Fiction Factory (Open Beta)

โอ้ ~ นิยายมาแล้วววว

กำลังไล่อ่านตั้งแต่ต้นอยู่ ว่าแต่คิดชื่อเรื่องออกรึยังครับ

ไม่เค้ยไม่เคยจะเร่งอยู่แล้ว lolz~

อยากเร่ง....แต่เร่งไม่ได้ เพราะตัวเองก็ติดสอบเหมือนกัน วะฮ่าฮ่าฮ่า

ทะ ทะ ทะ ทะ ทวง นิยาย ~ ~

ตอนนี้เหลือ สอบอีกตัวเดียว ตอน 27/5

แล้วจะได้ลุ้นว่าจะได้ฝึกงานที่บริษัท Bp หรือไม่ หุหุหุ

ตอนที่ 19 – นักล่าและนักรบ

“ขอเถอะเลิกทำแบบนี้ได้แล้ว”อัลไทน์พูดอย่างเหนื่อยแรงเมื่อเทียร่าคะยั้นคะยอเอายาแก้เมาเรือให้อัลไทน์กินเป็นหนที่สิบ หลังจากที่เขาพิงอยู่ที่กราบเรือและสำรอกน้ำย่อยออกมาทุกๆครึ่งชั่วโมง

“นายก็หยุดเมาเรือซะทีสิพ่อนักดาบ!”เทียร่าลูบหลังให้อัลไทน์แต่ก็ยังคงพยายามฝืนยิ้ม....ท่าทีแบบลูกผู้ชายหลังจากที่นักดาบผู้นี้ได้ช่วยเธอไว้จากใจกลางวงเวียนนรกหายไปไหนไม่รู้หลังจากที่อยู่กันมาได้สองวัน ตอนนี้จากอัลไทน์ที่เคยขี้แอ็คและออกคำสั่ง ดูเหมือนว่าจะเป็นคนเกรงใจและเห็นอกเห็นใจคนอื่นเหมือนกัน

แต่ความจริงแล้วอัลไทน์ต้องพยายามห้ามเทียร่าไม่ให้วุ่นวายอะไรมากกว่านี้ต่างหาก...เทียร่านั้นเอาใจเขามากจนเกินงามทั้งทำแผล ห่มผ้าให้ กำชับเรื่องการแต่งกาย เรียกได้ว่าถ้าเป็นไปได้เธอคงจะล้างก้นให้เขาด้วย

“ไม่เป็นไร.......ฉันทนได้....”อัลไทน์ปั้นสีหน้าขรึมเช่นเคย แต่หน้าของเขาก็ยังซีดเผือดเพราะการสูญเสียอาหารไปหมด เขายกมือจะใช้แขนเสื้อเช็ดปาก แต่เทียร่าก็แทรกเข้ามาพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้

“พอซะทีน่า!เลิกทำกับฉันแบบเจ้านายซะที!”อัลไทน์หันไปตะคอกใส่เทียร่า เธอสะดุ้งเล็กน้อย เขาจิตนาการในหัวว่าเธอคงจะบ่อน้ำตาแตกแล้วก็วิ่งหนีไป....แต่ผิดคาด เธอกลับยิ้มให้เขาและยังคงเอื้อมมือไปเช็ดปากให้เธอ

“ก็....เธอช่วยชีวิตฉันไว้นี่....ใช่ไหมค่ะเจ้านาย”เธอเอียงคอยื่นหน้าเข้าหาเขาแบบเด็กๆ

“เฮอะ....จะเอาไงก็เอาเถอะ.....แต่ไม่เรียกว่าเจ้านายได้ไหม มันโคตรจะขัดหูเลย...”อัลไทนืเกาแก้มนิดๆเป็นเชิงแสดงออกว่าเขาเขินเทียร่า

“จ้าๆพ่อนักดาบ...”เธอยิ้มพร้อมกับยื่นยาแก้เมาเรือให้อีกครั้ง คราวนี้เขายอมรับยานั้นไว้ แต่ก็ยังไม่ยอมกินซะทีเดียว

“ถามอะไรหน่อยสิ.....”

“ว่ามาสิ”อัลไทน์พูดพร้อมกับเท้าคางกับกาบเรืออย่างเหม่อลอย

“ทำไมถึงช่วยฉัน?”

“ก็เคยบอกแล้วไงว่า.....ไม่แน่ใจ......ไม่รู้สิสัญชาติญาณหรืออะไรบางอย่างมันบังคับให้ฉันต้องช่วยเธอละมั้ง?”อัลไทน์พูดพร้อมกับกระชับดาบคาตานะที่เอวให้มั่นคง เช่นเดียวกับความตั้งใจของเขา

“คิดว่าจะมีวันแพ้ไหม?”

“ล้อเล่นหรือเปล่า!ต่อให้มีเทนงูนับร้อยหรือไฮดร้านับพัน พ่อจะฟันให้เละเลย!”อัลไทน์พูดอย่างมั่นใจพร้อมกับยืนตัวตรง

“นายไม่ได้ตอบคำถามฉันนะ”เทียร่าพูดแหย่เขาเล่นแต่ก็เล่นเอาเขาหน้าแตกไปไม่ใช่น้อย

“ไม่มีทางหรอกน่า! ถามอย่างกับถ้าฉันแพ้เธอจะปกป้องฉันได้งั้นแหละ…”เขาหันตัวเอนพิงกับกาบเรือ สายตาของเขาเบนไปทางอื่น

“เรื่องสู้ฉันคงไม่มีอะไรดีหรอก.....แต่ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันก็สัญญาว่าจะทำแผลให้นะ”เทียร่าโน้มตัวผิงอัลไทน์แต่เขาก็ไม่ได้ขยับหรืออะไร

“งั้นฉันสัญญาเลยว่าจะไม่แพ้....”อัลไทน์เดินออกจากตำแหน่งเดิมจนเทีนร่าเกือบจะหัวทิ่ม

“อย่าสัญญาอะไรกับผู้หญิงถ้ารู้ว่าตัวเองรักษามันไว้ได้นะ”เทียร่ามองดูร่างของอัลไทน์ที่เริ่มเดินไปจากเธอ

“ฉันไม่มีทางแพ้แน่ถ้าต้องปกป้องเธอ.....สัญญาเลย”



“ไอ้หมอนี่ไปโหนสายไฟเล่นหรืออะไรเนี่ย ควันออกปากเลย....”มันดาล่าพูดพร้อมกับชะโงกหน้าออกมาโดยที่ควันก็ออกปากตัวเองเหมือนกัน

“ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้!”จิงซ์ตะคอกถามเทียร่าพร้อมกับลากร่างไร้สติของอัลไทน์เข้าไปหลังร้าน

“ฉันต้องถามพวกเธอมากกว่า!เธอมาทำอะไรในร้านเพื่อนฉัน!”เทียร่าตะคอกกลับพร้อมกับเดินเกาะเสื้อที่แขวนไว้ตามราวในร้าน ขาของเธอยังใช้งานได้ไม่ค่อยดีเท่าที่ควร

“จะไปรู้เรอะ!ก็มันดาลามันชวนฉันมานี่!”จิงซ์ตะดอกกลับระหว่างที่สำรวจบาดแผลของอัลไทน์ จากที่เขาคาดไว้ เขาคงโดนไฟฟ้าแรงสูงเข้าอย่างจัง อาจจะฟ้าผ่า

“นะนี่ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันนะคะ....”ราเชลพูดเสียงอ่อยๆพร้อมกับช่วยพยุงเทียร่า

“อืม ก็ถูกนะ แต่ขนาดอัลไทน์ที่ฉันปลื้มยังเน่าซะขนาดนี้......”

“ไม่ใช่เวลามามาพูดไร้สาระนะเราต้องปฐมพยาบาลก่อน”จิงซ์เปิดเสื้ออัลไทน์ออกพร้อมกับสำรวจบาดแผล มันมีลักษณะของกรงเล็บหรือไม่ก็เขี้ยวอยู่อย่างชัดเจน แต่บริเวณรอบๆนั้นดำเกรียมจนเนื้อเกือบตาย

“แผล....แผลเขา...”ราเชลถึงกับหน้าซีดเมื่อเห็นแผลของอัลไทน์ เธอเบือนหน้าหนี พร้อมกับพยายามพยุงเทียร่า แต่กลายเป็นว่าเธอเป็นฝ่ายที่เข้าอ่อนซะเอง

“ไม่ต้องกลัวราเชล...อัลไทน์ไม่เป็นอะไรหรอก”เทียร่าปลอบราเชล แววตาของเธอฉายแววที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเต็มที่

“ไนร่า.......เอ่อ มันดาล่า โทรไปตามรถพยาบาลทีได้ไหม?”จิงซ์หันไปบอกมันดาล่าแทน ไนร่าคงพึ่งพาเรื่องอะไรแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ

“ขอเวลาซัก.........อ้าว...”ไฟทั้งร้านดับวูบลงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มีเสียงกรี๊ดเบาๆของราเชลและเสียเทียร่าสะดุดล้มลงพื้น

“ไฟดับไม่เกี่ยวกับโทรศัพท์นะ...ลองดูสิ”

“.........มีแต่เสียงซ่าอะ....”มันดาล่าพูดพร้อมกับยักไหล่ จิงซ์งัดโทรศัพท์มือถือตัวเองมาแต่ยังไม่ทันที่เขาจะกดเบอร์ หน้าจอมือกลับรวนไปหมด

แซ่ด.....แซ่ด....

เสียไฟบนเพดานส่งเสียออกมาอย่างน่ากลัวพร้อมกับกระพริบติดๆดับๆ ทั้งร้านต่างจ้องมองไฟในห้องอย่างหวาดระแวง ไฟริมถนนนอกร้านก็เช่นกันกระพริบติดๆดับๆอยู่หลายทีพร้อมกับส่งเสียงปะทุดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่หลอดไฟด้านนอกจะแตกกระจายพร้อมกับสะเก็ดไฟที่กระเด็นไปทั่วทั้งถนน ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบและความมืด

“แบบนี้ไม่นับเป็นลางดีเลยนะ...”จิงซ์พูดเงียบๆอยู่ในความมืด

“ราเชล....ขอไฟหน่อย”มันดาล่าพูด แสงไฟจากไปป์ของเธอทำให้คนอื่นๆเห็นใบหน้าของเธอฉายแสงขึ้นมาในความมืด

“มะ ไม่เอานะ ฉะฉันยัง.....”ราเชลพูดพร้อมกับสะอื้นนิดๆ

“ไม่เป็นไรนะราเชล....ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกนะ...”เสียงของเทียร่าดังอยู่ในความมืดเหมือนเป็นเสียงกระซิบ แต่น้ำเสียงของเธอนั้นเต็มไปด้วยความกลัวอย่างชัดเจน

“จิงซ์........ไปกันเถอะ....”เสียงของไนร่าดังขึ้นพร้อมกับเงาของไนร่าที่แสดงให้เห็นอย่างลางๆว่าเธอกำลังลุกขึ้นและเดินไปหน้าร้าน

“เธอจะไปไหนของเธอนะ!ไม่เห็นเหรอว่าอัลไทน์จะตายอยู่แล้วนะ?!”

“เขาจะต้องตาย.......ถ้าเราไม่ออกไปกันเดียวนี้....”ไนร่าพูดพร้อมกับเปิดประตูออกไปนอกร้าน

“ไนร่า!เธอคิดจะทำอะไรของ......”

กระแสไฟฟ้าแวขึ้นอยู่นอกส่งร่างของไนร่าปลิวทะลุกระจกเข้ามาในร้านกระแทกเข้ากับจิงซืที่ลุกขึ้นพอดีจนทั้งคู่ล้มกลิ้ง

“ไนร่า!เธอเป็นอะไรหรือเปล่า..........”เสียงของจิงซ์ขาดห้วงเมื่อเขาได้เห็นร่างของไนร่าซึ่งร่างด้านหน้าของเธอกลายเป็นแผลไหม้เกรียมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ร่างของเธอกระตุกสั่นอย่างรุนแรงเพราะกระแสไฟฟ้า เธอไม่ส่งเสียร้องซักนิด แต่แววตาเบิกโผล่งที่จ้องมองจิงซ์นั้นทำให้อะไรบางอย่างในจิตใจของจิงซ์แตกสลาย......

เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของจิงซ์สร้างความหรรษาให้กับผู้ที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่กลางถนนยิ่งนัก....

สนทนาหลังจากดองยาว...

สั้นกระจิ็ดเอง....เเต่ไว้อีกไม่นานจะมาเสริมครับ

งานยุ่งมากเเต่จะพยายามไถมาลงให้ได้

ม..ม...ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

กรรม .. ไนร่าปลิว !!!

โชคดีที่ขายของอยู่เฝ้าร้านเลยไม่ตกระกำลำบากกับพวกคุณ lol~

บอร์ดนี้เงียบจริงๆแฮะ = =

ไนร่า....สลบไปแบบนี้...

ต้องใช้วิธีปลุกแบบเดียวกับ สโนว์ไวท์ รึเปล่าครับ โครเวอร์? หึหึหึ

โครวี่ !!! เอานิยายยมา !!!!!!!!!!!!!!!!!

เรน - "โผล่มาเยี่ยมเยียน ... ว่าแต่กระไฟฟ้านั่นมันอะไรกันหว่า?"

กระไฟฟ้าก็คือ ? เกรียนไฟฟ้าไงละ

/me อ๊ากกกกกกก รองเท้าบินมาแว้ว

Prologue – Before The Next Morning

เมืองเล็กๆอย่างแคสเคดฟอล์สเมื่อถึงเวลาค่ำนั้นแตกต่างจากเมืองใหญ่ๆอย่างนิวยอร์กเหมือนกับอยู่กันคนละโลก สายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ภายนอกหน้าต่างสะกดให้โครเวอร์เหม่อมองอย่างไร้จุดหมาย เขาผลิกตัวนอนหงายจ้องมองเพดานห้อง ไฟจากเตาผิงทำให้เพดานห้องฉาบไปด้วยแสงสีส้ม กลมกลืนไปกับสีของไม้

“นอนไม่หลับเหรอ....”ใบหน้าของวินเดียแทรกเข้ามา โครเวอร์ยืดแขนให้หายเมื่อยก่อนจะดันตัวลุกขึ้นพิงกับหัวเตียง เขาเลื่อนผ้าห่มลงไปปิดท่อนล่างที่เปลื่อยเปล่าของเขา”มันมีอะไรให้คิดนิดหน่อยนะ...คือ....มันไม่ค่อยคุ้นด้วย...”

“ขนาดคุณทำให้ฉันเหนื่อยจนหลับได้ แสดงว่ามีอะไรที่สำคัญกว่าฉันอีกสินะ...”วินเดียเลื่อนตัวลงซุกกาบกับผ้าห่มพร้อมกับส่งสายตามอง อย่างซุกซน เขาเลื่อนมือลงไปลูบหน้าผากเธออย่างนุ่มนวล ความรู้สึกอบอุ่นในผ่ามือและนอยยิ้มของเธอนั้นมันทำให้เขารู้สึกว่านี่เป็นเวลาที่มีค่าที่สุดช่วงหนึ่งเลยทีเดียว“ผมอาจจะคอแห้งไปหน่อยนะ ไม่มีอะไรหรอกน่า”

“ไม่เอากาแฟแล้วนะ”เขาหัวเราะเบาๆไปพร้อมกับเธอ ก่อนที่เขาจะเลื่อนตัวลงไปในผ้าห่มพร้อมกับยกแขนโอบร่างของเธอ ผิวกายของเธอไม่อาจทำให้เขาไปไหนจากเธอได้เลย เขาจรดหน้าผากเข้ากับเธอ มันช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้เสมอ

“พรุ่งนี้เราต้องไปซีแอตเติ้ลแล้วนะ....นอนซะเถอะ....”โครเวอร์พูดพร้อมกับหลับตาลง เขารู้สึกได้ว่าวินเดียแอบจูบเขาๆเบาๆแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากหลับตาและยิ้มให้เธอ”ราตรีสวัดดิจ้ะ...”



ภายใต้ประตูและกำแพงอันแข็งแกร่งที่ถูกสร้างมาจากเหล็กและหินจากภูเขา “สตาร์วอร์ส”โปรเจ็ค ไม่ได้เป็นแค่ระบบป้องกันตัวที่ยอดเยี่ยมที่สุดของอเมริกาที่ใช้ปกป้องประเทศในช่วงสงครามเย็นเมื่อนานมาแล้ว ไม่ใช่ที่เก็บจรวดนิวเคลียร์อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดของมนุษย์ชาติ แต่ที่ดีได้เก็บเอาหนึ่งในความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยมีการค้นพบ ภายในห้องทรงกลมนักวิทยาศาสตร์นับสิบกำลังเร่งวิจัยสิ่งที่อยู่กลางห้องภายใต้การควบคุมและสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิดพวกเขาใส่ชุดกันรังสีอย่างแน่นหนาบางคนก็ถือเครื่องวัดรังสีเดินไปมาทั่วห้องในขณะที่หลายๆคนต่างเข้าไปสำรวจวัตถุลึกลับที่ฝังอยู่กลางห้อง...ต้นเสาประหลาดที่เปล่งแสงสีฟ้าออกมา... นักวิทยาศาสตร์ที่อยู่บนห้องสังเกตการณ์ต่างหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ห้ามจอมอนิเตอร์ ตัวเลข และแผนภูมิกราฟต่างๆมาเกือบสามวันแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับความคืบหน้าอะไรเลย

“จีน่า ผมขอรายงาน อุณหภูมิ การแผ่รังสี สถานการณ์ทุกอย่างในห้องนั้น เปิดสัญญาณเหลืองไว้ตลอดจนกว่าจะหาต้นเหตุมันได้ เตรียมสั่งเปิดสัญญาณแดงทันทีหากมีการแผ่รังสีหรือการแตกตัวของสสารเพียงนิดเดียว เราจะไม่เสียงต่อการซ้อนทับแม้แต่ชั้นเดียว”หัวหน้านักวิทยาศาสตร์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หมุนพร้อมกับเอนหัวทิ้งน้ำหนังลงบนเก้าอี้ ป้ายชื่อบนเสื้อของเขาห้อยแกว่งไปมาอยู่บนเสื้อสีขาวที่เปื้อนคาบจารบี น้ำมัน และซอสสปาเก็ตตี... DR.R. Nova คือชื่อบนป้ายห้องคอของเขา

“อุณภูมิในห้องยังคงที่ค่ะ อัตตาตราการแผ่รังสียังไม่เกิดเกณฑ์ ถ้าไม่พูดถึงปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในตอนนี้เราอาจจะได้เจอกับการบิดผันของมิติเป็นครั้งที่สองก็ได้”ผู้ช่วยของโนวาที่ชื่อว่าจีน่า...หรือชื่อจริงคือ ‘ด็อกเตอร์’จิล นอร์แมน ส่งแผ่นกระดาษยาวเฟื้อยให้กับโนวา

“ฉันไม่รับรองอะไรไรแบบนั้นแน่หากยังไม่ได้ผลลัพธ์100%..ตั้งใจหน่อยทุกคน หากเราได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์คราวนี้เราอาจจะได้งบสนับสนุนเพิ่ม พวกเราจะได้ลาขาดกับรูตุ่นนี่ซะที”โนวาใช้ขาถีบส่งตัวเองไปที่จอมอนิเตอร์ของผู้ช่วยสาวคว้าเอาเผ่นกระดาษก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดแว่นให้แนบชิดกับหน้าใช้นิ้วไล่ชี้ไปตามแถบต่างๆก่อนจะถีบตัวกลับไปที่โต๊ะของตัวเองก่อนจะพิมพ์ข้อมูลลงไปในคอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง

“ทีมที่หนึ่ง นี่วินเชสเตอร์ รายงานค่าทุกอย่างที่ตรวจสอบได้จากเกทโดยทันทีหากมีความเปลี่ยนแปลง ถ้าหากรู้สึกว่าร่างกายมีอะไรแปลกไปให้รีบออกมาจากเกททันที.....”ผู้ชายชายอีกคนพูดใส่ไมโครโฟนของตัวเอง เขามีหน้าที่บันทึกและรายงานสถานการณ์รวมถึงถ่ายทอดคำสั่งไปให้กับทีมวิจัยด้านล่าง โนวาใช้เท้าถีบส่งตัวไปหาผู้รายงาน ก่อนจะดึงไมโครโฟนจ่อปากตัวเอง

“รู้สึกผิดปรกติอะไรบ้างไหม? อยากเปลี่ยนเวรกับทีมที่หนึ่งหรือยัง?” นักวิทยาศาสตร์ด้านล่างหันไปมองบนห้องสังเกตการณ์ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้กับโนวา เขาชูนิ้วโป้งตอบก่อนจะถีบตัวเองกลับไปที่โต๊ะ แต่คราวนี้แรงไปหน่อยเก้าอี้เลยหมุนจนเขาเกือบตกเก้าอี้

“ดร.คะ มีการติดต่อมาจากทางแพนตาก้อนค่ะ”จีน่าใช้มือจับเก้าอี้ของโนวา เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้สะบัดคอสองสามทีเหมือนคนไม่มีแรง เขาสะบัดมือให้จีน่า เธอหันไปเปิดช่องการติดต่อที่คอมพิวเตอร์อยู่ซักครู่
ู่
“ศาสตราจารย์โนวา เราได้รับรายงานถึงความผิดปรกติของ UDG คุณคิดว่าจะเกิดเหตุเช่นเดียวกันกับเมื่อสองปีที่แล้วหรือเปล่า?” เสียงดังลั่นไปทั้งห้องสังเกตการณ์ โนวากระแอมให้คอโล่งอยู่ซักครู่นึง

“โอกาสสูงมาก...แต่คราวนี้มันจะทำให้เราได้ข้อมูลที่จำเป็นมากพอแล้วเราอาจจะได้ไขความลับของเกทได้ง่ายขึ้น...”โนวาพยักหน้าให้ตัวเองพร้อมกับหันไปอ่านค่าในจอของจีน่า

“ดีๆ....ดีมาก....แต่คราวนี้ผมไม่ต้องการให้พลเรือนได้รับผลกระทบอย่างคราวนั้นอีก ดังนั้นคุณต้องใช้หุ่นยนต์ในการเก็บตัวอย่างแทน”
โรวาฉะงักเล็กน้อยก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดแว่นตัวเองให้แน่นกว่าเดิม สายตาของเขาเริ่มกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด“.....ท่านหมายถึงแอนดรอย์ของผม?....ตะ แต่มันยังไม่สมบูรณ์นะครับ!ถ้าเราใช้คนในการทำงานนี้จะทำให้เราได้รับข้อมูลที่แน่นอนมาก.....”

“ผมไม่ต้องการอะไรที่มันมากไปกว่าความปลอดภัย.....คุณมีปัญหาอะไรกับความคิดเห็นของผมงั้นหรือ?”เสียงนั้นเริ่มต่ำลงจนโนวาถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ไม่ครับ.....รับทราบครับท่าน....”โนวาพูดพร้อมกับสะบัดมือให้จีน่าเป็นเชิงให้เธอตัดสายซะ

“เสียงคุณดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยนะคะ”

“ไม่มีเวลาสำหรับการคุยเจ๊าะแจ๊ะแล้วล่ะ.....วินเชสเตอร์สั่งให้ทุมทีมออกมาจากเกท ส่งแอนดรอย์เข้าไปทำงานแทน”วินเชสเตอร์พยักหน้าให้โนวา

“FN-025 ถึง FN-035กำลังถูกส่งเข้าไป เปิดระบบ V.I. ขั้นต้นและให้รวบรวมข้อมูลทุกอย่างมาจากเกท....ดำเนินการ”สิ้นเสียง นักวิทยาศาสตร์ที่กำลังดำเนินงานวิจัยต่างช่วยกันยกเอาอุปกรณ์และคลิปบอร์ดจดบันทึกค่อยๆทยอยเดินออกจากบริเวณอย่างไม่เร่งรีบ พวกเขาทำงานพลัดเวรแบบนี้มาหลายวันจนไม่เหลือความกระตือรือร้นแล้ว แต่เมื่อทุกคนออกจากห้องไปแล้ว สิ่งที่เดินเข้ามาแทนที่นั้นกลับดูทะมัดทะแมงและรวดเร็วกว่านักวิทยาศาสตร์ชุดก่อนอย่างเห็นได้ชัด หุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบให้มีลักษณะต่างๆคล้ายคลึงกับมนุษย์ ผิวนอกเป็นมันวาวเหมือนกับเพิ่งออกมาจากห้องทดลองต่างทำหน้าที่พร้อมกับอย่างไร้ที่ติ พวกมันมีดวงตาที่สามารถบันทึกภาพต่างๆได้อย่างครบถ้วน องค์ประกอบต่างๆเช่นรังสีหรืออุณหภูมินั้นสามารถบันทึกได้ตามผิวนอกที่เป็นเนื้อเยื่อสังเคราะห์โดยไม่เป็นอันตราย พวกมันสามารถสื่อสารกันด้วยคลื่นไฟฟ้าอ่อนๆโดยไม่ต้องใช้เสียง และยังสามารถทำงานติดต่อกันได้โดยไม่ต้องพักหรือเติมพลังงาน นี่คือผลงานชุดพิเศษของโนวาที่เขาพยายามค้นคว้ามาหลายปี virtual Intelligence หรือ V.I. คือระบบพื้นฐานยุคใหม่สำหรับหุ่นยนต์และโปรแกรมต่างๆ มันคือโปรแกรมพื้นฐานที่สามารถคิดวิเคราะห์ คำนวณ และคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำและสามารถตอบสนองต่อคำสั่งได้ในทันทีและมีความยอดเยี่ยมไม่แพ้มันสมองของมนุษย์ แต่ V.I. นั้นไม่ได้มีหลักการเดียวกับ A.I. ที่สามารถคิดหรือพัฒนาตัวเองได้ V.I. จะทำงานที่ได้รับมอบหมายตามแต่ที่ผู้สร้างจะกำหนดขอบเขตหรือหน้าที่ให้เท่านั้น ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วที่ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลไป

“V.I.ของดร.นี่เข้าขั้นสมบูรณ์แล้วนะครับ ทุกตัวทำงานได้ไม่แพ้ทีมก่อนหน้านี้เลย”วินเชสเตอร์หันไปมองโนวาแต่เขาดูท่าจะไม่พอใจเท่าไหร่กับผลงานของเขา

“ก็แค่เกือบ....เอาผลงานครึ่งๆกลางๆไปลงสนามจริงแบบนี้มันไม่ใช่สำหรับผมเลย...อาจจะมีอะไรผิดพลาดในเน็ตเวริคหรืออาจจะมีบัคในซิสเต็มการเคลื่อนไหว....ไม่รู้สิ แต่ผมไม่อยากให้ผลงานชิ้นเอกที่ยังไม่เสร็จต้องมา....”โนวาหยุดประโยคสนทนาของเขา สายตาของเขาชำเลืองมองไปที่กองม้วนกระดาษที่อยู่ตรงพื้น เขาสังเกตถึงบางอย่างที่ผิดปรกติ แผ่นกระดาษกำลังค่อยๆลอยสูงขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆแต่ไม่สูงมากนัก แต่แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับเหตุการณ์ที่อาจจะร้ายแรงที่สุด

“แดง! เราโดนสัญญาณแดงแล้ว!”จีน่าตะโกนลั่น เมื่อเห็นรายงานบนหน้าจอ แรงโน้มถ่วงในบริเวณโดยรอบกำลังเริ่มลดต่ำลงพร้อมๆกับการก่อตัวของกระแสไฟฟ้าสถิตที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ โนวามองลงไปที่เกท ตอนนี้มันกำลังเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆออกมาจากส่วนกลาง สลับกับแสงสีแดงของสัญญาณเตือนในห้อง หุ่นยนต์ที่อยู่ด้านล่างต่างพากันหยุดฉะงักมองไปรอบๆเหมือนกับกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่ได้ถูกโปรแกรมให้ตอบรับกับความผิดพลาดเช่นนี้

“โธ่โว้ย!!รวบรวมดาต้าทั้งหมดที่ได้ออกไปก่อน!อพยพคนออกจากห่างจากเกทอย่างน้อย 5 ไมล์.....ใครก็ได้โทรบอกทางแพนตาก้อนให้ส่งใครก็ได้มาเตรียมพร้อมกับกรณีความแตกด้วย!”

“รับทราบครับ!”วินเชสเตอร์ตอบรับก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง ในขณะที่จีน่ากำลังเร่งโหลดข้อมูลจากทีมสำรวจชุดก่อนๆ แต่เมื่อมาถึงโค้งสุดท้าย เธอก็ชนตอเข้าอย่างจัง

“ดร.เราดึงข้อมูลจากแอนดรอย์ดไม่ได้! แรงบางอย่างที่ส่งออกมาจากเกทกำลังดึงเอาข้อมูลทั้งหมดจากแอนดรอย์ดไป ระบบ V.I. ล้มเหลว เราไม่มีทางกู้ข้อมูลออกมาได้แน่!”

“สั่งให้ทุกคนออกไปก่อน.....ผมคงต้องลงไปในห้องเกทแล้วก็ดึงข้อมูลออกมาโดยตรงเลย”โนวาถึงเอาป้ายห้อยคอตัวเองออกพร้อมกับตรงไปที่ลิฟท์ฉุกเฉินซึ่งจะส่งเขาลงไปที่เกทโดยตรงจีน่ารีบฉุดแขนของโนวาไว้“นี่คุณจะ........รีบหน่อยก็แล้วกัน!”
จีน่ายอมปล่อยแขน เธอคุ้นกับความเอาแต่ใจของโนวาดีเมื่อเขาต้องการที่จะรักษาหรือปกป้องผลงานของตนเอง เธอไม่มีทางห้ามเขาได้แน่ๆ

“ขอบคุณ...”เขาพยักหน้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบเข้าประตูลิฟท์ เขารูดการ์ดก่อนจะกระแทกนิ้วกดรหัส ลิฟท์ค่อยๆเลื่อนตัวลงไปที่เกท แอนดรอย์ที่กำลังทำงานอยู่ด้านล่างเดิมเสียศูนย์ล้มลุกคลุกคลานเพราะแรงดึงดูดในห้องกำลังเปลี่ยนแปลงโนวารู้สึกได้ทันทีว่าเท้าเขากำลังจะลอยออกจากพื้นอยู่แล้ว เมื่อลิฟท์มาถึงด้านล่าง เขาก็ต้องรีบคว้าเอาสายไฟที่ทอดระหว่างลิฟท์กับคอมพิวเตอร์ข้างๆเกทตะกายเข้าไปหาแอนดรอย์ตัวหนึ่งที่ใช้มือของมันยึดเอารอยแตกของเกทอย่างยากลำบาก โนวาเอื้อมมือเข้าไปชุดหุ่นตัวนั้นลงมาพร้อมกับใช้ศอกกระทุ้งตรงส่วนท้ายทอยของหุ่นเบาๆ

“.ได้แล้ว!”เขาร้องลั่นพร้อมกับดึงเอาเมมโมรี่ซึ่งมีลักษณะเป็นแผ่นใสๆหนาประมาณครึ่งนิ้ว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพาตัวเองกลับไป แสงสีฟ้าที่อยู่ตรงกลางเกทก็เริ่มไหลจากมือของแอนดรอย์แทรกเข้าไปในข้อต่อต่างๆของหุ่นอย่างๆช้าๆรวมถึงตัวของโนวาเองก็ด้วย
เขารู้สึกว่าข้อมูล ความรู้ ความทรงจำต่างๆในหัวกำลังพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็วสลับกับความทรงจำอื่นๆรวมถึงข้อมูลตัวเลขต่างๆที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนมากมาย สมการ และความทรงจำของเขากำลังเริ่มหลอมรวมกันอยู่ในหัวของเขา ในนาทีนั้นเองที่เขารู้ทุกอย่าง ทุกปริศนา ทุกข้อสงสัยได้รับคำตอบ แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง หลายสิ่งที่เขาไม่เคยรู้ คำถามมากมายก็เริ่มผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ด ทั้งหมดต่างสลับเปลี่ยนกันไปมาจนเขาคิดว่าหัวจะระเบิด

ก่อนที่เขาจะได้รับแรงกระแทกอะไรบางอย่างไปเต็มหัว พร้อมกับภาพรอบตัวที่กลายเป็นสีขาว...

ว่ากันหลังจบภาค....

จะทำอะไรต่อเรอะ?....อืม...วาดรูปตัวละครหลักซักหน่อย
กลับไปเเก้ไขใหม่หมดซักสองรอบ เเต่ภาคสองต่อ เเล้วก็ดองเรื่อยๆ...

ใครจะรู้ล่ะ...ผมอาจจะว่างพอเขียนเรื่อยสั้นเล่นอีกซักสองเรื่อง....

ขอบคุณที่ยังตามกระทู้เน้อ

เรน - "ตัดฉากไปเสียแล้ว ... สรุปแล้วตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรมาก มีแต่ปริศนาเพิ่มขึ้นมา(อีกแล้ว) ได้แต่คาดเดาแล้วรอคอยคำตอบ~ (ที่อาจจะไม่มี? หรือว่ามี?) ... เอาเป็นว่าขอติเรื่องนึงคือการเว้นบรรทัด เนื่องจากมีช่วงหนึ่งที่ติดกันเสียจนเบลอ(เพราะฝืนอ่าน แถมอ่านผิดบรรทัดไปรอบนึงแน่ะ - -")"

ปล.การติดตามเป็นหน้าที่ของผู้อ่านที่ดีอยู่แล้ว ... ถ้าไม่ลืมนะ หุ ๆ

โอ้...ราวกับขึ้นภาคใหม่...ไม่สิ เหมือนตัดฉากไปอีกกลุ่มนึงมากกว่า

น่าลุ้นอีกแล้วนะเนี่ย

ไม้ได้เข้านานตอนใหม่มาแล้ว
น่ายินดีๆ

(ตัวเราโผล่แล้วเย้ๆ)

โครวี่คัง ตอนใหม่ละ !!!

เห็นโครบอกมาว่าจะมาลงวันพุธ

นี่พึ่งอังคารเองน่า...