Fiction Factory (Open Beta)

ตั้งกะเมื่อไหร่หว่า
(ตูมัวทำอะไรอยู่ทำไมไม่เห็นเนี่ย)


ปล.ทั่น cover ถ้าสมัครตอนนี้ทันมั้ย
แต่งกันมาไกลลิบแล้วไม่ทันสินะ

อู๊ย ทันน่า...

อ้ะ ดองเกินไปหน่อย....คืนนี้เจอกันครับ!

ปล. http://www.crover.deviantart.com/

คืนนี้จะได้อ่านจิน่ะ ~

เเน่ๆอยู่เเล้วจิ....เเต่ยังไม่เสร็จตอนนี้ lol

ตอนที่ 16 – Hot Coffee And Rainy Day


“เฮ้อ...วันนี้มันอะไรกันเนี่ย?...”โครเวอร์ยกมือที่ถือค้อนขึ้นปาดเหงื่อตามหน้าผาก วันนี้อากาศนั้นเริ่มอบอ้าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แม้กระทั่งหิมะก็หยุดตก ทั้งๆที่เมฆก่อตัวซะจนปิดแสงอาทิตย์ซะจนมิดซะด้วยซ้ำแต่กลับร้อนจนแทบต้องถอดเสื้อออก แต่หิมะที่ปกคลุมอยู่ตามพื้นถนนกลับไม่ไม่ละลาย แต่ตามที่เร็นบอกไว้ นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนฝนตกประมาณครึ่งวัน เพราะแบบนั้นเองโครเวอร์จึงต้องมารับงานซ่อมหลังคาและปล่องไฟด้วยตัวคนเดียวเพราะเป็นแค่ผู้อาศัย...

“เป็นไงโครเวอร์!หลังคาไม่มีรอยรั่วแล้วนะ?!”เร็นตะโกนมาจากชั้นล่าง

“ฉันเหงื่อท่วมแบบนี้มาค่อนวันแล้วนะ!”โครเวอร์ตะโกนกลับพร้อมกับกระโดดลงมาจากหลังคา โชคดีที่พื้นหิมะไม่แข็งมากนักเขาจึงลงพื้นอย่างปลอดภัย

“แบบนี้แหละดีแล้วล่ะ เวลานายเหงื่อท่วมแบบนี้ค่อยดูทะมัดทะแมงหน่อย”เร็นพูดพร้อมกับตบบ่าโครเวอร์ ซึ่งเล่นเอาเขาเซตามแรง

“พูดแบบนี้เขินๆยังไงไม่รู้แฮะ....”โครเวอร์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเอนตัวพิงกับพนังไม้เพื่อพักเหนื่อย

“นายหน้าแดงแล้วนะ”เร็นพูดพร้อมกับนั่งลงข้างๆโครเวอร์พลางจ้องหน้าโครเวอร์อย่างไม่วางตา

“ยะอย่าจ้องแบบนั้นสิ นายนี่มัน.....”

“เธอเขียนบ้าอะไรลงในPDAฉันหา?”โครเวอร์ยื่นหน้าเข้าไประหว่างกลางของวินเดียกับรินซึ่งกำลังนอนเขียนของเนื้อหาแปลกๆเข้าไปในPDAของเขาอย่างเมามันส์

“แหม ก็เห็นโครเวอร์กับเร็นสนิทกันดีก็เลย....อ้ะ ฉันไปชงกาแฟให้ดีกว่า”รินพูดพร้อมกับวางPDAไว้บนโต๊ะทิ้งให้วินเดียรับกรรมไป

“แฮะๆๆ....คุณรินเนี่ย...”วินเดียพยายามจะพูดให้โครเวอร์อารมณ์ดีขึ้นบ้างแต่ดูท่าจะไม่เป็นผลเท่าไหร่

“นั่นนะไม่ขำเลยนะ...ถ้าเกิดรินส่งไปที่สำนักพิมพ์ละก็ฉันได้ขายหน้าไปทั่วแน่...เธอน่าจำครั้งที่เธอส่งไฟล์ผิดไปให้ทางสำนักพิมพ์นะ คราวนั้นเกือบโดนไล่ออกแนะ”โครเวอร์พูดพร้อมกับหยิบPDAขึ้นมาจากเตียงก่อนจะไล่ลบเนื้อหาแผลงๆออกไป

“ก็ฉันไม่รู้นี่....ว่าแต่ว่าที่ฉันส่งไปมันคืออะไรน่ะ?”

“มะ...ไม่สำคัญหรอกน่า!”โครเวอร์บอกพร้อมกับเมินหน้าหนี แต่วินเดียก็ทำหน้าเศร้าโดยที่ยังเดาไม่ออก ส่วนโครเวอร์นั้นก็พยายามทำหน้าให้เป็นปรกติที่สุด

“.....เขียนถึงฉันเหรอ?”วินเดียยื่นหน้าเขาหาเขาด้วยรอยยิ้มกวนๆซึ่งก็เริ่มทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูก

“ถ้าฉันเขียน.....หมายถึงว่าถ้าฉันคิดจะเขียนละก็.....ฉันจะเขียนตอนที่......”เขาละประโยคไว้พลางชำเลืองมองผ่านหางตา

“เขียนอะไรเหรอ?”เธอถามอีกครั้งแต่โครเวอร์ก็ได้แต่ส่ายหน้าพลางเดินหนีออกไปจากห้อง

“.......นี่เธอมายืนฟังอะไรตรงนี้น่ะ?”โครเวอร์ถามเมื่อเปิดประตูออกมาเจอกับรินที่ยืนอยู่ข้างๆประตูห้อง

“เปล่าหรอกน่า แค่แอบฟังพวกเธอคุยกัน ฉันว่าพวกเธอนี่ก็เหมาะกันดีมากเลยนะ”รินยิ้มแบบน่ากลัวๆอย่างมีเลิศนัย ดูท่าเธอจะอยากเห็นและอยากฟังอะไรที่มันอีโรติคมากกว่านี้ซักหน่อย แต่ดูท่าจะไม่ใช่ตอนนี้

“แล้วกาแฟล่ะ.....”โครเวอร์พูดอย่างขุ่นเคืองปนอายๆอยู่หน่อย เขาไม่ค่อยชอบหรอกนะถ้าต้องพูดอะไรหวานโดยมีคนอื่นแอบฟังด้วยเนี่ย.

“แหม คือ.....กาแฟ.....เดียวมานะจ้ะ”รินพูดก่อนจะจรลีไปพร้อมกับชุดเมดกรุยกรายของเธอ

“ไง เริ่มชินกับบ้านนี้หรือยัง?”เร็นซึ่งเพิ่งเสร็จจากการซ่อมหลังคาบ้าน(ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาช่วงแรกๆ)เดินเข้ามาถามโครเวอร์

“แฟนนายเนี่ยตัวแสบดีๆนี่เอง...”โครเวอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ช่วงเวลาแค่ครึ่งวันที่เขาอยู่บ้านนี้คุณเธอก็เอาแต่ร่อนไปทั่ว ค้นกระเป๋าวินเดียมั่งล่ะ ป่วนPDAของเขามั่งล่ะ แต่ไอ้ที่เอาเขากับเร็นไปเผาแบบนั้นมันก็น่าแค้นใจใช่เล่น

“ช่างเธอเถอะน่า รินไม่ค่อยได้ไปไหนก็เลยซนไปตามประสานั่นแหละ”เร็นตบบ่าโครเวอร์ก่อนจะเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

ซ่า~~~~~~~~

‘นี่เป็นภาพสดๆจากเมืองแคดเคสฟอลส์นะครับ ฝนเริ่มเทลงมาอย่างต่อเนื่อง เป็นภาพที่หาดูได้ยากมาในปัจจุบันซึ่งนักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า...’

“ตื่นแล้วเหรอ?....”เสียงของไนร่าดังขึ้นมากลบเสียงทีวี จิงซ์พยายามลืมตามองอะไรรอบๆตัวแต่ก็รู้สึกแสบตาจนเกือบจะลืมไม่ขึ้นเหมือนกับว่าโดนควันมากเกินไป เขาหลับตาแน่นพยายามทำให้สายตากลับมาเป็นปรกติอย่างช้าๆ

“อือออ....เกิดอะไรขึ้นเนี่ยไนร่า......ไนร่า?”จิงซ์มองร่างๆหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆโซฟาที่เขานอนอยู่ เสียงนั้นเขาจำไม่ผิดแน่ว่าเป็นไนร่า แต่ไนร่าที่เขาจำได้นั้นอยู่ในร่างอายุไม่เกิน10ขวบแน่ๆ....แต่ตอนนี้ที่นอนอยู่ข้างๆเหมือนกับว่าร่างของเธอจะเติบโตขึ้นจนน่าจะมีอายุซัก18ได้....ผมที่เคยสั้นก็ยาวจนมัดเป็นเปียน ใบหน้าที่ดูสดใสกว่าที่เคยเป็น แต่สายตาของเธอก็ยังคงเย็นชาเช่นเดิมและ.....

“มีอะไรเหรอจิงซ์?”ไนร่าถามเมื่อเห็นว่าสายตาของจิงซ์นั้นจ้องเธออย่างแปลกๆ

“ปะ เปล่าคือ.....เธอกำลังสร้างภาพหลอนอะไรฉันหรือเปล่าเนี่ย!”จิงซ์พูดหน้าแดงแจ๋พยายามตั้งสติ

“พูดเรื่องอะไรนะจิงซ์?....”ไนร่าโน้มตัวลงมาหาจิงซ์ซึ่งยิ่งทำให้เขายิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก เพราะหน้าอกหน้าใจของเธอมัน.....

“ห๊ะ!.......ฝัน...ฝันอะไรวะนั่น...”จิงซ์ลืมตาตื่นด้วยความรู้สึกร้อนๆในอก.....แล้วก็แฉะๆที่เป้า....เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ผู้ชายที่แทบไม่เคยได้ยุ่งกับผู้หญิงอื่นใดจะเกิดอีเวนท์ฝันแบบนี้ แต่ในความฝันเขาออกจะลนๆลานไปอยู่บ้างเพราะเขาไม่ได้อี๋อ๋อกับหญิงใดมาเกือบปีกว่าแล้ว(น่าสงสาร)

‘นักวิทยาศาสตร์กล่าวว่าอาจจะเกิดจากการกลั่นตัวที่เกิดขึ้นเร็วเกินไปเพราะสภาวะโลกร้อน ทำให้เมฆฝนที่อยู่กลางมหาสมุทรพัดลอยเหนือขึ้นไปจากหิมะก่อนจะกลั่นตัวลงมาเป็นฝนซึ่งอาจบอกได้ว่าเป็น...’เสียงข่าวในโทรทัศน์ว่าด้วยเรื่องสภาพฝนในแคดเคสฟอลส์ แต่ที่สะกิดในจิ.ซ์ไม่ใช่เนื้อหา แต่เป็นความต่อเนื่อง....มันเป็นข่าวที่ต่อเนื่องจากในฝันของเขา

“.........หรือว่าไม่ได้ฝันหว่า...”จิงซ์พูดอย่างมีหวังพร้อมกับหันมองรอบๆตัว....เขายังคงอยู่ในห้องเก่าๆโทรมๆเช่นเคยแต่ไม่มีแววของไนร่าเลย…..เขาฝันไปแน่ๆ

“ไม่ใช่ฝันแต่เป็นภาพหลอนย่ะ...”เสียงผู้หญิงดังขึ้นบนเตียงชั้นสอง และจิงซืมั่นใจแน่ว่าเสียงก้าวร้าวแบบนี้ไม่ใช่เสียงของไนร่าแน่ๆ เขาลุกขึ้นจากเตียงและตรวจสอบแขกไม่ได้รับเชิญ

สาวผิวขาวนวล ผมสีชมพูคล้ายสีของดอกเชอรี่มัดเปียไว้อย่างลวกๆ ตาสีทองอำพัน.หูของจิ้งจอกที่โผล่ขึ้นมาจากหัว.... แต่ทั้งหมดนั้นดูขมุกขมัวเพราะเธอเล่นสูบไปป์อันยาวพร้อมกับพ่นควันออกมาซะเต็มไปหมด

“ให้เดานะ.....เธอ......เป็นของใคร?”จิงซ์ถามแบบรวบรัดเพราะเขาเดาได้อยู่แล้วว่าคนที่มีลักษณะแปลกแยกกกว่าคนอื่นแบบนี้ต้องเป็น ‘คน’ประเภทเดียวกับไนร่าแน่ๆ

“มันดาล่า....”เธอพูดสั้นๆก่อนจะพ่นควันใส่หน้าจิงซ์เต็มๆ

“ค่อกๆ......โอเค....แล้วเธอมีอะไร...”

“แค่มาเช็ค....เฮ้อฉันละเบื่อจริงๆดันเจอคนไม่ค่อยน่าสนใจซะได้..”มันดาล่าบนงุบงุบพร้อมกับนอนแผ่บนเตียงโดยที่ยังคงพ่นควันออกมาเป็นทาง

“แล้วไนร่า.....เพื่อนของฉันนะ”จิงซ์ถามพยายามปัดควันให้พ้นจากหน้า

“ไนร่า....ชื่อของยัยเด็กผีนั่นนะเหรอ.......เห็นบอกว่าจะลงไปหาราเชลน่ะ”มันดาล่านอนเท้าแขนหันมาทางจิงซ์ โชคดีที่คราวนี้เธอเอาไปป์ออกจากปากแล้ว

“ราเชล?.....คู่ของเธอเหรอ?”จิงซ์ถาม ส่วนมันดาล่านั้นก็พยักหน้าก่อนจะยัดไปป์เข้าปาก

“อยู่ข้างล่าง......ยินดีที่ได้รู้จักนะ...เอ่อ....”มันดาล่าชี้ไปที่จิงซ์ซึ่งสูดหายใจเอาควันเข้าไปเต็มๆ

“หิ้งซ์.....คิงซ์......จิงซ์!!แค่กๆๆ!”จิงซ์สำลักควันเข้าไปเฮือกใหญ่จนแทบพูดไม่ออก ควันจากไปป์ของเธอเล่นเอาเขาแสบตา แสบคอไปหมด

“นั่นแหละๆ......ร้านข้างๆเดินถัดไปอีกสองช่วงตึก....”มันดาล่าสูบควันเข้าไปอีกเฮือกก่อนจะค่อยๆสลายตัวไปกลายเป็นกลุ่มควัน อากาศบริสุทธิ์แล่นเข้าสู่ปอดของจิงซ์อย่างเต็มที่ ถ้าเขาอยู่กับมันดาล่านานกว่านี้อีกหน่อยคงได้เป็นมะเร็งปอดแน่


“ฮัดเช่ย!!โอ๊ย ทำไมวันนี้มันหนาวผิดปรกติเนี่ย!”แม็คคอยล์พูดอย่างหมดความอดทน ในมือยังคงกำขวดเบียร์จากร้านไว้แน่น ตอนนี้ทั้งคู่ต่างขับรถตระเวนอยู่รอบๆเซ็นทรัลปาร์คเพราะได้รับแจ้งว่ามีคนหายไป

“แจ้งศูยน์ เราไม่พบความผิดปรกติใดๆที่เซ็นทรัลปาร์คเลย เปลี่ยน.....”แอนเดอร์สันพูดใส่วิทยุอย่างเนื่อยๆเช่นเคย

‘แต่เราได้รับแจ้งมาว่ามีเด็กหายไป แน่ใจนะว่าคุณไปพบพ่อแม่เด็กตรงจุดที่เราแจ้ง’

“ปฏิเสท เราไม่พบพ่อแม่เด็กที่ว่าเลยดูท่า.....”

ครืนนนนนนนนนน

“นี่รถเสียหรือว่าแผ่นดินไหว?”แม็คคอยล์หันไปถามแอนเดอร์สันซึ่งค่อยๆลดความเร็วลงอย่างช้าๆอย่างไม่มั่นใจ

โครมมมมมมม!!!

“ระวัง!!!!”แม็คคอยล์ตะโกนลั่นพร้อมกับชี้ไปที่ด้านหน้าบนถนน ซึ่งอยู่ดีๆพื้นถนนเกิดยกตัวขึ้นจนกลายเป็นกำแพงมหึมา แอนเดอร์สันหักเลี้ยวหลบอย่างแรงจนรถไถลจนด้านข้างกระแทกกับกำแพงนั้นจนแม็คคอยล์แทบกระเด็น แต่โชคดีที่เขายังคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้

“......ไม่เป็นไรนะแม็ค.....”แอนเดอร์สันหันไปถามรุ่นน้อง เขาหายใจถี่รัวจากความตื่นเต้นเมื่อครู่ นี่ถ้าเขาไม่ฉะลอรถละก็ป่านนี้เขาไปอัดก็อปปี้กับกำแพงนั่นไปแล้ว

“แม่งเอ๊ย!!เบียร์หกหมด!!!”แม็คคอยล์ตะคอกลั่นพร้อมกับกุมหัว แอนเดอร์สันเดินออกมาจากรถพร้อมกับยืนดูพื้นที่ยักตัวขึ้นมาจนเป็นกำแพงขวางกั้น นี่อาจจะเป็นแผ่นดินไหวครั้งแรกที่เขาเคยเจอในนิวยอร์ก ซึ่งนับว่ารุนแรงเกินธรรมดาแล้ว

ซ่า~~~~~~~~~~~~~

“.........ฝน?”แม็คคอยล์พูดอย่างแปลกใจ ฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย.......


เป็นเวลาเดียวกันที่ฝนเริ่มเทลงมาที่แคดเคสฟอล์สเช่นกัน.....

โว้ว ๆ นิยายมาแบ้ววว~

มาเจิมตามเดิม เฮ่ นิยายเรื่องนี้ต่อต้านความรุนแรงไหมเนี้ย?

นืยายเพราะมากมายครับพ้ม

รออ่านตอนต่อไป...

เดินเข้ามาทวงนิยาย ~ เอามา !! เอามา !!

ตอนที่ 17 – ลูกค้าไม่ได้รับเชิญ


ที่แคดเคสฟอล์สกำลังมีเทศกาลกันอย่างคึ้กครื้น ฝนที่เริ่มเทลงกลายเป็นภาพที่หาดูได้ยากบนโลกในช่วงเวลาแบบนี้ ผู้คนต่างร้องรำทำเพลงเลี้ยงฉลองกันอย่างมีความสุข ที่นิวยอร์กกำลังมีเกิดเหตุการณ์วิกฤติภัยธรรมชาติที่ไม่คาดคิดหรือเป็นเพราะบงการของใครบางคน ....ที่ซีแอตเติ้ลกำลังมีความสัมพันธ์ใหม่ๆเกิดขึ้น มิตรภาพและความรักที่กำลังเริ่มผลิบาน....และสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในห้องไอซียู...

ฉันกำลังถูกทิ้งให้ตายอย่างน่าสังเวชตัวคนเดียว...

“หมอจะทำแบบนี้จริงๆงั้นเหรอ?”

“ฉันไม่ใช่คนตัดสินใจนะ ผู้อำนวยการบอกว่างบของโรงพยาบาลตอนนี้หมดไปกับการรักษาทหารไปหมดแล้ว”

“ทางกองทัพคงปิดข่าวนี้ให้วุ่น.....แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นนะ! ปิดเครื่องช่วยชีวิตทั้งๆที่ยังไม่ฟื้นแบบนี้มันฆาตกรรมกันทางอ้อมชัดๆ!”

“ถ้าเตียงว่างไปอีก หน่อยก็ช่วยให้เงินเดือนเรากระเตื้องขึ้นบ้างก็ไม่เลว.....อีกอย่าง คนไข้ไม่รู้สึกตัวอยู่แล้วนี่?”

‘ฉันได้ยินนะยะ!!!’เทียร่าได้แต่กรีดร้องในใจแต่ทั้งปากทั้งแขนขาต่างไม่ยอมทำงานซะที ไอ้เจ้าบ้าอัลไทน์แท้ๆฉันเลยต้องมานอนเป็นอัมภาตแบบนี้อีก!

“สรุปว่าหมอตัดสินใจแล้วสินะ?”เสียงคุยเงียบไปชั่วครู่ซึ่งนานนานชาติสำหรับเทียร่า แต่ก็ยังไม่เสียงใครพูดอะไร

แกร๊ก....

“เอาละเริ่มลงมือเลยดีกว่า...”ประตูเปิดออกพร้อมกับชายในชุดกาวสองคน ดูท่าหมอจะตัดสินใจชะตากรรมของเทียร่าได้แล้ว

งานนี้เธอได้ตายอย่างเดียว....

ปึก!

“อ้าว หมอเป็นอะไรไปนะ?”ผู้ช่วยพูดขึ้นเมื่อห็นว่าอยู่ดีๆที่หมอเดินเข้าไปที่เตียงเกิดหยุดฉะงักกะทันหัน

“.....ไม่รู้เหมือนกัน”หมอพูดอย่างตกใจ เขาลองเดินเข้าไปที่เตียงอีกครั้งแต่กลับโดนอะไรบางอย่างกั้นไว้อยู่

“อะไรของหมอเนี่ย ไม่ใช่เวลา อุ๊บ!.....”

“นี่มัน.......เหมือนกับบาเรียหรือม่านพลังจิตเลย....”หมอพูดพร้อมกับลูบมือไปตามม่านโปร่งใส่นั้นอย่างทึ่งๆ

“พวกแกได้ทึ่งแน่ถ้าฉันสับแกเป็นหมูบะช่อ”อัลไทน์พูดกระซิบที่ด้านหลังชักดาบคาตานะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียมก่อนจะใช้สันดาบฟาดท้ายทอยทั้งคู่สลบในชั่วพริบตาโดยที่ยังไม่ทันร้องซักเอะ เขาใส่ชุดเสื้อหนังสีดำและกางเกงยีนส์สีเทา อัลไทน์เลือกซื้อเองกับมือเพราะถ้าเทียร่าเป็นคนเลือกเขาอาจจะได้ใส่เสื้อยืดลายเฉยๆกับกางเกงสามส่วน!

‘มาซัที! ขอร้องล่ะทำให้ฉันกลับมาเป็นแบบเดิมซะทีเถอะ!’เธอได้เเต่ตะโกนในใจ

“โทษทีนะที่ต้องทิ้งไว้แบบนี้.....แต่เพื่อความปลอดภัย”อัลไทน์พูดพร้อมกับเดินเข้าไปที่เตียงโดยไม่โดนม่านโปร่งใสกันไว้ เขาผลิกร่างของเทียร่าที่จ้องมองเขาอย่างเคียดแค้นก่อนจะเปิดเสื้อด้านหลังก่อนจะดึงเอาเข็มบางอย่างออกมาจากไขสันหลัง

“โอ๊ย!......ให้ตายสิ!”เทียร่าร้องออกมาพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพื่อให้โล่งคอ มันทรมาณสุดๆไปเลยเวลาควบคุมร่างกายไม่ได้เลย แค่จะกลืนน้ำลายยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

“หยุดโวยวายแล้วแต่งตัวซะเราไม่มีเวลาแล้ว”อัลไทน์โยนกระเป๋าเสื้อผ้าไว้บนเตียงก่อนจะเดินไปเปิดดูที่หน้าต่างเหมือนกำลังรอคอยใครบางคนอยู่

“ตะ แต่ร่างกายฉันยัง....”เทียร่าพูด เธอพยายามยกขาขึ้นเพียงเพื่อจะใส่กางเกงแต่ขาของเธอก็ไม่มีแรงขึ้นมาเลย

“เลิกงอแงแล้วแต่ง........”เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างขึ้นมาจุกคือเมื่อเห็นแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเทียร่า ถึงแม้ว่าห้องนี้จะมืด แต่แสงไฟจากด้านนอกก็ทำให้เขาได้เห็นของที่ไม่ควรจะเห็นซักเท่าไหร่

“....แต่งตัวให้เสร็จเถอะ....”อัลไทน์ต่อประโยคก่อนจะเพ่งมองไปนอนหน้าต่าง

“.......นี่.......ช่วยฉันหน่อย”

“เรื่องอะไรล่ะ?!”อัลไทน์ตอบเสียงกลบเกลื่อน

“ฉันใส่กางเกงไม่ได้นะ!”เทียร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ เธอขยับขาไม่ได้เลยแค่ความรู้สึกก็ไม่มี เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่เธอต้องหวาดกลัว แถมไอ้คนที่ต้องทำให้เธอมานอนเป็นอัมภาตแบบนี้ก็อัลไทน์เองนี่สิ....

“ผู้หญิงเรื่องมาก”อัลไทน์กระซิบเบาๆ แต่ก็โทษตัวเองไปด้วย แต่เพื่อความปลอดภัยของเทียร่าเขาต้องทำทุกวิถีทางถึงแม้ว่าจะต้องตัดขาเธอทิ้ง.....หมายถึงต้องตัดขาตัวเองทิ้งเขาก็ทำได้ เขาดึงเอากางเกงนอนขายาวออกมาก่อนจะคุกเข้าลงตรงหน้าเธอ เขาค่อยๆใช้มือยกช่วงต้นขาเธอขึ้นพร้อมกับดึงกางเกงขึ้นให้เธอ...นั่นเป็นจังหวะที่เขาแทบจะสำลัก

“เธอ.....ไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม?”

“....ไม่เลย.....”นั่นไม่รู้ว่าจะจัดเป็นข่าวดีหรือร้ายดีเพราะว่าเทียร่าไม่ได้ใส่กางเกงใน......โชคร้ายหน่อยที่มันมืดเลยมองอะไรไม่ค่อยชัด แต่ก็โชคดีตรงที่ว่าเธอไม่เห็นอะไรเท่าไหร่นัก แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ใส่กางเกงใน แต่ถ้าเธอเกิดขยับขาได้ขึ้นมาละก็อัลไทน์คงโดนท่ากระโดดถีบยอดหน้าไปแล้ว…

“เอาล่ะเรียบร้อย เรารีบไปจากเมืองนี้โดยด่วนเลยดีกว่า”เมื่ออัลไทน์พูดจบเขาก็อุ้มร่างของเทียร่าไว้ในอ้อมแขนทันทีจนเธอร้องลั่น

“ขอเถอะ เงียบไปเลยน่า!”เขาแยกเขี้ยวเตือนเธอ ตอนนี้ทุกๆอย่างรอบตัวนั้นไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น

“นายนี่มันบ้าที่สุดเลย!ทั้งทำฉันเป็นอัมภาต ทิ้งให้ฉันเน่าอยู่ในห้องบ้าๆนี่แล้วก็ยังมาแกล้งฉันอีก!”เทียร่าโวยวายพร้อมกับทุบอกอัลไทน์เป็นชุดแต่เขาก็รีบอุ้มเธอออกจากห้องอย่างรวดเร็ว โชคดีที่นี่ดึกมากแล้วจึงไม่มีพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่เลย เขารีบตรงไปที่ลิฟท์พร้อมกับกระหน่ำกระแทกปุ่มอย่างบ้าคลั่ง ไปลิฟท์ค่อยๆกระพริบขึ้นมาเรื่อยๆจนเกือบถึงชั้นที่เขาอยู่ เขารู้สึกถึงมันได้แล้ว ความกดดันที่เหมือนกับจะลากทุกอย่างไปกับมัน....

มันกำลังมา....

ติ้ง!

“ราเชล....ข้าวกล่องเสร็จแล้วแนะ”มันดาล่าลากเสียงเรียกราเชล หรืออีกอย่างนึงคือเจ้านายของมันดาลา ซึ่งวุ่นวายเล็กน้อยในการหาอาหารมาต้อนรับเพื่อนใหม่ จิงซ์และไนร่าซึ่งควรเรียกว่ามาโดยไม่เต็มใจทั้งคู่ จิงซืมาเพราะทนกลิ่นควันของมันดาล่าไม่ไหว ส่วนไนร่าเองก็โดนมันดาล่าเซ้าซี้ให้มา แต่เธอก็ไม่เคยขัดข้องใครอยู่แล้ว

“ขอโทษนะแต่ว่าไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้กินก็ได้”จิงซ์พูดอย่างเกรงใจพลางเหลือบมองรอบๆตัวซึ่งแออัดไปด้วยเสื้อผ้าหลากสีสันต่างๆ นี่เป็นร้านตัดเสื้อที่ดูแปลกหูแปลกตามาก เพราะปรกติจะมีเสื้อผ้าตัวอย่างแค่ไม่กี่ชุดอยู่ที่หน้าร้าน แต่ร้านนี้กลับมีแต่เสื้อผ้าที่อัดแน่นเรียงไว้อย่างไม่เป็นระเบียบไปทั่ว จะว่าเป็นร้านเช่าชุดก็ไม่ใช่ ร้านตัดเสื้อก็ไม่เชิง เพราะเจ้าของร้านดูจะชอบที่จะตัดเสื้อตามใจตัวเองมากเกินไปหน่อยเลยทำให้เห็นเสื้อบางตัวที่เย็บอย่างลวกๆไม่ก็ผิดสัดส่วนอย่างมาก

“อย่าห่วงๆ...แล้วก็นะคู่นายก็ดูเหมือนจะหิวหน้าแล้วนี่ ตัวซีดเซียวเชียวน่ะ”มันดาล่าสูดเอาควันเข้าไปอึกใหญ่อย่างสบายๆ จิงซืละอยากจะบอกว่าไนร่าก็เป็นแบบนี้แต่แรกแล้วแต่เขาไม่อยากเถียงกับมันดาล่ามากนักไม่งั้นควันของเธอคงทำให้เขาสำลักควันตาย

“ขะขะขอโทษค่ะ....”เสียงสั่นๆแทรกมาข้างๆหัวของจิงซ์พร้อมกับถาดใส่ข้าวกล่องควันฉุยวางไว้บนโต๊ะเล็กๆตรงหน้า จิงซ์หันไปดู....เธอเป็นผู้หญิงที่ซีดเซียวยิ่งกว่าไนร่าซะอีกแถมยังดูผอมแห้งเหมือนเป็นคนขี้โรค แต่จากลักษณะการทาลิปสติกให้เข้ากับดวงตาซีม่วงเข้มนั้นก็ทำให้เธอดูมีสไตล์ของตัวเองอยู่บ้าง แต่ดวงตาของเธอดูเหม่อไม่ก็ดูเลิกลักแบบแปลกๆ

“ขอบคุณนะครับ”จิงซ์ขอบคุณตามมารยาทพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็เกือบเก็บอาการไม่อยู่เหมือนกันเมื่อเธอหันมาตอบรับเขา

“มะไม่.....ไม่เป็นไรค่ะ...”เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อสบตากับจิงซ์....อันที่จริงแค่ตาซ้ายข้างเดียวเพราะตาขวาของเธอนั้นโบ๋หายไปอย่างน่ากลัวยิ่งผิวซีดเซียวและเรือนผมสีดำก็ยิ่งทำให้เธอเหมือนกับศพที่ถูกดองมาแล้วเป็นปีๆแต่ถึงอย่างนั้นการแต่งตัวแนวคิกขุของเธอก็ช่วยกลบลักษณะบนใบหน้าของเธอได้บ้าง

“ไม่ต้องห่วง จิงซ์ไม่ได้กลัวคุณหรอก”ไนร่าพูดเรียบๆ จิงซ์รู้ทันทีว่าเธอกำลังอ่านใจราเชลอยู่ เธอฝืนยิ้มเล็กน้อยแต่แววตาของเธอกลับดูหดหู่ลงไปอีก เธอหันหลังกลับเข้าครัวไปเงียบๆทิ้งไว้แต่ข้าวกล่องสามกล่องตรงหน้า

“พอเห็นแล้วใช่ไหวว่าเธอมีปัญหาอะไร?”มันดาล่าหันไปถามจิงซ์

“เอ่อ.....ปัญหาการมอง?”

“ใช่ที่ไหนละ! นายอ่านใจได้ไม่ใช่เหรอไง!?อ่านใจเธอซะสิ!”มันดาล่าพูดอย่างฉุนๆจนควันออกหู.....ซึ่งก็ออกมาจริงๆอย่างที่บอก จิงซ์หันไปทิศที่ราเชลเดินไปพร้อมกับเพ่งความคิดไปที่เธอ

‘ให้ตายสิเธอไปรู้จักกับหมอนี่ได้ยังไง!?’มันดาล่าคิดในใจโดยที่จงใจเพ่งความคิดนี้ไปที่ไนร่า

“งั้นเองเหรอ........แล้วจะให้เราช่วยอะไรล่ะ?”จิงซ์พูดพร้อมกับใช้มือกุมขมับ เขาดันไปอ่านเจอเรื่องไม่ค่อยเข้าท่าเข้าซะแล้วสิ

“ง่ายๆ ให้ไนร่าเข้าไปแก้ไขจิตของเธอซะ ให้เธอกลายเป็นคนปรกติ.....ทำไงก็ได้!ฉันจนปัญญาแล้ว!”มันดาล่าพูดพร้อมกับจุดไปป์ที่หมดไปขึ้นมาใหม่

“เธอเป็นคู่ของราเชลไม่ใช่เหรอไง?ทำไมไม่จัดการเอาเองล่ะ!”

“นายไม่ใช่ประเภทที่จะปฏิเสธใครนี่.....ถือว่าช่วยคนประเภทเดียวกันน่า”มันดาล่ายิ้มพร้อมกับพ่นควันออกจมูก ดูจากการแสดงออกแล้ว เธอไม่ได้พยายามจะช่วยราเชลเลยซักกะนิดเดียวแต่มันดาล่าก็พูดถูก.....ปัญหาทางจิตใจของราเชลมันลึกมากจนเขาไม่คิดว่าจะรักษากันได้ด้วยวิธีปรกติ.....แต่ถ้าเป็นไนร่า......

“ฉันยินดีอยู่แล้วล่ะจิงซ์..”ไนร่าพูดเสียงเรียบๆ จิงซ์พยักหน้ารับอย่างโล่งใจ

“เอาละงั้นเราก็มา....”

ปึ้งๆๆๆๆๆ!!!

เสียงทุบประตูดังมาจากประตูหน้าร้านอย่างเร่งรีบเรียกเอาความสนใจของพวกเขาไปหมด

“ฉะฉันเปิดเอง..”ราเชลโผล่พรวดมาจากความมืดของร้านเล่นเอาจิงซ์สะดุ้งโหยง เธอเดินตัวปลิวไปที่ประตูหน้าร้าน

“ราเชล!อย่าเปิดนะนั่นอาจเป็นโจร!”จิงซ์ตะโกนเตือน ราเชลหยุดชะงักทันทีพร้อมกับกันหันไปมองจิงซ์ด้วยสายตาประมาณว่า’จะทำไงกันดี?’

ปังๆๆๆๆๆๆๆ!!!

เสียงทุบประตูรุนแรงยิ่งกว่าตอนแรกอีกจนราเชลเริ่มตัวสั่นเพราะความกลัว

“มาฉันจัดการเอง.......”จิงซ์รีบเดินไปที่ประตูร้านก่อนจะดึงตัวราเชลออกมาให้พ้นประตูก่อนจะก้าวอย่างระมัดระวังไปที่ประตู

“เปิดเดียวนี้นะ!ขอร้องละเปิดให้พวกเราหน่อย!!”เสียงผู้หญิงดังขึ้นมาฝังดูเป็นเสียงที่เร่งรีบและกำลังหวั่นวิตก...แต่ทำไมเสียงนั้นมันคุ้นหูแปลกๆ....เขาเปิดประตูแง้มออกไปเพื่อจะดูว่าเป็นใคร แต่ยังไม่ทันที่จะได้เห็นอะไร อะไรบางอย่างก็กระแทกประตูอย่างแรงจนประตูเปิดอ้า พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ล้มลงฟาดพื้นต่อหน้าจิงซ์

“อัลไทน์!ทำใจดีๆไว้นะ!ใครก็ได้ช่วยพวก.......เรา.......คุณ?”

“เธอ?!”

“เขา........?”

“เกิดอะไรขึ้นละเนี่ย.....”มันดาล่าพูดอย่างเนื่อยๆ


ลูกค้าที่มาใหม่วันนี้ไม่ค่อยจะธรรมดาซักเท่าไหร่เลย.....

นั่งไล่อ่านมาตั้งแต่ตอนแรก

อะไรกำลังจะเกิดขึ้นเนี่ย

อะไรมันไล่ล่าฉันอยู่นะ...

ทั่น crover กระผมยัดใบสมัครใส่ PM ส่งไปหาทั่นแล้ว
comment กลับมาทาง PM ด้วยครับ

ปล.มาโพสบอกไว้ตรงนี้ไม่ผิดกฏข้อใดใช่มั้ยครับ

. /me วิ่งมาขุด ~

ฉึก !! ฉึก !! ฉึก !!

ขอจอบด้วย พึ่งอ่านจบ lol~ ขุดด้วย

อิโยะ- "ไม่ได้แวะมาเจิมนาน... เอ้า.. เจิมซักกะหน่อย"

เวลาผ่านพ้นสามวันมาแล้ว.... นิยายล่ะ!

ทั่นโครเวอร์ หายไปหนายคร้าบ
เอาตอนใหม่มาลงหน่อย

(ขุดบ่อยๆจะโดนข้อหาปั้มมั้ยเนี่ย)

ตอบ รณพล

Warning...Nuclear Silo activated!!

Prepare to launch!!!

ตอนที่ 18 – เบื้องหลัง

“พวกนายได้เจอกันเพราะอะไรเหรอ?”โครเวอร์ถามหลังจากทานอาหารค่ำและฟังเสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาตลอดช่วงเย็น นับเป็นเสียงที่ทำให้หวนถึงวันวานเก่าๆในวันผนพรำเมื่อวัยเด็ก...ฟังแล้วก็อดเสียดาย เขาละอยากออกไปแช่น้ำฝนให้มันเต็มที่ไปเลย แต่ด้วยความเย็นระดับนี้บวกกับน้ำ เขาอาจแข็งตายได้ฉะนั้นจึงขอละเรื่องนี้ไมว้ก่อนแล้วมีความสุขกับอาหารค่ำ

“ฉันกับรินหรือฉันกับอิโยะ...”เร็นเงยหน้าขึ้นมาใช้ผ้าเช็ดปาก อาหารวันนี้ถูกปากเขามากกว่าทุกๆวันด้วยฝีมือของอิโยะและวินเดียซึ่งเข้าคู่กันได้อย่างดี

“....ขออิโยะก่อนก็แล้วกัน”เขายักไหล ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าฝนจะหยุดตก แล้วเขาก็กะว่าถ้าสามทุ่มแล้วยังไม่หยุดตกเขาจะนอนค้างซักคืนก่อนที่พรุ่งนี้จะเดินทางไปที่ซีแอ็ตเติ้ล แต่ความจริงตอนนี้เขาก็ออกจะเห็นเรื่องการไปดูเทียร่าเป็นเรื่องรองไปแล้ว....ไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วง แต่งานของเขาคือตามหาผู้คนที่ได้รับสิ่งพิเศษเช่นคนพวกนี้ และในตอนนี้เขาก็ได้เจอถึงสองคนด้วยกัน....แต่อย่างเดียวที่เขายังสงสัย คือพวกเขาไม่ได้อยู่ที่โดมนั่น

“คือเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เราเป็นวัยรุ่นนะตอนนั้นเรา....อุ๊บ!”

“ช่วยข้ามไปเล่าถึงรินดีกว่านะจ๊ะ....”อิโยะล็อคคอเร็นอย่างแรงจนลูกกระเดือกแทบทะลุคอหอย ดูท่าอิโยะจะเขินเกินกว่าที่จะนั่งฟังเรื่องเก่าๆเพราะหน้าเธอแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

“อะแฮ่ม....เอ่อ....เมื่อสองปีที่แล้วเราไปเดินป่ากันในวันครบรอบแต่ง....เอ่อ ไปเที่ยวเฉยๆนะ”เร็นฉะงักไปนิดเมื่อเห็นว่าอิโยะเงื้องแขนขึ้นอย่างข่มขวัญ

“นายคงรู้จักเรื่องเกี่ยวกับสตาร์วอร์สโปรเจ็คของสหรัฐสินะฐานทัพที่ว่านั่นอยู่ในหุบเขาใกล้แคดเคสฟอล์สนี่แหละ แต่ตอนนั้นเราก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฐานทัพนั่นอยู่ตรงไหน....”

“หรือว่าพวกนายได้เจอฐานทัพนั่น?”โครเวอร์ถามอย่างตื่นเต้นส่วนในมือก็หยิบเอาPDAขึ้นมาจด

“จะว่าไงดี.......เรากางเต้นท์กันแถวๆตีนเขาก่อนที่จะ.....เอาเป็นว่าหลังจากเราหลับไปมันก็เกิดเรื่อง...”

“.....เรื่องแบบไหน?”เขาถามพร้อมกับเบนสายตาไปที่อิโยะที่ยืนค้ำหัวเร็น คอยจับผิดประโยคที่ไม่โผล่ออกมา

“เราไม่เคยเจอฐานทัพนั่น...ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหน ในคืนนั้นที่เรากำลังจะหลับอยู่นั่นแหละ…เรื่องมันมีอยู่ว่า”

“มีตากับยายคู่หนึ่ง......ขอโทษค่า!”วินเดียแอบแซวนิดแต่ก็รีบขอโทษขอโพยทันทีเมื่อเห็นอิโยะกำลังหักนิ้วตัวเองดังกร็อบ
มันเป็นเรื่องเมื่อ 2 ปีก่อน...

มันเป็นคืนที่สวยงาม....เป็นคืนที่ท้องฟ้าไร้เมฆ ดวงจันทร์ที่ไม่ทอแสง....เป็นคืนที่แปลกประหลาดยิ่งท่ามกล่างหมู่ดาว....นี่อาจเป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองได้มองเห็นทั้งดวงจันทร์เต็มดวงอยู่กลางฟ้าล้อมรอบด้วยหมู่ดาวนับพัน สองคู่หนุ่มสาวที่นั่งเคียงข้างกันอยู่ ณ เชิงผาหิน จ้องมองท้องฟ้าไร้เมฆที่แสนเงียบสงัด มันน่าจะเป็นคืนที่สมบูรณ์แบบและน่าจดจำ.....แต่แล้วกลับกลายเป็นคืนที่พิสดารพันลึกที่สุดในชีวิตของพวกเขาไปแทน

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวพลันหายกลายเป็นความมืดไร้ที่สิ้นสุด แม้กระทั่งดวงจันทร์ก็หายไปจากท้องฟ้า ผืนป่าเบื้องล่างกลายเป็นเพียงเงามืด มีเพียงแสงจากกองไฟด้านหลังที่ยังทำให้พวกเขาได้เห็นพื้นหินและแต่ละผ่านได้อย่างเลือนราง และในความมืดนั้นเองที่บางสิ่งกำลังเกิดขึ้น

ตามช่องของผาหินนั้นเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนลอดออกมาอย่างอ่อนๆก่อนจะเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆจนสามารถเห็นทั้งภูเขาได้ตามแสงที่ลอดออกมาตามรอยแยกเหมือนกับว่าภูเขาทั้งลูกกำลังจะระเบิด
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังตื่นตระหนกกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ร่างของทั้งคู่ก็เริ่มลอยขึ้นอย่างช้าๆ....

“หลังจากนั้นก็มีคนพบเรานอนสลบอยู่ตรงนั้นแหละ.....แต่ตอนนั้นที่เล่นเอาเราขวัญผวาก็คือ คนในเมืองได้รับแจ้งจากผี...หรือก็คือรินกับอลูวิสนั่นแหละ.....กลายเป็นข่าวในเมืองนี้อยู่พักนึงเลยแหละ ผีไปแจ้งตำรวจให้ตามหาคนหาย
แต่หลังจากที่เรากลับมาผู้คนในเมืองก็เริ่มชินตาซะแล้วที่ได้เห็นรินหรืออลูวิสลอยเพ่นพ่านในเมือง...”เร็นพูดติดตลกพร้อมกับยิ้มให้ริน

“แฮะๆๆๆ ตอนนั้นพวกเรายังตื่นเต้นกับอะไรในเมืองก็เลยโผล่ไปบ้านนู้นบ้านนี้มั่งนะคะ”รินลูบหัวตัวเองอย่างเขินๆ

“มันไม่ตลกก็วันต่อมาที่คนทั้งเมืองเชิญสาธุคุณมาไล่ผีนี่แหละยะ!กว่าจะเคลียร์เรื่องได้นี่แทบแย่แนะ”อิโยะพูดอย่างฉุนๆ

“แต่เราก็แก้ตัวกับชาวเมืองได้อย่างสันติน่า...”อลูวิสวางมือลงบนบ่าอิโยะอย่างเอ็นดู

“ผีคุยกับพระ.......ฉันเองยังไม่อยากเชื่อเลย”เร็นยกมือทั้งสองข้างขึ้นทำสีหน้าแปลกใจ....สำหรับโครเวอร์แล้วเรื่องนี้ให้ข้อมูลที่น่าสนใจจนเขาแทบจะวางปากกาไม่ลง..........แต่น่าเสียดาย...

เขาพลาดสกู๊ปเด็ดที่นิวยอร์กไป…


“นายเคยอยู่กับทัพรัสเซียตอนช่วงสงครามงั้นเหรอ?”จางพูดอย่างไม่เชื่อหูเมื่อไรส์เล่าเรื่องของตนเองให้ฟัง

“เรื่องมันยาว....แต่ฉันมีข้อมูลหลายอย่างที่นายต้องอยากฟังแน่”ไรส์ยื่นรูปภาพเก่าๆที่มีรอยไหม้ให้กับจาง เป็นรูปของไรส์ในชุดทหารและสหายรบที่อยู่รอบกายหกถึงเจ็ดคน แต่ที่ออกจะแปลกๆในภาพนั้นคือ แร็คคูรตัวนึงที่อยู่ในอ้อมแขนของไรส์

“ตอนนั้นฉันน่าเอ็นดูใช่ม๊า~!”ไทม์พูดเสียงแจ๋นขึ้นมาจนจางแทบเก็บอารมณ์ไม่อยู่

“ฉันเก็บไทม์ได้ตอนต้นสงครามแล้วมันก็กลายเป็นสัตว์นำโชคในหน่วยของเราไปเลย...แต่นั่นก็เป็นเรื่องก่อนหน้าที่เราจะถูกหน่วยสเปซนาซไล่ฆ่าจนเหลือแต่ฉันกับไทม์เนี่ยแหละ”

“อ้าว ไหนนายบอกว่าอยู่กองทัพรัสเซียไง?”

“ฉันอยู่ทัพรัสเซีย....แต่ไม่ได้เป็นคนรัสเซีย.....แล้วก็ไม่ได้อยู่ข้างรัสเซียด้วย.....ฉันเป็นไส้ศึกให้นาโต้แล้วก็แอบป้อนขอมูลให้พวกกบฏด้วย แล้วมันไปบังเอิญที่ว่าวันนั้นในร้านของนาย.....คนที่ฉันต้องสงมอบข้อมูลเรื่องฟรอนเทียร์โปรเจ็คดันไปรอรับเอกสารอยู่ที่ร้านนายเนี่ยสิ”ไรส์ยกเบียร์ดื่มหมดรวดเดียวก่อนจะใช้แขนเสื้อปาดออกอย่างลวกๆ

“มิน่าละ......แต่ฉันจำไม่ได้ว่านายเข้าร้านฉันนะ...”

“มันไม่สนุกก็ตรงที่ว่าดันมีคำสั่งให้ฉันไปถล่มที่นั่นพอดีนะสิ....ดูท่าไอ้นายพลตัวดีมันจะรู้ทางฉันก็เลยส่งฉันไปถล่มร้านนั้นพร้อมกับพวกสเปซนาซ.....มันยิงฉันเข้ากลางหลังก่อนจะยิงไทม์ทิ้งแล้วก็ทิ้งฉันกับศพของไทม์ไว้ในโดมนั่น...”

“เจ็บน่าดูเลย.....ส่วนฉันไม่ทันเจ็บก็เดี่ยงซะแล้ว...”ไทม์พูดอย่างเศร้าๆ แต่จางไม่ค่อยอยากจะเศร้าไปกับมันด้วย

“แล้วนาโต้ไม่คิดจะช่วยนายงั้นเหรอ?”

“มันก็ไปซับซ้อนตรงนี้นิดหน่อยนะ....กบฏที่ฉันต้องส่งข้อมูลให้ดันเป็นฝ่ายจีนแดงซึ่งมีแผนการจะหักหลังทัพรัสเซีย ฉันคิดว่าส่งข้อมูลไปก็น่าจะเป็นผลเสียให้กับรัสเซีย แต่มันซวยก็ตรงที่ตอนนั้นพวกจีนกำลังเปิดศึกกับพวกญี่ปุ่นที่จับมือกับอเมริกันและนาโต้นี่สิ.....ซวยโคตรๆ นาโต้ตัดหางปล่อยวัดพวกฉันก็ตอนนั้นแหละ”

“การสงครามนี่ก็ยุ่งยากพอๆกับการเมืองเหมือนกันนะ....”จางพูดพร้อมกัยส่งเบียร์เพิ่มให้อีกขวด ตอนนี้ทั้งร้านมีคนเหลือไม่กี่คนแล้วจางเลยไม่ต้องวิ่งวุ่นเสริฟเบียร์หรืออะไรมากนัก

“แต่โชคดีที่ในตอนนั้นฉันยังไม่ได้ส่งเอกสาร.....และพวกรัสเซียก็ไม่ได้ยึดเอกสารฉันไป.....และนี่.....คือเอกสารที่ว่านั่น...”ไรส์ดึกเอาซองเอกสารปึกหนาออกมาจากเสื้อพร้อมกับวางลงบนบาร์

“..........จะให้ฉันอ่านเรอะ?...”

“มันภาษารัสเซีย....อ่านไม่ออกหรอก...แต่ฉันจะเล่ารายละเอียดดีๆให้ฟังเอาไหม?”ไรส์ยิ้มอย่างกวนๆก่อนจะซดเบียร์ขวดใหม่อย่างสบายอารมณ์

“นายคงได้รู้เรื่องคร่าวๆของสิ่งที่อยู่โดมนั่นจากพวกรัฐบาลแล้วสินะ...”

“นายรู้ได้.....”

“ไม่สำคัญหรอกน่า....จะบอกอะไรให้ สิ่งนั้นไม่ใช่ของที่มาจากนอกโลก และสิ่งนั้นก็ไม่ได้มีแค่ที่โดมนั่นที่เดียวหรอก…”ไรส์ขัดจังหวะพร้อมกับซดเหล้าต่ออีกหน่อย

“มันมีสิ่งนั้นอยู่อีกไม่ต่ำกว่า 5 แห่ง แต่ที่ฉันสืบมาอย่างแน่นอนแล้วก็มีไซบีเรีย แถวๆสะดือทะเลในน่านน้ำของญี่ปุ่น อีสตันบลู และ.......สตาร์วอร์สโปรเจ็ค....ฉันว่านายคงสนใจกับชื่อสุดท้ายไม่น้อยเลยนะ”

“มันก็ไม่มาก.....ตอนแรกฉันคิดว่าที่เอเรีย51ซะอีก...”จางพยักหน้าอย่างสนใจ

“สิ่งนี้เป็นสิ่งก่อสร้างมาตั้งแต่ก่อนประวัติศาสตร์ของโฮโมซาเปี้ยน ก่อนหน้าอดัมและอีฟ ......นายคิดว่าใครเป็นคนสร้าง?”

“นายพูดเหมือนกับว่าพระเจ้าสร้างไอ้นั่นขึ้นมางั้นเรอะไง......”

“ก็ใช่นะสิ....”ไรส์วางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะด้วยน้ำเสียงจริงจังจนแม้กระทั่งจางถึงกับกลืนน้ำลาย

“ลืมเรื่องที่ว่ามนุษย์วิวัฒนาการมาจากลิงได้เลย...แต่ฉันไม่ได้พูดถึงสิ่งที่มีอยู่ในไบเบิ้ล ฉันกำลังพูดถึงสิ่งมีชีวิตที่ล้ำหน้ากว่าเราและ.....เป็นผู้สร้างเราขึ้นมา....มีหลักฐานอยู่ที่แอฟริกาบางชิ้นซึ่งค้นพบว่ามีการทำเหมืองขึ้นมาในยุคก่อนประวัติศาสตร์ มีการค้นพบอุปกรณ์ขุดเจาะ น็อตเกลียวซึ่งไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้ตามธรรมชาติก่อนหน้าที่จะมีมนุษย์คนแรก และซากของสิ่งที่ใกล้เคียงกับสฟิงซ์...”

“เอ่อ....มาถึงขั้นนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่านายเมาแล้วนะ...”จางพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แล้ว เรื่องนี้ชักจะฟังดูบ้าสุดกู่ขึ้นมาทุกที

“โอเคฉันนอกเรื่องมากไปนิด.....แต่เอาใจความสั้นๆเลยนะ....ไอ้สิ่งนั้นเป็นผลงานการสร้างของสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญาอย่างมาก และได้ไว้ตามจุดสำคัญต่างๆรอบโลก และรัสเซียก็เป็นผู้แรกที่ได้เริ่มทำให้มันใช้งานได้อีกครั้ง.....นี่เป็นการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเรียกได้ว่าต่อให้อเมริกาส่งคนทั้งประเทศขึ้นไปดวงจันทร์ก็ยังไม่สามารถชนะรัสเซียได้เลยด้วยซ้ำ!ฉันไม่ได้พูดถึงแค่การค้นพบทางโบราณคดีแต่กำลังพูดถึงการยกระดับเทคโนโลยีของโลกไปได้อีกเกือบ 500 ปี!แต่ที่น่าตกใจที่สุดก็คือ.....เมื่อสองปีก่อนที่รัสเซียได้ทำการเดินเครื่องครั้งสุดท้ายในโดมนั่น......มันเป็นตัวที่ทำให้สิ่งนั้นชิ้นอื่นๆที่อยู่รอบโลกเริ่มทำงานอีกครั้งหนึ่งรวมถึงที่ตั้งของสตาร์วอร์สโปรเจ็คด้วย......แต่คำถามคือ.......สิ่งนั้นมีไว้ใช้ทำอะไร?”ไรส์จบเรื่องด้วยประโยคคำถามก่อนจะกระดกเบียร์อย่างกระหาย

“..........เป็นคบเพลิงโอลิมปิคปีหน้าละมั้ง........”จางพูดเย้ยหยัน ถึงเรื่องมันจะฟังดูน่าตื่นเต้นแต่มันก็ยังฟังดูเพ้อฝันเกินไปหน่อย

“ช่างเหอ จะยังไงฉันก็สนุกดีเหมือนกันที่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง มันคับอกจนแทบจะบ้าตายออยู่แล้ว”

“บาร์เทนเดอร์ที่ดีต้องฟังเรื่องของลูกค้าอยู่แล้ว......แต่มันก็สนุกจริงๆนั่นแหละ....”จางพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าอกเข้าใจ

“ขอทานะคะร้านจะปิดแล้วล่ะ”คาซึมิพูดพร้อมกับเก็บขวดเบียร์ที่กองอยู่หน้าไรส์อย่างกระฉับกระเฉง ดูท่าเธอจะไม่เหนื่อยเท่าไหร่นักกับงานเสริฟ

“เดียวไปน่า.....คู่นายนี่เฉ้งกระเด๊ะดีนะ...”ไรส์หันไปมองสาวเสริฟที่เดินนวยนาดเข้าไปในครัวอย่างเคลิบเคลิ้ม แต่จางไม่เคลิ้มด้วย

“ขอละอย่ายุ่ง.....แค่ไอ้ตำรวจนั่นฉันก็เซ็งพอแล้วนะ ถ้าเหงานักนายก็ฟัดกะเพื่อนนายซะเลยสิ”

“ฉันตัวผู้นะเฟ้ย!”ไทม์พูดขึ้นพร้อมกับชี้หน้าจางอย่างไม่พอใจ แต่จางก็ไม่อยากเถียงกับเจ้านีให้พาลหงุดหงิดซะด้วย

“นี่เราต้องมาอยู่แบบนี้อีกนานเท่าไหร่เนี่ย!”แม็คคอย์ลตะโกนสู้เสียงฝนกับแอนเดอร์สัน พวกเขานั่งจุมปุ๊กอยู่ที่หน้าพิพิฐพันธ์ใกล้ๆกับเซ็นทรัลปาร์ค ฝนที่เทลงมาเหมือนฟ้ารั่วทำให้พวกเขาตัวสั่นงั่นงกอย่างควบคุมไม่ได้

“จนกว่าฝนจะหยุด!นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!”แอนเดอร์สันตะโกนสู้เสียงฝนด้วยอีกคน

“มาถามผมทำไมละ!ถามพยากรณ์อากาศเซ่ ฮ่าๆๆๆ!”แม็คคอย์ลฝืนหัวเราะ ส่วนมือทั้งสองข้างนั้นกอดตัวเองไว้แน่น น้ำฝนที่เปียกชุ่มเสื้อมันเย็นไปถึงไขกระดูก

“เดียวไว้ฝนหยุดฉันจะไปเช็คที่สวนสาธารณะหน่อย! แผนดินไหวเมื่อครู่คงทำให้ที่นั่นเสียหายอยู่พอควรเลย!”

“พูดอะไรของคุณนะ!นี่มันสวนสาธารณะที่ใหญ่โคตรๆเลยนะ!”

“มีอะไรอย่างอื่นให้ทำไหมละ?!”ทันทีที่เเอนเดอร์สันพูดจบ ฝนที่เทลงมาก็เริ่มซาลงอย่างช้าๆ...

ย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงทีแล้ว......ที่ซีแอตเติ้ล....

สนทนาหลังโหลดองเเตก...

ปัญหาเต็มไปหมด เต็มจนล้น ทั้งเงินทั้งบ้านทั้งการเมือง...(เเม่ผมสมัครเป็นสว.ในเขตพัทยา....เเละดูท่าจะเเพ้)

ช่วงนี้คงดองเยอะหน่อย เเต่ก็จะพยายามเข็นมาเรื่อยๆละกัน...ขอละ อย่าเร่ง...

ขอโทษคร้าบไม่เร่งครับไม่เร่ง

แค่พอเงียบไปนานๆก็เป็นห่วง(นิสัยจากประมูล)

แต่ไหงตัดฉากมาอย่างนี้ล่ะเนี่ย
ค้างคาใจอีกด้านนึงกำลังเกิดอะไรขึ้น

(เม้นตัวละครผมมาทางpmด้วยครับ)
(นี่ก็นิสัยจากประมูลตัวละครไม่โดนเม้นไม่สบายใจ)

จางมีบทืซะที อุฮิ้วว นึกว่าจะไม่โผล่มาแล้วซะอีก แถมท่าทางจะสำคัญด้วย จะติดตามต่อไปเรื่อยๆนะโคร พี่ไปหละ