Fiction Factory (Open Beta)

ผู้แต่ง : Zamma
ความคืบหน้าล่าสุด : 11/05/51
ข่าวสาร : เนื่องจากเรื่องนี้ผมนึกครึ้มอยากทำนิยายรักดูบ้าง จึงจะทำแบบพิมพ์สดไม่มีการนั่งแก้ไขงาน และไม่มีการตรวจทาน ฉะนั้นผิดพลาดประการใด ขอให้เลยผ่านไปนะคับ

[align=center]Angel Fall
ขอโทษฮะ ไม่ตั้งใจตกลงมา[/align]


[align=center]บทนำ[/align]




เหนือน่านฟ้าสูงขึ้นไป กลางหมู่ตึกสูงใหญ่มากมาย ท่ามกลางอากาศร้อนใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ถนนจอแจคละคลุ้งไปด้วยผู้คน เดินสับสนวุ่นวายตามถนนหนทาง ยังคงสถานที่อันมหัศจรรย์ ลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆที่เคลื่อนตัว อย่างอารมณ์ดีบนท้องฟ้า

เคยมีตำนานและเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับ ผู้อาศัยบนหมู่เมฆ หากท่านเป็นคนหนึ่งที่เคยนั่งเครื่องบิน หรือเหม่อมองท้องฟ้าและดวงดาว บ่อยครั้งอาจเห็นภาพอันเลือนรางของ ผู้ที่ล่องลอยอยู่เบื้องบน บ้างก็ว่าเป็นนางฟ้าเทวดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่เคยพบเคยเห็นก็มักจะบอกว่า เป็นสิ่งสะท้อนถึงผู้ที่เรายังห่วงหาอาวรณ์ แต่ไม่มีใครรู้ว่าความจริงเป็นเช่นไร ผมก็คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตยามเด็ก ฝันเฟื่องไปกับภาพจินตนาการ ของนิยามต่างๆที่เล่าขานกันมา ไม่ว่าจะในรูปนิทานก่อนนอน หนังสือภาพ หนังละครทีวี ไม่เว้นแม้แต่ เรื่องเล่าขานในหมู่ผู้ชราที่ผมรู้จักมักจี่ด้วย แต่จริงเท็จอย่างไร ผมก็ยังคงเชื่อมั่นในสิ่งที่ตาเห็นเท่านั้น ไม่ว่าจะเจอเข้ากับตัวเองก็ตาม ผมก็ยังคงเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ในเชิงวิทยาศาตร์เท่านั้น

ชีวิตของผมเป็นวงจรที่ดำเนินไปเหมือนเดิมทุกวันๆ บ้านที่ผมอยู่มีผู้อาศัยรวททั้งสิ้นสามคน มีผมพี่ชายและลูกพี่ลูกน้องอีกหนึ่งคน ผมและญาติอายุเท่ากันคือยี่สิบสามปี ส่วนพี่ชายอายุมากกว่าผมสองปี ทุกวันผมจะตื่นแต่เช้าเพื่อมานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ส่วนมากจะหาอะไรทำเรื่อยเปื่อย ดูข่าวจากเวปไซต์ชื่อดัง เล่นเกมออนไลน์ คุย Msn สายๆออกมาอีกหน่อย ผมจะเริ่มอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปทำงาน

งานของผมไม่ได้ดีเด่อะไรมากมาย แต่มันก็ไม่ได้แย่ไปซะทีเดียว เป็นร้านเช่าหนังขนาดกลางไม่ใหญ่มากนัก เข้างานตอนบ่ายออกงานตอนดึก เป็นกิจวัตรประจำวันที่ผมทำมานาน น้อยครั้งที่ผมจะมีธุระหรือเหตุจำเป็น ที่ทำให้ต้องออกนอกกรอบกิจวัตรของผม ส่วนการเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง ก็รถเมล์ที่ทุกๆคนรู้จักนั่นละ เดินทางสะดวกรวดเร็ว แถมยังกันแดดกันฝนได้สารพัด ชีวิตผมจึงราบรื่นไม่มีเหตุอะไรให้ปวดหัวเท่าไหร่ หากแต่ว่าวันนี้คงจะเป็นวันพิเศษ หรือแปลกประหลาดสำหรับผม เมื่อผมได้พบเจอบางสิ่งที่ลอยลงมาจากฟ้า ดูๆไปก็คล้ายดาวตก หรือจะเป็นตัวอะไรซักอย่าง บินไปชนสายไฟฟ้าเลยถูกย่างสดจนตกลงมา หากแต่ขนาดของมันดูจะใหญ่โตเกินจะเป็นนก หรือแมวที่ปีนขึ้นไปเพื่อเดินเล่น ผมก็ไม่คิดจะสนใจอะไรหรอกนะ เพียงแต่ว่าเหมือนกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้ผม ต้องเดินเข้าไปดู และมันก็น่าตกใจยิ่งขึ้นเมื่อรู้ว่าสิ่งนั้นคือ

มนุษย์

[align=center]
บทที่ 1
หน้าที่ 1
หลังเลิกงาน[/align]




“สวัสดีครับ” เสียงของผมทักทายพวกพี่ๆที่ร้าน ที่ทำงานของผมเป็นตึกแถวสามชั้น เปิดร้านสองห้องติดกัน ในร้านมีพนักงานอยู่สามคน คนสวยๆหุ่นเพรียวแต่งหน้าจัดนิดหน่อย สูงไม่เกินร้อยหกสิบเซนติเมตร แต่พี่ท่านก็ใส่ส้นสูงเสริมขึ้นไปอีกเกือบสิบเซนติเมตร เธอชื่อพี่เม้ง เป็นผู้จัดการประจำร้าน ส่วนพี่หุ่นอวบๆอีกสองคนชื่อ พี่หนุงกับพี่มี่ พี่หนุงหุ่นอวบออกอ้วน มัดผมยาวหางม้ากลางหลัง พี่มี่หุ่นอวบอ้วนนิดๆ ปล่อยผมยาวกลางหลัง

“สายทุกวันเลยนะ” พี่เม้งทักทายเชิงเหน็บแนม แน่นอนผมมักจะเข้างายสายเป็นประจำ ไม่ห้าก็สิบนาทีไม่เกินนี้ “ครับพี่” ผมทักตอบด้วยรอยยิ้มอายๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหลังร้าน ผมจัดแจงเก็บกระเป๋าสะพาย เข้าไว้ในล็อคเกอร์ และออกมาทำงานโดยเร็ว

งานทั้งวันก็ไม่มีอะไรมาก เข้างานช่วงบ่ายๆ คนไม่เยอะเท่าไหร่ รอรับหนังคืนจากลูกค้า เช็คความสะอาดและร่องลอยแผ่นซีดี ก่อนจะนำไปเก็บตามที่ของมัน ตกเย็นคนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ลูกค้ามีตั่งแต่ พ่อค้าแม่ค้าส้มตำ ขนมปังปิ้ง ชานม โจ๊กหมูทรงเครื่อง ก๋วยเตี๋ยวเนื้อและหมู ยังมีคนทำงานอีกหลายกลุ่ม พนักงานธนาคารที่มีชายวัยยี่สิบกลางๆ ไว้ผมทรงหวีเป๋ปิดหน้าผาก เหมือนคนหัวล้าน สาวๆร้านขายทองรูปพรรณ ที่มักจับกลุ่มเม้าทุกคนที่ผ่านเข้าออกในร้าน และลูกค้าสาวๆสวยๆมากหน้าหลายตา ที่วันๆหนึ่งจะเข้ามาในร้านไม่ขาดสาย ผมจึงมีอาหารตาผ่านเข้ามาตกวันหนึ่งก็หลายสิบคน แต่ที่เด็ดสุดดูจะเป็นกลุ่ม “ไอ้เด็กนรก”

ลูกๆของคนขายของย่านนี้ อายุไม่เกินสิบขวบ รวมก๊วนกันและชอบเข้ามาป่วนในร้าน วิ่งเล่นเสียงดัง น่ารำคาญอย่างที่สุด “นี่ อย่ามาเล่นเสียงดังในนี้นะ…!!” เสียงอันดังสนั่นลือลั่นเสียดรูหูของพี่เม้ง สยบให้ทุกคนในรัศมีสามเมตรต้องยกมือขึ้นป้องหู ทั้งลูกค้าและแก๊งไอ้เด็กนรก ต่างก็ยืนนิ่งราวกับผู้ร้ายเจอตำรวจ

“แม่มดมาแล้วหนีเร็วๆ” เด็กๆต่างก็วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น โดยมีพี่เม้งเดินตามไล่หลัง “ทีหลังอย่ามาวิ่งเล่นในร้านนะ” เธอยังคงเดินตามไปถึงประตูหน้าร้าน และตวาดบอกพวกเด็กๆที่วิ่งออกไปจนหมดแล้ว ลูกค้าเริ่มทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย ยิ่งช่วงห้าโมงถึงหนึ่งทุ่มจะเยอะเป็นพิเศษ เป็นช่วงเวลาที่คนเข้ามาค่อนข้างเยอะ และก็เป็นเวลาพักของผมด้วย “พี่ครับ ผมไปกินข้าวก่อนนะ” ผมบอกกับพี่เม้ง เธอเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันไปทำงานต่อ

รอบๆมีร้านขายของหลากหลาย ตั้งแต่ผัดไทย ราดหน้าหมี่กรอบ ผัดซีอิ้ว สเต็ค อาหารตามสั่ง อาหารประจำของผมก็คงไม่พ้นอาหารสิ้นคิด หรือก็คือกระเพาไก่ไข่ดาว แต่ของผมจะสั่งพิเศษใส่หอมใหญ่ถั่วฝักยาวด้วย นี่คือเมนูโปรดของผม และอีกอย่างที่ขาดไม่ได้เมื่อเวลาพักกินข้าวมาถึงคือหนังสือ อาจจะเป็นนิยาย ขายหัวเราะ การ์ตูนญี่ปุ่น หรือนิตยสารทั่วๆไป ขอแค่มีอะไรอ่านเวลาพักก็พอ เท่านี้ผมก็คลายเครียดจากการทำงานได้พอสมควร

เรื่องใหม่อีกแล้ว ขยันเกินหน้าเกินตา

หมั่นไส้เว้(ย) ลำแสง~~~~~~ตูม !

/me Read

เหอๆ ไม่ต้องอฺจฉาคับ ด้วยความเป็นมือใหม่ของผม อยากทำเรื่องใหม่เลยทำไปโดยไม่คิด

ตอนนี้ ดองไปแล้ว เซงตัวเอง

ปล.ไปและ ทำเรื่องแรกให้คืบก่อนค่อยทำเรื่องที่สองสิฟ่ะ เจ้าบ้าเอ๊ย(ด่าตัวเองนะ)