Fiction Factory (Open Beta)

AILD · by **AILD** on Sat Mar 29, 2008 11:20 pm

บทนำ

ณ ส่วนใดส่วนหนึ่งของจักรวาลอันมืดมิด

“ในที่สุดเวลาที่เรารอคอยมานานแสนนานก็มาถึงจนได้นะ” เสียงที่ไร้อารมณ์พูดขึ้น
“นั้นสินายท่าน การรอคอยของพวกเราส่งผลเสียที” เสียงเจ้าเล่ห์ตอบกลับ
“พวกมันจะต้องชดใช้สิ่งที่ทำเอาไว้กับพวกเรา” เสียงนั้นเริ่มสั่นเพราะความแค้น
“การล้างแค้นครั้งยิ่งใหญ่นี้ จะเป็นการเริ่มสงครามล้างเผ่าพันธุ์จากพวกเรา”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” สองเสียงหัวเราะที่รวมเป็นเสียงเดียวที่แสนชั่วร้ายเลือดเย็น

เป้าหมายที่ว่านั้นอยู่ห่างไปหลายล้านปีแสง
ณ ดาวดวงหนึ่งในกาแล็กซี่ทางช้างเผือก
เป็นดาวที่มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อยู่

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทที่ 1

เด็กหนุ่มอายุ 16 เดินไปตามทางเดินในส่วนในของศูนย์บัญชาการแม่ทัพยานขั้นสูง
ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาย่อมนึกว่าเขาเป็นลูกของแม่ทัพสักคน แต่นั้นยังไม่รวมจุดเด่น
ของเขาซึ่งเป็นผมสีขาวดั่งหิมะ และแววตาสีฟ้าแฝงความมั่นใจไว้เปี่ยมล้นกับท่าทีสุขุม
จุดมุ่งหมายของเขาอยู่ที่สุดทางเดินนั้นเอง มีประตูที่ดูแข่งแกร่งทนทานพร้อมกับป้ายดิจิตอล
“ผู้อำนวยการทหารอวกาศสูงสุด ยูเรนัส”

“ยินดีต้อนรับ ท่านผู้บัญชาการสูงสุด ซิด” เรียกของระบบดังขึ้นเมื่อเด็กหนุ่มเดินเข้าไปใกล้
จากนั้นประตูนั้นจึงเลื่อนเข้าไปในผนัง เปิดทางให้เด็กหนุ่มเข้าไปในห้อง แล้วจึงเลื่อนปิด

นายพลหลายท่านที่อยู่ใกล้ๆหลายคนต้องกลืนน้ำลายตามๆกัน หลังจากได้ยินเสียงระบบ
“เด็กนั่นเนี่ยนะ ผู้บัญชาการสูงสุด” “ตำแหน่งนั้นมันรองแค่ท่านยูเรนัสเองนะ”
เป็นปกติที่พวกนายพลพวกนี้จะบ่นกัน เพราะตำแหน่งนี้มันว่างมานานแล้ว แต่ผู้ที่ได้มันไปกลับเป็นเด็ก

“สวัสดีครับ ท่านยูเรนัส” เด็กหนุ่มโค้งคำนับชายกลางคนที่กำลังนั่งอ่านเอกสารทางทหารอยู่ห้อง
ตกแต่งเรียบๆแต่มีความขลังอยู่ โต๊ะทำงานที่ใหญ่มากกลับมีเพียงคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กตั้งอยู่เครื่องเดียว
ผมสีขาวหงอกบ่งบอกถึงอายุที่น่าจะเกินเลข 50 ไปแล้ว ใบหน้าตึงเครียดแต่ดูมีพลังนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เมื่อเห็นแขกรุ่นลูกที่มีตำแหน่งรองจากเขามาถึงก่อนเวลานัดตั้ง 15 นาทีด้วยกัน

“อ้าวซิด รีบมาจังเลยนะ” ผู้อำนวยการยูเรนัสพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแหบ
“คือ ผมอยากทราบเหตุผลที่ท่านเรียกผมมาในวันหยุดของผมครับ” ซิดพูดอย่างเร่งรีบ
“พูดง่ายๆ ก็คือเวลาเล่นเกมของเธอกับเพื่อนๆ นั่นล่ะ” ยูเรนัสทำสีหน้าเบื่อหน่าย
“ฉันมีภารกิจให้พวกสเปสไรเดอร์ ของพวกเธอทำน่ะ ให้คนอื่นทำไม่ได้” ยูเรนัสเริ่มพูดอย่างจริงจัง

สเปสไรเดอร์เป็นเกมออนไลน์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดบนโลก เป็นเกมออนไลน์ที่สร้างขึ้น
โดยกองทัพนั่นเอง จุดประสงค์หลักก็เพื่อสรรค์หาหน่วยรบที่มีคุณภาพสูงอายุน้อย (ไม่ได้คาดว่าจะน้อยขนาดนี้)
เป้าหมายของเกมเพื่อให้ผู้เล่นฝึกฝนทีมของตนเพื่อแข่งขันกับผู้เล่นอื่นๆทั่วโลกเพื่อชิงเงินรางวัล
ผู้เล่นส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้อมูลอาวุถและอุปกรณ์ต่างๆภายในเกมนั้นใช้อยู่จริงในกองทัพ
และการฝึกนักบินในเกมก็ใช้เหมือนกับการฝึกนักบินจริง เพียงแต่ไม่ได้ฝึกด้านร่างกายและจิตใจ
แต่ละทีมจำเป็นจะต้องมีตำแหน่งอยู่ 5 ตำแหน่งด้วยกัน คือ ผู้บัญชาการ , หัวหน้านักบินต่อสู้ ,
หัวหน้าป้อมปืน , และหัวหน้าหน่วยสอดแนม ซึ่งล้วนเป็นตำแหน่งที่สำคัญในกองทัพทั้งสิ้น

แต่ทีมสเปสไรเดอร์คือหน่วยรบอเนกประสงค์ของกองทัพที่สามารถปฎิบัติภารกิจได้ทุกประเภท
ถึงแม้จะถูกใช้นานๆครั้งก็เถอะ แต่พวกเขาก็ถือว่าเป็นหน่วยรบที่เก่งที่สุดของกองทัพอยู่
ซึ่งพวกเขานั้นก็คือแชมป์โลกสเปสไรเดอร์กลุ่มปัจจุบันที่ชนะการแข่งขันเมื่อปีที่แล้วนั่นเอง
ขณะนี้พวกเขากำลังพักอยู่ในที่พักสุดหรูที่ทางกองทัพเตรียมไว้ให้ใกล้ศูนย์บัญชาการนี่เอง

“ว่าอะไรนะซิด เรามีงานอีกแล้วเรอะ” เจค ซึ่งเป็นหัวหน้าป้อมปืนผู้มีร่างใหญ่และผมสีดำสั้นบ่น
“โรคขี้เกียจกำเริบรึไงเจ้ายักษ์” เสียงกวนๆมาจากผู้หญิงผอมบางผมสั้นสีฟ้าสด ผู้เป็นหัวหน้านักบินต่อสู้ชื่อมาย
“อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ” น้องสาวฝาแฝดที่มีผมยาวของมายที่ชื่อเมย์รีบห้ามศึกทันทีเธอเป็นหัวหน้า- หน่วยสอดแนม “เสียงหมาที่ไหนเห่าหอนกันเนี่ย” เสียงงัวเงียดังมาจากห้องนอนของดอนผู้เป็นหัวหน้าป้อมปืน
เขาเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่มีผมและตาสีแสดเพลิง ซึ่งดูจะเหมาะกับนิสัย ทำอะไรไม่ทันคิดของเขา

“เอาหล่ะ ๆ ภารกิจของเราคือการออกเดินทางเพื่อตามหาดาวอันตรายที่ส่งสัญญาณมาหาเราชื่อ A51” ซิดเริ่ม
“โธ่ นึกว่าจะเป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจกว่านี้ซะอีก” มายพูดขึ้นอย่างผิดหวัง ทั้งๆที่คนอื่นเห็นว่างานง่ายสิดี
“แล้วกำหนดการณ์ออกเดินทางคือเมื่อไหร่คะ” เมย์ถามคำถามที่คนอื่นๆอยากรู้มากที่สุดเหมือนอ่านใจออก
“พรุ่งนี้เช้า” ซิดตอบหน้าตาย ขณะที่คนอื่นแทบจะล้มหงายหลังในทันที “นายว่าไงนะ!”
“ท่านยูเรนัสบอกว่าเรื่องนี้ด่วนมาก ดาวดวงนี้อาจจะเป็นอันตรายต่อโลกได้ ต้องรีบไปตรวจสอบ”
“ที่ซิดพูดมาก็มีเหตุผลนะคะ สมควรที่จะรีบออกเดินทางเป็นอย่างยิ่ง” เมย์รีบตอบก่อนคนอื่นค้าน
“แหม! เข้ากันดีจริงๆคู่นี้ เจ้าซิดมันทำอะไรก็เห็นด้วยไปหมดเลยนะ” มายพูด ส่วนเมย์หน้าแดง
ก็วิ่งเข้าห้องตัวเองก่อนที่คนอื่นจะทันได้สังเกต “หมดแค่นี้นั่นล่ะ เราต้องรีบไปขึ้นยานพรุ่งนี้เช้า”

ณ โรงเก็บยานขั้นสูงของกองทัพ ตอนเช้ามืด

สิ่งที่อยู่เบื่องหน้าของพวกเขาคือยานสีขาวขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ทันสมัยที่สุดบนโลก “เดอะสเปสไรเดอร์”
พวกเขาคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี เนื่องจากมันถูกสร้างขึ้นตามแบบยานในเกมของพวกเขานั่นเอง
ทางกองทัพเห็นว่าภารกิจครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังพล จึงให้มาแต่หุ่นรบจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น

ด้วยความเร็วที่สูงมากของยานทำให้ใช้เวลาแค่พริบตาก็ออกมาจากชั้นบรรยากาศของโลกแล้ว
พวกเขากำลังเคลื่อนที่ออกจากดาวสีเทาเนื่องจากเมื่อประมาณ 500 ปีที่แล้ว โลกต้องการเนื้อที่มากขึ้น
เพื่อให้มีพื้นที่พอสำหรับประชากรโลก และเพื่อหยุดยั้งการทำลายโลก มนุษย์จึงเอาแร่ธาตุมาจากดาวอื่นๆ
ในตอนนี้ถ้าไม่นับดวงอาทิตย์ โลกก็อยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางกาแล็กซี่ทางช้างเผือก

“จะทำการเปิดวาร์ปเกจสู่ดาว A51 ที่กาแล็กซี่ที่ไม่รู้จักภายใน 10 วินาทีนับจากนี้” เสียงระบบพูด
“10”
“9”
“8”
“7”
“6”
“5”
“4”
“3”
“2”
มีลำแสงขนาดใหญ่พุ่งสวนกับพวกเขามา ขณะทำการเปิดวาร์ปเกจ พวกเขารู้สึกได้ถึงความร้อนของมัน
“1”
“ทำการเปิดวาร์ปเกจเรียบร้อยแล้ว”
“บึ้ม !!!!!!!”
เกิดระเบิดขนาดใหญ่จากด้านหลังของพวกเขา พัดพาพวกเขาเข้าวาร์ปเกจตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเครื่อง!

TumAlone · by **TumAlone** on Sun Mar 30, 2008 8:01 am

ท่านไปแนะนำตัวกระทู้แนะนำตัวซักหน่อยก็ดีเน้อ ...

แล้วก็ลายเซ็นต์ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นก็ได้เหมือนพวกผมเป็นพวกมหาชนกดขี่อำนาจ ( T^T ) ...

จริงๆบอร์ดนี้สร้างขึ้นมาเพื่อเอาไว้เพื่อสานความสัมพันธ์ของผู้ที่ชอบนิยายวรรณกรรมด้วยกันอยู่แล้วจ้า ...

ป.ล. ยินดีที่ได้รู้จัก ...

AILD · by **AILD** on Sun Mar 30, 2008 1:57 pm

บทที่ 2

ซิดลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวสว่างทำให้เขาต้องใช้เวลาสักพักในการปรับสายตาให้ชินกับแสง
ห้องนี้เป็นเพียงห้องโล่งๆที่มีเพียงเตียงแสนนุ่มที่เขานอนอยู่กับหน้าต่างอีกบานแสดงทิวทัศน์ขางนอก
ซิดเดินไปที่หน้าต่างเพื่อดูว่าขณะนี้เขาอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่เขากลับต้องทึ่งกับสิ่งที่เขาเห็น

“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย”
เบื้องหน้าเขาคือลานยานบินและหุ่นรบที่ทันสมัยยิ่งกว่าของโลกหลายเท่า แถมยังกว้างสุดลูกหูลูกตา
ถ้าจะให้ทายว่าที่นี่คือ A51 ก็ไม่แปลกเพราะแค่นำยานพวกนั้นไปถล่มโลกเราก็แพ้ย่อยยับแล้ว

“เดี๋ยวนะ ถล่มโลก”
สิ่งเดียวที่เขานึกออกเรื่องก่อนหน้านี้คือการระเบิดขนาดใหญ่พัดพาพวกเขาเข้าไปในวาร์ปเกจ
ถ้าเป็นพวก A51 มันต้องสามารถส่งลำแสงมรณะนั่นไปทำลายโลกได้อย่างแน่นอน !

“ปล่อยฉันออกไปนะไอ้พวกนรก!”
ซิดตะโกนขณะทั้งทุบทั้งถีบช่องในผนังที่เขาคิดว่าเป็นประตู จนกระทั่ง .........................

“ผลั่ก!” ซิดถลาไปข้างหน้าเมื่อเจ้าช่องนั่นเปิดออก
“ซิด ซิด เป็นอะไรรึเปล่า!” กลุ่มคนที่หน้าประตูไม่ใช้ใครอื่นแต่เป็นเพื่อนๆของเขาเอง
“อ้าว นี่พวกเรามาอยู่นี่ได้อย่างไรเนี่ย” ซิดถามอย่างงงงวย
“มากับพวกเราแล้วนายจะรู้เอง” ดอนบอกพร้องช่วยฉุดซิดขึ้นมา

พวกเขาเดินไปตามทางจนกระทั่งถึงห้องที่มีชื่อเขียน “ท่านหัวหน้า” นี่มันภาษาโลกมิใช่หรือ
ประตูนั้นเปิดทันทีที่พวกเขาเข้าไปใกล้ ข้างในเป็นห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องมือล้ำยุคที่พวกเขาไม่รู้จัก

“สวัสดี กัปตันซิด” ชายผู้ที่นั่งรออยู่เอ่ย เขาเป็นชายกลางคนผมดำซึ่งดูอ่อนกว่าวัย
“คุณคือใคร และที่นี่คือที่ไหน” ซิดรีบยิงคำถามทันทีที่ชายผู้นั้นพูดจบ
“ใจเย็นๆหนุ่มน้อย ผมคือรูสเวลล์ ผู้บัญชาการแอเรีย 51 เราอยู่ที่แอเรีย 51 ในกาแล็กซี่ A51” เขาตอบ
“ผมก็เห็นว่าคุณก็เป็นมนุษย์แต่คุณจะยิงลำแสงนั่นไปทำลายโลกทำไมเล่า!” ซิดตะโกน
“ใจเย็นๆนะคะซิด เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อโลกเลย สัญญาณนั่นเป็นสัญญาณเตือนค่ะ” เมย์ห้าม
“แสดงว่าคุณรู้ใช่ไหมว่าใครเป็นคนยิงลำแสงนั่นมา” ซิดเริ่มใจเย็นลงแต่มือยังกำแน่น
“ลำแสงนั่นถูกยิงมาจากส่วนลึกของกาแล็กซี่ลึกลับแห่งหนึ่ง ส่วนสิ่งที่อยู่ในกาแล็กซี่นั้นน่ะหรือ”
รูสเวลล์เว้นนิดหนึ่งก่อนจะชูภาพๆหนึ่งในซิดดู ซึ่งภาพนั้นทำให้เมย์ต้องกรีดร้อง แม้แต่มายยังขมวดคิ้ว
ภาพนั้นเป็นภาพของสิ่งมีชีวิตดูเก้งก้างที่ทำจากโลหะ พูดง่ายๆ มันก็คือหุ่นยนตร์มีชีวิตนั่นเอง
“ว่าไงนะ ไอ้หุ่นกระป๋องพวกนี้มันยิงลำแสงมาทำลายโลกงั้นรึ” เจคพูดเหมือนไม่เชื่อตาตนเอง
“ความจริงมันไม่ได้มีเป้าหมายการยิงไปที่โลกหรอก” รสเวลล์พูดอีกครั้งก่อนจะฉายภาพสี่มิติขึ้นมา
ลำแสงพลังงานสูงถูกยิงออกมาเฉียดยานของพวกเขาที่กำลังเปิดวาร์ปเกจ พวกเขารู้สึกได้ถึงความร้อน
มันจริงที่เข้าหมายไม่ใช้โลกแต่เป็นดวงอาทิตย์ต่างหาก! เห็นได้ชัดว่ามันร้อนกว่าดวงอาทิตย์
หลังจาการตกกระทบ ดวงอาทิตย์ก็เริ่มกลายเป็นสีดำแล้วก็ระเบิดสร้างพลังงานมหาศาลจนทุกอย่างสว่างจ้า

“กาแล็กซี่ทางช้างเผือกเหลือแต่ชื่อแล้วครับ” รูสเวลล์ตอบเสียงเรียบ ทั้งๆที่วันไม่ใช่เรื่องเล็กเลย
“โลกของพวกเรา ........” เมย์พูดเสียงสั่น ไม่คิดว่าพลังการทำลายล้างของลำแสงนั่นจะทรงพลังถึงเพียงนี้

ถึงแม้ว่าทั้งห้าจะเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงมาด้วยกันจนเป็นเพื่อนสนิท แต่พวกเขาก็มีความผูกพันต่อโลกมาก
ผู้คนนับหมื่นล้านต้องจากไปโดยที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ การกระทำนี้มันเกินกว่าที่ใครจะรับได้

“พวกคุณคือคนกลุ่มสุดท้ายของกาแล็กซี่ทางช้างเผือก ถ้าไม่นับพวกเรานะ” รูสเวลล์พูดเพื่อทำลายความเงียบ
“อะไรนะ! พวกคุณก็เป็นชาวโลกหรือ” ดอนพูดอย่างตื่นเต้น ส่วนรูสเวลล์ก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆเป็นคำตอบ
“พวกเราเป็นลูกหลานของเหล่านักวิทยาศาสตร์ที่ออกมาตั้งสถานีวิจัยเคลื่อนที่นอกโลก พวกคุณคงได้เห็นแล้วว่าที่นี่มีไว้เพื่อออกแบบแล้วทดสอบอุปกรณ์ทันสมัยต่างๆแต่เราก็ไม่ได้ติดต่อโลกเลย” รูสเวลล์ทำหน้าเศร้า

“ว่าแต่ยานของเราล่ะ มันเสียหายอะไรหรือเปล่า” ซิดรีบพูดทันทีเมื่อนึกได้ ซึ่งเป็นสิ่งทีคนอื่นๆสงสัย
“ผมว่าถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่าเศษเหล็กมากกว่านะ” คำตอบของรูสเวลล์ทำให้คนอื่นซีดไปเลย
“เฮะๆ คือทางเราเอาไปดัดแปลงเปลี่ยนอะไหล่สุดไฮเทคให้หมดแล้วล่ะครับ ว่าแต่คุณจะเอาไปใช้ทำอะไรล่ะ
ในเมื่อโลกก็เหลือแค่ชื่อแล้ว” คำพูดนี้ทำให้ซิดต้องคิดหนักยิ่งกว่าเดิม เพราะความจริงคือยานเป็นสิ่งสุดท้าย

“แต่ทางเรามีขอเสนอให้พวกคุณ” คำพูดของรูสเวลล์ให้ความหวังพวกเขาอีกครั้ง
“พวกเราขอสนับสนุนพวกคุณทุกทางเพื่อต่อต้านพวกหุ่นครับ” คำตอบนั้นทำให้พวกเขาทึ่ง
“พวกเราไม่มีทางเลือกเพราะพวกเราไม่ใช่นักสู้ และอีกอย่างคือเจ้าพวกนี้กำลังจะเริ่มรุกรานจักรวาล
ในอีกไม่ใช้แน่นอน” ขอเสนอที่รูสเวลล์ยื่นให้มันช่างโดนใจพวกเขาเสียจริง “แน่นอนครับ”
คำตอบของซิดทำให้รูสเวลล์กลับมายิ้มอีกครั้ง

ตอนนี้กลุ่มสเปสไรเดอร์มีเป้าหมายแล้ว นั่นคือรวบรวมกองกำลังเพื่อต่อต้านกองทัพหุ่นยนตร์
จากแผนที่กาแล็กซี่และชนเผ่าต่างๆนั้นทำให้พวกเขาต้องคิดหนักเพราะมีเผ่าพันธุ์ต่างๆนับล้าน
แต่ตอนนี้พวกเขาต้องการเผ่าพันธุ์ที่มีทักษะการรบหลากหลาย ฉะนั้นสถาณที่แรกย่อมเป็น
เรเซอร์ของเหล่าสเปสฮันเตอร์นั้นเอง

“นี่ซิด นายคิดว่าจะไปคุยหรือทำสงครามกับพวกป่าเถื่อนนั่นกันแน่เนี่ย” ดอนถาม
“พวกนั้นอยากได้อะไรเราก็ให้สิ่งนั้น” คำตอบของซิดทำให้ดอนต้องยิ้มที่มุมปาก งานนี้สนุกแน่

The Firemind · by **The Firemind** on Sun Mar 30, 2008 7:58 pm

ใช้ตัวอักษร 14ด้วยครับ T_T
(ผมแก้ให้ก่อนละกัน)

AILD · by **AILD** on Sun Mar 30, 2008 9:56 pm

บทที่ 3

วาร์ปเกจรุ่นใหม่ลดระยะเวลาการเดินทางได้อย่างน่าทึ่ง พวกเขาสามารถข้าม 3 กาแล็กซี่ได้ในครั้งเดียว ซึ่งจากเดิมเพียง 1 กาแล็กซี่เท่านั้น แต่เพื่อความปลอดภัยรูสเวลล์จึงขอให้เว้นระยะห้างจุดวาร์ปออกมาจากเรเซอร์เล็กน้อย แล้วจึงทำการลองติดต่อขอลงจอดดู แม้ว่าโอกาสสำเร็จจะไม่ถึงศูนย์เปอร์เซ็นต์ก็ตามที่พวกเขาจะได้รับการต้อนรับจากพวกสเปสฮันเตอร์ เรเซอร์นั้นเป็นดาวที่มีวงแหวนขนาดใหญ่พร้อมอาวุถป้องกันตัวระยะใกลมากมาย แม้ว่าจะสามารถเข้าไปใกล้เรเซอร์ได้ แต่เรเซอร์ก็ยังมีดาวบริวาร 4 ดวงไว้คอยป้องกันในระยะใกล้ เรเซอร์มักจะอยู่กับที่แล้วส่งพวกดาวบริวารไปทำงานทำลายล้างที่ได้รับมาจากผู้มีอำนาจในจักรวาล ซึ่งมักจะเป็นศัตรูของนายจ้างเหล่านั้นซะส่วนใหญ่ เหล่าดาวบริวารนั้นมีความสามารถตั้งแต่การลอบสังหารจนถึงถล่มดาวเลยทีเดียว เพราะเหตุนี้กลุ่มสเปสหันเตอร์จึงถูกจ้างด้วยเงินมหาศาลจากนายจ้างที่มีศัตรูเยอะ สเปสฮันเตอร์จึงเป็นกลุ่มนักล่าที่มีรายได้มากพอที่จะซื้อดาวได้ครึ่งกาแล็กซี่เลยทีเดียว จุดเด่นของชาวสเปสฮันเตอร์คือผิวสีดำและร่างกายกำยำแข็งแรง เพราะฉะนั้นประชากรส่วนใหญ่จึงมีอาชีพเป็นนักฆ่าและนักล่าค่าหัวเป็นอาชีพหลัก

ยานสเปสไรเดอร์จอดอยู่นอกระยะยิงของเรเซอร์ขณะกำลังติดต่อกับเรเซอร์
“นี่ยาน SR-380 เรียกเรเซอร์ ได้ยินแล้วตอบด้วย” เมย์ส่งสัญญาณไป
“นี่ถ้ามันอยากฆ่าเราขึ้นมาล่ะ ไอ้วงแหวนนั่นมันก็จะยิงออกมาเลยเหรอ” ดอนถาม
“ถ้านายอยากรู้มากทำไมไม่ลองบินออกไปเป็นเป้าให้มันส่องกบาลเลยล่ะ” เจคตอบกวนๆ
“หากท่านผู้ใดล่วงล้ำเข้ามาในเขตที่เรเซอร์ยิงได้ถนัด เรามีสิทธิ์ที่จะยิงท่าน” เสียงแหบห้าวตอบกลับมา
“ฉันว่าไอ้พวกนี้มันไม่ค่อยเหมาะจะพาไปร่วมรบด้วยน้า” ดอนยังระแวง
“แต่นายก็รู้นิว่าเรเซอร์เหมาะสำหรับใช้ยึดหรองดาว ซึ่งเหมาะกับเราทีเดียว” ซิดพูดบ้าง
“นี่ SR-380 พูดอีกครั้ง เราต้องการจะพูดกับผู้นำของท่าน นี่เป็นเรื่องสำคัญ” เมย์พูดอีกครั้ง
“ก็ข้านี่ล่ะ เจ้าของเรเซอร์ !” เสียงนั้นมาพร้อมกับลำแสงจากปืนใหญ่ของเรเซอร์ ซึ่งยานเบี่ยงหลบอย่างหวุดหวิด
“ฉันว่าแล้วว่ามันต้องเป็นอย่างนี้ !” ดอนบอกแล้วก็รีบวิ่งไปที่โรงเก็บยานบินในทันที
“เอาล่ะทุกคน ใช้แผนสอง!” ซิดแจ้งพลางขึ้นไปนั่งบนที่นั่งกัปตัน
“ให้มันได้อย่างนี้สิ!” มายพูดอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่จากนั้นก็รีบตามดอนไป
ส่วนเจคไม่พูดอะไรแค่เดินไปห้องบังคับปืนใหญ่ด้วยสีหน้าสุดเซ็ง
“เมย์ ครั้งนี้เธอไม่ต้องไป อยู่นี่ล่ะ” ซิดบอก
“ค่ะ กัปตัน” เมย์บอกยิ้มๆ เพราะเธอจะได้อยู่กับเขาเพียงสองคนบนยาน

แผนสองที่ซิดว่าไว้นั้นควรจะเป็นการใช้วิธีที่สุดแสดจะโบราณของพวกโจรสลัดอวกาศ นั่นคือการส่งตัวเองเข้าไปในยานของฆ่าศึกแล้วเข้ายึดจากภายใน โดยต้องรีบในขณะที่อีกฝ่ายแตกตื่นเข้าทำลายยานโดยมุ่งเป้าหมายหลักไปที่การตัดพลังงานเพื่อเป็นการหยุดการทำงานของยานแล้วค่อยนำยานเข้ายึดในภายหลัง เท่ากับมัดมือชกนั่นเอง แต่อุปสรรคสำคัญของแฝนนี้คือดาวบริวารทั้งสี่ของเรเซอร์ ที่สามารถขัดขวางระหว่างการส่งดอนเข้าไป แต่ถ้าแผนนี้สามารถทำให้คนเพียง 5 คนยึดยานที่มีคนเป็นแสนได้ก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่ทีเดียว เพราะฉะนั้นเพื่อความปลอดภัย มายจึงมีหน้าที่เป็นคนคอยหันเหความสนใจพวกสเปสฮันเตอร์เอาไว้เพื่อรอจังหวะออกตัวจรอดขนส่ง ที่แอเรีย51 ได้สร้างเอาไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ เนื่องจากแผนนี้เป็นทางเลือกเดียวถ้าการเจรจาไม่เป็นผล แต่มายคนเดียวก็ไม่น่าทนอาวุถมหาประลัยจากพวกนั้นได้หมด พวกเขาจึงสองหุ่นร้อยลำที่โลกฝากไว้ไปก่อน
ขบวนหุ่นซึ่งเจคกำลังควบคุมอยู่เคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วสูงสุดเข้าสู่เรเซอร์ ส่วนอีกฝ่ายเมื่อเห็นดั่งนั้นก็ใส่ทุกอย่างไปที่ขบวนหุ่นเสียหมด โดยไม่นึกเป้านั่นเป็นสิ่งที่ถูกคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว เพราะอาวุถต้องมีเวลาคูลดาวน์ มายจึงรีบพุ่งเข้าไปโจมตีดาวบริวารหนึ่งดวงที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วจึงรีบบินเบี่ยงหลบออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยิงมาเพราะตอนนี้เธอกำลังใช้ดาวดวงนั้นเป็นโล่กำบังอยู่ โดยหลบอยู่ด้านที่ไม่มีอาวุถติดไว้ หลังจากที่หุ่นยนตร์ของเจคถูกทำลายเสียหมดเขาก็เปลี่ยนไปคอยยิงสนับสนุนมายแทน ซึ่งช่วยก่อความสับสนได้อย่างดี

“เจ้าพวกโง่! ยานมันมีแค่ลำเดียว เก็บกระสุนไว้ยิงยานใหญ่ของมันแทนสิว้อย” หัวหน้าพวกสเปสฮันเตอร์บ่น
แต่เขาก็คิดผิด เพราะแบ็ลกอีเกิ้ลของมายมีประสิทธิภาพยิ่งกว่ากองทัพเล็กๆเลยทีเดียว ส่วนกระสุนที่ยิงไปที่ สเปสไรเดอร์ก็ไม่มีนัดใดเข้าเป้าเพราะทางนั้นเปิดเกราะไออ้อนเตรียมไว้รอตั้งนานแล้ว และในจังหวะชุลมุนนั่นเอง จรวดขนส่งที่ดอนอยู่ก็ถูกส่งออกไป แม้จะมีความเร็วเพียงความเร็วเสียง แต่เป้าหมายเคลื่อนที่ไม่ได้จึงไม่เป็นปัญหาอะไร แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะมายที่กำลังล่อกระสุนดันบินมาทางนี้พอดี

“ยายบ๊องเอ๊ยย !!!” ดอนโวยเมื่อรู้ตัวว่าเขาจะได้เป็นคนทดลองปืนลำแสงจากเรเซอร์ตามที่เขาพูดไว้
“คริคริ ขำขำจร้า” แต่มายยังพูดเล่นในสถานการณ์สุดซวยของดอน ขณะที่ทั้งสามที่ยานลุ้นตัวโก่ง
“เปรี้ยง!!!!............จ๊ากกกกกก!!!!” ลำแสงกระแทกเข้าเต็มๆจรวดของดอนทำให้มันหมุนคว้างเลยทีเดียว
“ดอน.........หนักหน่อยนะ” ซิดพูดเข้าไปที่จรวดของดอน ส่วนดอนซึ่งยังไม่รู้ว่าซิดหมายถึงอะไรก็ได้แต่งง
เหมือนว่าวันนี้เป็นวันมหาเฮง(ซวย)ของดอนเลยทีเดียว เพราะเขากำลังจะชนเข้ากับดาวบริวารดวงหนึ่งอย่างแรง
“โครม!!” จรวดเจาะเข้าไปในดาวอย่างแม่นยำเพียงแต่ดอนไม่ได้อยู่ในเรเซอร์ตามแผนที่วางไว้

“เอาล่ะดอน นายโชคดีมาก” ซิดพูดทั้งๆที่แอบหัวเราะท้องแข็งในใจ
“ขอบใจมาก ว่าแต่ตรงไหนล่ะ” ดอนรีบกดปุ่มสีแดงซึ่งเป็นปุ่มปล่อยส่วนหัวของจรวดออก
“ตอนนี้นายคงจะเห็นทางแยกสองทางแล้วใช้ไหม ไปทางซ้ายนายจะเจอห้องควบคุม
นายต้องเคลื่อนดาวบริวารดวงนี้ไปใกล้ๆเรเซอร์ แล้วเอาจรวดฉุกเฉินออกไปนะ” แล้วซิดก็ตัดการติดต่อไป

ดอนบังคับหุ่นไปทางซ้ายเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอประตูบานใหญ่ที่ดูแข็งแกร่งกับป้ายในภาษาที่เขาอ่านไม่ออก
แต่ดอนไม่ได้อยู่ตรงนี้คนเดียวเขายังมียามหน้าบึ้งรออยู่หน้าประตูอีกสองคนซึ่งไม่เป็นปัญหาสำหรับหุ่นเขาเลย
หลังจากใช้หุ่นพังประตูเข้ามาในห้องขวบคุมแล้วดอนจึงติดต่อไปที่ซิดว่าดาวนี่มันทำงานยังไงแต่คำตอบคือเดา

“ซิดนะซิด จำเอาไว้” ความซวยของดอนนั้นยังไม่จบเมื่อเขาเจอปุ่มเดินหน้าซึ่งสุดแสนจะเล็กซึ่งเขาพยายามบังคับหุ่นไปจับ แต่พวกสเปสฮันเตอร์ที่ตามมาข้างหลังข้างระเบิดมาแทนคำทักทายทำให้ซิดกระเด็นไปข้างหน้า ทำให้คันบังคับหลุดติดมือเขามาด้วย แต่ความเร็วถูกเร่งไปที่สูงสุดเสียแล้ว คงจะช้าไปสำหรับบังคับทิศทางใหม่

“ไอ้พวกโง่เอ๊ย มันมียานตั้งสองลำแต่ดันยิงไม่โดนสักลำ น่าถูกเจี๋ยนยิ่งนัก” หัวหน้าสเปสฮันเตอร์ยังคงไม่พอใจ
ผลงานลูกน้องของตัวเองโดยหารู้ไม่ว่าปัญหาใหญ่กว่านั้นกำลังพุ่งมาด้วยความเร็วสูง

“โครมม!!”
“อะไรฟะ!”

ถ้ารู้ความจริงป่านนี้เขาคงจะไล่ลูกน้องนับแสนออกไปหมดแล้วล่ะ
“โห! ลงแม่นเหมือนเดิมเลยนะดอน” ซิดติดต่อทันทีที่ดอนหลุดเข้าไปในเรเซอร์
“แน่นอน! ความสามารถ(ซวย)เฉพาะตัวฉันเอง” ดอนบอก
“ง่ายๆ ลงไปห้าชั้นนายจะอยู่ที่ห้องจ่ายพลังงานพอดี แล้วขึ้นมาสิบห้าชั้นนายจะอยู่ด้านหน้า
ห้องของหัวหน้าพวกสเปสฮันเตอร์พอดี รีบๆหน่อยนะก่อนจะโดนคนเป็นพันรุม”
“เป็นพัน แค่คิดก็สยองแล้วล่ะ เห็นทีต้องรีบละ”

ห้าชั้นถ้าเป็นคนปกติคงต้องลงลิฟต์ไปแต่สำหรับดอนนั้นเขาเจาะลงไปทีละชั้นด้วยหุ่น
เพียงเวลาไม่นานจากการดิ่งพสุธาในร่มก็เกิดรูขนาดใหญ่ลึกลงไปห้าชั้นด้วยกัน
ตอนนี้เบื้องหน้าของดอนเป็นสายไฟระโยงรยางค์ไปทั่วห้องมืดๆห้องหนึ่ง แล้วมันเริ่มตรงไหนหว่า

“บรึ้ม!!”
“นี่ข้าจะอยู่เงียบๆไม่ได้เรอะ!!!”

ถ้าหาจุดเริ่มต้นไม่ได้ก็ทำลายมันไปหมดเลยสิ ความคิดง่ายๆของดอนก็สร้างรูขนาดใหญ่เพิ่มเติมในเรเซอร์ รวมทั้งยังทำให้เรเซอร์ตกอยู่ในความมืดมิดท่ามกลางความสับสนทั้งในเรเซอร์และดาวบริวาร หลังจากที่วงแหวนหยุดหมุน ซึ่งเป็นสัญญาณให้มายส่งเครื่องไปรับดอนที่เรเซอร์ในไม่ช้านี้

“กิ๊งก่อง!”
เสียงกริ่งประตูสุดคลาสสิคดังขึ้นที่ประตูของผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในเหล่าสเปสฮันเตอร์
เขารีบเดินไปเปิดประตูอย่างหงุดหงิดจากเหตุการณ์กวนประสาตต่างๆในวันนี้
“ไล่ช่างไฟออกด้วยนะ!” เขาตะคอกทันทีที่เปิดประตู เขารู้สึกเจ็บแปลบที่คอแล้วทุกอย่างก็มืดไป

“ขณะนี้ผู้นำของท่านถูกพวกเราควบคุมไว้แล้ว จงยอมจำนนต่อเราซะ”
เสียงไร้ความรู้สึกในภาษาสเปสฮันเตอร์ดังขึ้นในทุกช่องทางกระจายเสียงในทุกๆมุม
แน่นอนว่าหากกองทัพใดไร้ผู้นำ กองทัพนั้นย่อมไร้ผู้นำทางโดยสิ้นเชิง ทางที่ดีที่สุดคือยอมแพ้

แล้วในหน้าประวัติศาสตร์ของเหล่านักล่าแห่งอวกาศที่ทรงพลังที่สุดก็ต้องบันทึกความพ้ายแพ้แก่กลุ่มคนเพียงห้าคน

Zamma · by **Zamma** on Mon Mar 31, 2008 12:56 am

ดีงับ อยู่ Scifi เหมือนกันเลยแวะเข้ามา

ผมอ่านไป 1 ตอนล่ะ ใช้ได้เลย แม้บางประโยคจะอ่านแล้วขัดๆไปบ้าง ก็พัฒนาฝีมือต่อไปนะ

คำว่า สเปส อ่ะงับ น่าจะเป็น สเปซ มากกว่านะ

ปล.ไปและ อยู่Scifi เหมือนกันไปเยี่ยมด้วยนะ เรื่อง Revive

MiG-3.59NTF · by **MiG-3.59NTF** on Mon Mar 31, 2008 12:07 pm

มีข้อเสียอย่างนะครับ มันมีแต่บทพูดบทบรรยายน้อยมาก พยายามฝึกเขียนบทบรรยายหน่อยนะครับ

AILD · by **AILD** on Mon Mar 31, 2008 1:13 pm

ขอบคุณท่าน MiG-3.59NTF มากขอรับ ตั้งแต่ตอนนี้ไปจะมีการบรรยายมากขึ้นแล้วครับ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทที่ 4

ที่เอเรีย51นั้นจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ให้แก่กลุ่มสเปซไรเดอร์แม้ว่าเจ้าตัวจะรู้อยู่แก่ใจว่าฟลุคแท้ๆ
ส่วนกลุ่มสเปซฮันเตอร์นั้นต่างศรัทธาเลื่อมใสดอนเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากวีรกรรมบุกเดี่ยวเข้ายึดเรเซอร์ของเขา
แม้ว่าการกระทำบ้าระห่ำของเขาทำให้ทางแอเรีย51ต้องรีบซ่อมรูขนาดใหญ่มากมายบนเรเซอร์ของดาวบริวารอีกหนึ่งดวงก็ตาม
ทางรูสเวลล์พอได้เห็นพวกสเปซฮันเตอร์อยู่ในการควบคุมก็มอบงานใหม่กับพวกเขาแทนซึ่งก็คือการไปรวบรวมชนกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยต่างๆ
เข้าร่วมกับพัธมิตรต่อต้านการรุกรานของพวกหุ่นยนตร์อวกาศที่ไม่รู้จะเริ่มบุกโจมตีในตอนไหน แต่คงต้องใช้เวลามากเพราะชนกลุ่มน้อยนั้น
มีอยู่ทุกมุมของจักรวาลเลยทีเดียว

ยานสีดำขนาดกำลังเคลื่อนที่ไปอย่างเชื่องช้าแต่กลับดูน่าเกรียงขามเป็นอย่างยิ่ง
เพราะมันมาพร้อมกับกองยานที่ไม่อาจคาดเดาจำนวนได้ด้วยตาเปล่า
แต่กระนั้นจะใช้เรดาร์ตรวจสอบกลับแสดงผลไว้เต็มหน้าจอว่าคลื่นเรดาร์ไม่สามารถฝ่าเข้าไปในกองยานได้ทั้งหมด
และตัวเลขของมาตรวัดที่คำนวณจำนวนต่ำสุดของกลุ่มยานก็เป็นจำนวนสูงสุดที่เครื่องจะแสดงผลได้แทน
ซึ่งนั่นคือตัวเลข 999,999,999,999 นี่มันเป็นกองทัพกวาดล้างจักรวาลหรือไรกัน

“ต้องรีบยิงก่อนถูกมันยิง! มีอะไรก็ยิงไปที่พวกมันให้หมด!” เสียงผู้บัญชาการของโอรเรี่ยนออกคำสั่ง
โอรเรี่ยนเป็นอีกหนึ่งดาวที่มีความร่ำรวยมั่งคั่งสูงอีกดวงหนึ่ง
เนื่องจากแร่จำนวนมหาศาลที่อยู่ใต้ดินนั้นล้วนเป็นแร่หายากที่มีที่นี่ที่เดียวราคาจึงสูงมาก
แม้แต่ชาวบ้านที่โอรเรี่ยนจะขุดดินไปขายยังมีเงินใช้ไปตลอดชีพเลยทีเดียว
แน่นอนว่าการป้องกันดาวดวงนี้ให้ปลอดภัยจากเหล่าโจรสลัดอวกาศ
ต้องใช้งบประมาณมากมายเช่นเดียวกัน เพราะว่าที่นี่คือที่ที่ถูกโจรสลัดโจมตีมากที่สุดในจักรวาลเลยทีเดียว ในหนึ่งปีนั้นแทบจะโดนโจมตีทุกวัน

สถานการณ์ในวันนี้ถือว่าเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์โอรเรี่ยนเลยทีเดียว
เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทางโอรเรี่ยนเจอข้าศึกที่ทรงพลังที่สุด
กระสุนทุกนัดที่ยิงออกไปไม่สามารถทำอันตรายให้กับกองยานสีดำเลยแม้แต่น้อย

“บ้าชิบ!!” ผู้บัญชาการป้อมปืนถึงกับกุมขมับเมื่ออาวุถที่ถูกใช้ไปจนหมดกลับไม่มีผลต่อข้าศึกเลย
กองยานสีดำกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆเหมือนพญามัจจุราจย่างสามขุมเข้ามาเรื่อยอย่างใจเย็น
เพราะพวกเขาไม่สามารถทำอะไรให้พวกนั้นมีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อย
ผู้บัญชาการจึงจำเป็นต้องใช้มาตรการสุดท้ายเพื่อรักษาชีวิตประชาชนไว้

“นี่จากโอรเรี่ยนถึงเหล่ากองยานสีดำ ทางเรายอมแพ้แล้ว เชิญท่านเอาแร่ของพวกเราไปตามสบาย” เขาประกาศ
แม้ว่าวิธีนี้อาจทำให้โอรเรี่ยนกลายเป็นดาวยาจก แต่ก็ยังดีกว่ากลายเป็นดาวร้างไร้ผู้คนหรือดาวทาศ
และเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรับฟัง ทางนั้นก็เคลื่อนที่ผ่านโอรเรี่ยนไปอย่างเชื่องช้า “ท่านผู้มีพระคุณ ทางเราจะไม่ลืมท่าน”
ประชาชนต่างโห่ร้องและดีใจที่แม้แต่ปีศาจผู้เกรียงไกรยังมีความเมตตากรุณาอยู่ด้วย แต่โอรเรี่ยนรีบด่วนสรุปเกินไป
ที่กองยานฝ่านไปสักพักเพื่อที่ยานใหญ่ที่อยู่ตรงกลางจะได้เคลื่อนมาอยู่ที่กลางดาวพอดีขบวนยานจึงหยุด
รอยยิ้มที่เคยมีอยู่บนใบหน้าของชาวโอรเรี่ยนทุกคนก็หายไปเมื่อมีคลื่นพลังแผ่ออกมาจากใต้ท้องยานใหญ่สีดำ

แม้ว่าที่แอเรีย51ทุกคนงานอย่างขยันขันแข็งเพื่อส่งข่าวเกี่ยวกับกลุ่มพันธมิตรต่อต้านให้เป็นที่รู้กันมากที่สุด
แต่เหมือนว่าไม่มีใครเกรงกลัวพวกหุ่นมีชีวิตพวกนี้กันเลย เพราะเห็นว่าข่าวคราวของพวกเอ51ไม่สามารถเชื่อถือได้
“แอ๊ด แอ๊ด แอ๊ด” เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเมื่อยานบินขนาดใหญ่ฝ่าเขตควบคุมของแอเรีย51เข้ามาอย่างไม่สนใคร
แต่แล้วเพื่อป้องกันอันตรายทางแอเรีย51จึงต้องยิงกระสุนไฮโดรเจนหยุดการทำงานของยานนั้นเอาไว้
“ครืดดดดดดดด” ยานลำนั้นไถลไปกับลานบินซึ่งทำให้ยานที่เก็บไว้ตรงนั้นเละเป็นเศษเหล็กไป จากนั้นจึงส่งคนไปจับกุมคนในยาน

“ซิด ฉันมีคลิปวีดีโอจากผู้บุกรุกของเราให้เธอดู” รูสเวลล์บอกหลังจากที่ซิดเข้ามาในห้องเขาแจ้งซิดไปว่ามีเรื่องด่วนทิ้งให้ซิดสงสัยว่าจะใช่เบาะแสของพวกหุ่นไหม
ภาพสี่มิติถูกฉายขึ้นอีกครั้ง เป็นรูปกองยานสีดำจำนวนมหาศาลบินฝ่าการป้องกันของพวกโอรเรี่ยนอย่างไม่มีความเสียหายใดๆ ถัดจากนั้นก็เป็นภาพการกระทำที่โหดร้ายเลือดเย็นจากพวกยานสีดำนั้น ลำแสงสีเขียวถูกปล่อยออกมาจากใต้ท้องยานลำใหญ่ที่สุดในกอง ลำแสงนั้นทำลายสิ่งมีชีวิตทุกอย่างบนโอรเรี่ยน ทิ้งให้มันเป็นดาวร้าง ในทันทีทิ้งให้แร่มูลค่านับไม่ถ้วนถูกทิ้งเอาไว้พร้อมให้เหล่าปีศาจเลือดเย็นลงมารับรางวัลของพวกมัน ภาพถูกซูมเข้าไปใกล้ ยานลำใหญ่ก็ลงจอดทิ้งให้ยานที่เหลือคอยบินคุ้มกันอยู่รอบๆดาว กลุ่มสิ่งมีชีวิตที่ออกมาจากยานนั้นเป็นสิ่งที่มีรูปร่างเก้งก้างทำจากโลหะ หุ่นยนตร์มีชีวิต!มันกำลังลงมายึดครองดาวและแร่ทุกอย่างเป็นของมันแล้ว!

“ผมว่าแค่นี้คงพอที่จะทำให้ผู้คนแห่มาเข้าร่วมกับพวกเราแล้วนะ” ซิดบอกซึ่งรูสเวลล์ก็เห็นด้วย
ภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่คลิปวีดีโอนี้ถูกส่งออกไปแอเรีย51ก็งานยุ่งขึ้นเยอะ ต้องคอยรับสมาชิกใหม่ซึ่งตอนนี้มีแม้แต่พวกอาณานิคมขนาดใหญ่ยังมาร่วมเป็นพันธมิตร ส่วนพวกสเปซฮันเตอร์นั้นมีเหล่าชนกลุ่มน้อยตามติดมาด้วยเป็นขบวนทำให้ทางแอเรีย51ต้องพาคนไปนอนในโรงเก็บยานที่ว่างอยู่แทน แต่ที่น่าผิดหวังก็คือในหมู่พันธมิตรนั้นมีพวกที่ต่อสู้เป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง เห็นทีสเปซไรเดอร์คงต้องไปหาอาณานิคมใหญ่หัวรั้นมาเพิ่มในเร็วๆนี้ก่อนจะโดนพวกหุ่นยนตร์ซึ่งคาดว่าจะอยู่ทีโอรเรี่ยนไปอีกสักพักกวาดล้างเสียหมดก่อน

“ได้พวกสู้ไม่เป็นมาเยอะๆมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะเนี่ย” ซิดพูดอย่างกลุ้มใจ ซึ่งคนอื่นๆก็เห็นด้วย
“นี่ดอน นายพร้อมจะไปเจาะยานใครเขาอีกไหมเนี่ย” มายหยอกดอน ซึ่งดอนกลับทำหน้าเบ่แทน
“จะบ้าเรอะ! ที่ฉันโดนอย่างนั้นมันเพราะเธอต่างหาก!” ดอนโวยกลับ ส่วนเจคพูดต่อ
“ถ้าจะหาพวกที่เก่งเรื่องการต่อสู้ก็น่าจะเป็นโจรสลัดอวกาศนั่นล่ะ” แต่คนอื่นเหมือนไม่เห็นด้วย
“แล้วพวกเราจะใช้อะไรล่อพวกนั้นมาติดกับล่ะคะ” เมย์ยิงคำถามซึ่งเจคต้องคิดหนัก
“ง่ายมาก” คำตอบจากปากของซิดย่อมให้ความหวังเสมอ

AILD · by **AILD** on Tue Apr 01, 2008 9:24 pm

บทที่ 5

“ยาน GB-730 ชำรุดอยู่ที่พิกัด 3986,56644,5161332 ในกาแล็กซี่เฟลาดิค”
เสียงจากสัญญาณขอความช่วยเหลือจากยานเกราะขนส่งสินค้าขนาดใหญ่มีลาย GB ติดอยู่
ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของธนาคารชื่อดังของจักรวาลแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ทั่วไปในกาแล็กซี่ใหญ่ๆต่างๆ
ถึงแม้ว่าจะมีระบบขนส่งผ่านมิติ แต่ว่าการขนส่งในสถานที่ๆห่างกันเกินห้ากาแล็กซี่ขึ้นไป
ยานขนส่งก็ยังเป็นที่จำเป็นอยู่เรื่อยมาแม้ว่าโจรสลัดจะชุกชุมก็ตาม
เพราะฉะนั้นทางธนาคารจึงออกแบบยานขนส่งจากยานเกราะของทางทหารแทนเพื่อความคงทน

ยานขนส่งลำนั้นล่องลอยไปอย่างไร้จุดมุ่งหมายไปในกาแล็กซี่ที่มีแต่เศษหินขนาดยักษ์มากมาย
ซึ่งถ้าเป็นยานขนส่งธรรมดาก็คงจะต้องถูกก้อนหินเหล่านี้บดขยี้ไปจนเละกลายเป็นขยะอวกาศไปเสียแล้ว
แต่ยานลำนี้กลับมีเพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อยจากก้อนหินเหล่านั้น แต่หารู้ไม่ว่าภัยอันตรายกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

“นี่ยาน XLR-FX7 ขอความกรุณาช่วยเปิดโรงเก็บของท่านเพื่อให้ทางเราเข้าไปช่วยเหลือหน่อย”
ยานสีแดงเลือดลำหนึ่งบินมาอย่างเชื่องช้า พลางพยายามจะให้ความช่วยเหลือ แต่ประตูโกดังก็หลับเป็นมางเข้าออกเดียวอีก

“เดียวนะ..... XLR-FX7….นั่นมันยานโจรสลัดนี่นา ใครจะให้คนอย่างพวกแกเข้าโกดังกัน”
ว่าแล้วทางยานขนส่งก็รีบล็อกประตูโกดังไว้ในขั้นแข็งแกร่งที่สุดเผื่อทางอีกฝ่ายคิดจะพังประตูเข้ามาข้างใน

“หวังว่าท่านคงคิดถูกนะที่ทำเช่นนั้น ท่านก็รู้ว่าพวกโจรสลัดไม่ชอบเข้าออกทางประตู”
แม้ว่าการบอกจุดอ่อนของอีกฝ่ายให้อีกฝ่ายรู้อาจจะดูเหมือนโง่เง่า
แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่สามารถแก้จุดอ่อนนั้นได้ก็จะสร้างความเกรงกลัวได้เป็นอย่างดี
เพราะอีกฝ่ายจะรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น แต่กลับไม่สามารถแก้ได้ก็จะเกิดความสิ้นหวังได้ง่าย

“โครม!!!”
แรงกระแทกนั้นถึงกับทำให้ยานขนส่งขนาดใหญ่ถึงกับเอียงเลยทีเดียว
และของแถมของแรงกระแทกนั้นคือยานสีแดงที่ทะลุเข้ามาในโกดังขนาดใหญ่.............. อันว่างเปล่า

“อะไรวะ!! มันคิดว่าเล่นตลกกับเราหรือไง วอนตายเสียแล้ว!!”
หัวหน้าโจรสลัดนามแบล็กซึ่งเป็นที่กล่าวขานกันแทบจะในทุกมุมของจักรวาล
ในเมื่อเขาเป็นอาชญากรที่มีค่าหัวมากที่สุดในจักรวาลในตอนนี้เลยทีเดียว
ยานสีแดงของเขาว่ากันว่าถูกหลอมขึ้นมาเลือดเนื้อของเหยื่อที่เขาฆ่าไป
เพราะดูเหมือนว่ามันจะมีสีสดขึ้นทุกครั้งทีลงมือไป

แบล็กเดินไปอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมปืนแรงดันพลาสม่าคู่ใจที่มีพลังโจมตีพอที่จะฉีกร่างมนุษย์เป็นชิ้นๆได้ง่ายดาย
เขาเร่งฝีเท้าไปยังห้องควบคุมซึ่งเป็นที่ที่กัปตันถูกประจำการณ์อยู่ เขาระเบิดประตูออกด้วยปืนคู่ใจ
แต่แบล็กกลับต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแทนเมื่อเขาก้าวเข้าไปในห้องควบคุม
มีคอมพิวเตอร์เปิดอยู่เครื่องหนึ่งซึ่งเขาก็เดินเข้าไปเพื่ออ่านข้อมูลใดๆก็ตามที่อยู่ในคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น แต่เขากลับต้องโกรธจนหน้าแดงแทน

“นี่เป็นกับดัก”

แบล็กต่อยคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นอย่างเต็มแรงจนมันระเบิดคากำปั้นของเขา
แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยเมื่อกระแสไฟฟ้ามากมายหลั่งไหลเข้าไปในร่างของเขา
แต่ก็ไม่ต้องแปลกใจเลยเมื่อร่างกายเขา 70% เป็นหุ่น
แบล็กไม่มีอาการตกใจเลยเมื่อรู้ตัวว่าพวกเขากำลังจะโดนลอบทำร้ายหรือจับกุม
พวกเขาเจอสถานการณ์เช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วยแต่ฝ่ายที่ฟ่ายแพ้กลับไม่เคยเป็นพวกเขาเลยสักครั้งเดียว
พวกเขาไม่เคยถอยแต่จะสู้จนตายดีกว่าโดนจับแล้วโดนประหารต่อหน้าผู้คนทั่วจักรวาล
หรือว่าโดนขังตลอดชีวิตแล้วตายอย่างไร้ศักดิ์ศรี ร่องรอยการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วนถูกจารึกลงบนร่างกายของแบล็ก
ซึ่งมีแผลเป็นไม่น้อยว่าร้อยรอยด้วยกัน ด้วยผิวที่ออกแทนกับกล้ามเนื้อทำให้แผลเป็นเหล่านี้เด่นชัดมากขึ้น
รวมทั้งอวัยวะร่างกายที่แบล็กทยอยเสียไปเรื่อยๆด้วย แววตาสีดำเด็ดเดี่ยวและผมกับหนวดเคราที่ยาวรุงรังดูเหมือนจะเข้ากับเขาเป็นอย่างดี
แต่ก็เพราะเขาไม่เคยตัดมันนั่นล่ะ

จากรูขนาดใหญ่ที่ผนังยานร้างนั้นที่เคยถูกปิดด้วยเมือกใสเพื่อกันไม่ให้อวกาศดูดทุกสิ่งข้างในออกไป
อย่างอสูรกายกินคนกลับมีบางสิ่งลอดออกมาได้ มันเป็นแท่งสีขาวขนาดเล็ก แล้วมันก็เปิดออกพร้อมกับก๊าซสีขาวกระจายออกมา
ซึ่งโจรสลัดบางคนเผลอสูดเข้าไปก็สลบไปทันที ส่วนที่เหลือนั้นใส่หน้ากากรูปหัวกะโหลกเอาไว้ ซึ่งมันไม่ได้แค่ไว้ข่มขู่ศัตรูเท่านั้น
แต่มันกลับช่วยป้องกันไม่ให้สิ่งแปลกปลอมที่อยู่ในอากาศถูกสูดเข้าไปด้วย

“เปรี้ยง!!!”
ยานขนส่งถูกยิงเข้าอย่างจังจนถึงกับพลิกคว่ำ แม้ว่าเกราะหนาจะสามารถกันการทำลายล้างได้
แต่แรงกระแทกนั้นกลับไม่อ่อนลงเลยแม้แต่น้อย แบล็กซึ่งยืนขึ้นได้ก่อนใครรีบมองออกไปนอกเมือกใส
กลับไม่เห็นอะไรนอกจากก้อนหินธรรมดาซึ่งมีอยู่เกลื่อนกลาด เดี๋ยวนะ ก้อนหินรึ “เอาอาวุถลำแสงทั้งหมดยิงกราดไปที่ก้อนหินเดี๋ยวนี้!”
แม้ว่าโจรสลัดส่วนใหญ่จะสงสัยว่าทำไมต้องยิงก้อนหินแต่ก็ทำตามด้วยดีเพราะไม่มีใครกล้าขัดแบล็ก

ห่าลำแสงจำนวนมากจนสามารถทำให้ผู้เห็นถึงกับตาพร่าได้ในการมองเพียงช่วงสั้นๆ ก็ถูกส่งไปเป็นระลอกๆ
ทำให้ก้อนหินที่มีอยู่เกลื่อนกลาดต้องทยอยกันลดจำนวนไปเรื่อยๆ เพราะห่าลำแสงเหล่าจนในที่สุดก็เหลือมีกี่ก้อน

“หยุดยิง!”

ภายในไม่ช้าก้อนหินก่อนหนึ่งก็ริ่มจางลงๆเรื่อยจนกลายเป็นยานสีขาวลำหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเขียน “สเปซไรเดอร์”

“มีอะไรใส่ไปให้หมด!”

กระสุนสารพัดชนิดก็ทยอยกันแห่มาที่ยานสเปซฮันเตอร์อย่างน่ากลัว แม้ว่าจะไม่มีนัดไหนฝ่าม่านพลังมาได้เลย

“เป็นไปไม่ได้!!!”

ส่วนทางด้านสเปซฮันเตอร์น่ะหรือ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันชนะพนัน” ดอนร้องขึ้นอย่างสะใจที่ชนะพนันกับซิด
“โธ่ ที่ฉันพนันกับนายก็เพราะไม่คิดว่าพวกนั้นจะมีประสาทสัมผัสไวพอจะใส่หน้ากากต่างหากล่ะ” ซิดเฉลย
“เอาล่ะ นายชนะฉัน เชิญไปรับรางวัลใหญ่ได้เลย” ซิดยิ้มที่มุมปากให้ดอน ซึ่งเมื่อดอนเห็นก็รีบวิ่งไปโรงหุ่น
“อย่าลืมสตันกันนะดอน!!!” ซิดตะโกนก่อนที่ดอนอาจจะเผลอฆ่าใครเข้า
ส่วนอีกสามคนที่ควรจะอยู่กลับมาไม่ได้เพราะต้องไปช่วยแอเรีย51ลงทะเบียนพันธมิตรต่อต้านหุ่นยนตร์

ดอนกราดยิงสตันกันใส่พวกโจรสลัดที่ต้องวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย ซิดที่ดูอยู่ที่ยานหัวเราะก๊ากเพราะเหล่าโจรสลัดสีเลือด
ที่เป็นที่เกรงกลัวกลับถูกดอนไล่เป็นแมวไล่จับหนูแทน จนเมื่อพวกหนูโดนจับกันไปย่อมมีราชาหนูมาสู้กับแมวได้อย่างสูสี ซึ่งหมายถึงแบล็คนั่นเอง

“เฮ้ย!!”
ดอนไม่เคยเห็นสิ่งใดรับหมัดของเขาได้ ไม่แม้แต่เครื่องจักรที่ทรงพลังที่สุดก็ตาม แต่วันนี้เขาได้เจอแล้วคนหนึ่ง
แต่เพราะความตกใจทำให้เขาเผลอไปสั่งการเครื่องพ่นไฟเข้า ซึ่งดอนคิดว่าจะได้เห็นคนย่างเข้าแล้วจึงปิดตาไว้

“พระเจ้าช่วย!!!”

รู้สึกว่าตอนนี้ท่านจะช่วยไม่ได้ เพราะเบื่องหน้าเขาคือเครื่องจักรที่มีเลือดเนื้อชัดๆ ตั้งแต่ส่วนอกของแบล็กลงไปนั้นล้วนแล้วแต่เป็นจักรกลทั้งสิ้น
แต่ดอนก็ไม่ได้จิตใจวอกแวกนาน

“งั้นเอานี่ไป EMP !!!!”

ดอนซึ่งรีบหยิบมันขึ้นมาแปะไว้ที่ตัวของแบล็คโดยหวังจะหยุดการทำงานของเขาเอาไว้ก่อน
แล้วรีบถีบเขาออกไปเพื่อไม่ให้หุ่นของเขาถูกหยุดการทำงานไปด้วย แต่เรื่องไม่คาดฝันกลับเกิดขึ้น แบล็กรับขาเขาได้!

“งั้นศึกครั้งนี้ เราเสมอก็แล้วกัน เพราะข้าไม่เคยพ่ายแพ้”
แล้ว EMP ก็ทำงานทำให้หุ่นของดอนโดนผลเข้าไปด้วย

“เจ้าซิดดดดดด มาเก็บกวาดเดี๋ยวนี้เลยยยยย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า นายไม่ชนะ!!!”
“อย่าพูดถึงมันมากนะ!!”

Zamma · by **Zamma** on Thu Apr 03, 2008 12:07 am

ลงไวเจงงงงงงง อ่านนนนนน ม่ายยยยยยย ทานนนนนนน แว้ววววววววววว

ปล.ไปและ ง่วงนอนสุดๆ ขอตัวไปฝันก่อนนิ แล้วจะมาอ่านในวันพรุ่งต่อ

-[F]reeStyleLes[S]- · by **-[F]reeStyleLes[S]-** on Fri Apr 04, 2008 12:23 pm

ขยันแต่ง ขิงๆ ระวังหมดไฟหน่อ จุดไฟบ่อยๆละ เวลามันดับแล้ว ติดยาก

ปล. ตูกำลังเป็น

AILD · by **AILD** on Fri Apr 04, 2008 8:37 pm

ที่ท่านพูดนั้นถูกเผงเพราะตอนนี้มีฟิกข้าน้อยโดนดองข้ามปีอยู่จนกะว่าถ้าเรื่องนี้จบจะเอามาลงบอร์ดนี้อ่างับ (คงต้องเขียนใหม่แน่)
ส่วนหลังจากนี้คงจะเอามาลงช้าลงแน่ครับ และที่มันเร็วท่านก็ดูเอาสิครับ แต่ละตอนมันแค่ 3 หน้า Word เองอ่ะ

ปล. รู้สึกว่าเรื่องมันหม่นลงมาก พยายามเน้นเนื้อหาแต่มันก็ทำให้มันหม่นๆเหมือน Nirvana เยยง่า

AILD · by **AILD** on Fri Apr 04, 2008 10:29 pm

บทที่ 6

ในตอนนี้กองทัพที่มีนับล้านกลับสู้ไม่เป็นก็มีครูฝึกสอนแล้ว จากกลุ่มโจรสลัดสีเลือดของแบล็คแม้ไม่เต็มใจนัก
ซึ่งทางแอเรีย51เต็มใจสนับสนุนอย่างเต็มที่โดยสร้างไฟลท์ซีมูเลเตอร์ขึ้นมาหนึ่งพันเครื่องไว้ใช้ฝักหัดนักบินชั่วคราว
เพราะดีกว่าในนักบินเอาเครื่องออกไปตกอย่างเปล่าประโยชน์ การฝึกสอนนั้นจะมีขึ้นทุกวันที่ห้องฝึกซ้อมที่ถูกสร้างขึ้น
ซึ่งทางกลุ่มโจรสลัดที่ต้องสอนอย่างเร่งรัดนั้นเห็นว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฝึกนักบินในหนึ่งเดือนเพราะการบินเป็นทักษะที่ต้องฝึกฝน
และต้องหมั่นซ้อมอยู่สม่ำเสมอ ส่วนทางกลุ่มสเปซไรเดอร์นั้นก็มีหน้าที่ฝึกสอนเช่นกัน โดยซิดจะเป็นคนสอนเรื่องกลยุทธ์
ดอนฝึกสอนการขับหุ่นรบ มายสอนพวกนักบินต่อสู้ เมย์สอนเรื่องการบินต่อสู้ ส่วนเจคก็สอนการยิงปืนใหญ่
ครึ่งวันเช้าทางสเปซไรเดอร์จะสอนทฤษดีส่วนอีกครึ่งจะเป็นการปฎิบัติโดยพวกโจรสลัด นักบินจะได้ขับเครื่องจริงในอวกาศทุกๆสัปดาห์
ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือจะทำอย่างไรถึงจะฝึกนักบินเหล่านี้ให้เป็นก่อนทางพวกหุ่นยนตร์จะบุกทำลายไปทั่วจักรวาลจนไม่เหลืออะไรอีกต่อไป

ห่างออกไปอีกหลายกาแล็กซี่ มีดาวสีฟ้าสดใสตั้งอยู่กลางกาแล็กซี่ที่มันอยู่ มันเป็นดาวขนาดใหญ่นามวอเตอร์เวิล์ด
ซึ่งไม่แปลกเลยที่มันจะได้ชื่อนั้นมาเพราะพื้นผิวดาวทั้ง 100% นั้นถูกปกคลุมด้วยน้ำ ซึ่งดาวนี้ก็เปรียบดั่งมหาสมุทรที่ใหญ่และลึกที่สุดที่เคยค้นพบมา
ซึ่งแม้แต่เครื่องมือหยั่งความลึกที่ทันสมัยที่สุดยังหาค่ามิได้ หลายครั้งที่ดาวดวงนี้ถูกท้าทายด้วยนักดำน้ำมากมายที่ใฝ่หาความท้าทาย
แต่ก็ไม่มีผู้ใดได้กลับขึ้นมาบนผิวน้ำอีก จนมหาสมุทรนี้มีเรื่องเล่าว่ามันดูดกลืนผู้คนไปเป็นอาหารเสียด้วยซ้ำ
แต่เรื่องของวอเตอร์เวิล์ดก็ยังเป็นที่โต้เถียงโดยนักวิชาการอยู่เสมอมา แม้จะยังหาข้อสรุปไม่ได้ก็ตาม คำตอบจึงถูกปล่อยให้เป็นความลับของจักรวาลเรื่อยมา

“นั่นมันอะไรกัน เนี่ย” เสียงแหบห้าวดังมาจากห้องๆหนึ่งที่มีระบบคอมพิวเตอร์ทันสมัย มันเป็นห้องควบคุม!
“ในประวัติศาสตร์ของวอเตอร์เวิล์ดยังไม่เคยมีใครบังอาจกับทางเราถึงเพียงนี้” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
สิ่งมีชีวิตที่ปกครองดาวดวงนี้เป็นงูทะเลที่มีแขน! งูแต่ละตัวนั้นมีความยาวกว่าสามเมตรเลยทีเดียว
ความจริงเหล่านักดำน้ำก็คืออาหารของงูเหล่านี้นั่นล่ะ งูทะเลเหล่านี้เรียกตัวเองว่าไทด์และอยู่รอเหยื่อขี้สงสัยเรื่อยมา

กองยานสีดำที่ได้บดบังมหาสมุทรสีครามเอาไว้จนมิด จนเหมือนว่าวอเตอร์เวิล์ดกลายเป็นสีดำชั่วคราวเลยทีเดียว
มันนิ่งอยู่นานจนเหล่างูทะเลยักษ์ต้องสงสัยว่ามันจะมารุกรานหรือจะมาอวดโฉมให้เกรงกลัวกันแน่
แต่พวกไทด์ซึ่งอยู่ลึกลงไปจากผิวน้ำจนไม่มีแสงใดเข้าถึงนั้นเข้าใจว่าอยู่ลึกพอที่จะปลอดภัยจากอาวุธทุกประเภทอย่างแน่นอนจึงพออุ่นใจได้อยู่
ตอนนี้ทางไทด์ทำก็แค่รอคอยอย่างใจเย็นอย่างที่พวกมันทำเป็นประจำ แต่กลับผิดคาดเพราะที่ทางกองยานเหล่านั้นไม่ใช่การลอยตัวอยู่เฉยๆ
แต่เป็นการรอคอยยานแม่ที่เพิ่งตัดสินใจใช้อาวุธพลังงานสูงซึ่งถูกเก็บไปเป็นทางเลือกสุดท้ายเพื่อใช้กับวอเตอร์เวิล์ดโดยเฉพาะ

“ครืนนนนนน........”
ใต้ท้องของยานแม่เริ่มมีสีแดงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดมันก็มีสีเหมือนเปลวเพลิงของดวงอาทิตย์ พร้อมกับปลดปล่อยลำแสงสีขาวจ้าส่องสว่างขนาดใหญ่
ฉายลงไปในมหาสมุทรที่ลึกดั่งไร้ก้นบึ่งที่มีแต่ความมืดมิด แม้ว่าลำแสงนั่นจะมีพลังงานมาก แต่มันก็ไม่สามารถจะฝ่าน้ำจำนวนมหาศาลไปจนถึงพวกไทด์ได้
แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริงของลำแสงนี้ น้ำที่ลำแสงนรกนี้ผ่านก็แทบจะเดือดภายในทันใด และตอนนี้เหล่างูทะเลก็รู้ชะตากรรมของพวกมันแล้ว
หลังจากที่มันเริ่มรู้สึกได้ว่าน้ำที่มันอยู่กำลังร้อนขึ้นเรื่อย

“ท่านครับ เราได้ภาพมาจากนักสำรวจที่เดินทางไปสำรวจวอเตอร์เวิล์ดวันนี้มาครับ”
เจ้าหน้าที่ของแอเรีย51ผู้หนึ่งรีบเดินหน้าซีดพร้อมกับนำภาพๆหนึ่งมาให้กับรูสเวลล์ซึ่งกำลังปรึกษาแผนยุทธการกับซิดอยู่

“อย่าบอกนะว่านี่เป็นเรื่องจริง!” รูสเวลล์อุทานออกมาก่อนจะยื่นภาพนั้นให้ซิดดู
มันเป็นภาพของดาวที่มีพื้นผิวแตกระแหงเหมือนกับว่าขาดน้ำมานับล้านปีเลยทีเดียว เห็นได้ชัดว่าไม่มีความชื้นหลงเหลืออยู่บนดาวเลย

“พวกมันจะเอาน้ำจากวอเตอร์เวิล์ดไปทำอะไรหรือซิด” รูสเวลล์ถามเมื่อเห็นการกระทำครั้งที่สองของพวกหุ่น

“ผมว่าถ้ามันไม่เอาไฮโดรเจนในน้ำไปทำเชื้อเพลิง ก็ต้องเป็นระเบิดแน่ครับ” ซิดตอบอย่างมั่นใจ
เพราะการนำกองยานที่มีเป็นล้านบุกข้ามอวกาศย่อมใช้เชื้อเพลิงจำนวนมหาศาลด้วยเช่นกัน
ซึ่งทุกอย่างเหมือนเป็นแผนที่พวกหุ่นเตรียมไว้แล้ว! เริ่มเดินทางไปเอาแร่จากโอรเรี่ยนและเชื่้อเพิลงจากวอเตอร์เวิล์ด!
หลังจากนี้ก็ต้องเป็นการเริ่มต้นบุกน่ะสิ กองทัพอ่อนหัดของพวกเขาจะใช้การได้เมื่อไรกันนี่

“เมย์ ไปบอกรูสเวลล์สิว่า พวกเราต้องรีบเดินทางไปช่วยดาวที่จะถูกโจมตีเร็วๆนี้
ช่วยให้ทางแอเรีย51 เตรียมวาร์ปพอทอลล์ไว้เลย เพราะการโจมตีสามารถจะเริ่มได้หลังจากนี้ทุกเมื่อ” ซิดรีบพูดอย่างร้อนรน
ส่วนเมย์ซึ่งเดินผ่านมาพอดีต้องรับงานไปแทน ซึ่งเธอก็ออกจะพอใจเสียด้วยที่ซิดออกคำสั่งกับเธอเสียที

ซิดเดินไปทางโรงเก็บยานอย่างเร่งรีบ ซึ่งเขาก็พบมายกับดอนซึ่งกำลังสอนพวกนักบินฝึกหัดที่ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง

“ดอน มาย ขอเวลาสักนิดนะ” ซิดลากทั้งคู่ออกมาโดยไม่สนเหล่านักเรียนที่กำลังทำหน้าพิศวงงงงวย

เมื่อเห็นว่าพวกเขาอยู่ห่างจากคนอื่นๆพอสมควรแล้ว ดอนก็บ่นใส่ซิดทันที

“นี่นายบ้าหรือเปล่า! พวกเรากำลังสอนอยู่นะ” ซิดจึงรีบโต้กลับที่จุดตายทันที
“ดูท่าทางนักเรียนนายจะตั้งใจเรียนกันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะ” ดอนก็เลยโต้กลับไม่ได้
“เอาล่ะพอได้แล้ว ฉันรู้นะซิดว่านายมีเรื่องด่วนจะบอกว่าแต่มันคืออะไรล่ะ” มายถามอย่างใจเย็น
“คือว่าพวกเราต้องเตรียมตัวพร้อมรบแล้วล่ะ เพราะต่อไปทางพวกหุ่นมันจะเปิดศึกแล้ว” ซิดบอกเสียงเครียด

ซิดซึ่งสามารถเข้าออกได้ทั่วแอเรีย51 เดินหาเจคไปทั่วจนในที่สุดก็มาหาเขาในห้อง นี่มันเวลาสอนไม่ใช่หรือ?
คุณครูแสนดีกำลังโลดแล่นไปในโลกแห่งฝัน ในขณะที่นักเรียนอีกเกือบพันรออยู่ที่ห้องควบคุมปืนใหญ่

“ทำหน้าที่ได้ดีมากเจค”
ซิดซึ่งคิดสนุกออกมาได้จึงรีบเดินเข้าไปในคลังแสง แล้วเพียงชั่วครู่เขาก็กลับออกมาพร้อมกับระเบิดแสงเต็มลัง
ซึ่งทหารที่เฝ้าคลังอาวุธต้องรีบถามว่าจะเอาไปทำอะไร ซิดตอบไปสั้นๆว่าเอาไปเป็นของขวัญซึ่งทหารคนนั้นไ
ด้แต่งงว่าใครกันที่อยากได้ระเบิดแสงที่พอจะทำให้ตาพร่าได้เป็นวันอย่างนั้น เขาว่าคงมองเห็นไปได้ถึงนอกอวกาศเลยทีเดียว

“ลืมนาฬิกาปลุกไปได้เลย!”
ว่าแล้วซิดก็ตั้งเวลาระเบิดแสงทั้งหมดแล้วก็ย่องออกมาจากห้องแล้วก็เผ่นไปหัวเราะไป พร้อมกับที่ระเบิดทำงานพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน

“จ๊ากกกกก!!! ใครเล่นพิเรนท์กันฟะ!!!”
เสียงใหญ่ๆของเจคนั้นฟังดูน่าขันมากเวลาเขาร้องเสียงหลงแบบนี้ ส่วนทหารยามคนนั้นก็เข้าใจจุดประสงค์ของซิดแล้ว
จึงรีบเอาอาวุธทั้งหมดไปเก็บในห้องนิรภัยก่อนที่ซิดจะคิดแผนอื่นได้ในเร็วๆนี้

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Sat Apr 05, 2008 10:28 am

เง้อ... อัพไวมากมาย ไม่ได้อ่านซะที...

ปล.แบ่งปันความ "ขยัน" ไห้ข้าน้อยหน่อยสิ - -

AILD · by **AILD** on Sat Apr 05, 2008 2:46 pm

โธ่ท่าน เอาไรมาก ผมแค่ทำอะไรเรื่อยเปื่อยไปวันๆ (ฟิกที่ดองอยู่กำลังเปรี้ยวได้ที่)

ปล. การเล่นลูน่าอาจทำให้ความสามารถในการแต่งนิยายลดลง โปรดอ่านคำเตือนนี้ก่อนเล่นเกม

ผัวะ! ไปว่าเขาอีก พอเอ็งเล่นก็ไม่เก็บเวล เอาแต่นั่งแชท >.<

Zamma · by **Zamma** on Sun Apr 06, 2008 1:41 am

ดีจ้า เข้ามาทักต่อ ในบทที่ 2 ผมอ่านจบละ มีคำผิดหลายอัน เน้อ ลองแก้ๆดูนะ

ปล.ไปและ ไม่ค่อยมีคำบรรยายถึง สภาพรอบๆของ ตัวละคร ฉาก รึ บรรยากาศเลยอ่ะ ลองเพิ่มดูนะ
ปล.ไปและ2 ผมก็ไม่เก่งอะไรนะคับ แต่งเรื่องแรกเหมือนกัน ว่างๆมาอ่านของผมมั่งนะ

AILD · by **AILD** on Sun Apr 06, 2008 12:27 pm

ถูกเผงเลยครับ !!!!! พยายามอยู่อ่านะ

ปล. ผัวะ!! /me โดนตัวละครในฟิกที่ดองไว้รุมกระทืบ

TumAlone · by **TumAlone** on Mon Apr 07, 2008 9:11 am

ไซไฟสู้ตาย ...พยายามต่อไปครับผม ... เมื่อไหร่บอร์ดจะกลับมาครึกครื้นเนี่ย

kasett99 · by **kasett99** on Tue Apr 08, 2008 9:58 am

ยัยบ๋อง 555+ ต้องยายบ๊องสิ ....

AILD · by **AILD** on Tue Apr 08, 2008 10:14 am

ลงมาหลายวันพึ่งจารู้ ......... บทที่ 6 ลืม Font 14 -*-

ส่วนบทนั้นคำผิดเพียบเยย ใจไปก่อนนิ้ว + พิมพ์แหลก

ปล. โอ้ววว ยินดีต้อนรับท่านหัวหน้าสมาพันธ์สวนกุหลาบ

AILD · by **AILD** on Tue Apr 08, 2008 12:55 pm

บทที่ 7

“ฟ้าววว..... บรึ้มมม.......เปรี้ยงๆๆๆ”

สมรภูมิอันดุเดือดกำลังดำเนินไปบนดาวขนาดใหญ่ที่เคยงดงาม “อิมพีรัล” คือชื่อของดาวดวงนั้น
กองกำลังทหารจักรกลทยอยกันเคลื่อนทัพออกมาเรื่อยๆจากยานสีดำขนาดใหญ่ที่จอดเด่นเป็นสง่า
ท่ามกลางบ้านเมืองที่แปรสภาพเป็นเศษอิฐและเศษปูน ผู้คนมากมายที่ไม่ทันได้หนีลงอุโมงค์หลบภัย
ต้องตายลงเกลื่อนกลาดบนท้องถนนและมีจำนวนไม่น้อยที่ถูกซากอาคารทับตาย กองทัพนรกมุ่งหน้าไปอย่างช้าๆ
พวกมันเป็นจักรที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายล้างสิ่งมีชีวิตที่ต่อต้านพวกมัน ร่างกายที่ทำจากแร่จากโอรเรี่ยน
ซึ่งมีความแข็งแกร่งทำให้ตัวพวกมันมีสีเทาหุ่นยนตร์ที่อยู่แถวหน้าจะมีอาวุธเป็นเครื่องพ่นไฟที่ใช้ไฮโดรเจนเ
ป็นเชื้อเพลิงซึ่งพร้อมจะหลอมโลหะให้ละลายได้ ส่วนพวกหุ่นที่อยู่แถวกลางจะมีปืนเลเซอร์จู่โจม
ซึ่งลั่นกระสุนได้ถึง 20 นัดต่อวินาที ส่วนแถวหลังจะใช้อาวุธหนักซึ่งเป็นจรวดเจาะเกราะซึ่งจะระเบิด
หลังจากที่มันทะลุเข้าไปในเป้าหมายแล้ว ซึ่งสร้างความเสียหายมากกว่า นอกจากเหล่าเครื่องจักรสังหารพวกนี้แล้ว
ยังมียานรบขนาดเล็กซึ่งมีความปราดเปรียวคล่องแคล่วสูงบินฉวัดเฉวียนเต็มน่านฟ้าคอยทำลายทัพของฝ่ายตรงข้าม
เพื่อให้พวกหน่อยรบของมันทำหน้าที่ได้ง่ายขึ้นกว่าเดิม

“ต้านพวกมันเอาไว้!!!”

คำสั่งเด็ดขาดนี้มาจากท่านผู้บัญชาการใหญ่แห่งอิมพีรัล พวกเขาไม่สามารถขัดขืนคำสั่งใดๆจากผู้บัญชาการได้
พวกเขาจึงต้องเข้าไปสู้กับพวกจักรกลเหล่านี้แม้จะไม่สามารถทำอะไรให้พวกมันเลยก็ตาม พวกมันฝ่าหมอกควัน
มาเผยให้เห็นดวงจาสีเขียวดูน่ากลัว ทหารของอิมพีรัลกราดกระสุนทั้งหมดไปที่พวกมัน แต่ไม่มีนัดใดสามารถฝ่าเกราะของมันไปได้เลย
เจ้าหุ่นที่อยู่ด้านหน้าก็โต้พวกเขากลับด้วยปืนไฟที่ย่างสดทหารที่อยู่ในระยะไปสามสี่นาย

“หาที่กำบังก่อน!!”

ทหารที่เหลือก็รีบวิ่งเข้าไปหลบในซากตึกใกล้ พวกกับยิงกราดออกมาจากช่องเล็กๆบนกำแพง
เป็นอีกครั้งที่พวกเขาไม่ได้สร้างความเสียหายให้พวกมันจากกระสุนที่ยิงออกไปเลย
การรบนี้กองทหารอิมพีรัลจะสู้พวกมันได้อย่างไรกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้บรรจุกระสุน จรวดมากมายก็ถูกปล่อยออกมาจากปืนของหุ่นด้านท้าย

“ออกมาจากตึกให้หมด!!!”

ทหารที่ไหวตัวทันก็รีบวิ่งออกมาก่อน ส่วนทหารที่อยู่ใกล้กำแพงตึกก็ถูกแรงระเบิดกระแทกจนร่างกายแหลกเหลว
พวกที่ออกมาไม่ทันต่างถูกซากตึกที่ถล่มลงมากลบเป็นหลุมฝังศพในทันใด

“ท่านครับ อาวุธของพวกเราตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้เลยครับ พวกเราขอไปรับอาวุธหนักได้ไหมครับ”
หัวหน้าหน่วยรีบส่งสัญญาณไปหาศูนย์บัญชาการทันทีที่อยู่ในระยะปลอดภัยแล้ว แม้รู้ว่าจะถูกปฎิเสธก็ตาม
“ไม่ พวกเราจะส่งทีมอาวุธไปเอง” นั่นคือสิ่งที่ผู้บัญชาการสูงสุดพูดเป็นสิ่งสุดท้าย

“ฟ้าววววว.......บรึ้ม!!!!” ยานของพวกหุ่นลำหนึ่งยิงจรวดไปที่ศูนย์บัญชาการของพวกอิมพีรัล
แรงระเบิดมหาศาลทำให้เหล่าทหารรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแม้ว่าจะอยู่ห่างกันมาก แสงจ้านั้นเหลือไว้เพียงกองเศษเหล็กและปูน

“ไม่นะ!!! นี่มันไม่จริง!!!” หัวหน้าหน่วยร้องตะโกนด่าฟ้าฝนเหมือนคนเสียสติ เหล่าทหารในหน่วยต่างเข้าใจหัวหน้าดี
เพราะทางเดียวที่จะสู้กับพวกหุ่นนรกนี้ก็ถูกพวกมันระเบิดไปแล้ว ทหารที่ไม่มีผู้บัญชาการก็เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ไม่มีเจ้าของ
ซึ่งอาจจะทำอะไรผิดแม้ไม่รู้ตัว ผู้บัญชาการนั้นเป็นดั่งสมองสั่งการของกองทัพ เมื่อร่างกายไม่มีสมองก็ไม่อาจจะทำอะไรก็ตามอีก
ตอนนี้พวกเขาต้องทำหน้าที่ที่สำคัญที่สุดก่อน คือปกป้องดาวดวงนี้เอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“ครืนนนนนนน.............”
ทหารกล้าซึ่งกำลังยิงปืนต้านเหล่าเครื่องจักรเอาไว้ภายใต้ที่กำบังซึ่งเป็นตึกขนาดใหญ่ที่มีช่องมากมายต้องมองขึ้นไปบนฟ้า
จากช่องขนาดใหญ่บนเพดาน สิ่งที่พวกเขาเห็นคือวาร์ปพอทอลขนาดใหญ่ซึ่งกำลังมีบางสิ่งเคลื่อนออกมาอย่างช้าๆ
ยานสีขาดขนาดใหญ่ดูทันสมัยมีตัวอักษร “SR” สีทองอยู่ด้านข้าง ปืนใหญ่ของยานเล็งมาที่พวกเขา พร้อมกับยิงลำแสงขนาดยักษ์ออกมา

“บรึ้มมมมมม!!!”

ขบวนหุ่นนรกที่พวกเขากำลังต่อสู้อยู่อย่างสุดความสามารถในตอนนี้เหลืออยู่เพียงเศษเหล็กบนหลุมขนาดใหญ่เท่านั้น

“สุดยอด!” ทหารบางคนถึงกับเอ่ยออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะได้ยินเสียงขนาดใหญ่วัตถุมากมายตกลงมาจากฟากฟ้า

“ตึง!!!”

หลอดทรงกระบอกขนาดยักษ์ตกลงมาข้างๆตึกของพวกเขา ทำให้พื้นถึงกับสะเทือนและตึกที่สั่นอย่างน่ากลัว
เพียงไม่นานมันก็เปิดออกมาพร้อมกับทหารผิวดำพร้อมอาวุถครบมือประมาณยี่สิบนายก้าวออกมาอย่างช้าๆ

“ผมคือเสนาธิการการซิดแห่งแอเรีย51 ทหารของอิมพีเรียลที่ต้องการจะสู้พร้อมพวกเรา
ก็ไปรับอาวุธจากจรวดขนส่งด้วย ณ บัดนี้ผมขอเป็นผู้บัญชาการการทหารของดาวดวงนี้ก่อนแล้วกัน”
ซิดประการออกมาจากยานซึ่งทำให้เหล่าทหารที่เหลืออยู่รีบเข้าไปรับอาวุธในจรวดขนส่งที่ตั้งอยู่มากมายท่ามกลางซากบ้านเมือง

“พยายามเล็งที่หัวนะครับ! ส่วนนั้นเกราะของพวกมันจะบางที่สุด” เพียงไม่นานซิดก็ประกาศออกไปอีกครับ

กองทหารที่ฮึกเหิมได้ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับนักรบสเปซฮันเตอร์อย่างรู้ใจ พวกหุ่นที่ทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ
กลับต้องโดนปืนพลาสมาจูโจมที่พวกแอเรีย51เตรียมเอาไว้ยิงหัวหลุดไปตามๆกัน ซึ่งพอหุ่นไม่มีระบบประมวนผลแล้ว
ก็เหลือเพียงแค่เศษร่างกายอันแข็งแกร่งเท่านั้น จากที่เหล่าทหารเป็นฝ่ายตั้งรับก็รุกคืบเข้าไปเรื่อยจนสามารถเห็นยานสีดำขนาดใหญ่
ที่ทั้งสองด้านถูกเปิดออกเพื่อให้ทหารหุ่นของพวกมันออกมาเรื่อยๆ

“เป็นไงบ้างดอน สนุกไหม” มายถามขณะกำลังบินโฉบเฉี่ยวไล่เก็บยานของพวกหุ่นไปทีละลำ

“มันส่งพวกมันมาตายเรื่อยๆก็สนุกสิมาย” ตอนตอบขณะใช้หุ่นบดขยี้หุ่นตัวหนึ่งจนมันดูเหมือนกระป๋องบุบๆ

“ปืนไฟมันต้องอย่างนี้เฟ้ย!” ดอนบอกกับตัวเองพลางใช้ปืนไฟของหุ่นเขาหลอมหุ่นเบื้องหน้าจนหลอมละลาย

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนุกอยู่กับการไล่ทำลายพวกหุ่นอยู่ เมย์ซึ่งนานๆครั้งจะได้ทำหน้าที่ก็บินออกมาจากยาน SR

“เมย์ พยายามบินเข้าไปเก็บภาพภายในเจ้ายานแม่มันมาหน่อยสิ” ซิดสั่งการมาที่เครื่องของเมย์

“รับทราบค่ะ” เครื่องของเมย์เป็นเครื่องขนาดเล็กทำให้สามารถบินได้รวดเร็ว มีกล้องความเร็วสูงติดเอาไว้

“หือ?!”

เพียงไม่นานหลังจากนั้นซิดก็ได้ภาพที่เมย์ถ่ายมา ภาพนี้เมย์บินต่ำเพื่อให้ได้เห็นภายในของยาน
ก่อนจะยิงกระสุนกล้องเข้าไปข้างในเพื่อให้ซิดได้เห็นระบบต่างๆภายในยานของพวกหุ่น แต่ภาพที่ได้นั้นคุ้มค่าการเสี่ยงของเมย์มาก

เครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาอยู่ในยานแม่ และภายในยานก็ไม่มีหุ่นเลยสักตัวเดียว งั้นทุกอย่างก็ถูกคอมนี่ควบคุมน่ะสิ!
คิดได้เช่นนั้นซิดก็ไม่รอช้ารีบสั่งการเจคทันที

“เจค นายมีอาวุธอะไรก็ยิงเข้าไปในช่องของยานมันให้หมดเลย!”
ซึ่งเจคที่รอมานานเพราะไม่ได้รับอนุญาตให้ยิงลงไปอีกเนื่องจากอาจทำให้ทหารโดนลูกหลงไปด้วย ก็รีบเตรียมปืนบนยานให้พร้อม

ห่ากระสุนถูกปล่อยออกมาจากยานสีขาวที่ลอยสูงขึ้นไปทำให้ทหารที่กำลังรบกับหุ่นอยู่ถึงกับทึ่ง
เพราะมันถูกยิงออกมาพร้อมกันจนดูเหมือนเป็นลำแสงที่ทรงพลังลำเดียว แถมยังแม่นราวจับวาง
เข้าไปในช่องข้างยานของยานแม่พวกหุ่นทำให้พวกหุ่นยังต้องหันไปตามๆกัน

“ตูมม!!!!”

เกิดระเบิดขึ้นอย่างแรงในยานจนทำให้ยานขนาดยักษ์ต้องสะเทือนเลยที่เดียว แม้จะไม่สามารถทำลายยานนั้นได้
แต่หลังจากที่ควันดำทมิฬลอยออกมาจากช่องข้างยานอย่างไม่ขาดสายพร้อมกลิ่นเหม็นไหม้
หุ่นรบทุกตัวก็ยืนนิ่งเหมือนกับเป็นรูปปั้นเหล็กเนื่องจากไร้การสั่งการ ส่วนยานรบที่เคยบินเต็มน่านฟ้าต่างก็ร่วงกราวลงบนพื้น
ไม่ว่าต่อจากนี้พวกมันจะมาบุกอีกหรือไม่ แต่ว่าตอนนี้ชาวอิมพีรัลก็ปลอดภัยแล้ว และอาจจะเป็นไปอีกพักใหญ่เลยทีเดียว

青お姉さん · by **青お姉さん** on Tue Apr 08, 2008 11:07 pm

ข้อแนะนำ : ซาวด์เอฟเฟคไม่ควรมีมากจนเกินไป

เพราะมันทำให้ดูไม่งามเลยสำหรับฟิคฯที่ควรน่าอ่าน

/me จิตตก หล่นหาย หาไม่เจอ

Zamma · by **Zamma** on Fri Apr 11, 2008 1:49 pm

อ่าน เนอวาน่า ด้วยหรอ ผมก็อ่าน แต่จบแค่เล่ม 2 อ่ะ

ตอนนี้กะลังอ่าน หลอก ออฟ เดอะ ลิง อยู่ มันส์ พระ ยะ ค่ะ

ปล.ไปและ ข้าต้องนำแหวนไป มอร์ดอ

poly1800 · by **poly1800** on Tue Apr 15, 2008 5:02 pm

สนุกครับ เนื้อหาพอใช้ได้ สู้ๆครับ

AILD · by **AILD** on Thu Apr 17, 2008 2:08 pm

ขอดองไว้ก่อนละกัน .............

Fiction Factory (Open Beta)

[S][F] The Space Raiders : Revenge of The A.I.

[S][F] The Space Raiders : Revenge of The A.I.

Who is online