| อ่านหัวข้อก่อนหน้า :: อ่านหัวข้อถัดไป |
| ผู้ตั้ง |
ข้อความ |
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
 ตอบเมื่อ: Wed Jun 18, 2008 12:05 am เรื่อง: |
 |
|
วันพุธแบ้ว !!! เอามา ๆ ๆ ๆ
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
 |
ronphon
ร.ด. หัวเกรียน
เข้าร่วม: 19 Apr 2008
ตอบ: 15
|
| ตอบเมื่อ: Wed Jun 18, 2008 10:54 pm เรื่อง: |
|
|
เข้ามาสำรวจ
อีกชั่วโมงนึง
จะเป็นวันพฤหัส
_________________
<a> </a>
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
Chamokung
F.F. Lucifer
เข้าร่วม: 08 Feb 2008
ตอบ: 144
ที่อยู่: ในห้องน้ำ
|
| ตอบเมื่อ: Wed Jun 18, 2008 11:12 pm เรื่อง: |
|
|
ฮ้าวววววววววววววววว =0=
_________________
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
crover
หน่วยรบพิเศษ
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 156
ที่อยู่: กรมสรรพาวุธเคลื่อนที่
|
| ตอบเมื่อ: Wed Jun 18, 2008 11:33 pm เรื่อง: |
|
|
ว่าด้วยเรื่องภาค 2 ...
ยังไม่ได้เริ่มเขียนเลยอะ....ไว้วันสองวันคงไม่ว่ากันเนอะ...?
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
Nekotsuki_Ren
แมวในลังส้ม
เข้าร่วม: 17 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ลังส้ม
|
| ตอบเมื่อ: Thu Jun 19, 2008 12:26 am เรื่อง: |
|
|
เรน - "มาถึงก็อู้ซะและ = = ... ก็บอกแล้วว่าอย่ากำหนดวันลง เหอะ ๆ"
ปล.บ่นไปงั้น รอไปเรื่อยอยู่และ
_________________
คุณค่าของชีวิต กับความยึดมั่นถือมั่น
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
| ตอบเมื่อ: Sat Jun 21, 2008 11:21 am เรื่อง: |
|
|
3 วันแบ้วจ๊ะ ~
ทวง !!!!!!!!!!!!!!!!
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
crover
หน่วยรบพิเศษ
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 156
ที่อยู่: กรมสรรพาวุธเคลื่อนที่
|
| ตอบเมื่อ: Sat Jul 12, 2008 10:24 pm เรื่อง: |
|
|
ตอนที่ 20 - คืบหน้า
ในที่สุดหลังจากเบียร์หมดไปหนึ่งลังพร้อมกับเรื่องราวสารพัดสารพันที่ไรส์เล่าให้จางฟัง ไรส์ก็ยอมออกไปจากร้านของจางแต่โดยดี แต่จางก็ดูท่าจะไม่ค่อยพอใจนักที่ต้องเปิดร้านนอกเวลาขนาดนี้“ในที่สุดไอ้ไรส์กับแร็คคูนนั่นก็ไปได้ซะทีพรุ่งนี้จะตื่นไหวไหมเนี่ย แถมยังกล้ามาขอติดไว้ก่อนอีก ขาดทุนชะมัดเลย...”
“คุณจางอย่างไปโกรธเขาเลยน่า แค่เขาไม่จ่ายเงินไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่คะ”คาซึมิเช็ดบาร์ เธอยังคงเช็ดโต๊ะหน้าตาระรื่นได้อยู่ ทั้งๆที่เธอทำงานเป็นพนักงานเสริฟคนเดียวของร้านแถมทำงานโดยไม่หยุดมาตั้งแต่เช้ายันตี3เข้าไปแล้ว แต่เมื่อพูดไปแล้ว จางก็เป็นทั้งบาร์เทนเดอร์และพ่อครัวคนเดียวของร้านนี้ด้วย จึงไม่แปลกนักที่คาซึมิจะทนไม้ทนมือเหมือนกับจาง
“เฮ้อ ถ้าน้องว่างั้นก็ช่างเถอะ...ช่วยเปิดทีวีหน่อยได้ไหม?”คาซึมิพยักหน้าพร้อมกับปีนขึ้นบนเก้าอี้พยายามจะเปิดทีวีที่แขวนไว้บนบาร์ จางส่ายหน้าพร้อมกับเปิดทีวีด้วยรีโมทที่วางไว้บนโต๊ะ
“ขณะนี้เรากำลังรายงานสดจากเซ็นทรัลพาร์คกับ จ่าตำรวจแอนเดอร์สัน บอย์ดและนายตำรวจแม็คเคนธี แม็คลอย์ด ช่วยบอกเราได้ไหมค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”
“ว้าย!คุณจางๆมาดูนี่สิคะ!คุณแม็คได้ออกทีวีด้วยล่ะ!”คาซึมิดูท่าจะดี๊ด๊ามากจนจางเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาทันที
“....แม็คเคนธี แม็คลอย์ดเรอะ? พ่อแม่มันนี่ก็เข้าใจตั้งนะ....”ในข่าวนั้นดูจากสถานที่แล้วคงจะเป็นในสวนสาธารณะเซ็นทรัลปาร์ค แต่ก็ยังบอกได้ไม่ชัดนักเพราะมีแสงไฟน้อยมาก แต่ไฟจากกล้องก็ยังทำให้พอเห็นใบหน้าของนักข่าว แม็คลอย์ดและแอนเดอร์สันที่ยืนมองดูบริเวณรอบๆ
“เอ่อคือ...คือพวกได้ ระหว่างที่...กำลัง”ดูท่าแม็คลอย์ดจะมีปัญหาตื่นกล้องมากเกินไปหน่อยจนพูดไม่เป็นภาษาจนแอนเดอร์สันต้องดึงเขาออกจากกล้องก่อนจะเข้ามาพูดแทน
“ตอนเวลาซักประมาณ 23.00 นาฬิกาตอนที่เรากำลังลาดตระเวนเพราะได้รับรายงานว่ามีคนพลัดหลงกันในสวนสาธารณะ แต่ตอนที่เรากำลังมาที่นี่ก็เกิดแผ่นดินไหวอย่างที่คุณเห็นเนี่ยแหละ....”
“แม็คนั่นน่าจะตายๆไปซะเลยนะ....”
“คุณจางนี่ก็!”คาซึมิหันมาดุนิดหน่อย จางยักไหล่พร้อมกับจัดเรียงขวดเหล้าที่ตั้งโชว์อย่างไม่สนใจใยดี
“ใช่ๆครับ! แล้วหลังจากนั้นก็มีฝนห่าใหญ่เทลงมาอยู่นานเลยพวกเราเลยต้องไปหลบอยู่ที่พิพิธพันธ์ใกล้ๆครับ”แม็คลอย์ดพยายามดึงความสนใจออกจากแอนเดอร์สันบ้าง
“ฝนห่าใหญ่?”นักข่าวทวนคำอย่างสงสัย
“ครับ ผมยืนยันว่าที่นี่มีฝนตกลงมาไม่ใช่ท่อประปาแตกหรืออุบัติเหตุอะไรทั้งนั้น หลังจากที่ฝนหยุดเราจึงเข้าไปสำรวจความเสียหายแล้วก็ตามหาคนหาย แล้วเราก็เจอไอ้แท่งแปลกๆนี่อยู่ในกลางทะเลสาบ....”กล้องรีบเบนภาพไปทางที่แอนเดอร์สันชี้ กล้องซูมไปที่ทะเลสาบซึ่งมีแท่งอะไรบางอย่างที่ดูไม่เป็นรูปเป็นร่างเท่าไหร่นัก อาจเพราะความมืดทำให้ยังบอกไม่ได้ว่ามันมีลักษณะยังไง แต่สิ่งนั้นมีบางอย่างที่สะกิดใจของจาง“.....ทำไมฉันรู้สึกว่าเคยเห็นไอ้แท่งนี้มาแล้วนะ”
“แล้วเรื่องรายงานคนพลัดหลงล่ะคะ?”
“เรายังไม่พบตัวผู้แจ้งหรือแม้แต่ผู้ถูกแจ้งเลยครับ อาจเป็นรายงานเท็จเพื่อแกล้งแต่เราก็ยังยืนยันอะไรไม่ได้ในตอนนี้”มาถึงตรงนี้จางก็รู้สึกว่านายตำรวจแอนเดอร์สันนี่รับมือกับนักข่าวได้อย่างสงบนิ่งจริงๆเหมือนกับเคยออกข่าวมาก่อน ต่างกับแม็คลอย์ดที่ได้แต่ชะโงกตัวข้ามไหล่แอนเดอร์สันอยู่ด้านหลัง
“แล้วเรื่องเสาประหลาดใจกลางเซ็นทรัลพาร์คล่ะคะ?”
“เรื่องเราต้องยกให้เป็นหน้าที่ของคนอื่นไปครับ ผมก็แค่กลับไปที่สถานีเขียนรายงาน มีแค่นี้แหละครับ”แอนเดอร์สันตัดบทพร้อมกับเดินออกไปจากกล้อง พร้อมกับแม็คลอย์ดที่รีบวิ่งตามแอนเดอร์สันเมื่อกล้องถ่ายเขา
“ช่วยปิดทีวีหน่อยสิคาซึมิ.....อย่าใช้รีโมทปิดนะ แบบนั้นมันเปลืองไฟ”จางพูดเตือนเมื่อคาซึมิกำลังจะหยิบรีโมท เธอแก้มป่องเพราะงอนเล็กน้อยแต่ก็ยอมปีนขึ้นไปกดปิดทีวี
“ค่ะและนี่เป็นรายงานสดจากเซ็นทรัลปาร์ค กลับไปที่คุณ......”
“ฝนตกเหรอ....หนูอยากไปดูมั่งจังเลย”คาซึมิพูดพร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนออก
“คงต้องคราวหน้าแล้วล่ะ.....แต่ไอ้เสานั่นมันคุ้นๆว่าเคยเห็นที่ไหนนะ....”จางลูบคางตัวเอง ภาพเสาลึกลับที่อยู่ท่ามกลางความมืดนั้นออกจะดูคุ้นตาและค้างคาอยู่ในใจ แต่ยิ่งเขาคิดถึงมันมากเท่าไหร่มันก็ดูท่าจะยิ่งชวนให้เขาไปดูมันกับตา
“นี่คาซึมิพรุ่งนี้ปิดร้านนะ..สนใจจะไปเที่ยวเซ็นทรัลปาร์คหน่อยมั้ย?”
เช้าวันใหม่ในแคสเคดฟอล์สนั้นช่างดูงดงามเหมือนกับภาพเขียนของจิตกรณ์ชั้นเอก แสงสีชาดที่ทอแสงตัดกับเทือกเขาสีขาวที่อยู่รอบๆตัวพวกเขานั้นทำให้ผู้คนที่ได้เห็นต่างสงบนิ่งและอบอุ่นอยู่ในใจ โชคดีจริงๆที่โครเวอร์ตัดสินใจออกเดินทางในเวลาแบบนี้พร้อมๆกับเพื่อนใหม่ที่เขาได้พบเพราะความบังเอิญ
“ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลยนะ น่าจะอยู่ฉลองคริสมาสต์ไปซะเลย”เร็นส่งกระเป๋าเดินทางให้โครเวอร์ รถไฟที่จอดเทียบชานชลาด้านหลังพวกเขากำลังรอผู้โดยสารขึ้นมาอยู่ แต่มันก็ยังเหลือเวลาอีกซักพักเพื่อกล่าวคำอำลาซักเล็กน้อย
“ไม่เอาน่าอิโยะเดียวเขาก็อยู่ขึ้นมาจริงๆหรอก ดูท่านายจะมีอะไรต้องทำสินะ”อิโยะถามพร้อมกับรอยยิ้ม
“ก็มีเพื่อนที่รักษาตัวอยู่ที่ซีแอ๊ตเติ้ลนะก็เลยจะไปเยี่ยม แต่พวกเราก็คิดว่าจะแวะมาเยี่ยมพวกนายซักพักตอนขากลัวอยู่เหมือนกัน”โครเวอร์อธิบาย ในใจรู้สึกอึดอันอยู่บ้างที่ไม่บอกทุกเรื่องให้กับพวกเขา แต่มันจะเป็นการดีกว่าถ้าไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้
“หวังว่าเพื่อนนายคงจะมาเยี่ยมพวกเราพร้อมกับนายนะ”เร็นยื่นมือให้โครเวอร์ เขายิ้มพร้อมกับยื่นมือไปจับอย่างเป็นมิตร
“โชคดีนะคะ คุณโครเวอร์ คุณวินเดีย”รินพูดโผลงขึ้นมาด้านหลังโครเวอร์เล่นเอาเขาสะดุ้งโหยงจนทุกคนหัวเราะ
“ยังไม่ชินซะทีแฮะ....โชคดีนะเร็น อิโยะ ริน....ฝากความคิดถึงให้อลูวิสด้วยนะ”โครเวอร์พูดพร้อมกับก้าวเท้าขึ้นรถไฟ ตามมาด้วยวินเดียที่ยังไม่ละสายตาจากเพื่อนใหม่
“รีบไปรีบมาล่ะ!”อิโยะตะโกนบอกเมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนที่
“แล้วเจอกันใหม่นะทุกคน!!”วินเดียตะโกนออกมาจากหน้าต่าง โครเวอร์โบกมือออกมานอกหน้าต่างจ้องมองทั้งสามที่กำลังเคลื่อนที่ห่างออกไปเรื่อยๆ
“เฮ้ย!แล้วพวกนายนะ!ทีหลังจะทำอะไรในบ้านคนอื่นก็อย่าให้เลอะเทอะสิวะ!!”
“เงียบไปเหอะน่า!!!”โครเวอร์ตะโกนกลับอย่างเขินๆ แต่ก็หน้าแดงอยู่ไม่ใช่น้อยเมื่อพบว่าวินเดียกำลังมองเขาพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆอย่างรู้ใจ
“เฮ้อ....งานนี้มันก็ไม่เลวนะ......รถไฟถึงซีแอ๊ตเติ้ลเมื่อไหร่คงมีอะไรสนุกๆอีกแน่”
โชคไม่ดีนัก....รถไฟคันนี้อาจไม่มีวันไปถึง....
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
crover
หน่วยรบพิเศษ
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 156
ที่อยู่: กรมสรรพาวุธเคลื่อนที่
|
| ตอบเมื่อ: Sat Jul 12, 2008 10:25 pm เรื่อง: |
|
|
สนทนากันซักกะติ๊ด...
สั้นฉิปหาย!!!ไม่มีเวลาปั่นเลยว้อย!!!ไอเดียก็เเฟ่บอีก!!!
จบ....
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
loli_bible
พลทหาร
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 40
|
| ตอบเมื่อ: Sun Jul 13, 2008 1:40 am เรื่อง: |
|
|
| นิยายมาเราก็ขุด นิยายหมดเราก็กลบ!! ขุดๆกลบๆอยู่นี้แหละ lol~
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
青 お姉さん
F.F. Fallen Arch Angel
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 151
ที่อยู่: どこかで孤独な道
|
| ตอบเมื่อ: Sun Jul 13, 2008 1:53 pm เรื่อง: |
|
|
รู้สึกจะโชคไม่ค่อยดีเลยแฮะ
/me นั่งซึม
_________________
The Great Archives determine you to have gone by the identity : High Priestess of The Arctic
Known in some parts of the world as : Curse of The Lost
The Great Archives Record : A lonely one who guides the lost - but not to safety, to their doom.
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
| ตอบเมื่อ: Sun Jul 13, 2008 8:15 pm เรื่อง: |
|
|
กรรม .. โครวี่คังแอบแปะนิยาย - -
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
Flaya
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 27 Mar 2008
ตอบ: 124
ที่อยู่: ทุกที่ ที่มีนาย?
|
| ตอบเมื่อ: Sun Jul 13, 2008 11:32 pm เรื่อง: |
|
|
มาแปะก้อดีแล้วเด้อ !!! ฮ่วย !!!
_________________
เป็นงี้!! จะทำมัย!!
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
| ตอบเมื่อ: Mon Jul 14, 2008 9:08 pm เรื่อง: |
|
|
ขออีกตอน !!!
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
crover
หน่วยรบพิเศษ
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 156
ที่อยู่: กรมสรรพาวุธเคลื่อนที่
|
| ตอบเมื่อ: Mon Jul 14, 2008 10:42 pm เรื่อง: |
|
|
| วันเสาร์เฟ้ย!
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
Nekotsuki_Ren
แมวในลังส้ม
เข้าร่วม: 17 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ลังส้ม
|
| ตอบเมื่อ: Tue Jul 15, 2008 11:14 am เรื่อง: |
|
|
เรน - "แวะมาเม้น+อ่าน =w= ... ยังคงสับสนชื่ออิโยะจังเช่นเคย (คราวก่อนก็สับสนระหว่างอิโยะกับรินมาทีและ) ... อืม ... เอาเป็นว่านิยายลงก็โอเคล่ะนะ แต่ดูแลเรื่องคำผิดบ้างก็ดี (อ่านทวนซะมั่ง! จะได้ไม่มีจุดผิดให้ว่า!)"
ปล.วันนี้เรียนเที่ยงครึ่ง... พรุ่งนี้ไม่มีเรียน ... พฤหัส-อาทิตย์ หยุด ... นั่งว่างอีกแหง -w-
_________________
คุณค่าของชีวิต กับความยึดมั่นถือมั่น
ความพยายามที่ไร้ผลตอบกลับ
การดิ้นรนในความสิ้นหวัง
ชีวิตล้วนแล้วแต่หวัง
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
| ตอบเมื่อ: Sat Jul 19, 2008 8:42 pm เรื่อง: |
|
|
โครวี่คัง ~ วันเสาร์แบ้ววนะ ^0^
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
crover
หน่วยรบพิเศษ
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 156
ที่อยู่: กรมสรรพาวุธเคลื่อนที่
|
| ตอบเมื่อ: Mon Jul 21, 2008 11:14 pm เรื่อง: |
|
|
ผมไม่ได้บอกนี่ว่าเสาร์ไหน lol
เสาร์ที่จะถึงนี้ครับจะลง
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
| ตอบเมื่อ: Sat Jul 26, 2008 8:13 pm เรื่อง: |
|
|
เสาร์ที่จะถึงแบ้ว >w<
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
Requin_Jinx
F.F. Zandalphon
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 85
ที่อยู่: Blue Carnation Club
|
| ตอบเมื่อ: Sun Aug 03, 2008 2:21 pm เรื่อง: |
|
|
อืม...สี่เสาร์ผ่านไป...งานยุ่งน่ะรู้...
_________________
If we seem to be immortal, it's only because you guys are too WEAK!!!
~สอยสาวเผ่าGria สอยสาวเผ่าViera...เกมFFTA2 ช่างเยี่ยมจริงๆ~
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
Chimechotie
ร.ด. หัวเกรียน
เข้าร่วม: 29 Jul 2008
ตอบ: 17
|
| ตอบเมื่อ: Mon Aug 04, 2008 11:28 pm เรื่อง: |
|
|
หลังจากถ่างตาอ่านมาหลายคืน อ่านถึงหน้านี้ซะที สมัครยังทันมั้ยเนี่ย?
_________________
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
RaCcoon_Man
หน่วยจู่โจม
เข้าร่วม: 10 Feb 2008
ตอบ: 111
ที่อยู่: ~ บนโลกใบนี้ ~
|
| ตอบเมื่อ: Sat Aug 09, 2008 9:22 pm เรื่อง: |
|
|
โครวี่คัง จะครบเดือนแล้วน่ะ !!
_________________
. . . " ~ เพื่อนพ้อง ~ " . . .
|
|
| ขึ้นไปข้างบน |
|
|
crover
หน่วยรบพิเศษ
เข้าร่วม: 16 Feb 2008
ตอบ: 156
ที่อยู่: กรมสรรพาวุธเคลื่อนที่
|
| ตอบเมื่อ: Fri Aug 15, 2008 9:48 pm เรื่อง: |
|
|
ตอนที่ 21 – หนี
“เอ...เอากระเป๋าตังค์ไปไว้ช่องไหนเนี่ย?...”มันเป็นช่วงเวลาเย็นที่แสงอาทิตย์เริ่มรำไรใกล้จะหายลับขอบฟ้าไปแล้ว แต่ดูจากตารางเวลา กว่าที่จะถึงจุดหมายก็คงเกือบๆเที่ยงคืน โครเวอร์ได้แค่ควานหากระเป๋าเงินในกระเป๋าเดินทางที่วางไว้บนตะแกรงเหนือหัวอย่างทุลักทุเล เขามองเห็นอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก แล้วเขาก็ดันเอาเสื้อผ้ายัดไว้มั่วๆแทนที่จะพับให้เป็นระเบียบ....ถ้าเขายอมเชื่อวินเดียซักหน่อยก็คงจะไม่ต้องยุ่งยากแบบนี้
“อยู่นี่นี่เอง....”เขาพูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะค่อยๆดึงมือออกมาจากกระเป๋า ระวังไม่ให้เสื้อผ้าออกมาด้วย เขาว่ากะจะออกไปซื้อของที่ตู้หยอดเหรียญข้างนอกโบกี้ซักหน่อย แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากโบกี้ เขาก็รูปสึกว่ากำลังเหยียบแผ่นกระดาษอะไรบางอย่าง
เขายกเท้าขึ้นก่อนจะก้มตัวลงไปหยิบ มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆยับยู่ยี่ใบหนึ่ง มันคงร่วงลงมาจากกระเป๋าตอนที่ดึงมือออกมา เขาค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงบนเบาะอย่างช้าๆพร้อมกับจ้องดูรูปภาพนั้น...มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นภาพนี้ แต่ทุกครั้งที่เขาพบ....มันมีแต่ทำให้เขาปวดใจ
วินเดียในตอนนี้นอนราบไปกับที่นั่ง ใช้แขนต่างหมอน หลับไปตั้งแต่ช่วยบ่าย โครเวอร์ยิ้มให้เธอที่ยังคงหลับตาพริ้ม เธอเป็นคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไม่ว่าจะเป็นยามไหน
เขาเอนตัวผิงเบาะจ้องมองรูปที่เขากำลังถือ มันเป็นรูปของเขาและทีมงานในสภากาชาดที่เขาเคยร่วมงานด้วย เขาจำไม่ค่อยได้แล้วว่ามันผ่านมากี่ปีแล้ว แต่เขาก็ยังจำได้ดีว่าตัวเองในรูปตอนนั้นมีความสุขแค่ไหน และลำบากขนาดไหน ในภาพนั้นเป็นช่วงเวลาเที่ยงตรง เขานั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกาชาดคนอื่นๆ แต่ละคนอยู่ในชุดที่เลอะเทอะไปด้วยฝุ่นและเขม่าควัน แต่ทุกคนที่อยู่ในภาพก็ยังคงยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เขาจำได้ว่าในภาพด้านหลังนั้นเป็นเต้นท์พยาบาลที่เขาประจำการ และเป็นเต้นท์ที่เขาได้เจอกับผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นคนที่ยืนจับไหล่ของโครเวอร์อยู่ด้านหลัง ผู้หญิงผมยาวดำที่มีรอยยิ้มเอียงอายอยู่บนใบหน้า นั่นเป็นความรักครั้งแรกของเขาและเป็นการสูญเสียครั้งสำคัญสำหรับเขาเช่นกัน
โครเวอร์ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้วินเดียฟัง ไม่เคยเล่าให้คนอื่นฟัง ไม่แม้แต่จะพยายามนึกถึง เขาลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับเดินออกไปที่ตู้อัตโนมัติ เขานำรูปขึ้นมาดูอีกครั้งก่อนจะค่อยๆพับรูปนั้นเป็นสี่เหยี่ยมเล็กๆ...เขาเดินไปที่ถังขยะตัดสินใจจะทิ้งรูปนั้น ใจจริงเขาอยากจะฉีกมันเป็นชิ้นๆไปเสียด้วยซ้ำ แต่ในบางครั้งจิตใจก็อาจจะห้ามไม่ให้ทำเรื่องเล็กๆน้อยๆที่มีค่า เขากำรูปนั้นแน่นก่อนที่จะปล่อย......
เอี๊ยดดดดดดด!!!
“เฮ้ย!!”โครเวอร์ร้องลั่น รถไฟเบรกกะทันหันอย่างแรงจนเขาเซถลาไถไปกับพื้นอย่างน้อยเกือบสามเมตร โชคดีที่เขาไม่ไปกระแทกอะไรจนได้รับบาดเจ็บ เขาดันตัวลุกขึ้นสำรวจตัวเอง โชคดีจริงๆที่ไม่มีบาดแผลอะไร แต่เขาก็ต้องสะดุดกึกเมื่อเห็นรูปถ่ายที่เขาพับไว้อยู่ตรงพื้นข้างๆเขา โครเวอร์เอื้อมมือไปหยิบ ใส่กระเป๋าเสื้อ นี่อาจจะยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะทิ้งมันในตอนนี้ แต่ที่สำคัญกว่าก็คือความปลอดภัยของวินเดีย หวังว่าเธอคงไม่กลิ้งตกลงมาเพราะแรงเบรกเมื่อครู่นะ...
“เกินอะไรขึ้นนะ!?ทำไมถึงเบรกกะทันหันแบบนี้!?”โครเวอร์ได้ยินพัศดีตะคอกใส่วิทยุสื่อสารมาจากรถไฟตู้ข้างหน้า”อะไรนะ?!มีคนล้มเสาไฟฟ้าขวางทางเนี่ยนะ!?”
ตึงๆๆๆๆๆๆ....
ไฟบนเพดานเดิมกระพริบติดๆดับๆทุกๆครั้งที่เกิดเสียง เป็นเสียงเหมือนมีคนกำลังเดินอยู่บนหลังคาและเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจากตู้ด้านหน้าก่อนที่เสียงนั้นจะหยุดลง
“คุณเป็นอะไรไหม?”พัศดีจากตู้หน้าเดินเข้ามาหาโครเวอร์ เขาชูมือขึ้นเป็นเชิงไม่เป็นไร พัศดีพยักหน้าก่อนจะพูดใส่วิทยุสื่อสาร”ช่วยบอกได้ไหมว่าใครขึ้นไปเดินบนหลังคา...”
“..........................................................................................................”
“แอนดี้?.....บรูค?”ไม่มีเสียงตอบรับจากใครเลย ทั้งคนขับและพัศดีที่อยู่ตู้ถัดไปพัศดีลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่…
โครม!!
มือสีดำข้างหนึ่งทะลุเพดานลงมาจับหัวของพัศดีไว้แน่น ก่อนที่โครเวอร์และพัศดีจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของพัศดีก็กระตุกสั่นอย่างรุนแรง โครเวอร์รีบดันตัวหนีอย่างตื่นตระหนก เขาได้กลิ่นเนื้อไหม้และเสียงร้องที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ไม่ต้องเดาแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับพัศดีและคนอื่นๆ เขาดันตัวลุกขึ้นก่อนจะวิ่งไปที่โบกี้ของเขา เขาต้องรีบปลุกวินเดียและต้องรีบหนีไปก่อนที่สิ่งนั้นจะเล่นงานพวกเขา และเขาก็ไม่ได้ทันจะสนใจด้วยว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร
“วินเดีย!”เขาเปิดประตูเข้าไปในห้อง วินเดียนอนอยู่บนพื้นคงเพราะแรงเบรกทำให้ตัวเธอกลิ้งลงมานอนบนพื้น”วินเดีย!เป็นอะไรรึเปล่า?”
“อื้อออ.....อ้าวคุณโครฯมีอะไรเหรอ?”โครเวอร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยเธอก็ไม่บาดเจ็บ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาห่วงเรื่องเล็กๆน้อยๆแล้ว”วินเดียรีบหยิบกระเป๋าบนตะแกรงที ส่วนกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอเราต้องทิ้งไว้บนรถไฟก่อน”
“อะ เอ๋? ทำไมละคะ? มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?”วินเดียมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่เข้าใจ”รถไฟมีปัญหาเราต้องลงก่อน เดียวกระเป๋าของวินเดียเขาจะเอาไปส่งให้ทีหลังนะ”โครเวอร์พูดพร้อมกับเปิดประตูแง้มดูด้านนอก ศพของพัศดีนอนแพ่ส่งควันและกลิ่นออกมาอย่างรุนแรง
“เดียวออกไปแล้วเลี้ยวขวานะ เราต้องรีบหน่อย”โครเวอร์พูดพลางปิดประตู เขาไม่อยากทำให้วินเดียตื่นกลัว แต่ถึงจะพูดแบบนั้นตอนนี้เขาก็รู้สึกตัวแล้วว่าตอนนี้เหงื่อท่วมตัวไปหมด เพราะความหวาดกลัวและความตื่นเต้น....แต่นี่ก็ไม่ใช่ความตายต่อหน้าต่อตาครั้งแรกของเขา
วินเดียเปิดประตูพร้อมกับเดินไปทางขวาตามที่โครเวอร์บอก แต่เธอก็หยุดทันทีเมื่อได้กลิ่นไหม้
“กลิ่นเครื่องยนต์ไหม้นะ รีบๆไปดีกว่า”โครเวอร์แก้ต่างให้พร้อมกับเร่งเร้าให้เธอลงจากรถไฟโดยเร็ว เขาหันไปดูศพที่ไหม้เกรียมนั้นอีกครั้งก่อนจะเร่งฝีเท้า
บรรยากาศภายนอกมือสลัวพอเห็นแสงสีแดงของพระอาทิตย์อยู่รำไร ส่วนเสาไฟริมทางก็ติดๆดับๆ ตามที่พัศดีบอกจริงๆ เสาไฟฟ้าถูกโค่นลงมาขวางทาง รอบๆตัวของเขาไม่มีอะไรนอกจากพื้นที่ราบที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะจนขาวโผลนไปหมด แถมตอนนี้ก็กำลังมีหิมะตกซะด้วย ถ้าอยู่แบบนี้เขาอาจจะเจอปรากฏการไวท์เอาท์ไดง่ายๆ(ปรากฏการที่ทำให้มองไม่เห็นรอบๆตัวเพราะแสงสะทอนจากหิมะ คนที่ติดอยู่ในปรากฏการนี้จะมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสีขาวอยู่พักใหญ่)
“แล้วเราจะเอายังไงต่อดีล่ะ?”วินเดียหันไปถามโครเวอร์แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงต่อดี
“เจอ....แล้ว.....เหยื่อ.....ใหม่”เสียงแหบแห้งดังขึ้นมาจากหลังคาขบวนรถไฟ ทั้งโครเวอร์ทั้งวินเดียหันไปดูพร้อมกัน
แต่ไม่มีใครอยู่
“เอ่อ...หูเราฟาดหรือเปล่าคะ?”วินเดียพูดเสียงสั่นๆ เขาไม่ตอบกลับเพราะทั้งหมดที่เขาเห็นมาไม่ได้ตาฟาดแน่ๆ
“.......กลิ่น.....เหมือน.....พวก.....นั้น...”คราวนี้เสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังพวกเขาอีกครั้ง แต่เมื่อทั้งคู่หันกลับไปก็ไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า
“.........ตาย.......”
ผัวะ!!!
บางอย่างกระแทกพวกเขาจนล้มคว่ำไปคนละทาง โครเวอร์รีบดันตัวลุกขึ้นมาอีกที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว
ปึก!!
หัวของเขาลั่น เขาถูกบางอย่างเตะคางจนเขาหน้าหงายลงไปนอนกับพื้นหิมะ เขารู้สึกถึงของแข็งๆอยู่ในปาก เขาคงฟันหักไปอย่างนอ้ยๆก็สองซี่ แถมหัวยังมึนไปหมด
“ไม่.....สนุก....เลย”
โครเวอร์ได้แต่แหงนมองฟ้า พยายามฝืนให้หายมึน ใบหน้าของใครบางคนโผล่เข้ามาในสายตา เขาเห็นชายลักษณะผอมแห้ง ผมยาวรุงรังสีดำกำลังเอียงคอมองเขาเหมือนกับกำลังสำรวจเหยื่อ มันแสยะฟันสีขาว มันถูกผ้าหรืออะไรบางอย่างปิดตาเอาไว้ แต่ดูท่านั่นจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับมัน แต่ที่แปลกประหลาดและน่ากลัวคืนแขนทั้งสองข้าง มันเป็นแขนจักรกลสีดำ เขาสามารถเห็นฟันเฟืองและท่อนเหล็กที่ขยับเชื่อมต่อกับกล้ามเนื้อสีแดงสดซึ่งมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ นี่สินะว่าทำไมพัศดีถึงได้ถูกย่างเกรียมง่ายๆแบบนั้น
“ไฟ......ไม่.....พอ”มันพูดพร้อมกับแสยะเขี้ยว ก่อนที | |
