Fiction Factory (Open Beta)

Zamma · by **Zamma** on Mon Mar 17, 2008 9:43 am

เม้นได้ลึก ถึงใจ ขอบคุณงับจะพยายามเอาไปแก้ไข เพื่อพัฒนาฝีมือต่อไป

ปล.ไปและ นั่งแก้งานทั้งหมดอยู่ ยังไม่คืบหน้าเลย

Zinc · by **Zinc** on Mon Mar 17, 2008 10:19 pm

กำขิงๆ

ผมเคยมาโพสเม้นถึง 2 ครั้งแล้ว แต่ไม่ติดสักที มันดันเออเรอร์

แล้วไว้ว่างๆจะมาเม้นให้ใหม่นะครับ เซ็งขิงๆ -*-

TumAlone · by **TumAlone** on Tue Mar 18, 2008 8:24 am

...มันเคยมีแล้วไม่ใช่เหรอ....

Zinc · by **Zinc** on Tue Mar 18, 2008 5:53 pm

เอ๊ะ นั่นสินะ กำขิงๆ

Zamma · by **Zamma** on Wed Mar 19, 2008 11:51 pm

กำหนดการ ลงตอนต่อไปคงต้องยืดออกไปอีกสักพักใหญ่เลยนะงับ

เพื่อนๆที่ตั้งตารออ่านด้วยอาการ ลงแดงคงต้องอดใจรอไปอีกนิดนึง (ถ้ามีซัก 1 คน ดีใจตายหองเลย)

ปล.ไปและ เข้ามาลงข่าวคราวและก็ไป

青お姉さん · by **青お姉さん** on Fri Mar 21, 2008 9:28 pm

แกคิดไปเองหรือเปล่านั่น

ว่าจะมีคนติดนิยายแกจนลงแดงน่ะ ...

ฝันกลางวันไปหรือเปล่า !! ห๊า !! -0-

/me จิตตก หล่นหาย หาไม่เจอ

AILD · by **AILD** on Mon Mar 31, 2008 9:48 am

มาเยี่ยมแระๆ ถือว่าแต่งได้ค่อนข้างใช้ได้เลยนะครับ ดำเนินเรื่องได้ดีกว่าผมอีก สู้ๆคับ

Zamma · by **Zamma** on Tue Apr 08, 2008 11:04 am

ปรับปรุงแก้ไขล่าสุดถึงหน้า 5 แล้วคับ

ปล.ไปและ เข้ามาทักทายตามภาษาเจ้าของกระทู้

AILD · by **AILD** on Wed Apr 09, 2008 8:13 am

หน้าที่สี่ ......

มี "นี้" หลุดมาตัวนึง -0-

Zamma · by **Zamma** on Thu Apr 10, 2008 1:54 am

[align=center]หน้าที่ 9[/align]

“มัลตอบด้วยเปลี่ยน” เสียงของจอห์นนี่ร้องถามออกมาจากวิทยุ
“นี่มัลพูดมีอะไรว่ามาเลย ” เขาตอบกลับไปอย่างเรียบง่าย

ทางฝ่ายจอห์นนี่เมื่อแน่ใจว่ามัลยังไม่รู้เรื่อง เกี่ยวกับหน่วยพิเศษที่กำลังแยกย้ายกันสำรวจพื้นที่ เขาจึงรีบบอกไปทันทีว่า “ตอนนี้เรื่องราวมันไปกันใหญ่แล้วนะ หน่วยพิเศษถูกส่งมาแล้วด้วย” เมื่อมัลได้ยินดังนั้นเขาก็รีบวิ่งออกไปที่ด้านหน้าร้าน ก่อนที่จะยืนชิดกำแพงใกล้ๆประตูทางเข้าทันที พร้อมกับมองลอดออกไปทางกระจกหน้าร้านอย่างระมัดระวัง ก็พบว่ามีทหารหลายนายกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้ๆบริเวณนี้

“แกไปดูทางนั้นสิ ชั้นจะอยู่ทางนี้เอง”ทหารนายหนึ่งบอกกับพวกของตน
“ได้ครับผู้กองครอส”เขาตอบรับอย่างสุภาพก่อนที่จะหันหน้าไปอีกทางและเดินสำรวจทันที
“เชอะ ช่างน่าเบื่อซะจริง”ชายที่ชื่อครอสบ่นกับตัวเองก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ ร้านที่มัลและเชสซ่อนตัวอยู่ ส่วนทหารของหน่วยพิเศษคนอื่นๆนั้น ก็กำลังเคลื่อนที่เข้าไปยังบริเวณรอบตึกต่างๆที่มีการปะทะกัน ส่วนทหารของกองรักษาการณ์เมื่อเห็นหน่วยพิเศษดังกล่าวเข้ามาสมทบ พวกเขาก็รีบถอนตัวออกจากบริเวณ ตึกที่มีการปิดล้อมเอาไว้ และค่อยๆถอยออกมาอย่างเร่งรีบมาคอยอยู่รอบๆนอก ทหารมากมายแยกย้ายไปตามจุดต่างๆ ส่วนอีกกลุ่มก็เข้าปิดล้อมตึกที่ศัตรูหลบซ่อนอยู่แทนกองรักษาการณ์ เมื่อมัลเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะไม่ปลอดภัยอีกครั้งเขาก็รีบกลับไปหาเชสในห้องด้านหลังทันที

“เชสตื่นเร็วๆเข้าสิ” เมื่อเข้ามาถึงห้องหลังร้าน มัลปลุกเชสพร้อมกับเอามือเขย่าแขนของเธอ แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่า เธอจะฟื้นขึ้นมาจากอาการหมดสติ มัลจึงได้แต่พาเด็กสาวมาหลบอยู่ในห้องด้านหลังร้านอีกห้องหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องพักสำหรับพนักงาน ซึ่งดูจะปลอดภัยกว่าห้องตอนแรก ตอนนี้เขาเดินออกมาจากห้องและสำรวจรอบๆร้านเพื่อหาอาวุธอะไรก็ได้ที่สามารถใช้ป้องกันตัวได้ เช่น มีดทำครัว ท่อเหล็กที่ติดอยู่ตามผนังรึถังดับเพลิงระหว่างนั้นก็มีเสียงจากวิทยุดังขึ้นว่า

“มัลชั้นจะหยุดการติดต่อไว้แค่นี้ก่อนนะแล้วจะ ติดต่อกลับไป นายระวังตัวด้วยล่ะ” จอห์นนี่พูดเหมือนรู้ว่า ถ้ายังคุยต่อไปจะเป็นการรบกวนมัลเปล่าๆ
“โอเค เลิกกันแล้วผมจะรอการติดต่อ” มัลทำการปิดวิทยุสื่อสารพร้อมกับเดินสำรวจในร้านต่ออย่างเร่งรีบ คำพูดคุยระหว่างมัลและจอห์นนี่เป็นไปอย่างกระชับและรวดเร็ว ส่วนเนอินั้นได้แต่ยืนฟังการสนทนาของทั้งสองคน แต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยเพราะเวลามีจำกัด แม้แต่จอห์นนี่เองก็ยังไม่มีเวลาให้คำแนะนำอะไรได้ เขาหันมองดูเนอิที่ตอนนี้ดูจะกังวลใจมากขึ้นกว่าเดิม ดูก็รู้ว่าเธอเป็นห่วงพี่ชายมาก จอห์นนี่เอามือลูบหัวของเด็กสาวเบาๆ พร้อมกับพูดว่าปลอบใจว่า

“ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เธอน่ะเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว” น้ำเสียงที่ให้กำลังใจเธอนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย เมื่อเนอิได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ด้วยสีหน้าที่ยังไม่คลายกังวลเท่าไหร่ “จริงสิหนูลืมไปเลย หนูคงห่วงไม่เข้าเรื่องเอง” แม้เธอจะพูดอย่างนั้นแต่ก็ยังกุมมือเอาไว้แน่นพร้อมกับภาวนาว่าเชสและพี่ชายของเธอจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย

Zamma · by **Zamma** on Thu Apr 10, 2008 11:01 am

[align=center]บทที่ 2
การต่อสู้ของมัล
หน้าที่ 10[/align]

ปัง... ปัง... !!

เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เมื่อหน่วยพิเศษปิดล้อมตึก ที่ทหารอีกฝ่ายเข้าไปหลบอยู่ด้านในเอาไว้ การยิงปะทะกันไปมาระหว่างด้านนอกกับด้านในตัวตึก ของทั้งสองฝ่ายยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ มีการยิงสวนกลับมาบ้างประปรายจากในตัวอาคารทั้งปืนกลต่างๆและปืนยิงจรวด

หลังจากที่มัลเดินสำรวจภายในร้านแล้ว เขาก็พบประตูทางออกด้านหลังซึ่งเท่าที่สังเกตนั้นมีทางออกต่อไปยังท่อระบายน้ำใกล้ๆ ที่เชื่อมต่อไปยังส่วนอื่นของเมือง แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในร้าน

ปึง...!!!

“เสียงประตูนี่นา ทำไมต้องมาตอนนี้นะ” เสียงที่ดังออกมาทำให้มัลต้องวิ่งกลับเข้าไปด้านใน และเขาก็พบว่ามีทหารหน่วยพิเศษอยู่หนึ่งคนในห้องนั้น ทหารคนนั้นทำการเล็งปืนมาทางเขาทันทีพร้อมกับพูดว่า

“หยุด แสดงตัวออกมาซะ” สิ้นเสียงคำพูด สิ่งที่ทหารคนนั้นได้เห็นก็คือเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุด เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว กางเกงสีดำยาวชูมือเหนือหัวเดินออกมาพร้อมพูดว่า

“อย่ายิง ผมเป็นพลเรือน” มัลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่มีอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
“นั่งคุกเข่าลงซะ เอามือประสานไว้ที่ท้ายทอย” น้ำเสียงที่ดุดันและ ก้าวร้าวของอีกฝ่าย สั่งมัลให้นั่งลง
“ติดต่อขออนุมัติคำสั่งรหัสดี จากครอส” เสียงพูดคุยผ่านวิทยุสื่อสารของทหารที่ชื่อครอสคนนี้ ขออนุมัติคำสั่งบางอย่าง จากผู้ที่น่าจะเป็นหัวหน้าของเขา พร้อมกับกดปุ่มสัญญาณติดต่อที่เสื้อแจ็คเก็ตของตน เพื่อเป็นสัญญาณบางอย่างถึงอีกฝ่าย แสงสีแดงบนเครื่องส่งกลมๆอันเล็ก กระพริบไปมาอย่างเป็นจังหวะช้าๆ

“นั้นมัน สัญญาณขออนุมัตินี่นา” มัลคิดในใจพลางแอบมองดูอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองเขาเขม็งว่า ขออนุมัติอะไรล่ะ อะไรในที่นี้ที่ต้องขออนุมัติก่อน เมื่อเจอพลเรือนนั่งคุกเข่ารอการตัดสินใจของทหาร ที่เอาปืนจ่ออยู่ คงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ และแล้วแสงสัญญาณบนอกของทหารคนนั้น ก็กลายเป็นสีเขียวพร้อมกับเสียงบางอย่างที่ดังขึ้น

แกร็ก...!!!

Zamma · by **Zamma** on Fri Apr 11, 2008 1:43 pm

[align=center]หน้าที่ 11[/align]

เสียงของครอสขึ้นไกปืนพร้อมพูดว่า “ดวงซวยนะไอ้หนู ต้องมาตายตั้งแต่ยังเด็ก” เมื่อเห็นดังนั้นมัลก็รู้แล้วว่า อีกฝ่ายคงจะไม่ปล่อยเขาออกไปแน่ๆ เขาคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

มัลไม่รอช้าที่จะให้อีกฝ่ายลงมือก่อน เขาตัดสินใจทำการซัดมีด ที่ได้มาจากห้องครัวและซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ตรงเข้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายทันที “อ๊ะ” เสียงครอสอุทานออกมาพร้อมกับ เอาปืนกลมือที่ถือไว้ยกขึ้นมาปัดมีดออกไปได้ทัน

“หนอย ไอ้เด็กเปรต” ครอสสบถออกมาพร้อมกลับลดมือที่บังหน้าลง แต่ว่าเมื่อเขาหันมามองอีกครั้ง เด็กหนุ่มตรงหน้าก็หายไปซะแล้ว ไม่อยู่ หายไปไหน ครอสนึกในใจพร้อมกับกระโดดถอยหลังออกมาสองก้าว เพื่อเพิ่มระยะการมองเห็นของตัวเองทันที และก็พบว่ามัลนั้นมายืนอยู่ ทางขวามือของตนเองแล้ว มัลไม่รอช้าเขาพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย ด้วยความรวดเร็ว เขาใช้มือซ้ายปัดปืนที่ครอสถืออยู่ในมือขวา จนลอยขึ้นพร้อมกับเสียงปืนลั่นที่ดังออกมา

แทร๊ด....!!!!

มัลใช้มีดที่ถืออยู่ในมือขวา แทงมาจากด้านบนลงไปที่บริเวณไหปลาร้า แต่ว่าอีกฝ่ายก็ใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่จับข้อมือของเขาได้ทัน “แก” ครอสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างตกใจ เด็กขนาดนี้แต่ลงมือได้รวดเร็วว่องไว และยังไม่มีการลังเลใจเลยซักนิด แถมยังใช้มีดทำครัวนี่นะ เขานึกในใจระหว่างที่ยังจับข้อมือของมัลเอาไว้อยู่

หลังจากที่ครอสจับข้อมือของมัลเอาไว้ได้ เขาก็ทำการยกขาขวาเตะเข้า ทางสีข้างของอีกฝ่ายทันที แต่มัลก็กระโดดหลบขึ้นมา อยู่ในระดับอกของอีกฝ่าย เขาใช้ขาขวาถีบเข้าที่ใบหน้าของครอส พร้อมกับสะบัดมือขวาของเขาที่ถูกจับอยู่ พลิกตัวใช้มีดฟันเข้าที่แขนขวาของครอส จนปืนที่ถืออยู่ในมือหลุดกระเด็นหล่นลงพื้นไป ครอสส่งเสียงร้องออกมาหลังจากถูกโจมตีอย่างเจ็บใจ “กร็อด...”

เมื่อมัลเอาขาลงแตะพื้น เขาไม่รอช้าที่จะกลับตัว และวิ่งไปหยิบปืนที่ตกอยู่ด้านหลัง เขาหยิบปืนและเล็งไปที่เป้าหมายทันที แต่ยังไม่ทันที่จะหันมาได้ทั้งตัว มัลก็ถูกอีกฝ่ายวิ่งเข้ามาเตะ ที่ข้อมือจนปืนที่ถืออยู่ กระเด็นหลุดไปอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องครัว ตอนนี้มัลถูกกระชากตัวให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และอีกฝ่ายก็ไม่รีรอที่จะโจมตีทันที

“อุก .... อุก..” เสียงร้องของมัลที่ถูกตีเข่า เข้าใส่อย่างไม่ยั้งหลายที สีหน้าของเขาดูเจ็บปวดก่อนที่ มัลจะเอามือทั้งสองข้างเข้ามาบล็อกเอาไว้ และทำการเตะตัดขาขางซ้ายของอีกฝ่ายที่ใช้เป็นขาหลักในการยืนตีเข่าจนล้มลง

พลั่ก

เสียงของมัลบรรจงเตะกระทุ่งเข้าที่ หน้าท้องของครอสอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้เตะครั้งต่อไป เขาก็ถูกถีบขาจนล้มลงเหมือนกัน ครอสนั้นไม่รอช้าเขาพลิกตัวขึ้นมาในสภาพนั่งยองๆ และใช้ขาถีบเข้าที่ท้อง จนมัลปลิวไถลออกมา ทั้งคู่รีบตั้งตัวขึ้นมายืนก่อนจะดูเชิงกันและกัน

Zamma · by **Zamma** on Fri Apr 11, 2008 5:14 pm

[align=center]หน้าที่ 12[/align]

“ประทับใจจริงๆเลย ที่เจอหนูเก่งกาจอย่างแกที่นี่” ครอสพูดด้วยท่าทีสนุกสนาน “คงยากหน่อยนะที่จะสู้กับชั้น การโจมตีของแกไม่ระคายผิวของชั้นสักเท่าไรหรอก” เขาพูดพลางชี้นิ้วไปที่ชุดสีดำคลับของเขา

มัลรู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นเป็นความจริง เพราะชุดที่เขาสวมใส่อยู่ได้รับการออกแบบมาเพื่อการตอสู้โดยเฉพาะ ลดแรงกระแทกและป้องกันกระสุนปืน ได้เหมือนกับเสื้อโค้ทของเขานั่นเอง มัลยังคงไม่พูดอะไรแต่กลับลดแขนลง พร้อมกับดูสถานการณ์อย่างใจเย็น แต่ว่าในใจของเขากลับไม่ได้สงบเหมือนกับท่าทีภายนอก เสียงหัวใจที่สูบฉีดเลือดไปตามส่วนต่างๆของร่างกาย เขากำลังตื่นเต้นดีใจที่ได้ปะทะกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ แม้ว่าใจจริงเขาจะห่วงความปลอดภัยของเชสมากกว่า ภายใต้สถานการณ์ที่ต้องเอาตัวรอดจากผู้ล่า แถมยังต้องพาเชสหนีออกไปโดยไม่ให้ใครเห็นอีกด้วย มันยากกว่าที่เขาคิดไว้ตอนเข้ามา

“แกนี่เก่งน่าดูเลยนะ ไม่คิดจะมาร่วมงานกับหน่วยของชั้นหน่อยเรอะ ชั้นช่วยได้นา” ครอสพูดออกมาพร้อมกับเดินวนไปด้านข้าง ท่าทีเหมือนกับจะลองใจมัลดู “ชื่ออะไรละแก ชั้นชื่อ เควิน ครอส หัวหน้าหน่วยพิเศษประจำกองรักษาการณ์ที่หนึ่ง” ครอสบอกชื่อของตนออกมาให้ฟัง แต่มัลก็ยังคงไม่มีท่าทีสนใจกับคำพูดต่างๆของครอสอยู่ดี เขายังคงยืนระวังตัว มองดูสถานการณ์ต่อไปเรื่อยๆ

“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือ ชั้นมาแค่คนเดียวนะไม่มีใครแอบซุ่มอยู่หรอก” เขาเดินวนไปมาด้วยท่าทีสบายๆราวกับว่า ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรกับแค่เด็กคนเดียว

“เลิกกันแค่นี้ได้ไหม ผมไม่ต้องการจะสู้กับคุณ” มัลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆและเย็นชาอย่างเคย เขาแค่ลองถามคำถามออกไป โดยที่ไม่หวังในคำตอบที่เขาต้องการจะได้ยินอยู่แล้ว เพียงแค่ทำไปเพื่อยืดเวลาให้เขาได้ตั้งสติและเตรียมตัวให้พร้อมมากขึ้นเท่านั้น

“ก็ได้ชั้นจะปล่อยแก.....แต่ปล่อยแกไปภพหน้านะ..!!!” ทันใดนั้นครอสก็คว้าระเบิดขนาดบุคคล SG (Single Grenade) ออกมาจากกระเป๋าคาดเอวด้านหลัง พร้อมกับกดปุ่มบนระเบิดและขว้างเข้าใส่เป้าหมายทันที มัลที่รอดูสถานการณ์และรู้อยู่แล้วว่า เป็นการพูดคุยชักชวนเพื่อให้ไขว่เขว มัลไม่รอช้า เขาซัดมีดสวนไปที่เป้าหมาย พร้อมกับมองดูระเบิดที่กำลังลอยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ระเบิดลูกนี้มีเส้นผ่าศูนย์กลางของแรงระเบิด ประมาณครึ่งเมตรเท่านั้น ในสายตาของมัล ลูกระเบิดค่อยๆลอยใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ เขาทำการพลิกโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาบังไว้และพุ่งหลบไปด้านหลัง

ปี๊บ.... ปี๊บ.... ปี๊บ...ตูม...!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นโต๊ะตัวนั้นถูกแรงระเบิด จนแยกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับที่ครอสใช้มือปัดมีดที่ซัดเข้ามา ส่วนมัลที่หลบระเบิดออกมาได้ ก็คว้าปืนที่ตกอยู่ใกล้ๆขึ้น และกราดยิงใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล

แทร๊ด

Zamma · by **Zamma** on Sun Apr 13, 2008 12:00 am

[align=center]หน้าที่ 13[/align]

แม้ว่ากระสุนปืนจะถูกยิงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง แต่ครอสกลับวิ่งตะลุยเข้ามา เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นป้องกันหน้าของตัวเอง และพุ่งกระโดดฝ่ากระสุนเข้ามา เขากลิ้งตัวลงกับพื้น พร้อมกับทะยานตัวขึ้นเตะปืนในมือของมัลจนกระเด็นออกไป

ปืนหลุดจากมือของมัลไป และครอสก็เข้ามาอยู่ในระยะประชิดตัวแล้ว เมื่อไม่มีปืนในมือ มัลจึงตัดสินใจเข้าสู้วงในด้วยทันที เขาใช้มือทั้งสองข้างควักมีดออกมาจากเอวด้านหลังสองเล่ม และฟันเข้าใส่ไม่ยั้ง แต่อีกฝ่ายแค่ใช้แขนทั้งสองข้าง ยกขึ้นมาปัดป้องเอาไว้ได้อย่างสบาย มีด(ทำครัว)ไม่สามารถจะทำร้ายครอสได้เลย หลังจากที่ครอสถูกมีดฟันอยู่สามถึงสี่ครั้ง เขาก็เริ่มโจมตีคืนโดยการชกซ้ายขวาสลับกับการเตะต่ำ คราวนี้มัลกลับเป็นฝ่ายที่ถูกรุกบ้าง เขาทำได้แค่หลบและคอยป้องกันหมัดและเท้าของอีกฝ่าย จนเมื่อสบโอกาสครอสใช้มือปัดมีดของมัลทิ้งออกไป ตอนนี้มัลทำได้แค่ป้องกันไปเรื่อยๆและพยายามไม่ให้ถูกโจมตีในจุดสำคัญๆ

“โชคร้ายนะดันเข้ามาอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ ถ้าไม่ติดที่มีคำสั่งออกมาชั้นก็คงจะปล่อยแกไป” เขาพูดเยาะเย้ยออกมาแต่ก็ยังไม่หยุดการโจมตี

“ชั้นนะสนุกกับการที่คอยฆ่าเหยื่ออย่างช้าๆ แกไม่ต้องกังวลหรอกว่าจะมีใครเข้ามาขัดขวางความสนุกตอนนี้” แม้ว่ามัลจะถูกหมัดบ้างประปราย แต่ก็โจมตีสวนกลับไปได้หลายครั้ง เขาชกเข้ากลางลำตัวได้หลายหมัด หลบเข้าไปด้านหลังและเตะเข้าที่ข้อพับขา หรือแม้แต่บริเวณต้นคอและสีข้าง แต่ก็ดูจะไม่ได้ผลซักเท่าไหร่ หลังจากผลัดกันรุกรับอยู่ซักสองสามนาที มัลก็พุ่งตัวหนีออกมาทางประตูด้านหลังของเขา

“ไวเหลือเกินนะจับแกนี่ยากจริงๆ งั้นชั้นคงต้องขอใช้เครื่องทุนแรงบ้างล่ะ”ครอสทำการชักมีดสีเงินที่เงามันวาวออกมา จากซองใส่มีดที่ขาข้างขวา พร้อมกับโยนสลับไปมาระหว่างมือทั้งสองข้าง มัลยืนดูเชิงอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพลิกตัวหลบออกไปทางประตูห้องครัวด้านหลังของเขา

“เฮอะ จะหนีไปไหนได้” ครอสเอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์ เขาเดินตามไปที่ประตูห้องครัวอย่างช้าๆ พลางยิ้มเล็กๆที่มุมปากและพูดออกมาอย่างสบายใจว่า

“วันนี้ก็สบายใจไปอีกหนึ่งวัน มีเหยื่อมาให้เชื่อดอีกหนึ่งราย ชั้นละชอบงานนี้จริงๆ” เขายังคงยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะก้าวเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องครัว แต่แล้วสิ่งที่ครอสไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มัลยื่นมือโผล่ออกมาจากหลังประตูห้องให้ครอสมองเห็น พร้อมกับขว้างบางสิ่งเข้ามา ลักษณะกลมๆของมันทำให้ครอสรู้สึกแปลกใจอย่างมาก จนเมื่อมันลอยเข้ามาใกล้และครอสมองเห็นได้ชัดมากขึ้น เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามันคือ ระเบิด SG นั่นเอง ครอสไม่รอช้าเขาพลิกตัวกลับและกระโจนหลบลูกระเบิดทันที

บรึ้ม !!

แรงระเบิดปะทะเข้ากับหลังของครอส ทำให้เขากระเด็นล้มลงกับพื้นทันที ระเบิดนั้นรุนแรงขนาดที่ชุดพิเศษที่ครอสสวมใส่เละไม่มีชิ้นดี แรงระเบิดทำให้สิ่งของต่างๆรอบตัวเขา กระจัดกระจายไปทั่ว ทั้งโต๊ะและเก้าอี้ มัลที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตูห้องครัว ชะโงกหน้าเข้ามาดูจากอีกด้านก็เห็นว่า ร่างกายของอีกฝ่ายนั้นมีแผลไฟไหม้

Zamma · by **Zamma** on Sun Apr 13, 2008 12:02 am

[align=center]หน้าที่ 14[/align]

และควันลอยออกมาตามตัวเต็มไปหมด ชุดที่สามารถกันได้แม้กระทั่งกระสุนปืนก็ยังขาดวิ่นไปทั่วทั้งตัวเพราะแรงระเบิด

“ต้องตรวจดูให้แน่ใจ” มัลพูดกับตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่า อีกฝ่ายจะไม่มีทางเรียกคนมาช่วย หรือลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง ก่อนที่จะเดินเข้าไปดูร่างที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคน เดินเข้ามาทางด้านหลังของเขา มัลจึงทำการชักมีดที่มีอยู่เล่มสุดท้ายออกมา และกลับหลังหันพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย พร้อมกับเอามีดจ่อเข้าที่คอหอยทันที

“ว๊าย” เสียงร้องดังขึ้นจากคนที่เขาพุ่งเข้าใส่ เธอคือเชสนั่นเอง เมื่อเห็นดังนั้นมัลก็ลดมือลงทันที เขาถามเด็กสาวด้วยความเป็นห่วงว่า “ม่ะ..ไม่เป็นไรนะ” แต่ด้วยความตกใจ เชสทำการผลักมัลออกทันที พลางตวาดด้วยความโมโหว่า “นายจะทำอะไรน่ะ แล้วชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ท่าทางของเชสแสดงให้เห็นว่า เธอยังคงสับสนอยู่ และดูหงุดหงิดยิ่งขึ้นเมื่อเห็นมัล เขาทำท่าทางจะอธิบายถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นแต่.....

“นั้นใครน่ะ” เชสอุทานออกมา เธอชี้นิ้วไปด้านหลังของมัล ที่มีใครบางคนยืนอยู่ มัลรีบหันหลังกลับไปดูครอส ที่นอนหมดสติอยู่กับพื้น แต่ไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ก็ถูกอีกฝ่ายโจมตีใส่อย่างรวดเร็ว ลูกถีบของครอสปะทะเข้ากับหน้าอกของมัล จนเขากระเด็นผ่านหน้าของเชสไปติดฝาผนัง เชสได้แต่ยืนงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อมัลพลักให้เธอกระเด็นถอยหลังออกไป

“ว๊าย” เชสอุทานออกมาอย่างตกใจ ก่อนที่ร่างของครอสจะพุ่งผ่านประตูออกมาเข้าหามัลทันที ครอสไม่รอให้มัลตั้งตัวได้ เขาใช้มีดที่ถืออยู่ในมือฟันเข้าใส่มัลอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับพูดออกมาว่า

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าแกจะใช้ SG ที่อยู่ในกระเป๋าคาดเอวของชั้น อ้อมหลังชั้นแค่ครั้งสองครั้ง ก็ขโมยไปได้แล้วรึ” เขาพูดไปฟันไป ทั้งๆที่ทั่วตัวนั้นมีรอยแผลไฟไหม้ และเลือดออกเต็มไปหมด ครอสนั้นดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขากลับทวีความบ้าคลั่งเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว เขาฟันใส่ไม่ยั้ง แต่มัลก็หลบได้อย่างเฉียดฉิว ครอสฟันพลาดไปโดนผนังจนเป็นลอยยาว โดนลูกบิดประตูจนขาดกระเด็นและเมื่อสุดทางออกด้านหลังร้าน ซึ่งเป็นทางเดินกว้างแค่หนึ่งเมตร มัลหลังชนฝาไม่มีที่ให้หลบหลีกอีกต่อไป เขาจึงตัดสินใจยกมีดที่ถืออยู่ขึ้นมาป้องกัน

เคร้ง !!

มีดทำครัวเล่มสุดท้ายถูกฟันจนหัก และการโจมตีนี้ยังฟันถูกแขนซ้ายของเขาถากๆ จนเลือดกระเซ็นเปรอะผนัง “ระวังนะ” เชสตะโกนร้องบอกออกมาอย่างตกใจ เธอถอยไปหลบอยู่ในห้องข้างๆ และชะโงกหน้าออกมาเพื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้น

“จนมุมแล้วนะ ไอเด็กเปรต”ครอสพูดพร้อมกับยิ้มแสยะเล็กน้อย “แกตาย....” เขาตะโกนออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าใส่มัล โดยใช้มีดในมือขวาแทงเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่มัลก็พลิกตัวหลบและใช้มือซ้ายปัดมีด ให้เบี่ยงออกไปได้ พร้อมกับใช้ศอกขวาของเขา ตีเข้าที่หน้าของศัตรู หลังจากตีศอกใส่จนอีกฝ่ายชะงักแล้ว เขาก็ใช้มือทั้งสองข้างบิดข้อมือของครอสที่ถือมีดอยู่ จนแย่งเอามีดมา มัลพลิกตัวอ้อมไปด้านหลังอย่างรวดเร็วพร้อมกับ

Zamma · by **Zamma** on Sun Apr 13, 2008 12:04 am

[align=center]หน้าที่ 15[/align]

ฟันเข้าที่กลางหลัง และข้อพับขาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ตรงจุดที่ชุดของอีกฝ่ายขาดวิ่นไปแล้ว ครอสล้มลงอย่างเจ็บปวด

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะโอดครวญอะไรออกมา มัลก็ทำการเตะเข้าที่ท้ายทอยอย่างรุนแรงสองครั้งจังๆ เพื่อทำสลบ ร่างที่เหมือนกับสติขาดหลุดลอยไป ล้มลงแน่นิ่งจนดูเหมือนว่าตายไปแล้ว เชสได้แต่ยืนดูการห้ำหั่นกันของคนทั้งสอง ที่สู้เอาชีวิตกันจนตัวเธอนั้นแสดงอาการสั่นออกมา หลังจากที่มัลยุติการต่อสู้ได้เขาก็เดินไปหาเชส แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร เด็กสาวก็ชิงพูดออกมาก่อนว่า “เจ้านั้นต้องการอะไร ทำไมต้องมาทำร้ายนายด้วย”

เชสพูดออกมาด้วยท่าทีตกใจ แต่มัลก็ไม่ได้พูดอะไร เขากลับเดินไปหยิบปืนและวิทยุสื่อสารที่ตกอยู่ พร้อมกับเดินมาปลดอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆที่ร่างของครอส “ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องมาทำร้ายเรา แต่ตอนนี้เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อน” มัลพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เป็นเชิงให้เชสรู้ว่าตอนนี้ต้องรีบหนีก่อน เขาชี้ไปที่ประตูทางออกด้านหลัง ทั้งสองคนวิ่งตรงไปยังประตู โดยไม่แม้แต่จะหันมามองครอส ที่นอนแน่นิ่งอยู่ด้านหลัง พวกเขาตรงออกจากด้านหลังร้านและมุ่งหน้าไปยังด้านทิศเหนือ ใกล้กับจุดที่ยังยิงปะทะกันอยู่ ระหว่างทางมัลก็ทำการเล่าเหตุการณ์ต่างๆให้เชสฟังตั้งแต่ต้น เริ่มจากการยิงกันหน้าห้าง เฮลิคอปเตอร์ตกจนเจอเข้ากับ เควิน ครอส พวกเขาวิ่งตรงไปยังทางระบายน้ำที่อยู่แถวๆตึกด้านทิศเหนือ

ระหว่างทางที่วิ่งมามัลต้องคอยหลบ กองรักษาการณ์ที่ยืนอยู่ทั่วบริเวณเต็มไปหมด เขาต้องคอยระวังรอบๆด้าน ไม่ยากเท่าไรที่ เขาและเชสจะหลบตามมุมตึกและค่อยๆ ผ่านไปเรื่อยๆเพราะเสียงปืนที่ดังไม่ขาดสาย ทำให้อีกฝ่ายไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองคน และระหว่างที่หลบอยู่ข้างๆตึกหลังหนึ่ง มัลยังคงสอดส่องสายตาเพื่อดูลาดเลา แต่เชสกลับดูกังวลกับแผลที่หน้าผาก เธอลูบๆแตะๆมันอยู่หลายครั้ง เมื่อมัลหันมามองเจออีกฝ่าย ดูจะสนใจบาดแผลเล็กๆของเธอ มากกว่าการถูกกองรักษาการณ์พบเข้า เขาถอนหายใจพลางหันหน้าหนี จนเชสต้องพูดออกมาว่า

“นี่ ไหนๆก็ทำแผลให้ชั้นแล้ว ทำดีๆกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง” เธอพูดออกมาเบาๆ เชิงประชดประชัน แต่มัลก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจเท่าไร “ถ้าอยากให้ดีกว่านี้ก็ทำเองสิ” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ว่าไงนะ นายนี่ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์เอาซะเลย” เชสพูดตอบด้วยท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินตามมัลมาเรื่อยๆ ข้ามช่องว่างของตึกคู่หนึ่งผ่านไปจนถึง บริเวณที่มีท่อระบายน้ำ ที่สามารถจะออกไปยังจุดปลอดภัยบริเวณอื่นๆ ของเมืองได้

“เอาล่ะเธอลงไปก่อนนะ” มัลพูดพร้อมกับเปิดฝาท่อระบายน้ำออก เขาค่อยๆเคลื่อนฝาท่อให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อฝาท่อถูกเคลื่อนออกไปแล้ว เขาก็กวักมือเรียกเชสให้ลงไปด้านล่างทันที จนเมื่อเชสลงมาจนถึงด้านล่างท่อระบายน้ำ ซึ่งดูจะทุลักทุเลพอสมควร คราวนี้ก็ตาเขาที่จะตามลงไป แต่ทันใดนั้นหางตาของเขากลับสังเกตเห็น ใครบางคนนอนแน่นิ่งอยู่ด้านหลังของเสาต้นหนึ่งบริเวณนั้น ซึ่งแถบจะดูไม่ออกว่าเป็นคนนอนอยู่หลังเสา เขามองอย่างสงสัย ใจหนึ่งก็อยากจะลงไปด้านล่าง แต่อีกใจหนึ่งก็บอกว่าเขาควรจะไปดูซักหน่อย

Jellopy · by **Jellopy** on Wed Apr 16, 2008 5:34 pm

จะติดตามตอนต่อไปครับ สู้สนุกดี

กล้วยจัง · by **กล้วยจัง** on Wed Apr 16, 2008 8:38 pm

เจ๋งแท้นายๆ

Zamma · by **Zamma** on Fri Apr 18, 2008 2:10 am

[align=center]หน้าที่ 16[/align]

“ตายรึยังนะ” มัลนึกในใจก่อนที่จะเดินเข้าไปอย่างช้าๆ เมื่อพ้นหลังเสาต้นนั้นเขาก็พบร่างของชายคนหนึ่ง ที่นอนไม่ได้สติจมกองเลือดอยู่ แต่สิ่งที่สะดุดตาสำหรับเขานั้นไม่ใช่เลือด แต่เป็นสัญลักษณ์ที่ติดอยู่ตรงหน้าอกของชายคนนั้น มันคือรูปนกอินทรีย์

เดาได้ไม่ยากเลยเมื่อมัลเห็นสัญลักษณ์ดังกล่าว เพราะนกอินทรีย์นั้นเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มต่อต้านมาตั้งแต่ ช่วงสมัยสงครามเมื่อสามปีก่อน “คนของกลุ่มกบฏ แต่มันไม่เกี่ยวกับเราตอนนี้เราควรพาเชสออกจากที่นี่ก่อนจะดีที่สุด” เขานึกในใจก่อนที่เขาจะเดินกลับมาที่ทางลงท่อระบายน้ำ แต่ภายในใจของเขากลับว้าวุ่นไปด้วยคำถามต่างๆ เกี่ยวกับสัญลักษณ์นั้น หากว่าเป็นพวกกบฏจริง มันจะต้องมีเบื่องหน้าเบื่องหลังอย่างแน่นอน

มัลค่อยๆปีนลงมาจนถึงพื้นด้านล่าง ส่วนเชสนั้นยืนรออยู่ก่อนแล้ว เธอปัดเสื้อและกระโปรงสีดำลูกไม้ จนฝุ่นลอยคลุ้งไปทั่ว พลางหันมามองมัลที่ลงมาจนถึงพื้น ด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ “ไปไหนมาน่ะ รีบๆพาชั้นออกไปจากที่นี่เร็วเข้าสิ” มัลหันมามองเชสด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมลดสายตาลงเหมือนกัน

“ตามมาอย่าให้หลงทางล่ะ” เมื่อพูดจบเขาก็ออกเดินนำทันที “เฮ้ รอด้วยสิ” เชสร้องบอกก่อนที่จะรีบเดินตามหลังมา “มืดก็มืด แถมสกปรกอีกตะหาก เหม็นด้วยทำไมชั้นต้องมาเจอเรื่องแบบนี้นะ” เชสบ่นอุบอิบอยู่ในลำคอ เธอเดินตามมัลไปเรื่อยๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป เธอมองซ้ายทีขวาที มีสิ่งต่างๆ ผลุบๆโผล่ๆ ตลอดทางที่เธอเดินมา ทั้งหนูแมลงสาบและตัวอะไรบางอย่างที่คล้ายๆปลา แต่เธอแน่ใจว่าคงไม่มีปลาอยู่ในท่อระบายน้ำเน่าๆแน่ ทั้งสองเดินทางไปเรื่อยๆ เลี้ยวซ้ายที ขวาที ภาพที่มองเห็นก็คือผนังเก่าๆ กับความมืดที่ดูจะสลดหดหู่ และความสกปรกทั้งกลิ่น พื้นที่เฉอะแฉะ ขยะเน่าๆกับพวกหนูตัวเล็กๆที่โผล่ออกมาเป็นระยะ

“นี่ เราจะเดินไปอีกไกลไหม” เชสร้องถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ดูเธอจะกลัวกับไอ้ตัวที่อยู่ใต้น้ำและพวกหนูเป็นพิเศษ ส่วนมัลหันกลับมามองด้วยสีหน้างงๆ เพราะว่าเขาและเธอเพิ่งจะเดินมาได้ไม่นานเท่าไหร่ “อยากรู้ไปทำไมล่ะ ถ้าถึงก็รู้เองแหละ” มัลตอบอย่างขอไปที เขายังคงเดินนำหน้าและคอยใช้ปืนที่ถืออยู่ ปัดเศษขยะและหยากใย่ที่ขึ้นอยู่ตามทางเดิน โดยไม่ค่อยจะสนใจเชสเท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายดูจะเจ็บใจกับคำพูดที่ได้ยินไม่น้อย “หนอยเจ้าบ้านี่เป็นอย่างนี้ทุกทีเลยนะ ชอบตัดบทพูดทั้งยังไม่สนใจชั้นเลย” เธอบ่นอุบอิบในลำคอ จนดูเหมือนจะโกรธมัลจนลืมพวก หนูและกลิ่นเหม็นๆไปจนหมด ระหว่างที่ทั้งสองคน ยังคงเดินไปเรื่อยๆตามทาง ทันใดนั้นก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น

ปี๊บๆ

“มัล ตอบด้วย มัล” เสียงของจอนห์นี่นั้นเองที่ดังมาจากวิทยุในมือของมัล เขาไม่รอช้ายกมือขึ้นและตอบไปทันทีว่า “นี่มัล มีอะไรว่ามาได้เลย” เขาตอบกลับในไม่กี่อึดใจหลังได้ยินเสียงจากวิทยุ

“เหตุการณ์ตอนนี้เริ่มสงบลงแล้ว ฝ่ายกองรักษาการณ์นั้น บุกเข้าโจมตีจนทหารอีกฝ่ายถอยร่น และล้มตายเป็นจำนวนมาก คาดว่าจะมีการเริ่มการค้นหาผู้หลบหนีในบริเวณต่างๆ นายรีบออกมาจากท่อระบายน้ำเร็วๆเข้าเถอะ ก่อนที่พวกกองรักษาการณ์จะเริ่มออกค้นหา”

Zamma · by **Zamma** on Fri Apr 18, 2008 2:10 am

[align=center]หน้าที่ 17[/align]

“ได้ ตอนนี้พวกเราเดินมาได้ระยะหนึ่งแล้ว จะรีบออกไปให้เร็วที่สุด แล้วจะติดต่อไปนะ” มัลตอบกลับไป “โอเค แล้วจะรอการติดต่อ เลิกกัน” - “เลิกกัน” สิ้นเสียงพูดคุยผ่านทางวิทยุ มัลก็หันหน้าไปหาเชสที่ยืนเงียหูฟังอยู่ด้านหลังและพูดว่า “พวกเราต้องเร่งฝีเท้าแล้วนะ ต้องรีบออกไปก่อนที่กองรักษาการณ์จะเริ่มค้นหามาถึงในนี้” เชสที่ยืนฟังการพูดคุยอยู่ด้านหลัง พอจะรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ เธอต้องรีบออกไปจากท่อระบายน้ำให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะถูกเจอโดยกองรักษาการณ์ “อะ อืม” เธอผยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ และเธอหวังว่าเรื่องยุ่งๆคงจะจบลงในไม่ช้า

เสียงฝีเท้าของใครบางคน เดินเข้ามายังร้านฟาสฟู้ดที่มีครอสนอนบาดเจ็บอยู่ พร้อมกับที่มีทหารนับสิบวิ่งตามเข้ามาภายในร้าน และแยกย้ายกันสำรวจภายในห้องต่างๆอย่างรวดเร็ว มีเหลือเพียงทหารสองนาย ที่ยืนคุ้มกันชายคนที่เดินนำเข้ามา

“รายงาน พบผู้กองครอสนอนบาดเจ็บอยู่ในห้องด้านใน และกำลังปฐมพยาบาลอยู่ครับ” ทหารหนึ่งในนั้นรายงานให้หัวหน้าของตนฟัง
“พาตัวกลับไปยังศูนย์พยาบาลของหน่วยทันที”โคลแมนสั่งลูกน้องของเขาด้วยน้ำเสียงดุดัน จนอีกฝ่ายสะดุ้งและรีบวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว “ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่ทำให้ครอสบาดเจ็บได้ขนาดนี้” โคลแมนคิดในใจพลางเดินดูรอบๆ มีเศษปลอกกระสุนปืนมากมายหล่นอยู่ตามพื้นห้อง ร่องรอยของระเบิดและการต่อสู้กันของครอสกับใครบางคน เขายืนมองดูอย่างไม่วางตา ก่อนที่จะหันหลังกลับและเดินออกไป เหลือไว้แต่เพียงร้านที่มีแต่ ทหารมากมายคอยเก็บกวาดและหาหลักฐานต่างๆ ร่างของครอสถูกห้ามผ่านเขาออกไปนอกร้านฟาสฟู้ด เขามองดูก็เห็นว่าครอสยังคงมีสติอยู่ และมีสีหน้าเคียดแค้นอยู่อย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ดูบาดเจ็บและอิดโรยจากการต่อสู้

ครืด
เสียงฝาท่อระบายน้ำถูกดันออก พร้อมกับที่มัลค่อยๆปีนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “หือ มาโผล่ตรงทิศใต้ของเมืองเรอะ อย่างนั้นคงต้องแวะไปหาคุณจอห์นนี่ก่อนสินะ” เขาพูดทั้งที่มือยังคงยกฝาท่อระบายน้ำอยู่ เขาค่อยๆปีนออกมาทั้งตัว และวางฝาท่อลงกับพื้น

“อ๊า... อากาศบริสุทธ์” เสียงของเชสดังออกมาแทบจะทันที เมื่อหัวของเธอโผล่พ้นท่อระบายน้ำ มัลมองดูเธอก่อนที่จะยื่นมือออกไปให้ เพื่อช่วยเชสให้ขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ แต่เธอกลับปัดมือของมัลออกไป และค่อยๆปีนออกมาเองอย่างช้า เมื่อทั้งสองขึ้นมาบนพื้นดิน มัลก็ค่อยๆดันฝาท่อปิดลงไปดังเดิม ก่อนที่จะหันไปพูดกับเชสว่า

“ชั้นจะแวะหาเนอิที่ร้านคุณจอห์นนี่ก่อน ยังไงเธอก็เข้าไปทำแผลอีกรอบแล้วกัน”
“ใช่สิ เพราะนายน่ะทำแผลไม่ได้เรื่องเลย”เชสพูดประชดก่อนที่จะเดินนำหน้าไปสองสามก้าว แต่แล้วอยู่ๆเธอก็หยุดยืนนิ่ง เธอยืนหันหลังให้ นิ่งอยู่อย่างนั้นแต่ก็ยังไม่หันกลับมา จนมัลแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาคิดในใจว่าจะถามดีใหมว่าเป็นอะไร แต่แล้วอีกฝ่ายก็พูดขึ้นว่า

Zamma · by **Zamma** on Wed Apr 23, 2008 11:35 pm

[align=center]หน้าที่ 18[/align]

“ชั้นไม่อยากพูดหรอกนะ ที่นายเข้ามาช่วยชั้นเอาไว้ เพราะยังไงมันก็หน้าที่ของนายอยู่แล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังคงพูดต่อไป “ขอบใจละกันนะ” เมื่อพูดเสร็จเธอก็หันกลับมา พลางถอดเสื้อโค้ทออกและยื่นคืนให้กับมัล เขามองดูสักแปปก่อนที่จะ ยื่นมือออกไปรับเอาไว้ ส่วนเชสเมื่อคืนเสื้อให้กับมัลแล้ว เธอก็หันหลังและเดินนำหน้าไปทันที “อะไรของหล่อนกันเนี่ย แต่ก็ยังดีแฮะที่ยังอุตส่าขอบใจเรา” มัลนึกในใจพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย นานๆทีเชสจะพูดจาขอบคุณเขาสักครั้ง และครั้งนี้เขาก็ควรได้รับมัน คำขอบคุณของเชสอาจจะเป็นแค่คำพูดทั่วๆไปสำหรับผู้อื่น แต่สำหรับมัลคำพูดนี้มีค่ามากกว่านั้น เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้รับคำขอบคุณจากเชส มันอาจจะเป็นอีกก้าวที่จะทำให้ เขาและเธอพูดคุยกันได้ดียิ่งขึ้น

ภายในเมืองตอนนี้มีคนเดินกันขวักไขว่มากมาย ผู้คนส่วนใหญ่พากันเดินไปดูสถานที่เกิดเหตุ ที่ตอนนี้พื้นที่ถูกปิดกั้นไว้ มีกองรักษาการณ์เดินคุมพื้นที่กันเต็มไปหมด มัลคิดว่าคงเป็นการดีที่เขาจะ ไม่เข้าไปใกล้หรือไม่เฉียดเข้าไปเลยจะดีกว่า

“นี่ๆเราเดินเข้าไปดูกันดีไหม”เชสหันมาถามกับเขาด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นกลุ่มคนจำนวนมากยืนรายล้อมที่เกิดเหตุ ส่วนมัลก็หันมามองดูเชสด้วยท่าทีสงสัย “เกือบตายเพราะมาเดินช็อปปิ้งตอนที่เขายิงกัน แล้วยังจะเดินกลับไปดูใกล้ๆอีกหรือไง”เชสถึงกับสะอึกกับคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของเธอโกรธอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เธอ หมดความอดทนกับอีกฝ่าย เพราะเธอเพิ่งจะรอดพ้นอันตรายมาได้เพราะเขา

“เชอะ ไม่ดูก็ได้”เธอบ่นอุบพลางหันหน้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว จนมัลต้องรีบก้าวเท้าตาม เพื่อที่จะเดินให้ทันเธอ “หนอย...ได้ทีขี่แพะไล่เชียวนะเจ้านั้น”เธอนึกในใจ สีหน้าบูดบึ้ง พร้อมกับเดินย้ำเท้าเสียงดังตลอดทาง ส่วนมัลที่เดินตามหลังมาอย่างห่างๆ ก็รู้สึกว่าเขาคงจะไปพูดสะกิดอะไรเธออีกแน่ๆ “ไม่เข้าใจผู้หญิงเลยจริงๆ” เขาได้แต่ถอนหายใจและเดินตามหลังไปเรื่อยๆ โดยที่เขาก็ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายโมโหอะไร ทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆผ่านย่านการค้า และลัดเลาะเข้ามาในช่องแคบๆด้านในสุด จนมาถึงร้านของจอห์นนี่

ร้านของจอห์นนี่เป็นร้านขายอาวุธและอุปกรณ์เดินทาง ที่เป็นร้านปลีกย่อยของบริษัท วีเทคโนโลยี เป็นร้านเล็กๆขนาดตึกแถวสองห้อง ที่ตอนนี้ติดป้ายไว้หน้าร้านว่า “ปิดร้าน” เมื่อทั้งคู่เดินทางมาหยุดอยู่หน้าประตู มัลก็ทำการกดสวิทซ์ที่ผนังหน้าร้านและพูดว่า “เปิดประตูที นี่ผมเอง” ไม่นานนักหลังจากมัลกดเรียก ประตูก็ถูกเปิดออกมา พร้อมกับเนอิที่วิ่งเข้ามากอดมัลเอาไว้ อย่างกับไม่เจอกันมานาน “พี่ชาย” เธอร้องออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ และกอดมัลเอาไว้แน่น จนมัลรู้สึกว่าหายใจไม่ออกเลยทีเดียว

“นี่ๆ ถึงจะเป็นพี่น้องกันก็เถอะ อายคนอื่นเขาบ้างนะ” เชสยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ แต่ยังไม่ทันไรหลังจากเนอิกอดมัล เธอก็วิ่งเข้าไปกอดเชสที่อยู่ข้างๆด้วย เชสเซถลาไปด้านหลังเพราะ เนอิโถมตัวเข้ากอดเธอ “รู้ไหมชั้นเป็นห่วงเธอมากเลยนะ” น้ำเสียงของเนอิดูเหมือนกับโล่งอกที่เชสปลอดภัยดี เธอกอดเชสเอาไว้แน่น ส่วนเชสก็ค่อยๆโอบแขนของเธอรอบตัวเนอิ เอาไว้ด้วยท่าทีอบอุ่นและอ่อนโยน ซึ่งนานๆทีมัลถึงจะมีโอกาสเห็นเชสในอารมณ์นี้ “ขอบใจนะที่เป็นห่วงชั้น เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้นเลยละ”

Zamma · by **Zamma** on Wed Apr 30, 2008 11:12 am

[align=center]หน้าที่ 19[/align]

“นี่สาวๆ ถ้าเป็นห่วงกันพอแล้วล่ะก็ เราเข้าไปข้างในกันก่อนดีไหม” จอห์นนี่พูดตัดบทให้ทุกคนนั้นเข้ามาข้างในร้านก่อน เพื่อที่จะได้นั่งลงพักผ่อนกัน เมื่อทุกคนเข้ามาด้านในกันหมดแล้ว เนอิก็พาเชสไปตรวจดูบาดแผลและทำแผลใหม่ ในห้องเก็บของด้านในสุด ส่วนมัลและจอห์นนี่กำลังนั่งดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผ่านทางทีวีภายในห้องนั่งเล่น ซึ่งในจอทีวีนั้นกำลังออกอากาศถึง เหตุการณ์ยิงกันหน้าห้างสรรพสินค้า โดยมีผู้สื่อข่าวหญิงผมสีทอง ดวงตาคมกริบและใบหน้าที่ดูขาวใสเป็นธรรมชาติ กำลังยืนรายงานข่าวอยู่ ณ ที่เกิดเหตุ

“ขณะนี้เป็นรายงานล่าสุดของเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นหน้าห้างสรรพสินค้ากลางเมือง ได้เกิดมีการยิงปะทะกันของกลุ่มทหารกับกองรักษาการณ์ นานกว่าหนึ่งชั่วโมง และยังคงไม่มีผู้ใดออกมาอ้างความรับผิดชอบ จากนี้เราจะขอสัมภาษณ์ผู้ที่รับผิดชอบกับเหตุการณ์นี้นะค่ะ ขอเชิญท่านพันเอก โคลแมน จากกองรักษาการณ์”

“กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ เราได้เบาะแสมาว่าทหารกลุ่มนั้นคือ พวกโจรที่อาศัยอยู่นอกเมืองสหพันธุ์การค้า ที่เข้ามาทำงานผิดกฎหมายในเมืองของเรา แต่ทั้งนี้ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่า การที่ทหารกลุ่มนี้เข้ามาโจมตีห้างสรรพสินกลางเมือง มีสาเหตุมาจากอะไร ทางเราจะทำการสอบสวนและติดตามผล เพื่อชี้แจงแก่พลเรือนหากมีความคืบหน้า”เมื่อพูดจบโคลแมนก็หันหน้า ให้กับกล้องที่กำลังถ่ายเขาอยู่ ก่อนที่โบกไม้โบกมือเล็กน้อยและเดินหลบเข้าไปในบริเวณที่เกิดเหตุ โดยมีทหารหลายนายเข้ามากันเขาและผู้สื่อข่าวเอาไว้ เพื่อไม่ให้มีใครลุกล้ำเข้ามายังพื้นที่ปิดกั้น

“รายงายข่าวของเราตอนนี้ สามารถระบุผู้บาดเจ็บเบื้องต้นได้แล้ว มีผู้บาดเจ็บประมาณห้าสิบคน ส่วนผู้เสียชีวิตนั้นตอนนี้ตัวเลขยังคงอยู่ที่ศูนย์ค่ะ ต่อไปเราจะทำการสัมภาษณ์ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์สดนะค่ะ”

เมื่อจบการรายงาน จอห์นนี่ก็ทำการปิดทีวีทันที “นายคิดว่ามันจริงอย่างที่นักข่าวรายงานหรือเปล่าล่ะ มัล” เขาหันไปถามมัลที่กำลังคลี่เสื้อโค้ทออกมา หลังจากที่เชสม้วนๆมันคืนมาให้เขา “ผมไม่แน่ใจ แต่ผมพบสิ่งที่บ่งบอกได้ว่า พวกนั้นไม่ใช่ทหารรับจ้างหรือพวกโจรธรรมดา” มัลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆและดูไม่กังวลใจเท่าไหร่

“หมายความว่าไง” จอห์นนี่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ “เพราะพวกนั้นเป็นพวกกลุ่มต่อต้านยังไงล่ะ” มัลตอบออกมา คำพูดนี่ทำให้จอห์นนี่ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับสะดุ้งทันทีที่ได้ยิน

“กลุ่มต่อต้าน พวกกบฏน่ะหรือ” เขาถามกลับมาอีกครั้งด้วยความตกใจ “อาจใช่ เพราะผมพบศพทหารคนหนึ่ง ที่มีตราสัญลักษณ์นกอินทรีอยู่ที่อก” มัลพูดพร้อมกับวางเสื้อโค้ทไว้ที่โต๊ะข้างๆเขาบนโต๊ะตัวหนึ่ง

“ถ้ามีกลุ่มกบฏเข้ามาถึงในเมือง แสดงว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ นายก็รู้ดีนี่นาว่ากลุ่มกบฏเป็นยังไง” ตอนนี้จอห์นนี่หันมามองตาของมัล ด้วยท่าทีวิตกราวกับจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น “มันคงไม่เกิดสงครามขึ้นอีกหนหรอกนะ จอห์นนี่ ต่างฝ่ายก็รู้ดีว่าถ้าสงครามเกิดขึ้นอีกครั้ง ผลที่ตามมามันจะอันตรายแค่ไหน ถ้ามีสงครามเกิดขึ้นจริงๆ ผู้คนคงจะไม่เข้าข้างกลุ่มผู้ปกครองอีกแน่ หลังจากที่พวกเขาต้องอยู่ภายใต้การกดขี่ข่มเหง ทั้งทหารประจำเมืองและคำสั่งต่างๆของผู้ปกครอง” มัลพูดออกมาด้วยท่าทีเรียบเฉยเหมือนกับว่าสิ่งที่จอห์นนี่วิตกนั้น เขาตื่นตูมไปเอง

Zamma · by **Zamma** on Tue May 06, 2008 10:24 am

[align=center]หน้าที่ 20[/align]

“เป็นอย่างที่นายพูดก็ดี เพราะถ้ามันเกิดขึ้นจริง ชั้นกับนายคงต้องเข้าร่วมสงครามอีกครั้งแน่ เหตุการณ์วันนี้บวกกับที่นายเห็น สัญลักษณ์นกอินทรีนั่น ชั้นว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เกิดการปะทะครั้งนี้แน่ๆ” ท่าทางของจอห์นนี่ดูเหมือนกับ เขากำลังคิดวิตกไปไกลเกินจริงแล้ว “ยังไม่รวมที่หน่วยพิเศษคนหนึ่งที่ผมพบวันนี้ พยายามจะฆ่าปิดปากผมอีกนะ” จอห์นนี่ได้ยินสิ่งที่มัลพูดก็ถึงกับหันหน้ามามองอย่างตกใจ

“นะ น่ะ นายเจอกับหน่วยพิเศษมาเรอะ เป็นไปได้ยังไง” จอห์นนี่พูดลิ้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เขาตกใจยิ่งกว่าเดิม “ถ้าเป็นชั้นนะ เจอหน่วยพิเศษคงไม่รอดมานั่งสบายใจเฉิบอย่างนายแน่ๆ” เขายิ่มแห้งๆสีหน้าตื่นๆ พลางคิดในใจว่า นิสัยเฉยชาของหมอนี่ ก็คงจะมีประโยชน์บ้างในเรื่องของ การควบคุมอารมณ์ที่นิ่งเสียจนดูเหมือน ไม่แยแสอะไร

“คนที่น่าจะตกใจควรเป็นผมมากกว่านะ” สีหน้าของมัลที่พูดออกมานั้น ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือกระวนกระวายใจเลยสักนิด ต่างกับคำพูดของเขาโดยสิ่นเชิง “นายนี่ยังเก็บอารมณ์ได้ดีจนน่ากลัวเลยนะ ทำให้ชั้นนึกถึงตอนที่นายเข้ากองร้อยครั้งแรกได้เลยนะเนี่ย รู้สึกว่าตอนนั้นนายอายุแค่แปดปีเองนี่”

“จะว่าไปก็ไม่ได้คุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้นานแล้วนะ ชั้นว่า...” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ มัลก็ยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้แตะที่ปาก เขาเงียหูฟัง ส่วนจอห์นนี่ก็หยุดพูดและเงียบไป ทันใดนั้นก็มีเสียงรียกมาจากอีกห้องหนึ่ง “พี่ชาย” เสียงของเนอิดังมาแต่ไกล ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาในห้องที่มัลและจอห์นนี่นั่งคุยกันอยู่

“ทำอะไรกันอยู่น่ะ” เนอิถามอย่างสงสัยเพราะเห็นจอห์นนี่มีสีหน้าแปลกๆ “ไม่มีอะไร พี่แค่นั่งคุยกับจอห์นนี่เรื่อยเปื่อย” มัลพูดพร้อมกับหยิบเสื้อโค้ทยื่นออกมาเพื่อคืนให้กับจอห์นนี่

“หนูมาบอกว่ากำลังจะพาเชสกลับไปที่บ้านเพื่อพักผ่อน พี่จะไปพร้อมกันเลยใหม” เนอิเดินวนไปรอบๆมัล พร้อมกับมองหาบางสิ่งบางอย่าง ด้วยสายตาที่จ้องมองไปทุกส่วนของพี่ชายเธอ “กลับไปก่อนก็ได้ พี่จะไปธุระที่อื่นนิดหน่อยก่อนกลับ” มัลตอบกลับไป แต่เนอิก็เหมือนจะมองดูบางอย่าง ในที่สุดเธอก็พบสิ่งที่ผิดปกติในตัวพี่ชายของเธอ

“อ่ะ พี่มีบาดแผลนี่” เนอิเหลือบเห็นแขนซ้ายของมัลมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาจับที่แขนซ้ายเอาไว้ และทำการเช็ดเลือดที่ไหลออกมาอย่างนุ่มนวล ด้วยผ้าสีขาวที่อยู่ในมือของเธอ ซึ่งแม้แต่จอห์นนี่ที่นั่งคุยกันตั้งนาน ก็ยังไม่ทันสังเกตว่า เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้ามีบาดแผลที่แขนซ้าย อาจเป็นเพราะมัลนั่งเก็บแขนมิดชิดและไม่เอาออกมาให้ใครเห็น แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของเนอิไปได้

“พี่นี่ ไม่ระวังตัวเลยนะ อย่างนี้ถ้าหนูไม่อยู่ใครจะทำแผลให้ล่ะ”เธอพูดไปพลางทำความสะอาดแผล ด้วยยาฆ่าเชื้อโรคในกระเป๋าพยาบาลที่ถือติดมือมาด้วย “งั้นก็ฝากบอกยัยนั่นว่า อยู่บ้านเฉยๆบ้างก็ดีนะ” มัลตอบกลับอย่างเหนื่อยใจ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก “จ้า แล้วหนูจะบอกให้นะ”เนอิหัวเราะเบาๆก่อนที่จะยื่นมือไปหยิบผ้าพันแผลที่อยู่ในกระเป๋าพยาบาลออกมา

Zamma · by **Zamma** on Tue May 06, 2008 10:28 am

[align=center]หน้าที่ 20[/align]

“เป็นอย่างที่นายพูดก็ดี เพราะถ้ามันเกิดขึ้นจริง ชั้นกับนายคงต้องเข้าร่วมสงครามอีกครั้งแน่ เหตุการณ์วันนี้บวกกับที่นายเห็น สัญลักษณ์นกอินทรีนั่น ชั้นว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เกิดการปะทะครั้งนี้แน่ๆ” ท่าทางของจอห์นนี่ดูเหมือนกับ เขากำลังคิดวิตกไปไกลเกินจริงแล้ว “ยังไม่รวมที่หน่วยพิเศษคนหนึ่งที่ผมพบวันนี้ พยายามจะฆ่าปิดปากผมอีกนะ” จอห์นนี่ได้ยินสิ่งที่มัลพูดก็ถึงกับหันหน้ามามองอย่างตกใจ

“นะ น่ะ นายเจอกับหน่วยพิเศษมาเรอะ เป็นไปได้ยังไง” จอห์นนี่พูดลิ้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เขาตกใจยิ่งกว่าเดิม “ถ้าเป็นชั้นนะ เจอหน่วยพิเศษคงไม่รอดมานั่งสบายใจเฉิบอย่างนายแน่ๆ” เขายิ่มแห้งๆสีหน้าตื่นๆ พลางคิดในใจว่า นิสัยเฉยชาของหมอนี่ ก็คงจะมีประโยชน์บ้างในเรื่องของ การควบคุมอารมณ์ที่นิ่งเสียจนดูเหมือน ไม่แยแสอะไร

“คนที่น่าจะตกใจควรเป็นผมมากกว่านะ” สีหน้าของมัลที่พูดออกมานั้น ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือกระวนกระวายใจเลยสักนิด ต่างกับคำพูดของเขาโดยสิ่นเชิง “นายนี่ยังเก็บอารมณ์ได้ดีจนน่ากลัวเลยนะ ทำให้ชั้นนึกถึงตอนที่นายเข้ากองร้อยครั้งแรกได้เลยนะเนี่ย รู้สึกว่าตอนนั้นนายอายุแค่แปดปีเองนี่”

“จะว่าไปก็ไม่ได้คุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้นานแล้วนะ ชั้นว่า...” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ มัลก็ยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้แตะที่ปาก เขาเงียหูฟัง ส่วนจอห์นนี่ก็หยุดพูดและเงียบไป ทันใดนั้นก็มีเสียงรียกมาจากอีกห้องหนึ่ง “พี่ชาย” เสียงของเนอิดังมาแต่ไกล ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาในห้องที่มัลและจอห์นนี่นั่งคุยกันอยู่

“ทำอะไรกันอยู่น่ะ” เนอิถามอย่างสงสัยเพราะเห็นจอห์นนี่มีสีหน้าแปลกๆ “ไม่มีอะไร พี่แค่นั่งคุยกับจอห์นนี่เรื่อยเปื่อย” มัลพูดพร้อมกับหยิบเสื้อโค้ทยื่นออกมาเพื่อคืนให้กับจอห์นนี่

“หนูมาบอกว่ากำลังจะพาเชสกลับไปที่บ้านเพื่อพักผ่อน พี่จะไปพร้อมกันเลยใหม” เนอิเดินวนไปรอบๆมัล พร้อมกับมองหาบางสิ่งบางอย่าง ด้วยสายตาที่จ้องมองไปทุกส่วนของพี่ชายเธอ “กลับไปก่อนก็ได้ พี่จะไปธุระที่อื่นนิดหน่อยก่อนกลับ” มัลตอบกลับไป แต่เนอิก็เหมือนจะมองดูบางอย่าง ในที่สุดเธอก็พบสิ่งที่ผิดปกติในตัวพี่ชายของเธอ

“อ่ะ พี่มีบาดแผลนี่” เนอิเหลือบเห็นแขนซ้ายของมัลมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาจับที่แขนซ้ายเอาไว้ และทำการเช็ดเลือดที่ไหลออกมาอย่างนุ่มนวล ด้วยผ้าสีขาวที่อยู่ในมือของเธอ ซึ่งแม้แต่จอห์นนี่ที่นั่งคุยกันตั้งนาน ก็ยังไม่ทันสังเกตว่า เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้ามีบาดแผลที่แขนซ้าย อาจเป็นเพราะมัลนั่งเก็บแขนมิดชิดและไม่เอาออกมาให้ใครเห็น แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของเนอิไปได้

“พี่นี่ ไม่ระวังตัวเลยนะ อย่างนี้ถ้าหนูไม่อยู่ใครจะทำแผลให้ล่ะ”เธอพูดไปพลางทำความสะอาดแผล ด้วยยาฆ่าเชื้อโรคในกระเป๋าพยาบาลที่ถือติดมือมาด้วย “งั้นก็ฝากบอกยัยนั่นว่า อยู่บ้านเฉยๆบ้างก็ดีนะ” มัลตอบกลับอย่างเหนื่อยใจ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก “จ้า แล้วหนูจะบอกให้นะ”เนอิหัวเราะเบาๆก่อนที่จะยื่นมือไปหยิบผ้าพันแผลที่อยู่ในกระเป๋าพยาบาลออกมา

Zamma · by **Zamma** on Tue May 06, 2008 10:41 am

[align=center]หน้าที่ 20[/align]

“เป็นอย่างที่นายพูดก็ดี เพราะถ้ามันเกิดขึ้นจริง ชั้นกับนายคงต้องเข้าร่วมสงครามอีกครั้งแน่ เหตุการณ์วันนี้บวกกับที่นายเห็น สัญลักษณ์นกอินทรีนั่น ชั้นว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เกิดการปะทะครั้งนี้แน่ๆ” ท่าทางของจอห์นนี่ดูเหมือนกับ เขากำลังคิดวิตกไปไกลเกินจริงแล้ว “ยังไม่รวมที่หน่วยพิเศษคนหนึ่งที่ผมพบวันนี้ พยายามจะฆ่าปิดปากผมอีกนะ” จอห์นนี่ได้ยินสิ่งที่มัลพูดก็ถึงกับหันหน้ามามองอย่างตกใจ

“นะ น่ะ นายเจอกับหน่วยพิเศษมาเรอะ เป็นไปได้ยังไง” จอห์นนี่พูดลิ้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เขาตกใจยิ่งกว่าเดิม “ถ้าเป็นชั้นนะ เจอหน่วยพิเศษคงไม่รอดมานั่งสบายใจเฉิบอย่างนายแน่ๆ” เขายิ่มแห้งๆสีหน้าตื่นๆ พลางคิดในใจว่า นิสัยเฉยชาของหมอนี่ ก็คงจะมีประโยชน์บ้างในเรื่องของ การควบคุมอารมณ์ที่นิ่งเสียจนดูเหมือน ไม่แยแสอะไร

“คนที่น่าจะตกใจควรเป็นผมมากกว่านะ” สีหน้าของมัลที่พูดออกมานั้น ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือกระวนกระวายใจเลยสักนิด ต่างกับคำพูดของเขาโดยสิ่นเชิง “นายนี่ยังเก็บอารมณ์ได้ดีจนน่ากลัวเลยนะ ทำให้ชั้นนึกถึงตอนที่นายเข้ากองร้อยครั้งแรกได้เลยนะเนี่ย รู้สึกว่าตอนนั้นนายอายุแค่แปดปีเองนี่”

“จะว่าไปก็ไม่ได้คุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้นานแล้วนะ ชั้นว่า...” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ มัลก็ยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้แตะที่ปาก เขาเงียหูฟัง ส่วนจอห์นนี่ก็หยุดพูดและเงียบไป ทันใดนั้นก็มีเสียงรียกมาจากอีกห้องหนึ่ง “พี่ชาย” เสียงของเนอิดังมาแต่ไกล ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาในห้องที่มัลและจอห์นนี่นั่งคุยกันอยู่

“ทำอะไรกันอยู่น่ะ” เนอิถามอย่างสงสัยเพราะเห็นจอห์นนี่มีสีหน้าแปลกๆ “ไม่มีอะไร พี่แค่นั่งคุยกับจอห์นนี่เรื่อยเปื่อย” มัลพูดพร้อมกับหยิบเสื้อโค้ทยื่นออกมาเพื่อคืนให้กับจอห์นนี่

“หนูมาบอกว่ากำลังจะพาเชสกลับไปที่บ้านเพื่อพักผ่อน พี่จะไปพร้อมกันเลยใหม” เนอิเดินวนไปรอบๆมัล พร้อมกับมองหาบางสิ่งบางอย่าง ด้วยสายตาที่จ้องมองไปทุกส่วนของพี่ชายเธอ “กลับไปก่อนก็ได้ พี่จะไปธุระที่อื่นนิดหน่อยก่อนกลับ” มัลตอบกลับไป แต่เนอิก็เหมือนจะมองดูบางอย่าง ในที่สุดเธอก็พบสิ่งที่ผิดปกติในตัวพี่ชายของเธอ

“อ่ะ พี่มีบาดแผลนี่” เนอิเหลือบเห็นแขนซ้ายของมัลมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาจับที่แขนซ้ายเอาไว้ และทำการเช็ดเลือดที่ไหลออกมาอย่างนุ่มนวล ด้วยผ้าสีขาวที่อยู่ในมือของเธอ ซึ่งแม้แต่จอห์นนี่ที่นั่งคุยกันตั้งนาน ก็ยังไม่ทันสังเกตว่า เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้ามีบาดแผลที่แขนซ้าย อาจเป็นเพราะมัลนั่งเก็บแขนมิดชิดและไม่เอาออกมาให้ใครเห็น แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของเนอิไปได้

“พี่นี่ ไม่ระวังตัวเลยนะ อย่างนี้ถ้าหนูไม่อยู่ใครจะทำแผลให้ล่ะ”เธอพูดไปพลางทำความสะอาดแผล ด้วยยาฆ่าเชื้อโรคในกระเป๋าพยาบาลที่ถือติดมือมาด้วย “งั้นก็ฝากบอกยัยนั่นว่า อยู่บ้านเฉยๆบ้างก็ดีนะ” มัลตอบกลับอย่างเหนื่อยใจ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก “จ้า แล้วหนูจะบอกให้นะ”เนอิหัวเราะเบาๆก่อนที่จะยื่นมือไปหยิบผ้าพันแผลที่อยู่ในกระเป๋าพยาบาลออกมา

Fiction Factory (Open Beta)

[S] REVIVE : ยังนึกไม่ออกรอแก้ไข

ขอเชิญร่วมแสดงความคิดเห็นกับ REVIVE คับ

Who is online