Fiction Factory (Open Beta)

อิโยะ- "แวะมาเจิม... พรวดดด!! ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!! (เฮ้ย ๆ = =" เก็บอาการหน่อย เผยธาตุแท้หมดแล้ว) ... แฮ่ม ๆ ขออภัยค่ะ"

เรน - "อยากจะถามว่า ... ทำไมถึงแต่งออกมายังงี้!? ถูกใจเป็นบ้า~~!!! >w<~~~ (เอ้า~ ฮิ้ววววว~~~) อิโยะจังเปิดตัวออกมาได้อย่างงดงาม(?) ส่วนไนร่าก็เริ่มเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นอีกหน่อยล่ะ (แต่ทำไมต้องระเบิดแก้วด้วยนะ น่าเสียดาย) หุ ๆ ๆ"

หึๆ....โครวี่ เขียนแบบนี้เองรึ? .....หึๆ...

เอ๋ ทำไมรู้สึกตอนนี้จะชอบกันเป็นพิเศษเเฮะ....lol

เห้ย นิยายล่ะ พรุ่งนี้เดดไลน์นะ

เป็นเพียงนักรบฝึกหัดริอาจจะบังคับขู่เข็ญผู้อื่นหรือ ?

/me เผ่นซิหว่ะ ...

ก้ดีกว่าหน่วยรบพิเศษล่ะน่า

ตอนที่ 15 – Trio Los Panchos


‘และอีกข่าวหนึ่ง....เหตุการณ์ธรรมชาติวิบัติที่แคดเคสฟอลส์ ฝนตกลงมาในตัวเมืองแคดเคสฟอลส์ คุณได้ยินไม่ผิดครับ น้ำร่วงลงมาแทนที่จะเป็นหิมะ นักวิทยาศาสตร์และนักท่องเที่ยวทั่วทั้งอเมริกาต่างยกโขยงกันไปสำรวจกันอย่าง...’

“จางเปลี่ยนคลื่นที....”แอนเดอร์สันหันไปบอกจางที่ยืนฟังอยู่อย่างจดจ่อ แต่จางก็เปลี่ยนคลื่นให้แต่โดยดี ช่วงตอนเย็นในร้านนี้ จากร้านอาหารจีนช่วงกลางวันก็แปรสภาพมาเป็นบาร์เบียร์ในตอนกลางคืน เป็นธุรกิจที่ใช้ได้เพราะในยามกลางวันเขาแทบไม่มีลูกค้า แต่พอตกดึกละลูกค้าล้นร้าน...บางทีถึงกับออกไปอ้วกนอกร้านเชียวล่ะ

“อืมมม....แต่ถ้าพูดถึงแคดเคสฟอลส์มันก็ชวนให้นึกถึงสตาร์วอร์สโปรเจ็คนะ...”จางพูดอย่างเลื่อนลอยพลางเปิดตู้แช่เบียร์ ก่อนจะคว้าเอาเบียร์มาสองสามขวด แม็คคอยล์หูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินชื่อสตาร์วอร์ส

“อะไรกัน ผมไม่รู้ว่าก่อนว่าที่นั่นถูกใช้เป็นฉากถ่ายทำหนังเรื่องสตาร์วอร์สนะ?”

“คนละเรื่องแล้วเจ้าซื่อ....สตาร์วอร์สโปรเจ็คเป็นชื่อของระบบต่อต้านขีปนาวุธระยะไกลของอเมริกาต่างหาก นานเกิดหนังเรื่องพวกนี้นี่นา...”แอนเดอร์สันเล่าอย่างคร่าวๆพลางซดเบียร์เคล้ากับเสียงเพลง แต่แม็คคอยล์ก็ยังไม่เข้าใจเท่าไหร่

“เป็นระบบที่ถูกสร้างสมัยช่วยปี80...ช่วยที่ยังเป็นสงครามเย็นอยู่อเมริการะวังภัยเรื่องระเบิดนิวเคลียร์จากรัสเซียมากจึงได้จัดแนวป้องกันขึ้นทั่วประเทศที่มีชื่อว่าสตาร์วอร์สโปรเจ็ค...แต่แหล่งที่เป็นจุดเริ่มต้นและใหญ่ที่สุดนะอยู่ใกล้ๆกับแคดเคสฟอล์ส”จางเล่าพร้อมกับโยนขวดเบียร์ให้แม็คคอยล์ซึ่งเกือบจะรับไม่ทัน

“แต่ฉันชอบจาร์จาร์บิงส์นะคะ!”คาซึมิพูดขึ้นระหว่างยอนกลับไปเติมเหยือกเหล้าให้ลูกค้าในครัว

“แหม คุณคาซึมิก็ชอบอะไรแปลกๆเหมือนผมเลยนะครับ”แม็คคอยล์รีบตีคะแนนเพิ่มพลางซดเบียร์ไปด้วย แต่ก็เกือบโดนขวดเปล่าของจางฟาดหัวอยู่เหมือนกัน

“นายชอบเอเลี่ยนในหนังเรื่องสปีซิส์ไม่ใช่เรอะ....”แอนเดอร์สันพูดขึ้นมาอย่างลอยๆแต่ก็เล่นเอาแม็คคอยล์หน้าเสียไปด้วย

กริ๊งๆๆ!!

“ขอเหล้าแล้วก็ถั่วเป็นกลับแกล้มหน่อย...”ชายที่เดินเข้ามาใหม่สั่งด้วยน้ำเสียงซังกะตาย ใบหน้าของเขาเหมือนกับว่าไม่มีงานทำมาเป็นปีๆแล้ว แถมยังมีรอยฝกช้ำเหมือนกับไปมีเรื่องกับชาวบ้านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ที่แย่ที่สุดคงเป็นเสื้อผ้าที่เขาใส่ซึ่งอาจจะเคยเป็นของช่างซ่อมรถยนต์ เพราะเป็นเสื้อแบบใส่ทั้งตัวสีเทาหม่นๆ รองเท้าที่ใส่ก็เป็นรองเท้าผ้าใบเก้าๆขาดวิ่น แต่คงจะบุข้างในด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์...แต่ถึงจะดูแย่แค่ไหนแต่ก็นับว่าเป็นลูกค้าที่ยังไม่ซกมกที่สุดที่ร้านนี้เคยเจอก็แล้วกัน

“มีเงินไหม?”จางชิงถามก่อน...ไม่ถือเป็นเรื่องเสียมารยาทถ้าจะถามเพราะเขาเคยโดนชักดาบมาก่อน แต่แทนคำตอบชายคนนั้นล้วงแบ็งค์ร้อย(ดอลล่า)ออกมาจากเสื้อพร้อมกับนั่งลงข้างๆกับแม็คคอยล์ซึ่งออกจะแขยงอยู่นิดๆหน่อยๆ

“จะรับอะไรครับ?”

“ก็บอกไปแล้วว่าเหล้ากับถั่วนะ....รู้แล้วๆเดียวก็ได้กิน”เขาตอบห้วนๆเหมือนกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่ประโยคหลังนั้นจางไม่รู้ว่าเขากำลังพูดกับใตรแต่จางก็ไม่ใส่ใจอะไรมาก หมอนี่อาจจะตกงานหรืออะไรมาก่อนก็ได้ใครจะรู้ ดังนั้นการเสริฟสิ่งที่ต้องการ นั่งฟังเรื่องเศร้าของแขกและรอรับเงินก็เป็นหน้าที่ที่ดีสำหรับบาร์เทนเดอร์อยู่แล้ว

“อยากได้ถั่วดำมากกว่ามั้ง.....”แม็คคอยล์พูดเบาๆกับแอนเดอร์สันพร้อมกับแอบขำในลำคอ แต่แอนเดอร์สันไม่ขำด้วย ชายข้างๆหันมาจ้องหน้าแม็คคอนล์เหมือนไม่พอใจ แต่แม็คคอยล์ก็แก้ลำด้วยการหยิบเอาปืนขึ้นมาวางบนบาร์เป็นการข่ม

“แม็ค...อย่ากัดลูกค้าไม่งั้นฉันจะไม่ให้คาซึมิมาเสริฟให้นาย...”จางเตือนด้วยความหวังดีก่อนจะวางแก้ว ขวด และถั่วอีกถุงไว้ข้างหน้า เขาพยักหน้าพร้อมกับเริ่มเทเหล้าลงในแก้วก่อนยกซดหมดแก้วภาพในอึกเดียว

“อาห์......กินถั่วหน่อยไหม?”

“ไม่ล่ะขอบใจ...”จางพูดแต่ชายคนนั้นกลับมองหน้าจางเหมือนจะไปพูดอะไรขัดใจ แต่เขาก็เริ่มแกะถั่วพร้อมกับเทถั่วทั้งถุงลงบนบาร์

“ทำบ้าอะไรของนายน่ะ?”แม็คคอยล์ถาม มองหน้าชายผู้ไม่เต็มเต็งอย่างแหยงๆ

“ไม่ได้พูดถึงแก....”เขาพูดก่อนจะเริ่มรูดซิปเสื้อลงถึงสะดือ

“เดี๋ยวก่อนเรื่องถั่วดำฉันพูดเล่นนะเฮ้ย!”ในขณะที่แม็คคอยล์กำลังเข้าใจผิดอยู่นั้นเอง แร็คคูนตัวหนึ่งก็มุดออกมาจากเสื้อของชายคนนั้นก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนบาร์และเริ่มหยิบถั่วกินอย่างสบายใจ

“อ้อ.....สำหรับ....เพื่อนนายนี่เอง”แม็คคอยล์พูดพร้อมกับหยิบขวดเบียร์บนบาร์ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งที่อื่น ดูท่าเขาจะเริ่มไม่อยากอยู่ใกล้กับคนที่เพี้ยนได้ขนาดนี้เท่าไหร่

“ขอโทษนะน้อง ถึงที่นี่จะไม่มีกฎห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้ามา.....แต่จะให้สัตว์มากินบนโต๊ะนะมัน....”

“เฮ้ ไรส์!ตบหัวไอ้อ้วนปากมากให้หน่อยดิ!”แร็คคูนลุกขึ้นยืนสองขาพลางใช้ขาหน้าชี้หน้าจางก่อนจะก้มหน้าก้มตากินถั่วต่อ

“ไม่.....กินเงียบๆเถอะน่า”จางมองดูแร็คคูนที่กำลังพูดกับเขาอย่างไม่วางตา...เอาเถอะ เขาเห็นเรื่องแปลกมามาก แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ได้เห็นสัตว์พูดได้เหมือนกัน...

“มองหน้าหาอะไร....ไรส์ ไอ้อ้วนนี่มันจะหาเรื่องฉันอะ!”

“เลิกเรียกฉันว่าไอ้อ้วนได้แล้วไอ้หนูผี”จางพูดพร้อมกับใช้นิ้วดีดจมูกแร็คคูนเบาๆ

“ทำบ้าอะไรของนายนะจาง...”แอนเดอร์สันหันมาถามจางอย่างงงๆ

“ไอ้ตัวบ้านี่มันด่าฉันว่าไอ้อ้วน!?”จางบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปที่แร็คคูน

“.............อ้อ...”แอนเดอร์สันตอบสั้นพร้อมกับยกขวดเบียร์จ่อปากแต่สายาที่มองจางนั้นกำลังส่งซิกมาเป็นประโยคประมาณว่า’มึงบ้าหรือเปล่า?’

“อ้อ~….นายก็มาจากที่นั่นด้วยเหรอ....”เจ้าของแร็คคูนพูดพร้อมกับรินเหล้าเพิ่มด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเล็กน้อย

“เซอร์ไพรซ์~~!!”แร็คคูนตะโกนลั่นจนจางสะดุ้ง แต่ดูเหมือนว่าคนอื่นๆในร้านจะไม่ได้ยินเสียงของเจ้าตัวประหลาดนี่เลย

“.....นายกำลังพูดถึงโดมนั่นสินะ....”จางเท้าแขนกับบาร์พร้อมกับจ้องหน้าเจ้าของแร็คคูน

“โอ้วเยสเบบี๋!”

“ช่วยบอกให้ไอ้หนูผีนี่อยู่เงียบๆทีเถอะ....”

“จาง ฉันเรียกชื่อไม่ผิดสินะ...ฉันชื่อไรส์...และถ้าไอ้หนูผีที่นายพูดหมายถึงเพื่อนฉันล่ะก็ เขาชื่อไทม์...โอเคนะ?”ไรส์ยกขวดเหล้าทั้งขวดดื่มหลังจากพูดจบ แต่จางก็ไม่ขัดข้องอยู่แล้ว

“งิ้ด!งิ้ดสิ!!”

“หุบปากไปเลยไป....”จางพูดกับไทม์อย่างหงุดหงิด



มันเป็นคืนที่เงียบสงบอีกคืนในโรงพยาบาล เทียร่านอนแหงนมองดูเพดานอยู่อย่างนี้มาเกือบอาทิตย์นึงแล้ว เครื่องช่วยหายใจและเสียงดังอย่างต่อเนื่องของเครื่องวัดชีพจรเป็นสิ่งที่เธอทนฟังอยู่ในห้องมืดๆนี้จนแทบจะบ้าตาย แต่เธอไม่ไม่สามารถเคลื่อนไหว หรือพูดอะไรออกมาได้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้....คือการนอนนับรอยเปื้อนบนเพดาน.....ซึ่งเธอนับได้ประมาณ 25 จุด...มันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถฆ่าเวลาอันแสนเบื่อหน่ายนี้ได้ กินอาหารผ่านทางสายยาง มีพยายามมาเช็ดตัวให้เช้าเย็น บางวันโชคดีหน่อยก็อาจมีพยาบาลเข้ามาเปิดวิทยุไม่ก็ทีวีบ้าง แต่นั่นก็ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก…..ว่าแต่ว่าทำไมเธอถึงได้มานอนอยู่ในอาการโคม่าแบบนี้ได้?....แล้วอัลไทน์หายไปไหน?....ถ้าพูดกันแล้ว....อัลไทน์นั่นแหละเป็นคนที่ทำให้เธอมาอยู่ในอาการโคม่าแบบนี้นั่นแหละ

“หญิงสาวถูกแฟนหนุ่มโรคจิตใช้ดาบโบราณแทงจนถึงขั้นโคม่า.........ทำไมรู้สึกว่าข่าวนี้มันมีอะไรคุ้นๆอยู่นะ?...”จิงซ์พูดพลางผลิกอ่านเนื้อหาเพิ่มเติมเพื่อฆ่าเวลาเล่น โชคไม่ค่อยดีนักที่จิงซ์ไม่ได้โทรจองโรงแรมไว้เลย พวกเขาจึงต้องมาขอเช่าห้องราคาถูกคุณภาพโหล่ยโท่ยติดกับโกดังท่าเรือ ซึ่งมีแค่เตียงสองชั้น กับทีวี แถมด้วยห้องน้ำทีตันเละเทะแถมไม่มีน้ำร้อนอีกตะหาก แต่ไนร่านั้นไม่มีอะไรจะบ่นอยู่แล้ว

“นี่มันข่าวตั้งอาทิตย์แล้วนี่หว่า มิน่าทำไมมันคุ้นๆ....”จิงซ์โยนหนังสือพิมพ์ไว้ที่เตียงพร้อมกับลุกขึ้นไปมองวิวผ่านหน้าต่างซึ่งมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากตูคอนเทนเนอร์ที่บังหน้าต่างห้องจนเกือบจะมิด

“จิงซ์.......มีคนอยู่แถวนี้....”ไนร่ายืนหน้าโผล่ออกมาจากเตียงชั้นบน เธอพยายามจะลองนอนดู แต่ดูท่ามันยังไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่สำหรับเธอ

“ฉันรู้น่า นี่มันห้องพักนะมันก็ต้องมีคนบ้างสิ”

“ฉันหมายถึงมีคนที่เป็นแบบพวกเรา”

เมื่อไนร่าพูดจบนั้นเอง ควันบางอย่างเริ่มลอยเข้ามาทางซอกของประตูอย่างช้าๆ โดยที่ทั้งไนร่าและจิงซ์ไม่รู้สึกตัว......

ร้อนมากจนไม่อยากสนทนาด้วย...

"เลิกตามนิยายกันถี่เกินไปได้เเล้ว!!!"

เมืองไทยมันร้อนมาก
กรุณาเข้าใจกันหน่อย.....กรุณาอย่างเร่งให้มันมากนัก ประมาณว่าเพิ่งอ่านเสร็จเเล้วขอตอนใหม่นี่หยุดไปได้เลย!

อย่างน้อยซักวันหนึ่งเเล้วค่อยตามผมจะปลื้มมาก!

วันนี้โครวี่เมนส์ มา เอิ้กๆ lol~~

ก็เเม่งร้อนโคตรพ่อเลยนี่หว่า!!!

- - เหอๆ แฟนหนุ่มแทงงั้นรึ... มันเรื่องอะไรหว่า...

เรน - "อ่า ... มาใหม่อีกคู่ ... และว่าที่คู่ใหม่ที่ข้องใจว่าตัวอะไรอีกล่ะนั่น?? (หรือว่าไฟไหม้? -w-? )"

ปล.ร้อนเป็นเรื่องปกติของเมืองไทย ... เพราะฉะนั้นก็พยายามทำใจเข้าละกัน~

โว้วววววววววววว ~~ มีนิยายด้วยยยย ...

.. คำผิด >w< พยายาม - - นี้คือยามระดับสูงสินะ ..

. /me วิ่งหนีโครเวอร์ที่กำลังคลั่งจัดเพราะโลกร้อน

เรปบนบ่นไรวะห๊ะ...

เนื่องจากเข้าช่วงสงกรานต์เเล้วสถานที่ราชการส่วนใหญ่ก็ปิดพักร้อนกันเเล้ว...

ผมจึงขอพักหัวสมองบ้างซักหลายๆวันหน่อย อาจจะซักอาทิตย์...

พบกันอีกซักวันที่ 20....เดือนนี้ก็เเล้วกัน

อิโยะ - "ลาก่อนค่ะโครคุง... ไปสบายนะคะ ^^..."

ปล. เผ่นแน่บ~

ทำไมเราไม่รู้ว่ามีบอร์ดนี้อยู่นะ

เล่นหนีมาอยู่นี่กันหมดไม่บอกไม่กล่าว

เค้าโฆษนาบอดเป็นสิบๆรอบแล้ว รณพล - -