าคันฉ่อง นั่นมันอะไรน่ะ?”
“เจ้าคันฉ่อง” ที่อยู่ในร่างไม้กวาดเหงื่อตก ... สรรพนามเรียกเปลี่ยนไปอีกแล้ว
“เอ่อ ... นั่นมัน ... เหมืองของพวกคนแคระที่ว่าไงขอรับ”
“เห ... งั้นก็ใกล้ถึงแล้วน่ะสิ ?” เธอมองถ้ำมืด ๆ พลางทำตาโต
“ขอรับ ข้าคิดว่าบ้านคงอยู่ไม่ห่างจากนี้หรอก”
“อ๊ะ ... ใช่หลังนั้นรึเปล่าน่ะ?” ดวงตาสีอะเมธิสต์เหลือบมองไปที่กระท่อมเล็ก ๆ อยู่ห่างจากเหมืองไปเล็กน้อย นิ้วเรียวจึงชี้ชวนให้เจ้าคันฉ่องหันด้ามไม้กวาดไปมองตาม
“อาจใช่นะขอรับ ... งั้นลองไปดูกันมั้ยขอรับ?”
“อืม... แต่ชั้นหิวแล้วอ่ะ...”
เจ้าคันฉ่องเหงื่อตก ...
เสียงฝีเท้าของบุคคลหนึ่งเดินสวบสาบย่ำพื้นหญ้าเขียวที่ขึ้นเบียดเสียดกันจนสูงร่วมหัวเข่าของร่างบางที่เดินลุยอย่างอึดอัด พลางทำเสียงกระฟัดกระเฟียดเมื่อหญ้าที่ขึ้นสูงบาดผิวเธอจนคันไปหมด มือบางพยายามก้มลงไปเกาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียจนเจ้าคันฉ่องที่กลับร่างเป็นกระจกพกพาอันเล็กเช่นเดิมต้องถาม
“ให้ข้าช่วยมั้ยขอรับท่านราชินี” เสียงนุ่มดังขึ้นข้างหลังจากกระจกที่ลอยตามมา
ไม่มีเสียงตอบรับ แต่คำตอบคือใบหน้านวลที่หันมามองอย่างหัวเสียก่อนจะตะโกนใส่ “ถ้าทำได้... ก็ขออะไรที่ยัดลงกะเพราะได้ดีกว่าย่ะ!!!”
โมโหหิวนี่เอง ... เจ้าคันฉ่องวิเคราะห์ในใจ ... หลังจากที่เดินหาต้นไม้ที่ออกผลอะไรให้ทานได้มาร่วมหลายนาที ราชินีตัวน้อย ๆ ของมันก็ดูเหมือนจะหัวเสียอย่างมาก
“อ๊ะ!!! แอปเปิ้ล!!” เสียงเล็กๆตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง ก่อนจะวิ่งเข้าไปตรงตะกร้าแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนพื้น ภายในเต็มไปด้วยแอปเปิ้ลสีแดงสดน่ากินหลายลูก แต่เมื่อมือบางคว้ามันขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย... เงาใหญ่ที่ปิดบังเธอจนมิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า... เดาจากขนาดของมันทำให้พอจะวิเคราะห์ขนาดเจ้าของเงาได้อย่างแม่นยำ... แล้วมันก็ไม่ผิดเสียด้วยสิ?
“ท่านแม่...” เสียงดังขึ้นจากภายหลัง...
ร่างบางของราชินีน้อยที่นั่งยอง ๆ ค่อย ๆ หันใบหน้านวลกลับมามองอย่างเชื่องช้า...
ร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนูนแน่นสมชายชาตรีบนชุดกระโปรงปล่อยยาวสีเหลืองอ่อนๆ ท่อนบนเป็นแขนตุ๊กตาสีน้ำเงินที่เข้ากันได้ดีกับกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งบนต้นแขน และขนอกที่แพลมออกมาเล็กน้อย รับกับใบหน้าขาวเนียนบ่งบอกถึงอาการถูกโบ๊ะมาไม่ต่ำกว่าสามสิบชั้น ริมฝีปากอวบหนาสีแดงสวยสด ปกคอเสื้อที่ตั้งขึ้นมารับกับกล้ามเนื้อนูนเด่นชัดบนต้นคอ ผมสีนิลถูกผูกริบบิ้นสีแดงสดไว้ ดวงตาติดขนตาปลอมยาวเป็นแพกระพริบตาปริบ ๆ พลางทำท่าเอียงหัวอย่างน่ารัก
“มาทำอะไรที่นี่เพคะ?” เสียงดัดเล็กแหลมที่ไม่ได้เข้ากับร่างที่สูงกว่า “ท่านแม่” ร่วมสองเท่าเลยสักนิด... เจ้าคันฉ่องคิดในใจขณะที่ทำสีหน้าช็อคสนิท...
“เอ่อออ... คือแม่มา...” ดวงตาสีอะเมธิสต์หลบตาอย่างประหม่า... ก่อนดวงตาใสแป๋วราวลูกกวางตัวน้อยและแพขนตาปลอมจะเหลือบไปเห็นแอปเปิ้ลที่ติดมือหญิงสาวร่างบางตรงหน้า...
และแล้วรังสีอำมหิตบางอย่างก็แผ่ครืนออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ร่างบางตัวกระตุกสะดุ้งเฮือก ก่อนจะยื่นแอปเปิ้ลที่ตนเองกัดแล้วคืนให้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“คือ... แม่มาเยี่ยมน่ะจ้ะ”
มือใหญ่ค่อยๆ ยื่นออกมาจับแอปเปิ้ลที่ฝ่ายตรงข้ามยื่นให้... ก่อนจะบีบมันเบาๆ เพียงพอที่จะทำให้มันแตกดังโพล้ะคามือ...
“แอปเปิ้ล...ของข้า...!!”
เจ้าคันฉ่องทำหน้าเหวอพร้อมอ้าปากค้าง... ในขณะที่ราชินีหันไปคว้าตะกร้าแอปเปิ้ลแล้วหันมายื่นให้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อแตกพลั่ก
“คือ... แม่เห็นมันวางอยู่น่ะ แหะ ๆ...”
มือใหญ่พุ่งเข้ามากระชากคว้าตะกร้าแอปเปิ้ลอย่างรวดเร็วปานจรวด ใบหน้าของราชินีตัวน้อยซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะสะดุ้งพร้อมกันทั้งคันฉ่องบานเล็กและเจ้าของมัน เมื่อร่างใหญ่ตรงหน้าหยิบแอปเปิ้ลในตะกร้าขึ้นมากัดกร้วมคำใหญ่เสียจนเหลือเพียงครึ่ง...
“อุ๊บ!!!!” ไม่ทันไรร่างใหญ่ตรงหน้าก็โก่งตัวงอ ดวงตาเบิกโพลง พลางค่อยๆ ล้มตัวลงบนพื้น... ก่อนจะสำลักพ่นเศษแอปเปิ้ลออกมา และเริ่มไออย่างน่ากลัว จนราชินีตัวน้อยเริ่มใจเสีย
“ส.. สโนว์ไวท์!! เจ้าเป็นอะไรน่ะ!?” ร่างบางก้มลงมานั่งข้าง ๆ แต่ก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสได้... ร่างตรงหน้ากลับแน่นิ่งไปเสียก่อน...
“.........” ทุกอย่างเงียบและนิ่งเสียจนน่ากลัว... ราชินีตัวน้อยทำสีหน้าช็อคสนิท... ในขณะที่เจ้าคันฉ่องเพิ่งจะปริปากพูดออกมาเป็นคำแรกหลังจากเจอตัวเจ้าหญิง...
“...... นาง... สำลักแอปเปิ้ลจนเดี้ยงไปเสียแล้วล่ะขอรับ.........”
“..................... กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!”
Last edited by Kuroneko_Iyo on Thu Jul 03, 2008 9:54 pm, edited 1 time in total.
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by Kuroneko_Iyo on Thu Jul 03, 2008 9:53 pm
อิโยะ-"ไม่รู้จะสนทนาอะไร เอาเป็นว่าตอนต่อไป(ตอนจบ) คงอีกนานกว่าจะได้ลง เพราะไม่มีอารมณ์แต่งค่ะ... หมดอารมณ์รั่ว"
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by Flaya on Thu Jul 03, 2008 11:44 pm
=w= 3 ตอนจบเหรอนั่น !!
อืมๆ แอปเปิ้ลติดคอตาย =w=
มุกนี้เหมือนเคยอ่านเจอที่ไหนมาก่อน !!
ช่างมันๆ ขอแค่สนุกกะพอแระ
อิโยะ จะมีเรื่องให้อีกไหม ถ้ามี บอกด้วยแล้วกัน จะอ่าน =w=
อืมๆ แอปเปิ้ลติดคอตาย =w=
มุกนี้เหมือนเคยอ่านเจอที่ไหนมาก่อน !!
ช่างมันๆ ขอแค่สนุกกะพอแระ
อิโยะ จะมีเรื่องให้อีกไหม ถ้ามี บอกด้วยแล้วกัน จะอ่าน =w=
เป็นงี้!! จะทำมัย!!
- Flaya
- หน่วยจู่โจม
- Posts: 124
- Joined: Thu Mar 27, 2008 4:05 pm
- Location: ทุกที่ ที่มีนาย?
by Nekotsuki_Ren on Fri Jul 04, 2008 3:17 pm
เรน - "อืม ... มุกแอปเปิ้ลติดคอตายเนี่ยเคยมีคนใช้มาก่อนด้วยรึ? =w=? (นึกไม่ออกแฮะ)"
ปล.หลังจากนี้จะเขี้ยวอิโยะจังให้แต่งเรื่องยาวและ = =~ (แต่อีกนานกว่าจะได้ลง เหอ ๆ)
ปล.หลังจากนี้จะเขี้ยวอิโยะจังให้แต่งเรื่องยาวและ = =~ (แต่อีกนานกว่าจะได้ลง เหอ ๆ)
คุณค่าของชีวิต กับความยึดมั่นถือมั่น
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
-
Nekotsuki_Ren - แมวในลังส้ม
- Posts: 111
- Joined: Sun Feb 17, 2008 10:56 pm
- Location: ลังส้ม
by Kuroneko_Iyo on Sat Jul 12, 2008 3:08 am
Snow White: Jealous Queen Side!
สโนว์ไวท์: ภาคราชินีใจร้าย (บ้าสุดขั้ว~!)
ตอนที่3 (จบ)
... ... ...
... ...
...
“นี่ข้าจะทำยังไงดีเนี่ยยยย!!!?” เจ้าของร่างเล็กกล่าวเสียงดัง พลางเดินไปเดินมาเป็นรอบที่ร้อย... จนในที่สุดเจ้าคันฉ่องน้อยที่เริ่มปวดกบาลก็หันกลับมาพูดอย่างเซ็งๆ
“ข้าว่าจะโวยวายไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกขอรับ... ยังไงนางก็สิ้นใจไปแล้ว”
“ตะ...แต่ว่า... เจ้าเสกอะไรก็ตามได้ใช่ไหม” ร่างบางหมุนกลับมามองราวกับเพิ่งคิดอะไรออก
“ขอรับ...?” เสียงทุ้มกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ
“เสกอะไรก็ได้ที่ทำให้นางฟื้นได้หน่อยซี่!! ช่วยหน่อยนะคันฉ่องเอม่อน!!!” ราชินีตัวน้อยในร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเดือดร้อนสุดขีดราวกับถูกไจแอนท์กับซูนิโอะแกล้งมาเสียอย่างไรอย่างนั้น แถมยังเอามือขึ้นมาประสานกันหว่างอกพลางทำตาใสเป็นประกายวิบวับ เล่นเอาคนถูกขอร้องด้วยวิธีสุดพิลึกมีรอยเส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้ากระจก
“ข้าว่ามันผิดความหมายแล้วนะขอรับ ข้าไม่ได้มีกระเป๋าหน้าท้องสักหน่อย”
“โถ่...อะไรกัน”
“...แต่...”
“...” คนรอฟังทำตาใสพลางมองอย่างมีความหวัง
“ข้าก็พอมีเวทมนต์ที่คิดว่ามันน่าจะช่วยปลุกคนที่เพิ่งตายให้ฟื้นได้นะขอรับ”
“จริงเหรอ!!”
“อ๊ะ...นั่นไงสโนไวท์” เสียงเล็กกล่าวขึ้นเบาๆราวกับพึมพำให้ใครบางคนฟัง ร่างบางที่ยังคงสวมชุดแม่มดนั่งยองๆลงหลังพุ่มไม้เตี้ย ข้างกายมีกระจกถือบานเดิมที่ยังคงบินวนไปมาเพื่อมองเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนเจ้าคันฉ่องจะต้องทำสีหน้าช็อกกว่าเดิมเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือภาพที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นภาษามนุษย์หรือบาลีสันสกฤตได้เลยซักกะติ๊ด...
ร่างของสาวน้อยร่างใหญ่งดงามด้วยกล้ามเนื้อถูกยัดลงไปในโลงเหล็กกล้า ใบหน้าที่ถูกโบ๊ะมาไม่ต่ำกว่าสามสิบชั้นยังคงความขาวใสงดงามเสียจนไม่แน่ใจว่าตายแน่แล้วหรือยัง รอบกายถูกประดับประดาไปด้วยของลูกผู้ชายที่ไม่อาจสื่อสารเข้าใจได้ เช่น ผ้าขนหนูที่ดูราวกับผ้าโพกหัวของช่างก่อสร้างวางอยู่บนแผ่นอกกว้าง ที่โกนหนวดข้างใบหน้าหวาน กรรไกรตัดหญ้า พัดลม เครื่องดูดฝุ่น ข้าวกล่องสำเร็จรูป(?) และอื่นๆอีกมากมาย... ในขณะที่กลุ่มคนตัวป้อมๆแต่ดูแข็งแรงกลุ่มหนึ่งกำลังพยายามยกกระจกแผ่นใหญ่ที่มีป้ายแปะไว้ว่า “กันกระสุน” ลงไปวางแทนที่ฝาโลงเสียอย่างนั้น
เกิดความเงียบอย่างประหลาดขึ้นระหว่างผู้เฝ้ามองทั้งสองซึ่งเหงื่อแตกพลั่กๆออกมาอย่างกับสายน้ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอากาศมันร้อนขึ้นกะทันหันหรือภาพตรงหน้ามันชวนให้เครียดจนพูดไม่ออกกันแน่
“เอ่อ... ช่างมันเถอะ... ข้าว่ารีบทำอะไรซักอย่างดีกว่านะ” ราชินีสาวพูดพลางปาดเหงื่อ...
“อ่า.... อื้ม....” เจ้าคันฉ่องที่พูดไม่ออกไปตามๆกันได้แต่พยักหน้ารับอย่างมึนงง พลางหมุนร่างที่เป็นกระจกของตนเองไปรอบหนึ่ง ก่อนแสงสีแดงชมพูจะหมุนเป็นขดเกลียวแล้ววิ่งตรงไปยังกลุ่มคนตรงหน้าอย่างเชื่องช้า หมายว่าจะไปถึงร่างที่นอนนิ่งอยู่ในโลงเหล็กเพื่อชุบชีวิตเธอขึ้นมา ทดแทนความผิดในส่วนที่เผลอทำให้เธอสิ้นชีพโดยมิได้ตั้งใจ
“อ้าว...ร่ายผิดบทแฮะ”
หากแต่คำพูดของเจ้าตัวคนร่ายทำเอาราชินีตัวน้อยถึงกับหัวทิ่มพื้นได้...
“เฮ้ยยย! เจ้าคันฉ่องบ้า! ทำอะไรลงไปยะเนี่ย!!”
แต่ยังไม่ทันจะได้ทะเลาะกันเป็นเรื่องเป็นราว เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้นเบื้องล่าง ชวนให้สายตาของคนที่หัวทิ่มพื้นกับเจ้าตัวที่ไม่มีตาหันกลับไปมองด้วยความสงสัย
ม้าสีขาวที่หยุดตรงเบื้องหน้าโลงเหล็กของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ทำเอาพวกคนแคระถึงกับลุกขึ้นมาโวยวายไม่เป็นภาษา แต่ก็ยังพอจับใจความได้ว่า “แกใหญ่มาจากไหนถึงได้มายืนขวางงานศพของลูกพี่พวกข้าฟะ!” ประโยคเหล่านี้ทำเอาร่างที่อยู่บนหลังม้าเลิกลั่กด้วยความตกใจ มองจากเบื้องหลังและเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาก็พอจะเดาได้ลางๆว่าหมอนี่คงต้องมีศักดิ์เป็นเจ้าชายเป็นแน่แท้ ราชินีตัวน้อยคิดในใจด้วยความฉงน
แต่แล้วเจ้าสายแสงสีแดงชมพูสดใสนั่นก็ทิ่มเข้ากลางหลังพี่แกเสียจนได้... เจ้าตัวต้นเหตุทั้งสองถึงกับหน้าเหวอ...ก่อนที่คำถามจะเอื้อนเอ่ยออกมาเบาๆจากริมฝีปากบาง
“นี่...เจ้าคันฉ่อง...”
“ขอรับ...”
“นั่นน่ะ...เวทอะไรรึ?”
เกิดความเงียบขึ้นเพียงชั่วครู่....
“เวท... สะกดใจขอรับ”
ร่างที่อยู่บนหลังม้าตัวกระตุกเล็กน้อย... ก่อนจะล้มลงจากหลังม้า... ลงไปตกอยู่บนกระจกกันกระสุน... ภายในไม่กี่วินาทีที่พวกคนแคระยืนนิ่งไม่ขยับด้วยความงุนงง ร่างที่ใส่อาภรณ์เต็มยศบ่งบอกสัญลักษณ์ความเป็นเจ้าชายก็ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า... ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนส่งประกายพลิ้วกับสายลม... ร่างบางอรชรขึ้นมานั่งเอนกายด้วยความเจ็บ... ดวงตากลมสวยใส ผิวขาวอมชมพูแลดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส... เอาเป็นว่าจะด้วยอะไรก็ตาม... อีนี่ไม่เหมือนผู้ชายด้วยประการทั้งปวง...
หลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้น... เมื่อเจ้าของร่างบางที่นั่งอยู่บนกระจกกันกระสุนมองผ่านกระจกลงไปเห็นร่างที่นอนอยู่เบื้องล่าง...
ภาพที่ทำเอาตัวต้นเหตุทั้งสองนำอวัยวะเบื้องบนกลับลงไปจิ้มพื้นเหมือนเดิม...
และแล้ว...เจ้าชายและสโนว์ไวท์...ก็ได้ครองคู่กันอย่างมีความสุข...ตลอดกาล(?)
จบแล้ว... เสื่อมจริงๆ พับผ่า...
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by Kuroneko_Iyo on Sat Jul 12, 2008 3:15 am
อิโยะ-"จบซะแล้ว... เสื่อมจริงๆเลยตรู..."
ปล.ตอนจบอาจจะงงนิดนึง... แต่เชื่อว่าหลายๆคนคงรู้อยู่แล้วว่าทำไมสโนว์ไวท์ถึงฟื้น... จิ้นกันเอาเองละกันนะเคอะ = =|||
ปล.ตอนจบอาจจะงงนิดนึง... แต่เชื่อว่าหลายๆคนคงรู้อยู่แล้วว่าทำไมสโนว์ไวท์ถึงฟื้น... จิ้นกันเอาเองละกันนะเคอะ = =|||
-
Kuroneko_Iyo - แมวในลังส้ม
- Posts: 81
- Joined: Tue Feb 19, 2008 11:34 am
- Location: ลังส้ม
by 青 お姉さん on Sun Jul 13, 2008 1:57 pm
เสื่อม จริงๆ ให้ตายเหอะ
/me นั่งอึ้งไปประมาณสิบนาที
/me นั่งอึ้งไปประมาณสิบนาที
The Great Archives determine you to have gone by the identity : High Priestess of The Arctic
Known in some parts of the world as : Curse of The Lost
The Great Archives Record : A lonely one who guides the lost - but not to safety, to their doom.
-
青 お姉さん - F.F. Fallen Arch Angel
- Posts: 151
- Joined: Sun Feb 10, 2008 9:53 pm
- Location: どこかで孤独な道
by Flaya on Sun Jul 13, 2008 11:42 pm
จุ๊บสินะ จุ๊บสินะ =w=
เอ้อๆ จำได้แระ มุกแอปเปิ้ล อ่านเจอในการ์ตูนของยัยยูรินั่นแหละ!!!
ติดคอตาย ฟื้นได้เพาระโดนเจ้าชายตบหลังสำลักแอปเปิ้ลออกมา!!!
แล้วนี่ เล่นมุกนี้เลยเหรอ !!!
สโนวไวสุดล่ำกะเจ้าชายสุดเพรียว =w=
เฮ้อ!! /me กระซิบ"เสื่อมเจ้าค่ะ"
เอ้อๆ จำได้แระ มุกแอปเปิ้ล อ่านเจอในการ์ตูนของยัยยูรินั่นแหละ!!!
ติดคอตาย ฟื้นได้เพาระโดนเจ้าชายตบหลังสำลักแอปเปิ้ลออกมา!!!
แล้วนี่ เล่นมุกนี้เลยเหรอ !!!
สโนวไวสุดล่ำกะเจ้าชายสุดเพรียว =w=
เฮ้อ!! /me กระซิบ"เสื่อมเจ้าค่ะ"
เป็นงี้!! จะทำมัย!!
- Flaya
- หน่วยจู่โจม
- Posts: 124
- Joined: Thu Mar 27, 2008 4:05 pm
- Location: ทุกที่ ที่มีนาย?
by Chimechotie on Tue Jul 29, 2008 8:35 pm
แล้วเมื่อไรจะแต่งเรื่อง "สโนไลท์ กับ ยมทูติทั้ง7"บ้างหละ เห็นว่าออกเป็นหนังไป3ภาคแล้ว?
-
Chimechotie - ร.ด. หัวเกรียน
- Posts: 17
- Joined: Tue Jul 29, 2008 8:07 pm
24 posts • Page 1 of 1
Who is online
Users browsing this forum: No registered users and 0 guests
Donate Now
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Hosted by FreeForums.org | Create a free forum