Fiction Factory (Open Beta)

Questra : Party quest
ตำนานเควสทร่า ภาค ภารกิจทีม

เนื้อที่นี้เก็บไว้เขียนข้อความคุยกันและแนะนำนิยายนะงับ อัพเดทวันที่หายเหนื่อยแล้ว - -"

นิยาย พรุ่งนี้เช้าจะมาลงนะงับ

นิยายเรื่องนี้เปน แฟนตาซี ปาร์ตี้ทำเควส หรองับ

/me เผ่น

ว่าแต่รูปนั้น ใช่ท่าน จขกท หรือไม่ ข้องใจตอบที

ปล.ไปและ ไม่มีอะไร ถามไปงั้นๆ

อ้าว เอามาลงที่นี่เหรอ

แล้วจะพยายามตามอ่าน

[size=117]บทที่ 1 ต่อ

เสียงหมัดปะทะเข้ากับเนื้อเน้นๆ ของเฮอร์มิตดังกระหึ่มราวกับระเบิดพลาสติคขนาดย่อม แต่ถึงกระนั้นวูฟเฟรนก็ไม่เสียศักดิ์ศรีของอสูรชนชั้นราชันย์ มันกระแทกตัวใส่เฮอร์มิตจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะยกสองเท้าหน้าตะปบลงไปสุดแรง!

ปึง!

ท่อนแขนทั้งสองข้างของเฮอร์มิตปะทะกับอุ้งเท้าของวูฟเฟรน ซึ่งถ้าเฮอร์มิตพุ่งตัวเข้ามาช้าไปอีกเพียงเสี้ยววินาที ตำแหน่งที่ท่อนแขนจะใช้รับ คงเป็นเล็บอันคมกริบแทนแน่

เฮอร์มิตหันมายิ้มให้กับเลอเซ็ทและวัลคิรี่ โดยที่วัลคิรี่อ้าปากหาววอดอย่างเซ็งจิต เนื่องด้วยความเบื่อเข้าครอบงำ
“เร็วๆสิ อย่าให้ฉันต้องช่วยอีกได้ไหม” วัลคิรี่ตะโกนตอบจนเฮอร์มิตหัวเราะออกมาเบาๆ

เท้าขวาเตะขึ้นสู่อากาศอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน เสียงที่ตวัดแหวกอากาศนั้นดังราวกับเสียงฟาดของแส้ที่อยู่ในมือผู้ใช้แส้ระดับสูง ขาขวาหน้าของวูฟเฟรนถูกปะทะอย่างรุนแรงจนหักลงในทันที

วูฟเฟรนที่เจ็บปวดไม่ตอบสนองอะไรมากมายนักนอกจากหอนเสียงดังลั่น ก่อนจะฟาดเท้าซ้ายหน้าพร้อมกับที่คลื่นพลังแผ่ออกมาจากกรงเล็บจนเส้นผมบนหัวของเฮอร์มิตปลิวหลุดเนื่องจากหลบไม่พ้นรัศมีความอันตรายของมัน

“คนสวย” เฮอร์มิตหันมาขอสัญญาณช่วยเหลือ แต่วัลคิรี่กลับทำเพิกเฉย

“ค่าจ้างสองเท่า” เฮอร์มิตเอ่ยข้อเสนอแต่วัลคิรี่กลับลุกขึ้น และปัดเศษฝุ่นที่กระโปรงด้านหลัง ก่อนจะเดินไปเด็ดดอกเบลลิ่งดรัมสีชมพูหวานแหววอย่างสบายอารมณ์

“โอเค เอาไอเทมไป” เฮอร์มิตลั่นไกข้อเสนอสุดท้ายเพราะไม่อยากต่อรองมากมายนัก เพราะตอนนี้คลื่นพลังจากเล็บที่วูฟเฟรนสร้างออกมาไม่หยุดหย่อนนั้น นั้นเริ่มเรียกแผลบนลำตัวของเขาได้มากขึ้นทุกที

Fire Storm Charm!

ยันต์สีแดงสดที่มีลวดลายบนแผ่นยันต์สีเขียวสว่างถูกสร้างขึ้นในมือขวาของวัลคิรี่ มือขวาของเธอบรรจงทาบยันต์แผ่นนั้นลงบนอากาศอย่างดี มันลอยอยู่เหนือพื้นเมตรเศษ เพียงพริบตา เสาพายุเพลิงที่แทรกด้วยคมมีดสายลมสีเขียวภายในก็พวยพุ่งออกมาจากแผ่นยันต์ตรงไปทางวูฟเฟรนอย่างรวดเร็ว!

ตูม!

ผิวหนังของอสูรราชันย์ที่ยากจะระคายเคืองจากคมอาวุธนั้น ถูกเฉือนจากคมมีดวายุจนเป็นรอยแผลเหวอะหวะปะปนไปกับแผลไหม้ที่ถมลำตัวซีกซ้ายของมันจนกลายเป็นสีดำไปหมด

“ขอบใจมาก” เฮอร์มิตเอ่ยคำขอบใจ ก่อนจะตรงรี่ไปด้านข้าง ฝั่งเดียวกับแผลเก่าจากวัลคิรี่ พร้อมด้วยมือขวาที่เรืองแสงสว่างสีขาว มีริ้วพลังสีเขียวปรากฏจากหมัดนั้นเป็นระยะทั่วหมัด

ระเบิดสุญญากาศ!

เงียบ... เฮอร์มิตไม่รอฟังปฏิกิริยา เพียงหันหลังเดินกลับมาหาทั้งสองคนที่นั่งรออยู่เท่านั้น ซึ่งเมื่อเฮอร์มิตกลับมายืนตรงหน้าวัลคิรี่และเลอเซ็ทเป็นที่เรียบร้อย วูฟเฟรนก็ทรุดลงกับพื้น ก่อนจะ

ตูมมม!

ร่างของวูฟเฟรนระเบิดกระจายเป็นชิ้นๆ ซึ่งค่อยๆกลายเป็นฝุ่น และถูกสายลมอ่อนที่โชยมาพัดพาไป สายลมนั้นพัดเส้นผมสีเงินสว่างของวัลคิรี่ที่เสริมความสวยงามของเธอให้เด่นชัด เลอเซ็ทพึ่งจะได้สังเกตมันตอนนี้นี่เอง ว่าผู้หญิงที่ยืนข้างเขานั้นสวยงามขนาดไหน

“เฮอร์มิต! ไม่ตรวจดูไอเทมก่อนเล่า! สอนกี่ครั้งก็ไม่เคยจำ ตานี่!” วัลคิรี่ผุดลุกขึ้นชี้หน้าว่าเฮอร์มิตทันทีที่เห็นเฮอร์มิตกำลังยืนอวดตัวเองอยู่ ก่อนจะรีบวิ่งไปตรวจดูไอเทมทันที ทิ้งให้เฮอร์มิตหันไปยิ้มแห้งๆให้เลอเซ็ท

“ได้อะไรบ้างวัลคิรี่!” เสียงเลอเซ็ทตวาดลั่นทุ่ง ราวกับกลัวว่าวัลคิรี่จะไม่ได้ยิน เธอไม่ตอบ เพียงแต่ชูเขี้ยวสีขาวขุ่นขนาดหนึ่งนิ้ว ซึ่งที่โคนมีรูไว้ให้เส้นอะไรสักอย่างสีทองลอดผ่านเป็นวงกลมสำหรับสวมคอ ซึ่งวัลคิรี่เดาว่าน่าจะเป็นขนของวูฟเฟรน ที่ผูกตัวสร้อยคออย่างลวกๆ

“สร้อยคอเขี้ยวยุทธ์... แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อ” วัลคิรี่วิ่งกลับมาบอก ก่อนจะถามไปพร้อมๆ กัน

“อืม... คงต้องไปหุบเขาแดนทิพย์แล้วล่ะ แต่กลัวจะไม่ทันเที่ยงวันของวันนี้เนี่ยสิ” เฮอร์มิตตอบ ก่อนจะหันมายิ้มให้เลอเซ็ทอีกครั้ง สร้างความงุนงงให้แก่เลอเซ็ทเป็นอย่างมาก

“พวกพี่มาหาอะไรหรือครับ” เลอเซ็ทถามขึ้น

“ใบอิกเซลที่น้องถืออยู่ไง” วัลคิรี่ตอบอย่างไม่มีการเกรงใจ กลับกลายเป็นเฮอร์มิตเสียเองที่มีอาการเกรงอกเกรงใจแทน

“ช่างเถอะๆ น้องจะใช้ใช่รึเปล่าล่ะ ถ้าใช่ก็รีบกลับบ้านเถอะ มามะ เดี๋ยวพี่พาไปส่ง” เฮอร์มิตบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของเด็กหนุ่มเอาไว้ และผลักเบาๆ เป็นเชิงให้นำทางไป

“ยังงี้ทุกที...” วัลคิรี่พูดเสียงสั่นเครือก่อนจะปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาอย่างรวดเร็ว ซึ่งเลอเซ็ทหันกลับมาเห็นแว่บหนึ่งพอดี

Light Speed Charm!

วัลคิรี่โยนยันต์สามใบสีฟ้าขึ้นไปบนอากาศ สูงเหนือหัวเธอขึ้นไปประมาณเมตรเศษ ยันต์ทั้งสามแยกไปฝังตามตัวของเธอ เฮอร์มิต และเลอเซ็ท ทำให้ร่างของทั้งสามมีแสงสีฟ้าสว่างเรืองรองทั่วร่าง เมื่อเลอเซ็ทเดินต่อไป ก็พบว่าเขาเดินเร็วกว่าเดิมหลายเท่าทีเดียว

“รีบไปเถอะ ยันต์นี้อยู่ได้แค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้นแหละ” เฮอร์มิตเป็นคนเร่ง เลอเซ็ทจึงออกวิ่งทันที โดยมีเฮอร์มิตและวัลคิรี่วิ่งตาม

เลอเซ็ทวิ่งมาถึงที่นี่ด้วยเวลากว่าสามชั่วโมง แต่ในตอนนี้ เขากลับตัดผ่านร่มไม้ ต้นไม้น้อยใหญ่ แม่น้ำสายเล็กๆ ทุ่งดอกไม้ริมทางสีแดงและชมพูสดใสภายในเวลาเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น แถมยังไม่มีอาการเหนื่อยหอบให้เห็นอีกด้วย แสดงให้เห็นถึงระดับความสูงส่งของทักษะของวัลคิรี่ที่มากจริงๆ จนเมื่อเวลาของยันต์หมดลง แสงสว่างเรืองรองก็หายไป พร้อมกับที่ประตูหมู่บ้านปรากฏแก่สายตาของทั้งสามในระยะประชิด

“เลอเซ็ท!” ยามหน้าหมู่บ้านที่กำลังยืนสัปหงกอยู่นั้น เมื่อเห็นเลอเซ็ทยืนอยู่ตรงหน้า ก็ตะโกนลั่นด้วยอาการตกใจปนดีใจทันที

“ขอตัวก่อนนะครับ” เลอเซ็ทบอก ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปที่บ้านของตนเอง ซึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้าน ริมฝั่งภูเขานู่น เพราะเขาไม่ต้องการเสียเวลาในตอนนี้ โดยเฮอร์มิตและวัลคิรี่ก็ยังคงวิ่งตามไปต่อ

ปึง!

เลอเซ็ทที่มาถึงบ้านไม้หลังสะอาด ขนาดชั้นเดียว ก็รีบผลักประตูเข้าไปทันที แน่นอนว่าชาวบ้าน ที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงที่เห็นเลอเซ็ทกลับมา ก็รวมตัวกันมามุงดูหน้าบ้านกันทันที

“แม่ๆ ผมได้ใบอิกเซลมาแล้ว!”

ตูมมมม!!

“เฮอร์มิต อาร์เทมิส หัวหน้ากิลด์ 99-God ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เลอเซ็ทพึ่งจะพูดกับแม่ของตน ที่กำลังนอนด้วยความเหนื่อยล้าบนเตียงจบประโยค ก็มีเสียงระเบิดพร้อมคำประกาศกร้าวดังขึ้นทุกแห่งหนในหมู่บ้าน จนผู้คนในหมู่บ้านแตกตื่นไปหมด ชาวบ้านที่มุงอยู่หน้าบ้านของเลอเซ็ทนั้นต่างวิ่งแจ้นหายกันไปในพริบตา

“เสียงนี้... เอ็นจี!” วัลคิรี่เมื่อได้ยินเสียงก็นึกได้ทันที ส่วนชาวบ้านที่ได้ยินว่าหัวหน้ากิลด์ 99-God ก็ตื่นตกใจทันที เพราะหัวหน้ากิลด์อันดับ 1 มีหรือจะมาทำธุระในหมู่บ้านขนาดเล็กอย่างที่นี่

“เสียงมันหนวกหูเป็นบ้า... ออกไปจัดการเสี้ยนหนามของกิลด์เรากันเถอะวัลคิรี่” เฮอร์มิตเอ่ย ก่อนที่จะถอดเสื้อคลุมสีดำที่ยาวจนปิดถึงขา กระทั่งส่วนฮู้ดยังปิดหน้าซึ่งเฮอร์มิตเลือกที่จะปิดหน้าเมื่อเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ ทิ้งไปกองกับพื้น เผยให้เห็นรูปร่างกำยำของเขา และเสื้อผ้ารัดรูปสีดำที่ฟิตพอดีกาย

“กลัวแต่ว่า 99-God จะล่มสลายก็วันนี้ล่ะ” วัลคิรี่ถอดเสื้อคลุมสีขาวออก ซึ่งเผยให้เห็นใบหน้าขาวผ่องงดงาม ที่ปิดบังเอาไว้ตั้งแต่เริ่มจะเข้าหมู่บ้านเช่นเดียวกับเฮอร์มิต

ทั้งสองออกวิ่งไปทันที โดยมีวัลคิรี่อัดยันต์ใส่ร่างของเฮอร์มิตและตัวเองไปกว่าหกใบติดๆ กัน ส่งผลให้ร่างของทั้งสองเคลือบด้วยแสงสีขาว และมีรัศมีแสงสีฟ้าและแดงพวยพุ่งออกมาแซมกันไปอย่างงดงามนอกจากนั้นยังมีดวงแสงสีเหลือง เขียว และม่วงลอยเวียนวนอยู่รอบตัวทั้งสองอีกด้วย

ทั้งสองวิ่งไปจนไปหยุดที่รูปปั้นหินรูปคน ซึ่งน่าจะเป็นผู้สร้างหมู่บ้านนี้ ตรงกลางของหมู่บ้าน มีกลุ่มคนใส่ผ้าคลุมสีแดงลายเพลิงสีเหลืองยืนรออยู่แล้วสิบกว่าคน

“แกมันบ้ามากเฮอร์มิต ดันออกมาจริงสะด้วย” เสียงเดียวกับที่ประกาศกร้าวในตอนแรกดังขึ้น ซึ่งเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่ไม่ใส่เสื้อคลุมสีแดง เผยให้เห็นร่างท้วมๆ ผิวสีดำ ผิวหนังหยาบกร้าน ดูแล้วชวนให้รู้สึกสยดสยองไม่มีผิดและยิ่งหากได้ยืนข้างๆ คงรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่น้อย

“เออ ฉันมันบ้า แต่ก็ไม่ถึงขนาดแกหรอกเอ็นจี” เฮอร์มิตเอ่ยท้าทาย เรียกเสียงหัวเราะจากปากสีแดงขนาดใหญ่ ที่อยู่บนใบหน้าตะปุ่มตะป่ำสีคล้ำออกดำบนร่างท้วมได้ดีเกินความคาดหมาย

“ก็มาตัดสินกันดูสิ!” เอ็นจีเอ่ยลั่น ก่อนจะไร้ซึ่งคำพูดใดใดกันอีก...

...“แม่รีบบดมันแล้วกินสิครับ!” เสียงรบเร้าดังจากเด็กหนุ่ม เลอเซ็ทเร่งเร้าเพราะแม่ของเขากำลังจะตายอยู่รอมร่อ แต่ก็ยังไม่ยอมบดใบอิกเซลด้วยนิ้วและกลืนมันลงคอไป เพียงแค่ถือมันหมุนไปมาเฉยๆ

“เลอเซ็ท ดันโต๊ะตัวนั้นออกมาจากผนัง” เสียงของผู้เป็นแม่ลั่นเพียงครั้งเดียว ก็สามารถทำให้ลูกชายที่กำลังมีอาการร้อนรนสงบลงบ้าง และทำตามแต่โดยดี

เลอเซ็ทดันโต๊ะไม้ใกล้ประตูทางเข้าบ้านออกไปด้านข้าง ซึ่งมันเผยให้เห็นว่าที่ขาโต๊ะของมันนั้น มีรูลึกอยู่ พอจะใส่ใบอิกเซลลงไปได้อย่างสบายๆ

“ใส่ใบอิกเซลลงไป” ผู้เป็นแม่โยนใบอิกเซลให้ลูกชาย ที่นิ่งค้างทันทีเมื่อคว้าใบอิกเซลไว้ได้

“แต่ว่า…”

“ไม่มีคำว่า ‘แต่’ เลอเซ็ท ใส่มันลงไป!” เสียงตวาดดังขึ้น เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่แม่ของเลอเซ็ทตวาดใส่เขา ทำให้เลอเซ็ทถึงกับน้ำตาคลอ

ปึง!

เสียงประตูอัดกระแทกพนังดังขึ้น พร้อมกับวัลคิรี่ที่ใบหน้าขาวผ่องกำลังโชกไปด้วยเลือดโถมตัวเข้ามา

“วัลคิรี่สินะ มาพอดี ส่งเฉพาะลูกชายของฉันไปก็พอ” แม่ของเลอเซ็ทยันกายลุกขึ้น และเข้าไปประคองวัลคิรี่ให้ลุกขึ้นยืน ทั้งๆที่ตัวเองก็แทบไม่มีแรงจะเดิน

“ทำไมคุณถึง...” วัลคิรี่ตื่นตะลึง เพราะเธอไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงตรงหน้าถึงรู้จุดประสงค์การมาของเธอได้

“The Oracle อย่างฉันไม่รู้สิแปลก แต่ช่างเถอะ เรื่องนี้แม่แต่เลอเซ็ทเองก็ยังไม่รู้เลย” แม่ของเลอเซ็ทเอ่ยบอก ก่อนจะคว้าใบอิกเซลมาจากมือของเลอเซ็ทและปล่อยมันลงไปในรูริมพนัง ความลึกของหลุม ทำให้แสงของใบอิกเซลเหลือเพียงแสงสลัวเล็กๆกลางรูสีดำมืดนั้น

“ไปสะเลอเซ็ท แล้วสักวันจะรู้ถึงเหตุผลทั้งหมดเอง... แล้วอย่าลืมไปเยี่ยมพ่อบ้างล่ะ” แม่ของเลอเซ็ทเอ่ยรวบรัด ก่อนจะผลักเลอเซ็ทให้ไปอยู่ในอ้อมแขนของวัลคิรี่ เลอเซ็ทได้แต่งุนงงจนตามไม่ทัน

วัลคิรี่ไม่รอช้า หยิบขนนกสีขาว ที่มีก้านเป็นสีทองสว่างสดใสออกมาจากกระเป๋า และโยนมันเหนือร่างของเลอเซ็ททันที

“ปีกสวรรค์ทาพาเร จงส่งเด็กคนนี้ไปสู่เมืองเลกันช่า เดี๋ยวนี้!” วัลคิรี่ออกคำสั่งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าถึงกับหายงุนงง และพยายามออกวิ่งให้พ้นจากรัศมีของปีกสวรรค์ทาพาเรทันที แต่มันสายไปแล้ว ปีกสวรรค์ทาพาเรทำงานเรียบร้อย และส่งเขาให้ไปสู่เมืองเลกันช่าในพริบตา...

...“แม่!” เลอเซ็ทตวาดเสียงดัง ทำเอาคนตามถนนหันมามองเขาเป็นตาเดียว เลอเซ็ทเหลือบซ้ายมองขวา ก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านของเขาเสียแล้ว

“ที่นี่มัน...” เลอเซ็ทที่เห็นแม่ของเขาโยนขนนกลงไปนั้น มีอาการตกตะลึงจนทำให้เขาลืมชื่อเมืองที่วัลคิรี่ส่งเขามา

“ดูท่าจะถูกส่งตัวมาสินะ เลยไม่รู้ว่าไอเทมส่งมาที่ไหน ที่นี่คือเมืองนักสู้ เลกันช่า” พ่อค้าริมทางเท้าที่เผอิญได้ยินคำอุทานของเลอเซ็ทเข้า ก็ตอบให้ด้วยความยินดี

“แต่ว่า...” เลอเซ็ทยังคงมีอาการมึนงงอยู่เล็กน้อย ก่อนที่บนฟากฟ้าจะมีหญิงสาวผู้หนึ่งปรากฏขึ้น ซึ่งเธอคนนี้รากฎตัวเหนือน่านฟ้าของเมืองทุกแห่ง

“สภาความมั่นคงแห่งเควสทร่า ขอประกาศ ณ ที่นี้... กิลด์ 99-God ได้สับเปลี่ยนหัวหน้ากิลด์ จาก เฮอร์มิต อาร์เทมิส เป็น เอ็นจี แอนนอยร่า และกิลด์ 99-God ได้ถูกเปลี่ยนเป็นกิลด์ Fire Toad เป็นที่เรียบร้อยแล้วในตอนนี้ค่ะ นับจากเวลานี้ 3 วัน ไม่ว่ากิลด์ใดก็ตาม ห้ามเปิดสงครามกับกิลด์ Fire Toad รวมถึงการต่อสู้ส่วนตัวด้วยค่ะ

รายงานด่วน จากข้อมูลสถานการณ์ตรง ที่หมู่บ้านลิตเติ้ลเวจ เวลา 8.30 น.”

ภาพของหญิงสาวบนฟ้าหายไป พร้อมๆ กับการแตกตื่นของบรรดาชาวบ้านทั่วทุกมุมเมือง รวมถึงเหล่าเพลเยอร์เองก็ด้วย

เลอเซ็ทที่ฟังข่าวจบก็ถึงกับน้ำตาไหลอาบแก้ม วินาทีนั้นเองที่มีสิ่งหนึ่งตกลงมาจากกระเป๋าของเขา ซึ่งพ่อค้าริมทางหลายคนที่เห็นถึงกับตาลุกวาว บรรดาเพลเยอร์ที่เดินผ่านไปมาบางคนเองก็ทำท่าเหมือนจะเข้ามาหยิบ แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มยืนน้ำตาไหลอยู่ข้างมันจึงได้แต่เดินผ่านไป

“นั่นมันสร้อยคอเขี้ยวยุทธ์ ของอสูรชนชั้นราชันย์นี่นา!” เสียงพ่อค้าคนหนึ่งดังขึ้นเพราะมีอาการตกใจมากกว่าคนอื่นที่เห็นแต่ก็แค่ทำตาลุกวาวและอยากได้ใจจะขาด จนคนอื่นที่ไม่ได้เห็นในตอนแรก จึงหันมามองด้วยปฏิกิริยาที่ใกล้เคียงกัน

เลอเซ็ทที่ได้ยินชื่อสร้อยคอที่คุ้นหู ก็ก้มลงหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะพบว่ามีกระดาษที่พับไว้ตกอยู่ใต้สร้อยคอเส้นนั้นด้วย

ถึง เลอเซ็ท

นี่เป็นกระดาษที่ลงเวทมนต์อย่างลวกๆ เมื่อแกะมันออกมาอ่านแล้ว ตัวอักษรจะหายไปภายในสิบห้านาทีรีบอ่านล่ะ พี่คิดว่าตอนที่น้องอ่านจดหมายนี้ คือตอนที่กิลด์ 99-God ของพี่กลายเป็นของเอ็นจีไปแล้ว คงต้องบอกว่า มันหมายถึงชัยชนะของ เอ็นจี ซึ่งเป็นสมาชิกกิลด์ของพี่เอง พี่ต้องขอบอกว่ามันนิสัยหยาบช้าและหวังจะฮุบทรัพย์สินของกิลด์มาตั้งนานแล้ว ไม่นานมานี้มันพึ่งจะรวบรวมสมาชิกในกิลด์ ไปเป็นพวกของมันเอง ผลก็เลยเป็นอย่างที่เห็น

อีกอย่าง ถ้าน้องอ่านจดหมายนี้อยู่ มันหมายถึงว่าพี่และวัล