Fiction Factory (Open Beta)

ChicKen · by **ChicKen** on Sun Jul 12, 2009 5:08 pm

[font=Angsana New]Lacrimosa
written by> ChicKen

------
ความผิดหวัง และ อนาคต
รวมตัวอย่างสนิทสนมท่ามกลางความมืดมิด
ความโศกเศร้าที่ปกปิดไว้ ถูกเปิดโปงด้วยจันทร์ที่สาดแสงอย่างเย็นชา

ความลับที่เธอมอบให้ ได้จากไปอย่างเงียบสงบในคืนสีครามพร้อมกับคนรู้จัก

Lacrimosa อยากจะรักโลกสว่างไสวที่ห่างไกลแสนไกล
ซึ่งได้แตกสลายไปแล้วอีกสักครั้ง
จะแอบซ่อนความฝันไว้ข้างในดวงตา
จนกว่า น้ำตาจะหลั่งรินรดดวงใจที่เปรอะเปื้อนนี้

ภาพลวงตาของรถม้า รถม้าแห่งภาพลวงตาได้แบ่งแยกความมืดมิดออกจากทางที่มีแสงสว่าง
กับดักที่เรียกว่าความฝัน ชักชวนพวกเราเข้าไปติดอยู่ในเปลวเพลิง

เทพเจ้าทั้งหลายที่อยู่บนฟ้า ช่างไร้ซึ่งความเมตตา
ไม่ว่าจะกรีดร้องอย่างไร ก็ไม่มีทางหวนกลับมา ส่งไปถึง Lacrimosa
พวกเราจะเป็นฟืนที่ลุกโชนสักวันหนึ่ง จะเผาไหม้ขึ้นไปถึงฟ้าผืนนั้น
Lacrimosa ได้เกิดมามีชีวิตอยู่ทีนี่
ก็อยากจะรักโลกที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือดอย่างไม่หวั่นเกรง

เหนือกว่าการถูกยกโทษ คือการยกโทษอย่างเชื่อใจ
นับวันคืนของน้ำตาบนโลกที่สกปรกนี้
Lacrimosa

----

ตอนนี้น้ำตาของฉันได้พรากจากดวงตาของฉัน มันไหลผ่านใบหน้า และตกลงพื้นทันใด เมื่อฉันนึกถึงเหตุการณ์อันเลวร้ายที่พรากความเป็นตัวของตัวเอง และพฤติกรรมที่แสดงออกถึงความมั่นใจของฉัน แล้วแทนที่ด้วยความเจ็บปวด

ถ้าจะให้เอ่ยถึงมัน จะต้องแลกกับน้ำตา

แล้วถ้านึกถึงมัน จะต้องแลกกับน้ำตาและความเจ็บปวด

ในเมื่อนึกถึงมันแล้วฉันก็จะเล่าให้ฟังเลยละกัน...

ฉันหลงรักคนคนหนึ่ง ทั้งๆที่เธอแทบจะไม่มีความเป็นมนุษย์อยู่แล้ว

ฉันยอมมาตีสนิทกับเธอ

และมันเป็นสิ่งที่โง่มากที่ทำแบบนั้น

แต่...

ฉันเพียงแค่คิดว่า ฉันจะทำให้ความเป็นคนของเธอได้ลืมตาขึ้นมามองโลกให้ได้

พอเรารู้จักกันไปเรื่อยๆ

ภาพลวงตา?

ภาพลวงตาที่ทำให้ฉันยึดติดกับแค่ความฝันที่หวังไว้ลึกๆ

พอภาพลวงตานั้นหายไป?

เธอทำเหมือนฉันเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก

แต่รู้ไหม?

เธอได้ตรึงโซ่ไว้กับจิตใจที่เปราะบางของฉันแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นความหวังนั้นยังไม่หายไปไหน มันยังคงซ่อนอยู่ในจิตใจของฉัน

ฉันพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า

และคำตอบที่ได้มามันกลับติดลบลงไปเรื่อยๆ

เธอได้ดึงฉันลงไปในที่ที่ไร้แสงสว่าง ภายใต้นั้นมีแต่แสงของเปลวเพลิงที่ลุกมอดจิตใจของฉัน ตลอดจนร่างกายของฉันเอง

ซึ่งยากที่จะหาทางกลับไปในโลกที่ฉันเคยอยู่

ฉันได้แต่นึกถึง...

ท้องฟ้าสีครามที่มีสีสลับกันไปในแต่ละวัน

หมู่มวลสัตว์น้อยใหญ่ที่ดูแล้วผ่อนคลายจิตใจ

บุคคลที่ฉันเป็นห่วง

และทำไมไม่เล่าให้คนอื่นฟังล่ะ

เพราะ?

มันเป็นวิธีการสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้อื่นไงล่ะ

ในตอนนี้ฉันก็ได้แต่รอ และรอคอยต่อไป

รอคนที่จะดึงฉันขึ้นออกมาจากโลกความมืดแห่งนี้ [/font]

Fiction Factory (Open Beta)

Lacrimosa >พอดีฟังเพลงเรื่องkuroshitsuji แล้วเขียนขึ้นมาน่ะ

Lacrimosa >พอดีฟังเพลงเรื่องkuroshitsuji แล้วเขียนขึ้นมาน่ะ

Who is online