Fiction Factory (Open Beta)

crover · by **crover** on Tue Feb 19, 2008 9:49 pm

[align=center]สนทนากันซักนิดก่อนลงมืออ่าน...[/align]

ผลงานชิ้นนี้เป็นเวอร์ชั่นที่สองของผลงานเก่าจากความคิดที่ว่า...

"จะเป็นยังไงถ้าเกิดตัวละครที่่เราใฝ่ฝันไว้ เกิดมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ"

นับตั้งเเต่ผลงานความคิดบ้าๆนั้นได้ออกสู่สายตาชาวโลก ผมจึงต้องลำบากใจอย่างหนักเนื่องจากว่ามีคนทะลักสมัครประมาณ 50 คน หรือเฉลี่ยเเล้ว

มีตัวละครโดยประมาณถึง 100 คน

เเต่เมื่อเเต่งออกมาจริงๆกลับเขียนได้เเค่สองคู่เท่านั้น เเถมคู่ที่สองดันไม่จบซะด้วยสิ...

เเละเนื่องด้วยสาเหตุนั้น ในเวอร์ชั่นนี้ซึ่งผ่านมาเกือบหรือเกิน 2 ปีเเล้วจึงล่มอย่างช่วยไม่ได้

เเต่ด้วยความกรุณาของเพื่อนบางท่าน(ที่จำไม่ค่อยได้)หลายๆคนได้ออกเเรงสนับสนุนให้ผมเขียนใหม่ในบอร์ดนี้ เนื่องจากขอกันมาเเล้วผมก"็โคตรเบื่อ"ชีวิต

เรื่องหนักหัวเเละหนักใจทั้งหมดจึงกลายมาเป็นเวอร์ชั่นปัจจุบันซึ่งผมคิดว่า"ลงตัว"เท่าที่นักเเต่งน้อยๆคนนี้จะทำได้ในเวลานี้

ขอเชิญหรรษาเเละเเก้เซ็งไปผลงานชิ้นนี้เเละไม่ว่าท่านจะสมัครรึไม่ก็ตาม

จำไว้ว่าเรื่องนี้เป็น"เรื่องเเต่ง"เท่านั้น อย่าซีเรียสยกเว้นว่าผมเกิดด่าพ่อเเม่ใครซักคนในผลงานเรื่องนี้

ปล.สำหรับคนที่อ่านลำบาก ปุ่มลูกศรบนคีย์บอร์ดจะช่วยให้ง่ายขึ้นนะครับ

[align=center]ด้วยความยินดีเเละเหนื่อยเป็นอย่างยิ่ง[/align]

[align=right]Crover C. Crewe
19/2/08[/align]

crover · by **crover** on Tue Feb 19, 2008 9:50 pm

“เฮ้อ........”
เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอย ปุยเมฆสีขาวค่อยร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดินอย่างเงียบๆ เขาหลับตาฟังและรู้สึกถึงความหนามเย็นที่เริ่มพัดเข้ามาตามตรอกแคบๆ เสียงลมพัดผ่านตรอกแห่งนี้เป็นเสียงหวีดหวิวเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะกลบเสียงลมหายใจของเขาได้ ไอความร้อนจากร่างกายของเขาเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่บ่งบอกว่าตัวเขานั้นเป็นเพียงคนเดียวที่มัวแต่เดินเตร่ดแตร่อยู่ในตรอกแคบๆที่น่าขนลุกแบบนี้

ท้องฟ้าคืนนี้ดูดำมืดเหมือนเช่นทุกๆวันที่หิมะตก...อันที่จริงเขาก็แทบไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มาตั้งอาทิตย์กว่าแล้วนับตั้งแต่มีประกาศว่าพายุหิมะจะพัดผ่านมาทางทิศเหนือ....ฟังดูเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ในวัยเด็กของเขาเคยฝันที่จะได้เห็นหิมะของจริงซักครั้ง เขาจำได้ว่าเขาเติบโตมาจากเขตที่อบอุ่นกว่านี้ บางทีอาจจะร้อนด้วยซ้ำ ซึ่งไม่เคยมีหิมะตกมาก่อน........แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ในตรอกแคบๆท่ามกลางหิมะและความหนาวเย็นแบบนี้ล่ะ?

“เธอไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่นะ”เสียงแหบแห้งดังขึ้นทวนเสียงลม เขาหันไปมองอย่างเลื่อนลอยประหนึ่งรู้ว่าเสียงนี้ยังไงก็ต้องพูดกับเขาอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะตอบกลับเท่าไหร่
เปลวไฟลุกพรึบขึ้นจากถังขยะที่อยู่ใกล้ๆกับตัวเขา พร้อมด้วยร่างของชายชราผู้หนึ่ง ชายคนนั้นบรรจงยัดกล่องไม้ขีดไฟบุบๆกล่องหนึ่งเข้าไปในเสื้อโคตท์น้ำตาลแก่ มือที่กำลังสั่นเทานั้นค่อยๆยื่นออกมาอิงเปลวไฟที่กำลังลุกโชติช่วงพร้อมกับสูดหายใจเอาไอร้อนจากเปลวไฟนั้น

“ดูเหมือนว่าจะได้เจอเธอทุกครั้งที่อากาศไม่ดีเลยนะ”ชายชราพูดพร้อมกับพยักหัวเป็นเชิงให้เขาเดินเข้าไปผิงไฟด้วย ซึ่งเขาก็ไม่ขัดอยู่แล้วเพราะตอนนี้ขาเขาเกือบจะดึงขาขึ้นจากพื้นไม่ได้เนื่องด้วยหิมะกลบสูงถึงตาตุ่ม
“ผมไม่อยากจะบ่นหรอกนะ แต่ว่าทำไมผมต้องมาหาคุณในเวลาแบบนี้ด้วย”เขาบอกชายชราอย่างไม่พอใจ แต่รอยยิ้มแบบขำๆนั้นก็ขัดกับน้ำเสียงของเขาอย่างสิ้นเชิง
“ยามราตรีที่โดดเดียว มีแต่ความมืดและมิตรสหายเท่านั้นที่จะอยู่ข้างกาย”
“ถ้าประโยคนี้ไม่ใช่คุณพูด ผมอยากจะไปหาผู้หญิงซักคนมานอนกอดให้หายหนาวนะ”ชายชราหัวเราะเบาๆอย่างแหบแห้ง ชายสูงวัยคนนี้มีมากกว่าแค่คำคมๆที่เขามักจะได้ยินอยู่เป็นประจำ อันที่จริง ชายชราคนนี้ในอดีต เขาเคยเป็นศาสตาจาร์ยที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง แต่ทั้งตัวเขา และชายชราเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาสอนอะไร เคยอยู่ที่ไหน หรือแม้แต่ชื่ออะไร และเขาคือคนที่โครเวอร์ กำลังติดตามเพื่อที่จะนำเอาเรื่องราวที่แสนจะกลวงโบ๋และไร้แก่นสารนี้เอาไปเขียนในคอลัมที่ชื่อ ชีวิตหลังเมือง ในหนังสือพิมพ์ขายไม่ออกฉบับหนึ่งที่เขาทำงานอยู่โดยหวังว่าจะพอเลี้ยงปากท้องไปได้อีกซักอาทิตย์

“แล้ววันนี้เธออยากจะรู้อะไรอีกล่ะ!? ทฤษฏีที่ทำให้โลกกลายเป็นยุคน้ำแข็ง หรือต้นเหตุไร้สาระของสงคราม?”ชายชราชูมือทั้งสองข้างเหนือหัวพร้อมกับหมุนตัวไปรอบๆเหมือนกับว่าความคิดของเขากำลังร่วงหล่นลงมากับหิมะ
“อ้อ....คือว่า....ผมแค่จะมาบอกลานะ...วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้วที่ผมจะมาคุยกับลุง”โครเวอร์ตอบพร้อมกับจ้องมองลงไปในเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้อย่างอบอุ่น ชายชราฉะงักงันเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลดมือลงมาอิงไฟเช่นเดิม เหมือนจู่ๆความสุขของเขาถูกดึงออกไปจากใบหน้า
“งั้นเหรอ.....อืม...ก็สนุกดีนะที่ได้คุยกับเธอ เธอเป็นคนแรกในรอบหลายเดือนที่ฉันได้คุย บอกตรงๆนะวันแรกที่เธอมาถามชื่อฉัน ฉันยังคิดว่าเห็นภาพหลอนด้วยซ้ำ”ชายชรายิ้มน้อยๆอย่างเศร้าสร้อย โครเวอร์ได้แต่มองดูชายชราอย่างเงียบๆพร้อมกับค่อยๆดึงมือเข้ามากอดหน้าอกไว้แน่น

“คือ.....ถ้าผมได้ค่าจ้างผมจะ.....”เขาพูดอย่างหนักใจ ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องจ่ายค่าจ้างให้กับคนแก่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า เขาได้มาคุยหน้ากองไฟกับชายชราคนนี้เกือบอาทิตย์แล้วและได้บทความไม่เป็นชิ้นเป็นอันแถมยังดูเลอะเทออย่างสุดๆแต่อย่างน้อยที่สุด ชายชราคนนี้ก็เป็นมนุษย์เพียงคนเดียวในช่วงนี้ที่เขาได้คุยด้วย และสำหรับชายชราเอง เขาก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เขาได้เจอในช่วงเวลาที่แสนทรมาณนี้”แล้วผมจะ.....เอามาให้นะครับ”
“ไม่ต้อง......ไม่ต้อง........ไปเถอะ......”ชายชราสะบัดมือเป็นเชิงไล่โครเวอร์...แต่เขาก็ไม่สนใจท่าทีแบบนั้นแม้แต่น้อยและเดินจากไปอย่างเงียบๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้รู้สึกผูกพันกับชายคนนี้ แต่เนื่องจากรู้ดีว่าการเดินจากมาโดยไม่กล่าวคำอำลานั้นเป็นทางเดียวที่เขาจะลืมชายชราผู้น่าสงสารนี้ไว้กับหิมะและกองไฟที่กำลังมอดดับลง

crover · by **crover** on Tue Feb 19, 2008 9:51 pm

[align=center]ตอนที่ 1 – เหตุบังเอิญ[/align]

“ผมบอกว่าผมมีใบอนุญาตช่วยลดปืนก่อนได้มั้ย!”
“หุบปาก! อย่ามาขึ้นเสียง!”

โครเวอร์บ่นพึมพำกับกำแพงเย็นๆที่กำลังแนบชิดกับใบหน้าของเขา เสียงวิทยุสลับกับเสียงหายใจอย่างตื่นตระหนกสลับกัน เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่จะมีคนซักสองสามคนถูกลากออกมาตรวจค้นบัตรยืนยันสถานภาพประชาชน แต่เขาก็หัวเสียเล็กน้อยกว่าที่เขาจะหาใบอนุญาตยืนยันการออกมาหลัง 4 ทุ่มได้เขาเกือบใช้เงินเก็บซะเกลี้ยงกระเป๋าเสียด้วยซ้ำ

“ผม...ผมเจออะไรแล้ว!”เสียงทหารคนที่กำลังค้นตัวเขาดังขึ้นพร้อมกับเสียงปืนที่กำลังขึ้นลำกล้องอยู่ข้างหลังเขา
“ใจเย็นหน่อย..........นั่นมันPDA”โครเวอร์พูดพร้อมกับดึงเอาอุปกรณ์ประจำตัวขึ้นมา แต่บรรยากาศก็ยังคงตึงเครียดอยู่ ชายคนเดิมเอื้อมมือคว้าPDAไปจากมือเขา โครเวอร์ไม่ได้หันไปดูแต่ก็พอมั่นใจว่าตัวเองคงจะไม่โดนยิงเพราะPDAอันหนึ่ง

“แล้วบัตรละ?”ไม่ต้องให้พูดซ้ำ เขาดึงเอาบัตรพลาสติกสีเขียวขึ้นมา ทหารคนเดิมหยิบบัตรออกไปจากมือเขา โครฯได้ยินทหารคนนั้นถามคนที่มียศสูงกว่า ถ้าเขาเดาไม่ผิด ทหารคนนี้คงถูกเกณฑ์ใหม่ๆและดูท่าจะยังตื่นๆกับการออกตรวจเวร แต่เขาก็ไม่อยู่ในสถานะที่จะหันกลับไปด่าหรือโต้เถียงได้....ไม่ใช่ตอนที่ปืน คาลาชนิโควา 1947 หรือชื่อสากล AK-47 ถึงสามกระบอกกำลังจะฉีกเขาเป็นเศษเนื้อ

“โอเค....คุณผ่าน...แต่ในPDAนี้อาจมีข้อมูลที่เป็นภัย เราขอยึดไว้ก่อน”
“เฮ้ย!ไม่ได้เด็ดขาดเลย!นั่นมันข้อมูลที่ผมต้องเอาไปส่งบก.วันพรุ่งนี้นะ!”เขาตะโกนพร้อมกับหันคอไปเล็กน้อย “หุบปาก! อย่าขึ้นเสียง!”ประโยคเดิมถูกทวนซ้ำ เขาละอยากจะหันกลับไปด่า
“ขอโทษนะ...เพื่อเป็นการป้องกันข้อมูลรั่วไหลไปกับสายลับของพวกมะกันฯ”เมื่อรู้สึกได้ว่าบาอย่างทิ่มใส่กลางหลัง เขาก็ได้แต่หันหน้าเข้าหากำแพง น่าตลกสิ้นดีที่จะมีสายลับอเมริกันคนไหนก็ตามที่มีสติพอที่จะเสี่ยงเอาคอมาขึ้นเขียงโดดร่มเข้าเขตแดนศัตรู เขาเก็บเอาคำบ่นไว้ก่อนชีวิตเป็นเรื่องสำคัญที่สุด แต่เงินเดือนที่จะได้จากการเขียนบทความเพื่อเลี้ยงปากท้องก็สำคัญไม่แพ้กัน ถึงเขาจะรอดคืนนี้ไปได้ แต่การที่ไม่มีอะไรจะกินก็เหมือนกับใกล้จะลงโลงมะรอมมะร่อแล้ว ยิงไม่มีเงินและไม่มีเส้นสายด้วย

“ไปเหอะ วันนี้พอแค่นี้แหละ”เสียงนายทหารชั้นผู้ใหญ่อีกคนดังขึ้นพร้อมกับปากกระบอกปืนที่ถูกเอาออกจากหลัง เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่าทั้งบัตรยืนยัน และPDAตอนนี้ถูกเก็บไว้กับนายทหารคนนั้น และตอนนี้ทั้งหมดกำลังค่อยๆแล่นไปกับรถจิปสีเทาแถมมากับเสียงหัวเราะอย่างสะใจของนายทหารบนรถ

“เฮ้ย! เดียวก่อนนั่นมันเงินเดือนตูนะโว้ย!”เขาตะโกนไล่หลังรถจิปพร้อมกับตักเอาหิมะบนพื้นขว้างไล่ตามไปอย่างสิ้นหวัง เสียงหัวเราะห่างออกไปเรื่อยๆ เขาได้แต่กัดฟันทนมองดูทั้งอิสรภาพยามค่ำและเงินเดือนอันน้อยนิดที่กำลังจางหายไปกับหิมะที่โปรยปรายลงมา มันดูเหมือนกับความความทรงจำที่เขาได้คุยกับชายชราคนนั้นตลอดทั้งอาทิตย์กลายเป็นสมบัติไร้ค่าของทางการที่อาจจะถูกส่งคืนในอีกหลายอาทิตย์ข้างหน้า...ซึ่งป่านนั้นจดหมายไล่ออกคงถูกยัดใส่มือเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาใช้มือขยี้หน้าตัวเองให้ได้สติ....อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีกระเป๋าตังค์ที่มีเงินเหลือจากงานเขียนชิ้นที่แล้ว และบัตรยืนยันว่าเขาอายุเกิน 18 ปีกลางค่ำกลางคืนแบบนี้จะมีที่ไหนให้ไปอีกถ้าไม่ใช่บ้านก็ต้องเป็นร้านเหล้าซักร้าน ถึงแม้ว่าจะดูไม่เข้าท่า ทั้งๆที่เสียเงินเดือนไปแล้วแต่กลับออกมาเดินหาร้านเหล้าคนเดียวแบบนี้ แต่อย่างน้อยๆมันก็คงจะทำให้สภาวะอารมณ์ของเขาดีขึ้นบ้าง

.....ว่าแต่ที่ไหนดี?

ทันใดนั้นหางตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับแสงไฟจากร้านเหล้าส่องแสงอยู่ริบๆ โครฯไม่รอช้าพยายามเร่งฝีเท้าเพราะหิมะเริ่มจะลงหนักขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับอุณหภูมิที่ลดต่ำอย่างรวดเร็ว ถนนในเมืองนี้ตอนกลางคืนนั้นมืดมาก ไม่มีแม้แต่ไฟข้างทางหรือไฟจากหน้าต่างตามตึกแม้แต่ดวงเดียว น่าแปลก เวลานี้เป็นช่วงเวลาเคอร์ฟิว ห้ามคนหรือร้านที่ไม่ได้รับอนุญาตมีกิจกรรมใดๆหลัง 4 ทุ่ม...แต่ในเมื่อเขาเสียบัตรยืนยันสถานภาพไปแล้ว เขาก็ต้องรีบหาที่พักพิงโดยด่วนก่อนที่ทหารยามจะลากเขาไปซ้อมและโยนเขาลงถังขยะ...เป็นธรรมดาไปแล้วที่เช้าของทุกๆวันเราจะเจอกับคนหมดสติเพราะโดนซ้อมหรือไม่ก็เป็นศพอยู่ตามตรอกหรือไม่ก็กลางถนน สงครามที่ยืดเยื้อไปทั่วโลกเพราะขาดแคลนอาหาร ทำให้กองทัพสามารถทำตามอำเภอใจกับประชาชนที่หลบอยู่แนวหลังได้ตามใจชอบ และเขาก็ไม่ได้วางแผนจะเป็นศพในเร็ววันนี้ด้วย

เขายืนมองดูร้านแห่งนี้อยู่ชั่วครู่และเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ...ภายในร้านคนกำลังยิ้มแย้ม และดื่มกินกันอย่างเต็มอิ่มขัดกับสงครามที่กำลังคุกกรุ่น...เขาคุ้นๆหูข่าวที่ได้ยินจากวิทยุว่าทางรัฐบาลประกาศห้ามจำหน่ายอาหารเกินความจำเป็นเนื่อจากต้องปันส่วนไปให้ทหารตามชายแดนส่วนเครื่องดื่มแอลกอฮอนั้นไม่ต้องพูดถึง...ถูกห้ามจำหน่ายโดยเด็ดขาด ไม่ใช่เป็นเพราะว่านายทหารระดับสูงจะตุนไว้คนเดียวหรอกนะ แต่เพราะในภูมิประเทศแถบเขตทุนดร้า(หนาวและทุรกันดาร) น้ำอาจจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปได้อย่างรวดเร็ว แต่เครื่องดื่มแอลกอฮอนั้นทนความหนาวเย็นได้ดีกว่าแถมยังทำให้อุณหภูมิร่างกายคงที่ด้วย....ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่เขาก็ไม่ชอบดื่มอยู่แล้วละไม่ว่าจะช่วยให้อุ่นขึ้นหรือไม่ เขาแค่ต้องการที่อาศัยไปอีกคืนแล้วก็หาที่หลบอากาศหนาวจับใจแบบนี้

กริ๊งๆ!

“รบกวนหน่อยครับ”โครเวอร์เดินเข้าไปในร้านด้วยน้ำเสียงบอกบุญไม่รับอย่างแรง แต่ไม่มีใครสนใจเขา แต่ละคนต่างดื่มกินและพูดคุยเหมือนกับว่าไม่มีใครเข้ามาเพิ่ม แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไร ซ้ำกลับจะชอบด้วยซ้ำที่ไม่เป็นเป้าสายตาเท่าไหร่
เขาถอดเสื้อโคทต์วางพาดไว้กับบาร์ พร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้บาร์ เขาใช้มือปัดหิมะออกจากหัวพร้อมกับหยิบประเป๋าตังค์ขึ้นมาวางบนโต๊ะ

“วันนี้ไม่ต้องจ่ายหรอก”ชายร่างใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นบาร์เทนเดอร์พูดกับเขาพร้อมกับวางเหยือกเบียร์ลงตรงหน้าของโครเวอร์
“ขอโทษนะผมแพ้แอลกอฮอ...มีอะไรอีกไหม?”เขาบอกอย่างไม่ใส่ใจ พยายามทำตัวให้ดูเหมือนเฉยชากับเสียงอึกทึกและบรรยากาศครื้นเครงที่อยู่รอบๆตัว เขาไม่ค่อยชอบที่ต้องมาอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้นัก ยกเว้นแต่ว่าถ้ามีเพื่อนของเขาอยู่ด้วย นั่นก็อาจจะพอทำให้เขารู้สึกสนุกไปกับเสียงเพลง และผู้คนที่หัวเราะกันอย่างมีชีวิตชีวารอบๆตัวเขาก็เป็นได้

“ไวน์ ว็อดก้า.....โคล่าคงพอสินะ”ขวดโคล่ากระแทกใส่พื้นโต๊ะจนเขาสะดุ้งพร้อมกับมองค้อนบาร์เทนเดอร์ที่แกล้งเขาไม่เข้าท่า แต่สีหน้าที่เหมือนกับอยู่เวรโต้รุ่งของบาร์เทนเดอร์นั้นชวนให้เขาเห็นใจนิดๆ
“ขออะไรอุ่นๆแทนได้ไหม อย่างน้อยๆเป็นข้าวต้มก็ได้...”โครฯพูดพร้อมกับหาว ถึงอากาศภายในร้านจะอบอุ่นมากกว่าข้างนอก แต่เขาต้องการอะไรร้อนๆมาทำให้ตาสว่างบ้าง
“ได้...ข้าวต้มเปล่า1ที่! รอซักครู่นะ”

กริ๊งๆ!!!
“ขอรบกวนหน่อยครับ”เสียงกระดิงประตูพร้อมกับการมาถึงของแขกอีกสองถึงสามคน โครเวอร์ มองแขกใหม่ที่เข้ามาอย่างไม่วางตา กลุ่มที่เข้ามาใหม่นี้ดูเหมือนว่าจะเป็นนักธุรกิจ เขาตัดสินเอาจากเครื่องดื่มชูกำลังในมือซ้ายและกระเป๋าเอกสารในมือขวาของคนแรก ตาคล้ำและอาการหาวตลอดเวลาของคนที่สอง แต่คนที่สามนั้นสะดุดตาโครฯที่สุดเขาเป็นคนสัญชาติเดียวกันกับพวกเขาแน่ๆ ความจริงแล้ว ที่ๆกำลังเกิดขึ้นอยู่นี้ความจริงอยู่แถบๆตอนเหนือของประเทศจีน หลังจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สามขึ้น ประเทศต่างๆก็เริ่มถูกยึดครองและรวมตัวกัน เหล่าพลเรือนก็ถูกนำตัวไปจากบ้านเกิดเพื่อไปอาศัยในเขตพื้นที่ๆทางการจัดไว้ให้ จึงเป็นเรื่องที่ไม่ปรกติอย่างแน่นอนที่จะได้เจอคนที่รู้จักในสมัยก่อน ความจริงแค่ได้เจอกับคนที่อยู่ในประเทศเดียวกันก็ถือว่าแปลกมากเกินพอ

“เอ่อ ขอโทษครับ คุณพอจะมีโทรศัพท์มือถือไหมครับ?”ชายคนที่สามเดินเข้ามาพร้อมกับขออนุญาตถามเขา ดูจากเนคไทค์ที่พาดคอไว้เฉยๆ และแว่นตาที่เอียงกะเท่เร่ ก็พอเดาได้ว่าเขาเพิ่งจะเดินทางไกลมาถึงที่นี่ แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าก็ฟ้องว่าเขาก็ดีใจเช่นกันที่ได้เห็นคนชาติเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดก็ตามที
“โทษทีนะ....แต่ผมเพิ่งเสียPDAไป....คือไม่มีนะ”โครฯตอบแบบอ้อมๆ แต่แขกคนใหม่ก็ไม่ได้พูดอะไรและนั่งลงอีกข้างหนึ่งของเขา พร้อมกับทิ้งกระเป๋าเอกสารสีเทาลงข้างๆเก้าอี้ โครฯแอบแหล่มองชายผู้นี้อยู่ชั่วครู่ ชายคนนี้ดูเป็นคนเจ้าเนื้อเล็กน้อย แต่ด้วยการแต่งตัวที่ดูเรียบๆและมีระเบียบก็ช่วยเปลี่ยนแปลงมุมมองได้ จนดูผ่านๆเหมือนนักธุรกิจหน้าตาไฮโซ เขาหันมามองโครฯอยู่สองสามรอบแต่เขาก็ไม่ได้สนใจที่จะคุยด้วย จึงพยายามทำเป็นไม่รู้ตัว

“ขอโทษนะครับนี่คุณ?”
“ครับใช่ ผมเป็นที่มาจากประเทศเดียวกับคุณ...”โครฯตอบกลับด้วยน้ำเสียงบอกบุญไม่รับโดยไม่หันไปมอง ในช่วงที่อารมณ์เสียแบบนี้เขาขออยู่เงียบๆรออาหารค่ำมากกว่าที่จะสังสรรค์ ถึงแม้จะดูไร้มารยาทแต่เขาก็ชินกับการที่โดนคนอื่นมองแบบแย่ๆมาเยอะแล้ว และเขาก็ยินดีอยู่แล้วที่จะทำตัวแย่ๆถ้ามันทำให้เขาอยู่เงียบๆได้
“แหมโชคดีจังเลยนะครับ ผมชื่อจิงซ์ครับ ผมก็เป็นคนมาจาก....”
“รู้แล้วน่า.....”เขาตอบห้วนๆอีกครั้ง ชายหนุ่มที่ชื่อจิงซ์หน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็ไม่คิดจะพยายามสานสัมพันธ์กับคนแบบนี้ต่อ จึงนั่งพลางประสานมือไว้ด้านหน้าอย่างเงียบๆ

crover · by **crover** on Tue Feb 19, 2008 9:54 pm

“ข้าวต้ม! บาร์แถวที่4จากประตู!”เสียดังมาจากช่องส่งอาหารข้างๆประตูครัวดังขึ้นพร้อมกับข้าวต้มร้อนๆ
โครฯฉะโงกตัวขึ้นพร้อมกับมองข้ามเข้าไปที่บาร์เพื่อหาช้อนซักคัน ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากและช้อนมาโดยไม่ต้องรอบาร์เทนเดอร์ที่กำลังคุยกับลูกค้าถัดไปอีกสองสามเก้าอี้มาบริการให้ เขาดึงตัวเพื่อจะกลับมานั่งที่แบบเดิม แต่เป็นจังหวะที่ไม่ดีนักเพราะข้าวต้มที่พนักงานเสริฟนั้นขวางตำแหน่งที่เขากำลังนั่งลงพอดี หลังของเลยกระแทกชามข้าวต้มและ....

แผละ~! อ้ากกกกกกก!!!
เสียงข้าวต้มร้อนๆที่กำลังไหลเข้าไปในเสื้อของเขาต้อนสายตาจากคนบางส่วนของร้านได้พอสมควร แต่ก็ยังไม่เท่าเสียงร้องดังลั่นร้านของโครฯ แน่ละว่าไม่มีใครที่จะทนได้เมื่อมีข้าวต้มเดือดๆไหลไปตามแผ่นหลังและเสื้อผ้า เขาต้องรีบกุลีกุจอสลัดเสื้อนอกและเสื้อในออกเพื่อไม่ให้หลังของเขาพอง แต่เรื่องมันแย่ลงไปอีกเมื่อข้าวต้มไหลลงไปตามแผ่นหลังและลามไปถึงร่องทวารหนัก

นับเป็นภาพที่คนทั้งร้านไม่อาจลืมและไม่อาจกลั้นใจหัวเราะน้ำตาเล็ดเมื่อชายหนุ่มขรึมๆดีคนหนึ่งลุกขึ้นตบะแตกถอดเสื้อผ้าตนเองและวิ่งออกไปนอกร้านและลงไปนอนแผ่กับหิมะเพราะโดนอาหารของตัวเองเล่นงาน เขานอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ท่ามกลางกองหิมะ ความรู้สึกที่อยากได้ของร้อนๆหายเกลี้ยงเพราะเขาเพิ่งได้รับแบบเต็มๆ เต็มแผ่นหลังและร่องตูด
“ให้ตายสิ! นายเป็นอะไรไหม?!”ชายหนุ่มสวมแว่นที่ชื่อจิงซ์วิ่งตามออกมาดูอาการ อันที่จริงมันก็คงจะดีกว่านี้ถ้าโครฯไม่เห็นว่าจิงซ์กลั้นหัวเราะจนหน้าแดง แกมด้วยเสียหัวเราะที่ดังมาจากคนทั้งร้าน ซ้ำบางคนยังมายืนดูเขาอยู่หน้าประตูอีก ถึงอย่างนั้นเขาก็อดขำกับสภาพตัวเองตอนนี้ไม่ได้จริงๆ เปลือยท่อนบนและนอนบนกองหิมะเย็นเฉียบ

“ข้าวต้มร้อนๆไหลเข้ารูตูดมันเป็นอะไรไหมละ?!”เขาพูดประชด แต่ก็อดขำตัวเองไม่ได้ ถึงจะเจ็บแสบไปทั้งหลังแต่อย่างน้อยมันก็มีอะไรที่ทำให้เขาหัวเราะได้บ้างละน่า
“มาผมช่วย.....ผมจิงซ์นะ”จิงซ์ทวนชื่อเขาอีกครั้งพร้อมกับฉุดเขาขึ้นมาจากหิมะ
“โครเวอร์....เรียกโครฯ...ขอโทษที่ทำตัวแย่ไปหน่อยเมื่อตะกี๊”เขาลุกขึ้นพร้อมกับปัดหิมะจากร่างกายและเพิ่งนึกได้ว่าเขากำลังเปลือยครึ่งท่อนท่ามกลางอากาศหนาวติดลบ แต่นั่นก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ชายหญิงคู่หนึ่งกุลีกุจอออกมาหาเขา คนหนึ่งเป็นชายร่างใหญ่ในชุดพ่อครัวแบบจีนๆ แต่ด้วยหน้าตาที่คมเข้มและตาถลึงโตสีน้ำตาลและที่สำคัญคือปังตอเล่มใหญ่อยู่ในมือ ทำให้โครฯและจิงซ์ถึงกับก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าของโครฯที่อยู่อีกมือพวกเขาจึงผ่อนคลายลงไปได้บ้าง

“ขอ ขออภัยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จริงๆนะครับ เดียวผมจะไปทำอาหารให้ใหม่เป็นการขอโทษ”พ่อครัวร่างยักษ์กล่าวขอโทษพวกเขาอย่างนอบน้อมจนดูขัดๆ เมื่อชายที่ตัวใหญ่กว่าเกือบเท่าตัวต้องมาผงกหัวขอโทษแบบนี้ แต่ความจริงถึงแม้ว่าชายคนนี้จะมาหาเรื่องหรือมาขอโทษ เขาแน่ใจว่าไม่มีใครกล้าโวยวายใส่คนที่สามารถซัดเขากรามหลุดแบบชายคนนี้แน่ๆ”เอ้า! เธอก็ขอโทษลูกค้าซะด้วย!”
พวกเขาพึ่งสังเกตได้ว่าด้านหลังของชายร่างยักษ์คนนี้คือพนักงานเสริฟหญิงคนหนึ่ง เธอมัดผมแกละของข้างดูเข้าคู่กับพ่อครัวจีนคนนี้มาก แต่ด้วยลักษณะที่เธอตัวเล็กและดูกล้าๆกลัวๆเหมือนเด็กอยู่ด้านหลังพ่อครัวที่ดูเหมือนยักษ์มารคนที่เห็นต้องเข้าใจผิดว่าชายหนุ่มสองคนนี้พยายามลวนลามสาวเสริฟสุดสวย และพ่อครัวร่างยักพร้อมปังตอในมือกำลังจะกุดหัวลูกสุนัขสองตัวนี้ที่บังอาจมายุ่งกับดอกไม้ประจำร้าน

“เอ่อ มะ...ไม่ต้อง...ระหรอก....ขอ..ขอ..เสื้อ...”เขาเริ่มเสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ไม่ใช่เพราะความกลัวแต่เพราะความหนาวจับใจ พ่อครัวยิ้มแหยเกนิดๆพลางยื่นเสื้อให้เขาซึ่งตอนนี้จุดที่โดนข้าวต้มราดนั้นกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งบางๆไปแล้ว แต่เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสวมก่อนที่จะหนาวตายกลางหิมะ

อันที่จริง...เขาน่าจะคิดเพื่อไว้ก่อนว่าความตายไม่เคยเลือกวิธีง่ายๆ...
หรือเวลาว่าไหน...

“วิ่ง!!”
ตูม!!!!!!!
เขาจำได้นิดๆว่าเห็นพ่อครัวที่กระเด็นล้มทับเขา ความรู้สึกปวดหู เสียงกระจกแตก กระดูกขาหัก และร่างรอบๆตัวที่แน่นิ่ง

“~~~~~~~~~~~.......หาตัวคนรอดชีวิตแล้วส่งไปที่ศูยน์ปฏิบัติการภาคเหนือ ส่วนไฟปล่อยไว้ก่อน หลังจากนั้นเอาหลักฐานไปยัดใส่มือศพแล้วก็ห้องใต้ดิน…ดูท่าตรงนี้จะรอดรีบพาตัวไปโดยด่วน”โครฯพยายามใช้ศอกดันตัวเองเงยหน้าขึ้น ในหัวของเขายังมีแต่เสียง ‘วิ้งงง’ อยู่จนภาพรอบๆตัวเบลอไปหมดเพราะแรงระเบิด แต่ไม่ทันที่เขาจะเห็นภาพรอบตัวได้ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือด้ามท้ายปืนไรเฟิลที่พุ่งมาหาและความเจ็บปวดที่บริเวณดั้งจมูก

และนั่นเป็นความรู้สึกสุดท้ายก่อนสติของเขาจะดับไป ......

crover · by **crover** on Tue Feb 19, 2008 9:57 pm

ขอพูดซักนิดหลังบทที่1...

ไหงรู้สึกมันน้อยๆไงไม่รู้...สงสัยตัวหนังสือใหญ่ไปละมั้ง? ช่างมัน...

ติเตียน ชมชอบ บอกได้ ด่า หรือ ดูถูก .....

ขึ้นอยู่กับเเอดมินจะกรุณาละ

loli_bible · by **loli_bible** on Tue Feb 19, 2008 10:39 pm

ไม่รู้ว่าโคร ห่างเหินการเขียนมากไปรึเปล่า พี่ว่าเมื่อก่อนเขียนดีกว่านี้นะ

แต่เนื้อหาน่าสนใจดี

มีจุดให้ระวังหน่อยนะ เรื่องสถานที่ น้องมีเขียนไว้สินะ? ถ้าไม่ได้อ่านละเอียดอาจจะงงก็ได้ว่าตัวละครทำอะไรอยุ่ที่ไหนนะครับ แค่นี้แหละ ที่ติชม

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Tue Feb 19, 2008 10:44 pm

งึม... ฝีมือตกไปเยอะนา.. แต่เอาเหอะ เราว่าดำเนินเร่งรีบไปนิดนึงนะ... อ่านแล้วงงๆงะ แต่ยังไงก้ ตอนหน้าอะไรคงกระจ่างขึ้นนะ?

Aeolus · by **Aeolus** on Tue Feb 19, 2008 11:23 pm

PDA ย่อมาจากอะไรอ่ะ...

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Tue Feb 19, 2008 11:31 pm

PDA = ดิกพูดได้ คำย่อนี้น่าจะ...

Professional Doll of Assassination!!!!

/me โดนกระโดดถีบยอดหน้า

Aeolus · by **Aeolus** on Tue Feb 19, 2008 11:48 pm

ผมว่าไม่ใช่แล้วล่ะ... =w=

ปล. นั่งรอโครเวอร์มาชี้แจง

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Tue Feb 19, 2008 11:56 pm

อ้าวมะช่ายเหรอ? มานคือสุดยอดตุ๊กตาสังหารมะช่ายเหรอ?

ปล.เนียนๆอีกสักเรบ

crover · by **crover** on Tue Feb 19, 2008 11:57 pm

http://hitech.sanook.com/pda/index.php

ไขข้อข้องใจนิดๆ...

สำหรับคนที่เคยอ่านเวอร์ชั่นเก่าจะรู้สึกได้เลยว่า...

มันไม่ใช่เเนวรัก ตลก เเบบนั้น เเถมเวอร์ชั่นนี้ก็ออกเเนวอึมครึ้มซะด้วยสิ

ดังนั้นขออภัยจริงๆที่ในช่วงเเรกๆไม่ใช่เเนวนั้น....เเต่ผมก็หวังว่าหลังจากนนี้จะกลายเป็นเเนวเดิมที่คนยุคเก่ายังคงชอบได้อยู่

Aeolus · by **Aeolus** on Wed Feb 20, 2008 12:31 am

จะว่าไปเรื่องแนวนี้...

เอาให้มันเรียกรอยยิ้มได้ก็ดีกว่าเพิ่มความซีเรียสละนะ ^^

ปล. ไม่เคยอ่านเวอร์ชั่นเก่า

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Wed Feb 20, 2008 12:36 am

บุ่ย สุดท้ายเราก้ต้องเปงคนหาจนได้ (ภาษาปะกิดนะ แปลเอาเองล่ะกานน)

http://en.wikipedia.org/wiki/Personal_digital_assistant

Aeolus · by **Aeolus** on Wed Feb 20, 2008 12:41 am

ตอนแรกนึกว่าเป็นศัพท์ที่โครเวอร์คุงบัญญัติขึ้นมาเองสำหรับในเรื่องนะเนี่ย !
(สงสัยผมคงจะตามกระแสไม่ทันไปหน่อยสินะ =w=)

ปล. ขอบคุณสำหรับตัวอย่างและข้อมูลครับ ^^

青お姉さん · by **青お姉さん** on Wed Feb 20, 2008 1:29 am

ตามมาอ่านบทแรก ... อย่างที่กล่าวไปนั่นแหละ

รู้สึกว่ารีเมคครั้งนี้ดูบรรยากาศทะมึนๆ ชวนหมองเล็กน้อย

เอาเป็นว่าทำมันให้ดีที่สุดก็แล้วกัน เอาใจช่วยเน้อ

ว่าแต่ ไอ้คำว่ากระโดดถีบยอดหน้านี่คุ้นๆนะเอจิส เหมือนเอามาจากใครนะ

/me นั่งแสยะยิ้มในเงามืด เคะ เคะ เคะ

TumAlone · by **TumAlone** on Wed Feb 20, 2008 7:13 am

เรื่องตัวละคร...หากมีผู้สมัครล้น...ท่านไม่จำเป็นต้องดึงออกมาใช้ให้หมดก็ได้ครับ...อาจจะใช้เพียงไม่กี่ตัว...

แล้วที่เหลือก็ไล่ดูว่าจะดึงแต่ความคิดที่น่าสนใจและเป็นแง่ใหม่ๆให้ตัวเราได้ก็พอแล้วแหละครับ...

ปล. แน่นอน...ไม่ใช่เพียงตัวละคร...สามารถประยุกต์แนวคิดนี้ไปใช้กันได้อีกหลายสิ่ง...ไม่งั้นคนแต่งลำบากใจ

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Wed Feb 20, 2008 7:24 am

โดนกระโดดถีบยอดหน้า ไม่แน่ใจมาจากไหนอ่ะ ><

ปล.แต่รู้แค่ว่า โดนออคลอร์ดในแร็ค 'โดดถีบยอดหน้า' ประจำเยย ><

TumAlone · by **TumAlone** on Wed Feb 20, 2008 4:28 pm

แอบงงข้อความข้างบนแล้วจากไป...

ปล. หาเรื่องปั้ม

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Wed Feb 20, 2008 6:37 pm

ไม่ต้องงง ถ้ายังงง ให้ไปอ่านเรบของนัทจัง แล้วจะหายงง

งงอยุปะ?

loli_bible · by **loli_bible** on Wed Feb 20, 2008 6:40 pm

อย่าพึ่งใจร้อนรีบเร่งเขียนหละ ค่อยๆสร้างภาพสถานการณ์รอบๆตัวละคร การกระทำจะมาตามพฤติกรรมของตัวละครแต่ละชนิด ใส่ใจเรื่องนิสัยของตัวละครด้วยเพราะมันเป็นตัวแบ่งแยกความแตกต่างของตัวละครแต่ละตัวด้วยกัน

ลองกลับไปอ่านแบบเดิมกับแบบใหม่แล้วพี่ว่ามันต่างที่การเขียนของน้องมันเปลี่ยนไปมากกว่าเมื่อก่อนบรรยายภาพได้เข้าใจได้ง่ายกว่าตอนนี้มากครับ

มีส่วนด้วยในเรื่องความหมุ่นหมองและ อึ่มครึ่ม แต่มันไม่ใช่ว่า บรรยากาศอึ่มครึ่ม แล้วเนื้อเรื่องจะหมองมัวตาม มันพลิกแพลงได้ พี่อ่านในบอร์ดนี้หลายคนแล้ว พี่ว่าน้องก็ลองขอคำชี้แนะจากคนในบอร์ดนี้ก็ได้นะ

ยังไงหลายคนในนี้่เค้าก็มีความรู้ในการเขียนดีทีเดียวหละ

พยายามเข้าหละ

Aeolus · by **Aeolus** on Wed Feb 20, 2008 7:28 pm

ชื่อข้างบนคุ้น =[]=" หึๆๆ

ปล. ทำไมมีคนเมาเยอะจังวันนี้ ?
เหมือนจะชอบจำคุณปีกแดงสับกับนัทจัง...

LunaRWhiteclifT · by **LunaRWhiteclifT** on Wed Feb 20, 2008 7:38 pm

อุ... ดูเหมือนมือมันจะพาไปซินะ....

ปล.รู้แล้วล่ะว่าเป้นนัทจัง... แต่ทำม๊าย เขียนว่าท่านแองก้ไม่รุ..
ปลล.แก้ก่อนดีก่า /gg
ปลลล. กระทู้ออกทะเลแล้วพี่น้อง ><

青お姉さん · by **青お姉さん** on Wed Feb 20, 2008 9:12 pm

เออ ... ใช่สิ ฉันมันไม่สำคัญ

เลยไม่มีใครจำได้เลยแม้แต่คนเดียว

/me จิตตก หล่นหาย หาไม่เจอ

RaCcoon_Man · by **RaCcoon_Man** on Wed Feb 20, 2008 9:16 pm

อ๋า ~~ นัทจังเครียดแย้ว~~~

Fiction Factory (Open Beta)

นวนิยายที่ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก (กรุณาช่วยตั้งด้วยก็ดีครับ)

นวนิยายที่ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก (กรุณาช่วยตั้งด้วยก็ดีครับ)

Who is online