Fiction Factory (Open Beta)

Jellopy · by **Jellopy** on Thu Apr 17, 2008 5:51 pm

สงครามอวกาศซู้ดดดยอดดด

ติดตรงที่ไม่มีดาบเลเซอร์อะไม่เวริคเลย ไม่ชอบนิยายยิงอย่างเดียวอะ

แต่ดูแล้วเนื้อเรื่องจะกว้างมากเลยนะ หลายโลกเหลือเกิน

มีดาวหุ่นยนต์ ดาวสัตว์ประหลาด ดาวโจร

การบรรยายก็ใช้ได้นะแอบแก้รึเปล่าอะ เห็นคนก่อนๆบอกว่าบทพูดเยอะ

ตอนนี้เท่าที่อ่านก็กำลังพอดีครับ แต่ฉากสู้ค่อนข้างรวบรัดไปหน่อย ตัวโกงดูไม่ค่อยได้ทำอะไรเลย

คำผิดก็มีนิดหน่อยนะ

ปล. ก็จะติดตามตอนต่อไป

kasett99 · by **kasett99** on Thu Apr 17, 2008 6:20 pm

แต่งต่อจิคร้าบผมชอบแนวนี้

TumAlone · by **TumAlone** on Fri Apr 18, 2008 1:42 pm

ตามกลิ่นกาเซลเคี้ยวเอิ้องมา ...

AILD · by **AILD** on Thu Apr 24, 2008 5:02 pm

บทที่ 8

ยานหลายล้านลำที่รายล้อมรอบอิมพีรัลเอาไว้จนกลายเป็นดาวสีดำทมิฬ ต่างทยอยกันแยกย้ายกันออกมาจนไม่เหลืออะไรทิ้งไว้อีก นอกจากดาวที่บอบช้ำจากสงคราม และยานแม่ของพวกมันเอง ทหารที่ไร้ซึ่งผู้นำจำเป็นต้องถอยทับกลับไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ที่น่าแปลกก็คือพวกมันต่างแยกกันไปคนละทาง

“บุกขยี้พวกมันซะ!!” ซิดออกคำสั่งให้ยานทั้งหมดทยอยกันไล่ล่าเหล่ายานสีดำที่แตกทัพกันออกไป

“จะตามมันไปทำไม ในเมื่อพวกมันถอยทัพแล้ว” เจคถามเสียงงุนงง

“ก็เพราะข้าศึกที่เราทิ้งเอาไว้วันนี้จะกลายเป็นศัตรูใหม่ในวันหลังไง” ซิดตอบเป็นปรัชญาทิ้งไว้ก่อนจะชึ้นยานไป

กองยานสีดำที่พวกสเปซไรเดอร์ไล่ตามอยู่นั้นมีประมาณสิบล้านลำซึ่งสามารถบดขยี้พวกเขาได้สบาย แต่น่าแปลกที่พวกมันกลับกระจุกกันเป็นขบวนแถมยังหันหลังให้อีกต่างหาก พวกเครื่องจักรไร้คนคิดให้มันโง่ขนาดนี้เชียว คนที่สนุกที่สุดตอนนี้เห็นจะเป็นเจคที่ใส่ทุกอย่างไปให้กองยานเหล่านั้นอย่างเมามัน ผิดกับมายและดอนที่ต้องคอยหลบกระสุนปืนใหญ่จากเจค

“นี่แกจะสนุกคนเดียวรึไง!” มายบ่นออกมา ขณะไล่เก็บยานสีดำพลางหลบกระสุนของเจคไปด้วย

“ก็เธอไล่เก็บพวกนี้ไปเยอะแล้วตอนอยู่ที่อิมพีรัล ที่นี้ก็ตาฉันสิ!” เจคย้อนก่อนจะยิงไปอีกนัด

เหมือนมีคนจุดดอกไม้ไฟกลางอวกาศอันมืดมิด กระสุนนานาชนิดถูกส่งออกมาจากสเปซไรเดอร์ทำลายล้างเหล่ายานสีดำที่อยู่หลังขบวนไปเรื่อยๆ ทำให้กองยานนี้ดูบางลงมาก ขณะที่คนอื่นๆกำลังสนุกกันนั้น มีบางคนที่กำลังเครียด

“ซิดเป็นอะไรหรือคะ” เมย์ที่ยืนอยู่ข้างๆถามอย่างเป็นห่วง

“มันง่ายเกินไปนะ” ซิดพยายามพูดอย่างธรรมดา “ช่วยบินสำรวจรอบยานในรัศมี 5000 ด้วยนะ”

“ค่ะ” เมย์บอกก่อนจะออกจากห้องควบคุมไปขึ้นยานสอดแนม

เป็นเวลากว่าชั่วโมงที่เมย์บังคับยานบินรอบสเปซไรเดอร์ แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติดังที่ซิดคาดไว้ เมย์จึงบินกลับ ส่วนทางพวกเขาก็ไล่ขยี้ทัพพวกหุ่นไปเรื่อยๆ จนตอนนี้พวกมันเหลือแค่ประมาณครึ่งเดียวจากเดิม ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นปรกติ งั้นพวกเขาก็ปลอดภัยแล้วสินะ

“โครมม!!!”

สเปซไรเดอร์ถูกโจมตีจากด้านหลังจนสั่นไปทั้งลำ แต่ซิดกับเมย์กลับไม่เห็นผู้โจมตี พวกที่อยู่ข้างนอกก็ยังเป็นปกติอยู่ นี่มันจะหันเหความสนใจเรารึไงกัน

“วาบบบบบบบบ”

ยานสีดำมากมายนับไม่ถ้วนซึ่งอยู่ๆมาปรากฏตัวอยู่รอบตัวพวกเขาในพริบตา นี่มันใช้ความเร็วแสงเลยรึนี่ เพียงแค่อึดใจพวกเขาก็ถูกพวกมันคลุมมิดหมด ไม่มีทางออก แต่ก็ใช่จะหมดทางสู้

“เจค ยิงทุกอย่างไปที่จุดไหนสักจุดก็ได้!!”

เหมือนรู้อยู่แล้ว เจคซึ่งโหลดกระสุนเอาไว้ตั้งนานแล้วก็ยิงทุกอย่างออกมา แรงนั้นผลักยานพวกเขาจนเซทีเดียว

“ตูมมมม!!!”

ยานสีดำที่อยู่ตรงจุดตกกระทบถูกทำลายจนไม่เหลือซาก ส่วนยานที่อยู่ในรัศมีต่างกระจุยกระจายไปทั่ว

“บ้าจริง!” ซิดแทบจะทุบแป้นควบคุมทิ้งเมื่อเขาเห็นว่ามันยังมีอีกชั้นซ้อนทับเข้ามาทันที ยานทุกลำลอยนิ่งเหมือนรอคำสั่งอยู่ หรืออาจจะเป็นบางอย่าง ............

“ใจเย็นๆค่ะ” เมย์ปลอบอย่างอ่อนโยน “ใช้สติคิดหาทางออกสิคะ”

“ขอบใจมากเมย์........” ซิดยิ้มให้เล็กน้อย

“เจ้าบ้าซิด! จะให้พวกเรารออะไรหา?!” ดอนตะโกนเข้ามาในสัญญาณ

“นายน่ะรอไปก่อน มาย ช่วยฝ่าบอกนั้นออกไปก่อนได้ไหม” ซิดตอบกลับ

“รับทราบ” มายบอกก่อนจะใช้ยานบินที่มีความคล่องตัวกว่าหุ่นของดอนบินฝ่าเข้าไป

เหมือนพวกมันมีจำนวนไม่จำกัด มายฝ่าพวกมันไปเรื่อยๆไม่จบไม่สิ้น พวกมันอยู่ใกล้กันจนมองฝ่าออกไปไม่เห็น แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังพยายามจะฝ่ามันไปด้วยจรวดหัวระเบิดของเธอ สัญญาณของเธอกำลังอ่อนลงเรื่อยๆ นี่ก็น่าจะเป็นผลจากพวกมันอีก ในไม่ช้าถ้าเธอยังไปใกล้ขึ้นอีก เธอจะต้องขาดการติดต่อจากเพื่อนๆแน่ แล้วมายก็หยุด หยุดเพื่อรอการติดต่อของซิด.........

“มาย..... เจออะไรใหม่.... บ้างใหม่” ซิดตอบกลับมาในสัญญาณที่ไม่ค่อยชัด ความจริงมายก็เกือบจะหลับไปแล้ว

“ไม่หรอกซิด..... เดี๋ยวนะ! นั่นมันอะไรน่ะ!! กรี๊ดดด!!!”
และนั่นคือการติดต่อสุดท้ายของมายก่อนที่สัญญาณจะขาดไป

“ดอน รีบกลับมาที่ยาน!!” ซิดรีบติดต่อไปหาดอนทันที

“นี่นายไม่คิดจะไปช่วยมายเรอะ!!!” ดอนตะโกนใส่ก่อนจะตัดสัญญาณทิ้ง แล้วพุ่งเข้าไปในดงยาน

“ครืนนนนนนน.............”

ยังไม่ทันที่ดอนจะกระพริบตาบางสิ่งบางอย่างขนาดยักษ์ก็ฝ่าเหล่ายานสีดำมาก่อน

“พระเจ้า..........”
มันเป็นภาพที่ดอนจะไม่มีวันลืมลง เครื่องจักรขนาดยักษ์ ซึ่งมีขนาดเท่าเรเซอร์เลยที่เดียว มันมีรูปร่างที่คล้ายกับสิ่งมีชีวิตประหลาดที่มีแขนแต่ไม่มีมีขาและมีส่วนหน้าคล้ายปาก ส่วนที่เป็นลำตัวก็เป็นตัวยานแทน

“เฮ้ย!!!” ดอนรีบบังคับหุ่นหลบก่อนที่ส่วนที่คล้ายปากจะงับเขาเสียก่อน ดอนทิ้งระยะห่างเอาไว้พอสมควร

“ดอน ลุย!!!” เจคติดต่อมาก่อนที่จะยิงปืนใหญ่ไปที่หุ่นยักษ์แม้จะไม่เห็นความเสียหายก็ตาม

ดอนบินหลอกล่อเจ้าหุ่นยักษ์พลางยิงกระสุนไปยั่วมันบ่อยๆ ส่วนเจคก็คอยยิงไปที่มันอย่างสม่ำเสมอ

“นี่โจมตีให้มันแม่นๆหน่อยเซ่ เล็งที่ข้อต่อเฟร้ย!” ซิดโวยอย่างเอื่อมระอา

“จะมาเล็งเองไหม?” อีกสองคนย้อนกลับเป็นเสียงเดียว

แม้ปากจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่ตัวกลับเล็งไปที่ข้อต่อส่วนต่างของมันอย่างแม่นยำ

“เมย์ ช่วยออกไปหาจุดอ่อนมันหน่อยสิ พวกนายหันเหความสนใจของมันไว้” ซิดสั่งอย่างรวดเร็ว

ยานขนาดเล็กสีขาวบินออกไปจากโรงเก็บยานอย่างรวดเร็ว แต่เงียบเชียบ เมย์ใช้กล้องความเร็วสูงส่องดูทุกส่วนของยาน ทางเข้าออกจุดเดียวของเจ้าหุ่นยักษ์นี่มีจุดเดียวคือส่วนปาก แล้วใครจะเข้าไปให้มันงับกันเล่า

“ฟ้าวววววว”

เหมือนกับว่าเจ้าหุ่นหมดความอดทนเสียแล้ว มันปล่อยจรวดมากมายออกมาจากคอของมันซึ่งจู่ๆมีรูเล็กๆแล้วปิดไป

“ตูมมม”

เมย์ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดก็โดนเข้าไปเต็มๆ เครื่องของเธอแหลกเสียหมด เหลือเพียงแคปซูลที่ห่อหุ้มร่างนักบินเอาไว้ ดอนรีบเร่งความเร็วสูงสุดเพื่อไปรับเมย์อย่างด่วนที่สุด แต่ก็ไม่เร็วไปกว่าแขนทรงพลังของเจ้าหุ่น ทั้งอยู่ในกำมือของเจ้าหุ่นและรู้ชะตากรรมดี พวกเขาถูกโยนเข้าไปในปากของหุ่นยักษ์ก่อนที่สัญญาณจะหายไป

“โธ่! โว้ยยย!!!” ซิดแหกปากร้องเหมือนคนเสียสติ เขาคงจะบ้าไปแล้วถ้าไม่มีเสียงหนึ่งหยุดเอาไว้

“ไม่ใช่เวลาเศร้านะซิด! แกรีบถอยยานเดี๋ยวนี้เลย” เจคติดต่อมาอย่างร้อนรน

ซิดที่มองผ่านหน้าต่างยานออกไปก็เห็นได้ทันทีว่ามือนรกมันมุ่งหน้ามาที่สเปซฮันเตอร์แทนเสียแล้ว

“ครึ่ก!!”

ยานที่กำลังจะถอยเต็มกำลัง ถูกรั้งไว้ด้วยมือของเจ้าหุ่นยักษ์ สื่อกลางก็คือปืนใหญ่ของยานนั่นเอง

“ซิดช่วยด้วย!!! ช่วยด้วยยยยย..........”

ปืนใหญ่ถูกกระชากออกจนหลุดออกมาจากยาน เจ้าหุ่นยังไม่หน่ำใจโยนปืนใหญ่ไปใกล้ลิบ ซิดแทบหมดเรี่ยวหมดแรงแต่ก็ยังมีสติอยู่ เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มสีแดงบนโต๊ะควบคุมก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน......

ยานทั้งลำถูกพับเก็บลงมากลายเป็นเกราะให้กับห้องเล็กๆเพียงห้องเดียว ซิดนั่งพิงกำแพงในห้องมืดๆนั่น ลืมเรื่องกาลเวลาเสียสิ้น สิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้คือการพักกายและใจ และตอนนี้เขาก็เพลียมากเสียด้วย เขาหลับตาลงแล้วทุกอย่างก็มืดลง.......

ปล. จาแถมดาบเลเซอร์เอาใจเจโลปี้ไงดีเนี่ย....

AILD · by **AILD** on Sat May 03, 2008 9:33 pm

บทที่ 9

วัตถุทรงลูกเต๋าขนาด 2 เมตร ตั้งอยู่กลางห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่งอันมืดมิด แต่ในห้องนั้นไม่ได้มีเพียงกล่องขนาดยักษ์นั่นเพียงอย่างเดียว
แต่กลับมีอีกเป็นร้อย หรืออาจจะเกินพัน ภายนอกนั้นมันอาจจะดูเหมือน หุ่นจำลองโครงสร้างมนุษย์แต่เป็นโลหะ หากแต่มันไม่ใช้หุ่นกระบอก แต่เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ที่มีโครงสร้างเป็นโลหะ สีที่ดำทมิฬของพวกมันนั้นดูกลมกลืนไปกับห้องอันมืดมิด แสงสว่างในห้องนั้นล้วนเกิดจากดวงตาสีแดงเลือดของพวกมัน แสงสีแดงเหล่านั้นล้วนส่องไปที่กล่องสีขาวที่มีคำวา Space Rider เขียนเอาไว้ ........

จู่ๆก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมาที่ข้างกล่องใบนั้นก่อนจะมีร่างๆหนึ่งปรากฏกายขึ้นมา มันเป็นหุ่นเหมือนกับพวกที่เหลือ แต่มันกลับสร้างจากวัสดุสีเงินเงาวับและมีดวงตาสีเขียว การเคลื่อนไหวของมันนั้นคล่องแคล่วต่างจาก เหล่าหุ่นที่จ้องมองสามารถรู้ได้ว่ามันเป็นหุ่นที่มีระดับสูงกว่าพวกมันอย่างแน่นอน

“ท่านหัวหน้ายานให้ข้ามาเปิดสิ่งนี้ ส่วนหน้าที่ของพวกเจ้าคือปกป้องข้าจากสิ่งที่อยู่ข้างใน”

เสียงที่เปล่งออกมาจากหุ่นตัวนั้นฟังแล้วเหมือนกับมนุษย์ยิ่งนัก แต่มันกลับฟังดูหยิ่งทะนงมากเช่นกัน
พวกหุ่นที่เหลือเมื่อได้รับคำสั่งแล้วจึงนำอาวุธออกมา ก่อนจะเคลื่อนที่เข้าไปล้อมกล่องนั้นเอาไว้ ระหว่างที่เจ้าหุ่นตาเขียวทำหน้าที่ของมันบ้าง

มันดึงแท่งทรงกระบอกขนาดเล็กออกมาจากขาข้างซ้ายของมัน ซึ่งมีช่องเปิดปิดอยู่ตรงส่วนที่ควรจะเป็นน่อง ภายในเสี้ยววินาทีหลังถูกกำเจ้าสิ่งนั้นก็กลายสภาพเป็นหอกสีดำยาวกว่าสองเมตรส่วนปลายนั้นเป็นเลเซอร์สีเขียว ที่เป็นใบมีดหอกความร้อนสูง มันกระโดดด้วยเท้าเพียงข้างเดียวก็ขึ้นไปอยู่บนกล่องสูงกว่าสองเมตรอย่างสบายๆ
มันใช้หอกนั่นกรีดโลหะที่แสนทนทานเหมือนใช้มีดหั่นเนย ด้วยความแม่นยำสูงทำให้มันกรีดเป็นรูปสี่เหลี่ยมสมมาตรอย่างรวดเร็ว มันรู้ได้ทันทีว่าโลหะแผ่นนี้มันหนาว่าที่มันจะเจาะลงไปได้อีก เพราะว่ารอยที่กรีดไว้ยังไม่ทำให้เกิดรูบนกล่อง หากแต่มีเพียงกลิ่นโลหะไหม้เท่านั้น เจ้าหุ่นยังไม่ยอมแพ้มันกระทืบแผ่นโลหะด้วยแรงอันมหาศาล จนในที่สุดมันก็ทำให้โลหะแผ่นนั้นหลุดลงไปจนได้ มันรีบย่อตัวคว้าสิ่งแรกที่มันจะหยิบออกมาได้ออกมา

ในอุ้งมืออันทรงพลังของมันคือลูกกลมๆที่มีของเหลวบางอย่างอยู่ข้างใน มีหน้าปัดบอกเวลา 00:01 และภายในเสี้ยววินาทีหลังประมวนผล มันจึงรู้ว่าตัวเลขบนหน้าปัดไม่ได้มีไว้บอกเวลา ..........

ยานสีดำขนาดใหญ่ที่มีปากและแขนของพวกเครื่องจักรสั่นสะท้านไปทั้งลำ เพราะอะไรน่ะหรือ ระเบิดอณุภาพสูงก็เป็นคำตอบที่แม่นยำทีเดียว เพราะห้องในยานแม่ที่ว่ากันว่าทนทานแล้วยังถูกทำลายเสียสิ้นจนพื้นที่อยู่ด้านบนพังทลายลงมา สร้างรูโหว่ไปหลายชั้นเลยทีเดียว ข้าวของบนยานล้มเกลื่อนกลาดไปทั่ว หุ่นที่ยืนอยู่ก็ชนกันล้มไปตามๆกัน เตาพลังงานของยานได้รับความเสียหายทำให้ทางยานเสียพลังงานไปมากมาย จนต้องใช้ระบบไฟสำรองสำรองซึ่งไม่เพียงพอที่จะใช้เคลื่อนที่ ความเสียหายเหล่านั้นหันเหความสนใจจากพวกหุ่น
ทำให้พวกมันมองข้ามสิ่งเล็กๆน้อยๆใกล้ตัวมัน ภายใต้กองสิ่งของระเนระนาดนั้นมีผู้บุกรุกซ่อนตัวอยู่

“ท่านผู้บัญชาการซิดได้ยินผมไหมครับ”

การติดต่อผ่านทางวาร์ปเกจเป็นเทคโนโลยีใหม่ของทางแอเรีย51 มันทำให้พวกเขาสามารถเปิดวาร์ปเกจเล็กๆไปหาบุคคลอื่นเพื่อพูดคุยหรือส่งของไปให้ในระยะใกลหลายกาแล็กซี่ หากแต่มันไม่ใหญ่พอที่จะส่งของใหญ่เช่นคนตัวโหญ่ๆไปได้ แต่ซิดโชคดีที่เขามีร่างเพรียว

“อืม ได้ยินชัดเหมือนอยู่ใกล้กันเลยล่ะ”
ซิดตอบกลับ พลางคลานออกมาจากกองอาวุธมากมาย เขามั่นใจว่ามันเป็นห้องเก็บอาวุธ

“ผมจะส่งแผนผังยานไปให้นะครับ”
พีดีเอที่บางราวกระดาษหลุดออกมาจากวาร์ปเกจข้างหัวเขา ก่อนที่มันจะปิดไป

ซิดวิเคราะห์แผนผังยานลำนี้อย่างรวดเร็ว พวกเพื่อนของเขาน่าจะอยู่ในชั้นล่างๆ ใกล้กับโรงเก็บยาน ส่วนห้องควบคุมอยู่บนปาก ส่วนห้องเครื่องอยู่ข้างแขนทั้งสองข้าง เชื้อเพลิงอยู่ตรงกลาง แต่ยานนี้กลับไม่มีทางหลบหนีเลยตามแผนผัง ทางเข้าออกเดียวคือปาก ว่าแต่พวกเขาจะออกไปให้มันไล่งับหรอไม่ ทางไปโรงเก็บยานมีมากมายหลายทาง แต่ที่รวดเร็วที่สุดคือลงไปตรงๆโดยใช้อุปกรณ์ขนส่งของยานซึ่งคงจะคล้ายลิฟต์นั่นเอง
และซิดก็จะใช้ทางนั้นเพราะเขาต้องการจะไปหาเพื่อนๆให้เร็วที่สุด

ซิดกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางที่เครื่องพีดีเอคำนวณไว้ว่าเร็วที่สุด แม้จะเป็นทางสีเงินออกเทาและมีลักษณะที่คล้ายกับทางเดินยานทั่วๆไปแต่ตามครั้งคราวจะเป็นทางเดินกระจกที่เขาสามารถมองเห็นรอบตัวได้ เขาเห็นหุ่นตัวหนึ่งที่ผ่านสนามรบมาและพังยับเยินจนเหลือแต่หัวและแขน มันถูกโยนเข้าไปในเครื่องจักรประหลาดที่มีสงสีเขียวเรื่องออกมา อย่างรวดเร็วในไม่กี่วินาทีหุ่นที่ดูเหมือนใหม่ก็ออกมาจากทางเดิน นี่พวกมันสามารถสร้างตัวเองใหม่ได้ด้วย พวกมันเป็นกองทัพที่คืนชีพได้พวกเขาก็เจอกับปัญหาใหญ่แล้วล่ะสิ

ซิดหลบอยู่ที่มุมมืดริมทางเดิน ในมือกำปืนพกกีสที่ทางแอเรีย51 ส่งมาให้ทางวาร์ปเกจ ทางเดินข้างหน้าเป็นที่ตั้งของอุปกรณ์ขนส่งที่ว่านั่น แต่ที่เขาไม่ต้องการให้อยู่ข้างหน้าก็คือหุ่นสีเงินที่มีตาสีเขียวเรืองสองตัวกำลังยืนขวางเอาไว้ ความกดดันและความตื่นเต้น ทำให้เลือดสูบฉีดเร็วขึ้นทำให้ร่างกายร้อนขึ้น และดูเหมือนเจ้าหุ่นจะรู้ ........

ร่างสี่ร้างต้องอยู่อย่างคับแคบในห้องสีขาวเล็กๆห้องหนึ่ง ไร้ซึ่งทางเข้าออก ทุกด้านนั้นล้วนเป็นกำแพง
แต่ก็น่าสงสัยอยู่ว่าร่างเหล่านี้เข้ามาได้อย่างไร...........

“โธ่โว้ย!” ร่างใหญ่ใช้กำปั้นแกร่งทุบผนังห้องด้านหนึ่งอย่างโกรธเกรี้ยว

“อย่าท้อค่ะ เราต้องหาทางออกเจอแน่” เมย์ปลอบอย่างอ่อนโยนแม้ในสถานการณ์วิกฤติก็ตาม

“แล้วคิดว่าพวกมันจะเอาเราไปทำอะไรล่ะ ชำแหละแล้วถ่ายทอดสดทั้งจักรวาลก็เป็นไปได้” ดอนบ่น

“แล้วทำไมซิดยังไม่มาล่ะ” มายถามด้วยสีหน้ากังวล

“บางที่มันอาจจะมาไม่ได้ก็ได้” ดอนตอบเสียงอ่อย

“เจ้าซิดมันต้องมาอยู่แล้วล่ะ!” เจคกระชากดอนขึ้นมา ทำท่าจะต่อย

“นี่นายหายใจแรงจัง” ดอนตอบอย่างครุ่นคิด ทั้งๆที่จะโดนต่อย

“ห้องนี้ไม่ได้ถูกปิดตาย แต่อากาศที่เราหายใจอยู่นี้ต้องมาจากช่องลมแน่นอน!” ดอนดิ้นหลุดออกมา

“ตรงนั้นค่ะ” เมย์ชี้ไปที่แผ่นกลมๆ ที่มีช่องตามแนวบนเพดาน ส่วนคนที่จะเป็นฐานต่อตัวต้องไม่พ้นเจค

ซิดเสียทีเจ้าพวกหุ่นเสียแล้ว มันกระโดดเพียงครั้งเดียวก็มาถึงตัวเขาแล้ว ซิดเหนี่ยวไกปืนพกกีสในมือแต่กลับไม่มีอะไรออกมาจากกระบอกปืน ส่วนซิดก็ลืมไปเลยว่ายังไม่ได้ปลดเซฟทีล็อค

“เวรแล้ว!” ซิดสบถ ก่อนจะโดนเจ้าหุ่นเหวี่ยงกระเด็นไปอีกทาง เขากระแทกกับผนังอย่างจัง

เจ้าหุ่นอีกตัวจับเขาขึ้นมา ก่อนที่ตัวที่ตัวที่เหวี่ยงเขามาเรียกหอกออกมาจากน่อง

‘พวกมันเรียกหอกมาจากส่วนของน่องได้’ ซิดคิดแผนเอาไว้ในใจอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เจ้าหุ่นถือหอกจะฟันลงมาที่เขานั่นเอง ซิดรีบดึงเจ้าหุ่นอีกตัวที่ไม่ทันระวังมารับหอกแทนเขา มันถูกผ่าครึ่งอย่างโหดเหี้ยม แล้วซิดก็ย่อตัวลงมาเรียกหอกออกมา แต่ความชำนาญด้านอาวุธเขาเสียเปรียบเจ้าหุ่นเต็มๆ

ซิดไม่โจมตีเพราะเห็นว่าเขาได้เปรียบกว่าถ้าตั้งรับ ส่วนเจ้าหุ่นที่เหมือนรู้ทันก็ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ซิดเห็นว่าเขานี่เสียเปรียบเต็มจึงใช้แผนสำรองที่พึ่งคิดได้

“เอ้า รับ!” ซิดโยนแขนของหุ่นที่ถูกตัดขาด ไปเพื่อหันเหความสนใจ

‘ได้ผล!’ เจ้าหุ่นไม่หลบแต่ใช้หอกฟันลงมา อาวุธมีจังหวะของมันอยู่ และเจ้าหุ่นเสียจังหวะของมันไปแล้ว

“ตายซะ!!” ซิดใช้หอกของเขาแยกส่วนเจ้าหุ่นนั่นซะ

“ไอ้เจครีบๆปืนสิฟระ” ดอนบ่นอุบอิบ เพราะคนที่ตัวโตที่สุดนั้นกำลังไต่ท่ออย่างเชื่องช้า

“ถ้าแกไม่เลิกบ่น ฉันจะทิ้งตัวลงไปทับแกตายแน่!” เจคย้อน ส่วนดอนเมื่อได้ยินก็เงียบแล้วปีนต่อไป

“ถึงแล้วค่ะ” เมย์บอกก่อนที่จะให้มายถีบท่อเปิด ซึ่งนั่นทำให้ทั้งสี่หล่นกรูลงมา

“แล้วไปทางไหนต่อล่ะ” มายถามคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ เห็นทีพวกเขาคงจะต้องเดินหารอบยานกระมัง

ซิดวิ่งไปตามทางที่รายล้อมไปด้วยสิ่งมีชีวิตต่างดาวมากมาย พวกนั้นคือเชลยศึกที่ถูกขังรอประหารนั่นเอง
เห็นได้ชัดว่ายานลำนี้ล่ามาหลายกาแล็กซี่พอสมควรเพราะมีตัวประหลาดพูดจาไม่รู้เรื่องอยู่เยอะแยะ แต่ซิดทิ้งความอยากรู้อย่างเห็นและกวาดสายตามองหาเพื่อนๆของเขาเพียงอย่างเดียว ในที่สุดหลังจากวิ่งไปกลับมารอบหนึ่งซิดก็พบห้องว่างห้องหนึ่งที่ปล่องระบายอากาศถูกดึงออกไป ต้องใช่เพื่อนๆเขาแน่นอน ซิดจึงวกกลับทางเดิม

เครื่องพีดีเอในมือบอกเขาว่าทางออกเดียวของช่องระบายอากาศนั้นคือเครื่องสร้างออกซิเจนหลักที่ให้ออกซิเจนให้ทั้งยาน
เพราะพวกหุ่นก็จำเป็นต้องใช้ออกซิเจนเพื่อสร้างพลังงานแก่เครื่องของพวกมันเช่นกัน ซิดที่มัวแต่คิดถึงแต่เพื่อนตัวเองกลับลืมนึกถึงรอบตัว เพราะว่าเขาไม่ใช่คนเดียวที่ต้องการจะใช้เครื่องคนส่ง

“ผัวะ!” ฝ่ามืออันทรงพลังของหุ่นผู้คุมคุกสีเหลือง กระแทกเข้ากลางหลังทำให้ซิดต้องล้มลง

“แกจะได้ไปเจอหัวหน้า” มันบอกก่อนจะลากเขาไปตามพื้น

ซิดถูกปลดอาวุธออก แขนทั้งสองข้างถูกตรึงไว้โดยหุ่นสีเงินสองตัว เบื่องหน้าของเขาคือหุ่นสีแดงเหมือนถูกกย้อมด้วยเลือด ตาที่สีดำเหมือนห้วงอวกาศอันมืดมิดที่พร้อมจะดูดกลืนสิ่งใดก็ตามที่เข้าไปใกล้ แม้ร่างจะดูคล้ายกับหุ่นสีเงินแต่มันกลับดูน่ายำเกรงกว่ามาก เหมือนมีบางอย่างมาบีบหลอดลมไว้ให้หายใจยากอย่างใดอย่างนั้นห้องที่เขาอยู่นั้นคงจะเป็นห้องกัปตันนั่นเองเพราะมีแผงควบคุมมากมายรวม
ทั้งกระจกที่เผยให้เห็นอวกาศข้างนอก และส่วนปากที่อยู่ด้านหน้า

“ยานของข้าต้องพังเพราะแกใช่ไหม” เจ้าหุ่นหัวหน้าถามธรรมดาๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกตะคอก เสียงของมันช่างแหบแสบหูเสียจริง

ซิดไม่ตอบคำถามมัน เขาเพียงแต่สงบสติ แล้วหายใจอย่างปกติ ทำเหมือนทุกอย่างนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่นั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่เจ้าหุ่นต้องการ มันต่อยซิดเข้าไปที่ท้องอย่างจังจนซิดรู้สึกเหมือนเครื่องในเขาทะลักออกมาทางปาก
แม้จะเจ็บปวดเพียงใด แต่ซิดก็แข็งใจไม่ให้เสียงอะไรออกมาจากของเขา

“ใจแข็งดีนี่ บอกข้ามาสิว่าฐานฝายแกอยู่ไหน ข้าจะได้ไปกวาดล้าง!” มันยิ้มอย่างเหี้ยมโหด ก่อนจะหยิบปืนพกกีสที่ยึดมาจากซิด
และจ่อมันไปที่หน้าผากของซิด เขารู้สึกถึงความเย็นของมันได้ดีทีเดียว เขารอคอยเสียงของมัจจุราจที่จะมาปลกปล่อยเขาออกไป

“เปรี้ยง!!!”

AILD · by **AILD** on Sun Jun 29, 2008 4:52 pm

ใส่ขวด ดอง !!

Flaya · by **Flaya** on Sun Jun 29, 2008 7:55 pm

รอกินของดอง =w=

MiG-3.59NTF · by **MiG-3.59NTF** on Mon Jun 30, 2008 1:15 pm

ดองเหมือนกัน ตอนนี้คิดไรไม่ค่อยออกเลย

ปล. นั่งโหลดเพลงของ 3 Inches Of Blood มาฟัง มันส์ได้ใจมาก "Axes Of Evil!"

-[F]reeStyleLes[S]- · by **-[F]reeStyleLes[S]-** on Mon Jun 30, 2008 6:15 pm

ดองนาน ราขึ้น รีบเอาออกมาโพสด่วน !!

AILD · by **AILD** on Sat Nov 01, 2008 9:49 pm

Project Suspended .......

Fiction Factory (Open Beta)

[S][F] The Space Raiders : Revenge of The A.I.

Who is online